Hayatına Takıntılı Ol

Herkese selam Ayça ben hoş geldiniz Elçerlif Vizyon'a.

Bugün hayatınız elinizden kayıp gitmesin diye sizi elinizden tutup masanın tam karşısına oturtuyorum.

Ve gözünüzün içine bakarak şunu söylüyorum.

Hayatına tutkulu şekilde takıntılı ol.

Kulağınıza ilk başta fazla iddialı gelmiş olabilir.

Hatta biraz bencil, biraz aşırı, biraz ben merkezci gibi de duymuş olabilirsiniz.

Ama inanın arkadaşlar insanın kendi hayatını ciddiye alması kötü bir şey değil.

Kendi sabahına, kendi bedenine, kendi emeğine, kendi hayaline, kendi geleceğine sahip çıkması ayıp bir şey değil.

Asıl ayıp ne biliyor musunuz?

Bize bir kere verilmiş bu hayatı sürekli başkalarının gündemine kiraya vermemiz.

Amerikalı şair Mary Oliver demiş ki söyle bana sen bu tek vahşi ve kıymetli hayatınla ne yapmayı planlıyorsun?

Kendi hayatınızı artık kimsenin boş vaktine, kimsenin onayına, kimsenin keyfine, kimsenin sizi fark etme ihtimaline bırakmayın.

Çünkü fark etmeden biz bunları yapıyoruz arkadaşlar.

Günlerimizi böyle geçiriyoruz.

Mesela diyelim ki iş yerinde çok emek verdiğiniz bir iş var.

İşte saatlerinizi verdiniz, detayları toparladınız, herkesin işini kolaylaştırdınız.

Ama toplantıda biri o işi böyle iki tane cümleyle anlatıp hızlı bir şekilde geçti.

Sizin adınızı anmadı bile.

O an içinize böyle bir sıkıntı düşer değil mi? Bir üzüntü düşer.

Dersiniz ki ya demek ki ben görülmedim, görülmüyorum.

Sonra o gün yapmanız gereken asıl şeyleri, asıl işleri ertelersiniz.

Kendinize ertelersiniz.

Eve gelirsiniz, yorgunluk sanarsınız ama o yorgunluk değildir.

O görülmemenin içinizde açtığı küçük küskünlüklerdir.

Telefonunuzu elinize alırsınız, başkalarının hayatına bakarsınız, biraz daha dağılırsınız.

Ama o gün kendinize dönüp şunu diyebilirdiniz arkadaşlar.

Benim emeğimin değeri birinin toplantıda ismimi söylemesine bağlı değil.

Ben bundan sonra emeğimi görünür kılacağım ve bu benim sorunluğum.

Ya da diyelim ki uzun zamandır yapmak istediğiniz bir şey var.

Bir podcast fikri var, podcast yapmak istiyorsunuz.

Ya da bir eğitim düzenlemek istiyorsunuz.

Ya da bir spor düzenine geçmek istiyorsunuz.

Ya da işte bir kitap yazacaksınız.

Ya da bir işe başvuru yapacaksınız.

Herhangi bir şey.

Başlayacaksınız ama önce birinin sizi cesaretlenmesini bekliyorsunuz.

Bir arkadaşınızın size bu çok iyi fikir demesini bekliyorsunuz.

Eşinizin bence bunu kesin yapmalısın demesini bekliyorsunuz.

İşte müdürünüz yaptıklarınız işlerinizi fark etmesini bekliyorsunuz.

İşte sosyal medyada insanlar sizi alkışlasın istiyorsunuz.

Kimse arkadaşlar o beklediğiniz tonu vermeyecek.

ve o beklediğiniz ton verilmeyince siz de içinizdeki isteği sessiz alacaksınız.

İşte hayatınızı başkasının onayına bırakmak tam olarak budur.

Hayatına tutkulu olmamak tam olarak budur.

Ve siz günün sonunda fark ediyorsunuz, şunu fark ediyorsunuz.

Takıntılı olduğunuz şey kendi hayatınız olmamış.

Başkalarının ne dediği, başkalarının nereye geldiği olmuş.

