Michelangelo'nun Başyapıtı: Davut'un Gözlerindeki Sır!

Hayatta üç temel şey vardır.

Hepimizin sahip olduğu ve kabul etmemiz gereken üç şey.

Seni çileden çıkartan, delirten anlarda bu üç şeyi hatırla.

En büyük düşmanıyla karşılaşan Davut bu üç şeye sahipti.

Bunlardan ilki zamandı ve o zamanla ne yaptığımız.

Davut düşmanına karşı zamanı iyi kullandı çünkü hızlıydı.

Hızlı olmasının bir sebebi de üzerinde ağır zırhların ve kılıcın olmamasıydı.

İkinci önemli sahip olduğumuz şey ise enerji.

Davut düşmanından daha enerjikti çünkü daha gençti, daha atikti.

Ve sahip olduğumuz en temel önemli şeyin üçüncüsü ise dikkat.

Evet dikkat. Yani neye dikkat ettiğimiz, neye odaklandığımız.

Ve Davut heykeline can veren Michelangelo Davut'un gözlerine bu dikkati yerleştirdi.

O gözler en büyük düşmanıyla birkaç saniye sonra savaşacaktı.

Peki ama Davut kimdir ve bu bakışların altındaki sır nedir?

İşte Davut heykeli ve bakışlarındaki sır.

Hadi başlayalım.

Bugün Michelangelo'nun Davut'u neden bu kadar yoğun bir bakışla heykelleştirdiğini, bu bakışın Florence için neyi sembolize ettiğini ve Davut'un tam o anda ne düşünmüş olabileceğini inceleyeceğiz.

Ama önce biraz geriye gidelim.

Bu heykele ilham veren efsanevi hikaye yani Davut ve Goliath hikayesinden bahsedelim.

Davut ve Goliath hikayesinin en eski örneği M.Ö.

11. yüzyılda geçer.

Hikaye odur ki antik İsrail oğulları ile antik Filistinliler bugünkü İsrail Filistin topraklarında savaşmaktadır.

Hatta genç Davut başlangıçta bir kahraman bile değildir.

İsrail oğulları tarafında yaşayan sıradan bir çobandır.

Savaşa dahil olması bile tesadüfen olur.

Hikayeye göre Davut asker olan abisine her gün yemek götürmektedir.

Yine böyle günlerden birinde karşı cepheden bir bağırış duyar.

Bağıran kişi karşı cephenin antik Filistin'in en iyi savaşçısı Goliath'tır.

Goliath 2 metreden uzun devasa boyuyla, bir yarı cüssesiyle ve savaş meydanında yaptıklarıyla ünlüdür.

Goliath İsrailoğlu cephesindeki en iyi askeri onunla düvenli ve davet eder.

Ama kimse korkusundan Goliath'ın karşısına çıkamaz.

Davut çok aşağılanmış hisseder.

Gözleri dolar, elleri titrer ve herkesi şaşkına çevirerek Goliath'ın karşısına çıkmaya karar verir.

Davut'un Goliath'la savaşmasına bizzat kendi kralı karşı çıkar başta.

Karşısındaki Goliath'ın usta bir savaşçı olduğunu söyler.

Davut da kralına kendini tanıtır.

Yıllardır çoban olduğunu, sürüsünü vahşi hayvanlardan taş ve sapanıyla koruduğunu söyler.

Defalarca taş ve sopayla ayı ve kurt gibi tehlikeli hayvanları öldürdüğünü de ekler.

Kral Samuel istemeye istemeye Davut'un Goliath'la savaşmasına razı olur.

Hatta kendi kalkanını Davut'a verir.

Gerçi Davut bu kalkanı kabul etmez yere atar.

O taş ve sapanıyla yeterince iyidir.

Yerden birkaç taş alır ve sadece taş ve sapanla Goliath'ın karşısına yürümeye başlar.

Goliath savaş meydanında Davut gibi cılız genç birini görünce şaşırır.

Önce dalga geçer.

Ama Davut önce rakibini dikkatlice tartar.

Adeta keskin bir nişancı gibidir.

İşte Michelangelo'nun Davut heykelinde bize anlatmak istediği hikaye de böyle bir hikayedir.

Davut'un tam o karar anındaki güçlü, yoğun bakışlarını heykele yontmuştur.

Davut'un bakışları kararlı ve akılcıdır.

Bu güçlü bakışlarından hemen sonra ise Davut taşları sapanına koyar, dikkatlice nişan alır ve taşı atar.

Mükemmel bir atışla Goliath'ı alnının ortasından vurur.

Vurulan Goliath yere düşer.

Sonrasını tahmin edebilirsiniz.

Bir tarafın sevinç naraları, diğer tarafın kaçışmaları.

İşte Davut ve Golet hikayesi böyle efsane olur.

Hiç şansı yokmuş gibi görünen genç cılız bir çoban aklını ve yeteneğini kullanarak ondan kat ve kat iri devasa bir savaşçıyı yere serer.

İşte bu güçlü bakışların ardında neyin yattığını öğrenmek için biraz geriye gitmemiz gerekiyor.

1500'lü yıllardayız.