Yani siz hep başkalarını konuşmuşsunuz.

Başkalarının sizi nasıl görüyor, bunu konuşmuşsunuz.

Kimle paylaşmış, kim nerede?

Kim sizi aramamış? Kim aramış?

Kim sizi fark etmiş ya da fark etmemiş?

Ama sizin hayatınız masanın kenarında unutulmuş bir defter gibi kalmış arkadaşlar.

Ben bugün bu defteri açmak istiyorum.

Çünkü bir tane hayatımız var.

Bir daha tekrarı yok.

Bu cümleyi özellikle böyle söylemek istiyorum.

Bir daha tekrarı yok.

Hayat maçtan sonra hocam ben o pozisyonu bir daha oynayayım diyeceğimiz bir yer değil arkadaşlar.

40 yaşınıza geldiğinizde 20'li yaşlarınıza dönüp aynı cesareti daha düzgün bulma şansınız yok.

50 yaşına geldiğinizde 30'lu yaşlarınızdaki enerjiyi tekrar çağırıp ben bunu şimdi başka türlü yapacağım deme şansınız ihtimaliniz yok.

Seneca'nın böyle çok bilinen bir cümlesi vardır.

Yaşamak için kısa bir zamanımız olduğu doğru değil.

Asıl mesele zamanın büyük kısmını harcamamız.

Yani Seneca hayatın kısalığı üzerine yazdığı bir metinde yazıyor bu.

Yani bunu söylerken bir ölümle alakalı böyle bir duygusal bir şey yazmak istememiş.

Demiş ki hayatınız kısa olduğu için değil dikkatinizi yanlış yerlere verdiğiniz için elinizden kaçar.

Yani hayatınız bu yüzden sizden kaçar.

Siz dikkatinizi vermemeniz gereken yerlere veriyorsunuz.

İşte ben de bugün tam olarak bunu söyleyeceğim arkadaşlar.

Hatta bakın Antik Roma'da zafer kazanan komutanlar şehre büyük törenlerle girerken

ki Marcus da bunun çok büyük örneklerinden biridir.

Bir podcastında sanırım söylemiştim.

arkalarında biri dururdu değil mi?

Ne derdi onlara?

Memo Tomori ölümlü olduğunu hatırla.

Böyle derdi değil mi?

Bu sözün amacı işte komutanı küçültmek falan değil.

Onu ayıltmak arkadaşlar.

Çünkü biz alkış aldığımız zaman, acı çektiğimiz zaman ya da çok yorulduğumuz

ya da çok sevildiğimiz zaman arkadaşlar bu ihtimalini unutabiliyoruz.

Ölüm olduğunu hatırlamamız gerekiyor.

Yani vaktimiz sınırlı, dikkatimiz çok kutsal.

hayatımızı kiraya vermiş gibi yaşayacak halimiz yok.

O yüzden bugün bu konuya dikkat çekelim.

İki tane çalışmalarını çok beğendiğim adam var.

Psikolog Edward Deitch ve Richard Ryan.

Öz belirleme kuramını açıklarken diyorlar ki

insan psikolojik olarak iyi hissetmek ve içten motive olmak için

üç şeye ihtiyaç duyar.

Kendi hayatına söz sahibi olmak, geliştiğini hissetmek ve anlamlı bağlar kurmak.

Kendi hayatının direksiyonuna geçmediğinizde sadece hedeflerinizin uzaklaşmıyorsunuz.

iç motivasyonunuzdan, canlılığınızdan ve kendinize olan güveninizden de uzaklaşmış oluyorsunuz.

İşte bu yüzden hayatımıza takıntılı olmalıyız.

Takıntılı olmadığınız hayat başkalarının gürültüsünde eriyip gider arkadaşlar.

Binlerce yıl önce Antik Yunan tabetlerine yazılmış bir söz var.

Ama bazı kesimlerde bu sözü Sufi düşünür Hazrat İnayat Kanah atfetmiştir.

Diyor ki, güç istedim, Tanrı bana güçlü olmam için zorluklar verdi.

Bilgelik istedim, çözmeyi öğrenmem için sorunlar verdi.

Cesaret istedim, yenebilmem için tehlikeler verdi.

Sevgi istedim, yardım etmem için insanlar verdi.

İstediğim hiçbir şeyi almadım, ihtiyacım olan her şeyi aldım.

Hayat çoğu zaman bize istediğimiz şeyi paketleyip

al hadi bu da hazır senin olsun demiyor arkadaşlar vermiyor.

Bize o istediğimiz şeyi taşıyabilecek insana dönüşmemiz için gereken malzemeleri veriyor.

Özgüven istiyorsanız hayat önünüze konuşmanız gereken büyük bir toplantı çıkartıyor.

Sakinlik istiyorsanız evinizin içinde sabrınızı ölçecek bir kriz çıkartıyor.

Başarılı olmak istiyorsanız kimsenin fark etmediği, kimsenin alkışlamadığı, sessiz ve uzun bir emek döneminin içine girdiriyor sizi.

Ve biz arkadaşlar bunları günün sonunda ne sanıyoruz biliyor musunuz?

Bela sanıyoruz, bize bir ceza sanıyoruz bunları.

Niye bunlar benim başıma geldi diye hayıflanıyoruz.

Ben neden bu kadar zorlanıyorum diyoruz.

Niye herkes kolayca ilerlerken ben bu kadar uğraşıyorum diyoruz.

Ama belki de bazı zorluklar hayatın bizi cezalandırma biçimi değil.

Bizi kendi hayatımıza daha ciddi bağlama biçimidir arkadaşlar.

Çünkü özgüven kimse bizi sınamadan oluşmuyor.

Sakinlik hiçbir şey bizi germeden büyümüyor.

Başarı kimse görmüyorken devam edebilme kası geliştirmiyor.

İşte hayatımıza tutkuyla bağlanmak burada başlıyor arkadaşlar.

Başınıza gelen her şeyi romantize etmekten bahsetmiyorum.

Acıyı süslemekten, zorluğa güzel isimler takmaktan bahsetmiyorum yanlış anlaşılmasın.

Ama biz şunu görmezden gelmemeliyiz.

Bazı dönemler sizi yormak için değil, sizi kendinize geri vermek için gelir.

Ve biz bu noktayı görmediğimiz anda hayatımıza takıntılı olmaktan vazgeçiyoruz.

Arkadaşlar unutmayın, ıstakoz büyüdükçe kabuğu ona dar gelmeye başlar.

Kabuğun içine sıkışır, basınç hisseder ve rahatsız olur.

Sonra bir kayanın altına saklanır, eski kabuğunu atar ve yeni kabuğu oluşana kadar savunmasız kalır.

Ama yine de hayatına tutkuyla bağlı bir şekilde bekler.

Yani ıstakozun büyüme işareti rahatlığı değil, rahatsızlığıdır.

O yüzden rahatsız olduğunuz binlerce olan yaşıyor olabilirsiniz şu anda.

Hayatınızda çok büyük acılar çekiyor olabilirsiniz.

Acı çekmek bu dünyanın olumlu bir unsurudur.

Hatta bu dünya ile olumluluk arasındaki tek bağlantıdır demiş Kafka.

Yani acılar sizi hayatınıza takıntılı olmaktan geri alamaz.

Peki hayatımıza nasıl takıntılı hale gelebiliriz?

Tutku ve hayatımıza takıntılı olma konusunda yıllarını vermiş bir isim var.

Psikoloji profesörü Robert Wollorand.

Onun bilgilerini tavsiyelerini aktaracağım size.

Madde madde anlatacağım arkadaşlar.

İlk maddemizde güzel bir hikayeyle başlayayım.

Mageralılar diye bir halk yaşadıkları yerden memnun değiller.

Daha ferah, daha bereketli, daha yaşanabilir bir yer arıyorlar.

Kadınlar, çocuklar, yaşlılar, herkes yola düşüyor.

Bohçaları hazırlıyorlar, umutlarını yüklüyorlar, uzun bir yolculuğa başlıyorlar.

Dağları ışılıyor, denizler geçiliyor, ırmaklar geride bırakılıyor ama nereye gideceklerini bilmiyorlar.