İtalya, Floransa'dayız.

Floransa dört bir yanı düşmanlarıyla çevrili, her zaman tetikte olmak zorunda kalan ve savunmaya ihtiyaç duyulan bir şehirdi.

Davut gibiydi. Küçük ama çok daha büyük güçlere karşı dik durmaya kararlıydı.

Michelangelo bir meydan okumanın eşiğinde olma hissini yakalamak istemişti.

Yani Davut'un gözlerinde bunu göstermek istemişti.

Önemli. çok önemli bir düşmanla karşılaşmadan hemen önceki anımızdan bahsediyorum.

O türden yoğun bir odaklanmayı hepimiz yaşamışızdır.

Belki çok önemli bir sınava girerken, belki de bir mülakatta ya da istemediğimiz bir kavgaya girerken.

Michelangelo'nun zamanda donduğu an buydu.

Davut. İşte Michelangelo Davut'u mermerden doğururken gözlerini hazırım, yapabilirim şeklinde oymuştu.

Florence halkına vermek istediği mesaj tam olarak buydu.

Davut heykelinin yüzüne baktığımızda aniden sola dönmüş bir baş görürüz.

Kendinden emin kararlı bir bakıştır bu.

Asık suratı, çatık kaşlı yüzü ve gözlerinin endişeli bakışı harekete geçmeden önceki anın gerilimini yansıtır.

Ancak yüzün karşıdan görünüşü sol taraftan bakınca başka bir yüze ait mi işçisine farklılaşır.

Bu yüz ifadesi biraz daha antik Yunan'a yakındır.

Davut'un golyata atacağı taşı tutan sağ eli, hem tüm heykelin devasa yapısını hem de en küçük anatomik ayrıntıya verilen büyük önemi gösterir.

Fiziksel farklılıkların tek amacı ağırlığı düzenlemek değildir.

Hikayeyi de anlatmaktır.

Hikayedeki önemine de vurgu yapmaktır.

İşte bu yüzden Davut'un sağ eli diğer eline göre daha büyüktür.

Bunun sebebi Orta Çağ dönemine kadar bütün Davut ve Goliath hikayelerindeki anlatım da Davut'un en güçlü elinin sağ el olmasıdır.

Yani Michelangelo Davut'un sağ elini hem daha güçlü ve büyük gösterir hem de hikayeye uyumlu hale getirir.

Davut heykeli Floransa katedrali için sipariş verilir.

Heykelin asıl amacı katedralin tepesinde duracak şekilde tüm Floransa'yı görmesiydi.

Ama işler öyle gitmedi.

Olağanüstü güzellikteki bu heykele önce Floransa halkı kıyamadı daha sonra onun herkes tarafından görülmesi için meydana konulmasına karar verildi.

Floransa halkının istediği cesur bir kahraman işte.

Davut'un gözlerinde kişisel kararlılığından daha fazlası var.

Floransa halkı için Davut şehirlerinin gücünün ve dayanıklılığının bir simgesi olur.

Floransa kendini Davut'ta görür.

Çok daha büyük düşmanlara karşı küçük, cılız, Ve hafife alınan bir şehir.

Bu yüzden insanlar Davut'a baktığında sadece güzel bir heykel görmezler.

Bir koruyucu, onları gözeten birini görürler.

Bu aslında önemli bir buluşmadan önce aynaya bakmak gibi.

Ne gerekiyorsa sahip olduğunu hatırlatırsın.

Davut'un gözleri Floransa için bunu yapar.

İnsanlara önlerinde ne tür zorluk olursa olsun dik durabileceklerini, onlarla yüzleşebileceklerini hatırlatır.

Şimdi büyük soruya gelelim.

Davut tam o anda ne düşünüyor olabilir?

Gözlerine baktığınızda korkmadığını görebilirsiniz.

Ama tam anlamıyla sakin de değil.

Bunu ben koşulardaki pistin başındaki sporculara benzetiyorum.

Başlangıç çizgisinde duran sporculara.

Vücut hazır, zihin hazır, koşucu vücudunun her bir parçasıyla yarışa hazır.

Michelangelo'nun Davut'un gözlerinde yakaladığı da işte buydu.

Sadece golyata bakmadığı, onu alt etmek için zihinsel olarak da hazırlandığı bir an.

Ama mesele şu ki tıpkı Michelangelo'nun Davut'un odaklanmasını ve kararlılığını taşa yansıtması gibi Leonardo da Vinci de Mona Lisa ile daha da gizemli bir şey yapar.

Ne Mona Lisa sadece bir portredir ne de Leonardo da Vinci sadece bir ressam.

O aynı zamanda bir bilim insanı, bir düşünür ve bir hayalperesttir.

İşte hayalperest bu adamın zihnine açılan bir penceredir Mona Lisa.

Davut'un gözlerinin bir hikaye anlattığını düşünüyorsanız Da Vinci'nin o ünlü gülümsemede ne sakladığını görene kadar bekleyin.

Sırlarını açığa çıkarmaya hazır mısınız?

Bir sonraki videomuzdan sonra Mona Lisa'ya asla bir daha aynı şekilde bakamayacaksınız.