Bu yüzden diyorlar ki bir tane kahine danışalım.

Reisleri bizaz, halkı adına soruyor kahine.

Artık buralarda yaşayamıyoruz ve nereye gideceğimizi de bilmiyoruz.

Bize daha güzel, daha huzurlu bir yer var mıdır?

Kahin onlara tuhaf bir cevap veriyor.

Bir ülke kuracaksınız, bu ülkeyi körler ülkesinin karşısına kurun.

Kahinin bu söylemi tabii ki onlara çok garip geliyor.

Diyorlar ki ya bu çok büyük bir bilinmez.

Yani körler ülkesi neresi, kim bu körler ve neden şehir onların karşısına kurulmalı?

Megeralılar yola devam ediyorlar.

Uzun bir yolculuktan sonra Sarayburnu'nun olduğu yere geliyorlar.

Gece orada konaklıyorlar.

Ayın ve yıldızların altında sabahı bekliyorlar.

Gün ağarınca Bizas karşı kıyıya bakıyor.

Karşıda Kalkedonlat halkı var.

Bugünkü Kadıköy tarafı.

Oraya daha önce yerleşmiş insanları görüyorlar.

Ama Bizas bir de kendi durduğu yere bakıyor.

Sağına bakıyor, soluna bakıyor.

Denize, tepelere, boğaza, geçiş yollarına, suyun ve toprağın verdiği o büyük imkanlara bakıyor ve o an kahinin ne demek istediğini anlıyor.

Burayı görmeyip karşıya yerleşenler kör olmalı diyor.

Burada körlük gözle ilgili değil tabii ki.

Konunun körlükle hiçbir alakası yok.

Burada körlük kıymeti görememek.

İnsanın önünde duran büyük fırsatı sıradan sanması.

Ayağının bastığı yerin değerini anlamaması.

Elindeki imkanı küçük görüp başkasının tarafını daha değerli sanması.

Bu arkadaşlar efsanevi lider Bizas'ın İstanbul'u kurmasının hikayesidir.

Sarayburnu biliyorsunuz İstanbul'un ilk yerleşim yeri.

Evet anlayacağınız üzere hayatınıza takıntılı olmak için öncelikle sahip olduğunuz güzelliklerin farkında olmanız lazım.

Bu hikaye bizim konumuz için çok önemli arkadaşlar.

Çünkü hayatımıza tutkuyla bağlanmak için önce kendi hayatımızı değersiz görmeyi bırakmamız gerekiyor.

Bakın bunu o kadar çok artık görüyorum ki ve bana çok mesaj atıyorsunuz.

Kendini tükenmiş hissedenler, değerli hissetmeyenler, hayatından memnun olmayanlar, hayatını değersiz görenler diyorsunuz.

Ayçi böyle bir bölüm yap.

Zaten bugün bunu da istedim ama ilerleyen günlerde tükenmişlik sendromuyla ilgili bir bölüm daha yapacağım.

Tekrar edeyim arkadaşlar bu sözümü.

Kendi hayatınızı değersiz görmeyi bırakacaksınız.

Tamam mı? Bunu bırakmanız gerekiyor.

Elinizdeki işi, ilişkinizi, sağlığınızı, yeteneğinizi, sesinizi, sezginizi, fikrinizi küçük gördüğünüzde hayatınızın üzerine bir şehir inşa edemezsiniz.

Başkasının kıyasına bakar durursunuz ve kendi hayatınızın değerini görmeden o hayata tutkuyla bağlanamazsınız.

Kendi hayatınızın değerini bilmiyorsanız arkadaşlar beni hiç dinlemeyin.

Kapatın bu bölümü gitsin.

Çünkü eğer hayatınızın değerini bilmiyorsanız tutkuyla bağlanamayacaksınız ona.

Şimdi arkadaşlar biliyorsunuz Viktor Franklin'in psikiyatrisi Viktor'u çok seviyorum.

Ona gelen, baktığına gelen bir tane danışan var.

Yaşlı bir tane doktor.

İşte geliyor Viktor'a adam işini kaybetmiş.

Hani böyle üzüleceğim, toparlanacağım, üzülüyorum böyle bir zaman geçiyor falan filan gibi konuşmuyor.

Diyor ki ya diyor iki yıl geçti ama diyor ben hala eşimi kaybettiğim için hala diyor toparlanamadım.

Hayatım devam ediyor gibi görünüyor.

İşime de gidiyorum.

İnsanlarla da konuşuyorum.

Günlük düzenimi de sürdürüyorum bozmadım ama diyor.

Sanki diyor içeride hayatım durdu gibi diyor.

Victor arkadaşlar adamın karşısına geçiyor.

Ve sadece bir tane soru soruyor.

Diyor ki doktor siz eşinizden önce ölseydiniz ne olurdu?

Adam bir an duruyor.

İşte Victor tabii ki devam ediyor.

Yani diyor bu acıyı siz değil de eşiniz yaşasaydı onun için nasıl olurdu?

Adam da diyor ki bu onun için çok korkunç olurdu.

Buna diyor asla dayanamazdı.

Victor da diyor ki işte görüyor musunuz?

Eşiniz bu acıdan kurtuldu.

Bu acıyı onun yerine şimdi siz taşıyorsunuz.

Bakın arkadaşlar Victor burada acıyı yok etmedi.

Kadını da geri getiremedi.

Yapamaz.

Adamın yasını da dindirmeye çalışmadı.

Boşver de demedi.

Aman abartıyorsun da demedi.

Sadece acının yerini değiştirdi.

Adamın zihninde acı şuydu.

Eşim gitti.

Eşim yok ve ben mahvoldum.

İki senedir de acı çekiyorum.

Victor eşinizin çekebileceği acıyı artık siz taşıyorsunuz.

Bu sizin sevginizin son göreviydi dedi adam arkadaşlar.

Zamanında sahip olduğunuz ama şimdi olmadığı için ne kadar üzgün olduğunuz herhangi bir şey getirin hakkınıza.

Ona sahipken ne kadar da farkında olamıyoruz değil mi?

Sahipken ona bize çok sıradan geliyor.

İşte önceliğimiz bu diyor psikoloji profesörü Robert.

Sahip olduklarınızın kıymetini bilerek yaşayın diyor.

İkinci olarak da arkadaşlar farkındalıklardan bahsediyor.

Farkındalık halimizden bahsediyor.

Amerika'nın eski first lady'si Eleanor Roosevelt'in çok sevdiğim bir sözü vardır.

Sizin izniniz olmadan hiç kimse size kendinizi değersiz hissettiremez demiştir.

Bunu hayatınızda uygulayın diyor psikoloji profesörü Robert arkadaşlar.

Kimsenin sizin üzerinizde bir gücü olmasın.

Çünkü birisi söylediği sözlerle ya da bana yaptıklarıyla beni güçsüz hissettiriyorsa ben nasıl kendi hayatıma takıntılı olabilirim?

Ne yapacağım ağlayarak gündeme mi yazacağım arkadaşlar?

Tabii ki hayır.

Tabii ki umursamama sanatını kullanacağım.

Umursamamak duygusuzluk, tepkisizlik gibi yansıtılıyor ama yanlıştır arkadaşlar.

Tam tersi var olan rahatsız edici durumun kendinizle alakalı olmadığını bilerek takmayarak süreci doğru yönetmektir umursamama sanatı.

Çünkü psikolojik bir gerçek var.

Çevremizdeki her insan bizi etkiler.

Amaç etkilenmediğimizi göstermemek veya etkilenmemek değil süreci doğru yönetmektir.

Ne yapabiliriz arkadaşlar?

Nasıl yapabiliriz?

Gri yıkaya yöntemi var.

Bunu kullanacaksınız.

Mesela sizi sürekli kışkırtan, laf sokan, manipüle eden insanlar var.

Bu insanlara karşı öneriler de bulunmuş.

Mesela bir olay oldu diyelim.

İşte dedi ki size birisi sen zaten diyor işte hiçbir zaman düzgün karar veremezsin.

Yanlış karar aldınız.

bunu anlattınız. O da size böyle söyledi.

Şaka ile karışık olsa da böyle

bir şey söyledi. Mesela ne dediniz?

Sinirlendiniz. Döndünüz onu dediniz ki ya sen

ne demek istiyorsun ya karar veremem?

Ne biçim konuşuyorsun sen benimle falan filan diye

böyle çıkıştınız diyelim. Karşı

tarafın da istediği bu zaten arkadaşlar.

Yani karşı taraf zaten sizi çıldırtmaya

çalışıyor. Sizi o pozisyonu

sokmaya çalışıyor. Sizin duygularınızı

yöneterek sizi güçsüz bırakmaya

çalışıyor zaten. Ama gri kaya

yöntemiyle arkadaşlar diyeceksin ki

senin fikrin tamam olabilir evet böyle kısa düz sakin cevaplar vermeniz gerekiyor.

Çünkü karşınızdaki kişi sizin üzerinizde ateş yakmaya çalışıyor.

Ama unutmayın arkadaşlar siz odun taşımıyorsunuz.

Sizin sırtınızda odunlar yok.

Manipülatif, narsistik ya da sürekli kaosla beslenen insanların en büyük yakıtı ne biliyor musunuz?

Sizin duygusal tepkileriniz.

Siz sinirlendiğinizde kendinizi savunduğunuzda veya ağladığınızda onlar besleniyorlar.

Ve kontrolü ellerine alıyorlar.

Bu yüzden onlara kesinlikle meydanı bırakmayın diyor Robert.

Ve üçüncü madde arkadaşlar saygı.

Yazar ve şair Rupi Kaur diyor ki kendini nasıl sevdiğin başkalarına seni nasıl sevmeleri gerektiğini öğretir.

Yani buradaki olayımız başkalarının size nasıl davrandığı değil sizin kendinize nasıl davrandığınız.

Mesela iş yerinde biri sizden sürekli son dakika bir şey istiyor.

Siz de her seferinde kendi planınızı kendi işlerinizi bozup yetiştiriyorsunuz.

Sonra içinizden kızıyorsunuz.

Neden herkes beni böyle kullanıyor diyorsunuz.

Ama dışarıya verdiğiniz mesaj şu.

Benim zamanım esnetilebilir.

Benim elimde iş olsa da ben sana yardımcı olabilirim.

Ya da mesela bir arkadaşınızla haftalar öncesinde plan yaptınız.

Akşam buluşacaksınız.

Gündüzü arayıp bir bahaneyle iptal et de buluşmayı.

Birkaç saat sonra yine sizi aradı.

Dedi ki o işim iptal oldu.

Buluşabiliriz diyor.

Tamam dedi.

Yani gitmem arkadaşlar gitmem.

asla gitmem. İsterse bunu yapan

annem olsun gitmem. Çünkü ben

hayatıma takıntılı birisiyim.

Kendi hayatımın değerli bir şey

olduğunun farkındayım ve ona göre

davranırım. Yani ben ona tamam

dersem zaten kendime saygısız

davranabildiğimi göstermiş

oluyorum. E o da sonraki zamanlarda

bana saygısız davranmaya

devam edecek. Kendinize davranış

biçiminizle başkalarına

size nasıl davranabileceklerini öğretin

arkadaşlar. Kimsenin gönlünün

kahyasına, gönlünün durumuna göre

davranmak zorunda değiliz. Bakın

kirli mutfak örneği vardır. Çok

hoşuma gider bu örnek. Dağınık bir

mutfağa girdiğinizde bir arkadaşınıza

gittiniz ve dağınık bir mutfağa girdiniz.

Bir bardak su alacaksınız tamam mı?

Suyu aldınız. Suyu aldığınız

yere ya da işte makineye

bulaşık makinesi mi koyarsınız yoksa

lavaboya mı koyarsınız? Tabii ki

lavaboya koyarsınız. Çünkü zaten

mutfak kirli ve çok dağınık. Ama

tertemiz bir mutfağa girdiğinizde

Su içtikten sonra insan elindekini yerine aldığı yerine ya da bulaşık makinesine kirli olan bulaşık makinesine koyma ihtiyacını hisseder.

Çünkü ortam size bir standart göstermiş.

Arkadaşınız size o düzenle bak benim mutfağım düzenli benim mutfağım tertemiz sakın kirli bardağınla benim mutfağımın kirletme düzenimi sakın bozma diye bir mesaj vermişsiniz.

İşte siz de bu yöntemi bunu hayatınızda bu standarda hayatınızda uygulayacaksınız.

Uyku düzeniniz, çalışma disiplininiz, bedeninize davranışınız, kendinizle konuşma biçiminiz, ilişkilerdeki sınırlarınız, hayallerinizi arkadaşlarınıza da ailenize anlatırken ağzınıza alma biçiminiz.

Bunların hepsi çevrenize verdiğiniz sessiz mesajlar.

Bu yüzden buna çok ama çok dikkat etmeniz gerekiyor ki hayatınızda takıntılı bir psikopat olduğunuzu gösterebilin arkadaşlar.

Ve diğer bir maddemiz arkadaşlar.

O gün ne olmuş olursa olsun hatta paranız olsun ya da olmasın yaşadığınız yeri güzelleştirin.

Kullandığınız arabayı temiz tutun ve ilgilenin diyor Robert arkadaşlar.

Ev sizin olsun ya da kira olsun.

Odanız büyük ya da küçük olsun.

hayatınız şu an tam istediğiniz yerde olsun ya da olmasın.

Yaşadığınız yeri güzelleştireceksiniz.

Çünkü insan yaşadığı yere sadece eşya koymaz.

Yaşadığımız yerlere ruh halimizi koyarız.

Evinize giriyorsunuz mesela.

Her yer dağınık.

Masanın üstü birikmiş bardaklarla dolu.

Sandalyenin üstünde kıyafetleriniz var.

Açılmamış bir sürü poşetler.

Hatta belki kargolarınız var.

Sonra bakarım diye kenara attığınız şeyler var.

Ve siz sanıyorsunuz ki sadece evim dağınık.

Hayır arkadaşlar.

arkadaşlar bir süre sonra

zihninizde o dağınıklığın içinde

yaşamaya başlayacak bir tane

çalışma var çalışma şöyle bir şey

göstermiş evi daha dağınık

olan insanların sürekli

yorgun yorucu

hissettiklerini bulmuş ve

arkadaşlar sürekli bitmemiş

dağınık ve yorucu

kelimelerini kullandıklarını görmüşler

dolayısıyla da bu insanlarda

yüksek stres ve

olumsuz duygular tespit etmişler

Yani evlerimiz sadece dekorasyon olayı değil.

Yani bu anlattığım dekorasyon meselesi değil.

Sinir sistemimizin her gün temas ettiği alanlarımız.

Bununla ilgili bir bölüm yapmıştım.

O bölüme mutlaka bakın.

Gerçekten kanıtlı olan, bilimsel kanıtlı olan, hatta biraz spritüel konulara da değinmiştim hatırladığım kadarıyla.

O bölümü mutlaka okuyun arkadaşlar.

Bakın geçen şöyle bir şey oldu.

Geçen dediğim işte yakın zamanlarda.

böyle kendi eşimle, oğlumla, işte annemle, babamla ve arkadaş çevremle

üst üste her hafta bir tanesiyle bir sıkıntı yaşamaya başladım.

Sonra dedim ki ya ne olmuş olabilir?

Niye böyle oldu?

Ben bugünlerde stresliyim.

Klasik Ayça ilk önce suçu kendinde arar.

Neyse işte ya dedim o da bana şunu yaptı, bunu yaptı falan filan derken

sonra otururken böyle işte kendi bölümlerimle ilgili Instagram'a gönderi hazırlayacağım.

Bakıyorum işte eski bölümlerden bir şeyler paylaşayım diye.

Sonra bu bahsettiğim düzenle ilgili bölüme denk geldim.

Sonra oturdum bölümü tekrardan dinledim.

Benim de hatırlamam iyi oluyor.

Çünkü artık o kadar çok bilgi var ki kafada bir süre sonra bazılarını unutabiliyorsun.

Sonra dedim ki ya şu dolabıma bir bakacağım.

Çünkü biliyorsunuz orada dolap dağınıklığının ilişkilerimizin düzeltilmesiyle ilişkilendiriyorum.

Bilgiler veriyorum.

Dolabıma baktım arkadaşlar.

Gerçekten dolabımın sağ tarafında hiç kullanmadığım bir alan olduğunu fark ettim.

Ve çorba olmuş.

İnanamazsınız ya ne ara oldu nasıl oldu hiç bilmiyorum.

Spor kıyafetlerimin olduğu biraz daha kalın spor kıyafetlerimin olduğu kıyafetler oraya koymuşum.

Bizim spor salonunda birkaç gün klima bozulmuştu.

Ben de ayırmıştım kalın kıyafetlerimi.

Ama sonra onları oraya koyduğumu unutup farklı materyallerle işte ince olanlarla onunla bununla falan böyle karıştırmışım.

Atmışım fırlatmışım.

Biraz sağ tarafta kaldığı için çok da önemsememişim.

Sonra ben inandım ama gerçekten içime inandım.

Benimki şimdi ben burayı katlayacağım burayı düzenleyeceğim işte materyallerine göre kumaşlarına göre ayıracağım ve benim bu ilişkilerim düzelecek ve asla böyle bir sorun bir daha yaşamayacağım diye ama gerçekten inanarak tabii ki yaptım ve ona göre katladım ona göre düzenledim severek işte müziğimi açtım falan filan.

Gerçekten yemin ediyorum inanmazsınız bak iki gözüm öne baksın ki ay böyle yemin etmeyi hiç sevmem.

gerçekten arkadaşlar ilişkilerim düzeldi bir anda.

Hani böyle şöyle düzeldi.

Bana söylediğim kelimenin karşısına bir kelime getirenler

evet ya sen galiba haklısın Ayça dediler.

Hala da bu etki sürüyor.

Bundan sonra böyle bir şey yaşadığımda hemen gidip bir şeyi düzelteceğim.

Bir de geçenlerde bir yazı okudum.

Twitter'da okudum sanırım hatırlamıyorum nerede okudum.

Artık okuduğum yerleri de unutuyorum.

Çok fazla şey okuduğum için.

Şöyle diyordu ben hayatımı toparlamak ihtiyacı hissettiğimde hayatım gaye anlamda dağıldığında ilk önce evimi toparlamakla başlarım demişti.

Ben de kesinlikle buna katılıyorum.

Bu da size benim bir tavsiyem olsun.

Sanatçı ve tasarımcı William Morris demiş ki evinizde yararlı olduğunu bilmediğiniz ya da güzel olduğuna inanmadığınız hiçbir şey bulundurmayın.

Yani bu bölümden sonra evinizde şöyle güzel bir temizlik dip köşe hazır böyle yaz da geliyorken yapmanız size faydalı olabilir arkadaşlar.

Yani sözün kısası hayatınıza takıntılı olacaksınız ki hayatınızı hak ettiği gibi yaşayabilin arkadaşlar.

Çünkü siz kendi hayatınızı ciddiye almadığınızda hayatta size çoğu zaman küçük kırıntılar verecek.

Bunlarla idare et kızım bunlarla idare et oğlum diyecek.

Ama siz kendi hayatınızı ciddiye aldığınızda bir şeyler değişecek ya arkadaşlar.

Duruşunuz bile değişecek.

Seçimleriniz bile değişecek.

Çevreniz değişecek.

E sonra yaşadığınız günlerin çeşidi değişecek.

Sonra tabii ki tabii ki kaderiniz de değişecek.

Yani siz emeğinizi gösterin.

Hayatınızı takıntılı olmak için bu söylediklerimle beraber değiştirmek için emeğinizi gösterin arkadaşlar.

Kalem hala elinizdeyken sayfanız hala açıkken kendi kitabınızı lütfen siz yazın.

Bu bölümün sonuna geldik.

Beni lütfen Spotify'dan ve Instagram üzerinden takibe almayı unutmayın.

Kendinize iyi bakın.

Görüşmek üzere.

Bay bay.