Taşımayı Bıraktığında Hafifleyeceğin Şeyler

Herkese merhabalar.

Şöyle Bir Şey adlı podcast kanalıma hepiniz hoş geldiniz.

Bugün biraz ağır bir konudan bahsedeceğiz ama sonunda hafiflemeyi de konuşacağız.

Biraz derinlere ineceğiz sizinle.

Belki çocukluğunuza, belki birkaç yıl öncesine.

Belki bugün bile üzerinde taşıdığın ama neden hala orada durduğunu bilemediğin şeylere değineceğiz.

Hayat baktığımızda garip bir taşıma işi.

Hatıralar, sözler, pişmanlıklar, yüzleşilmemiş duygular.

Sırt çantamız oldukça dolu.

Ve çoğumuz neyi taşımamız gerektiğini seçmeden ne verildiyse alıp yürümeye başlıyoruz.

Oysa bazı şeyler bizim değil.

Bazı yükler bize ait değil.

Bazılarını da çoktan bırakmamız gerekiyordu ama biz onları taşımaya devam ettik.

Bugün bu bölümde taşımayı bıraktığımızda hafifleyeceğimiz şeyleri konuşacağız.

Motivasyon konuşması değil.

Bu fark etme, anlama ve gerektiğinde vedalaşabilme üzerine bir yolculuk olacak hepimiz için.

Çünkü birçoğumuz biliyoruz ki bazen bir duyguyla vedalaşmadan bırakamıyoruz.

Ve bazen yük sandığımız şeyler aslında bir öğrenme.

Ve bazen sadece artık sana ihtiyacım yok demek yeterli.

Ama önce tanımak gerekiyor.

Yani ne taşıyoruz, neden taşıyoruz ve hala bize hizmet ediyor mu bu taşıdığımız şey?

İşte bugün bu konu üzerine biraz konuşalım istiyorum.

Hazırsanız hadi başlayalım.

Her birimizin birer geçmişi var.

Kimimizinki travmalarla, kimimizinki sessizlikle, kimimizinki de bastırılmış öfkelerle dolu.

Ama hepsinin ortak noktasına baktığımızda şunu görüyoruz.

Biz farkında olmadan onları da geleceğe taşıyoruz.

Bugün nasıl kararlar veriyorsam büyük ihtimalle o kararların arkasında geçmişin ayak sesleri var.

Mesela çocukken hep onay almak zorunda kaldıysan büyüdüğünde de insanların seni onaylamasını bekleyerek yaşıyorsun.

Yaptığın her şeyde bir aferin arıyorsun.

Ve o aferin gelmediğinde de içinden gelen o tanıdık duygu yükseliyor ve yetersizim demeye başlıyorsun.

Bak bu duygu senin değil işte.

Bu sana birileri tarafından verilmiş.

Küçükken belki bir öğretmenin, belki annen, baban ya da kardeşin söylemişti sana.

Daha iyisini yapabilirsin.

Ve sen o günden beri yapmaya çalışıyorsun.

Daha iyisini, daha doğrusunu.

Ama belki de durmanın zamanı gelmiştir ve geçiyordur.

Taşıdığın her yük enerjinden çalıyor.

Özellikle senin olmayanlar daha fazla enerjini çalıyor.

Bir şey senin değilse onunla iyileşemezsin.

Bu kesin ve net.

Onu düzeltemezsin de.

Sadece taşırsın.

Ve bu çok yorucu bir şeydir.

Bu sana yük olur. Peki nasıl anlarız?

Bir yük bize mi? Yoksa bize ait değil mi?

Şöyle düşün. Onu düşündüğünde içinde bir suçluluk hissi var mı?

Yoksa bir öğrenme mi bu senin için?

Kızgınlık mı hissediyorsun?

Yoksa bir kabulleniş mi?

Eğer bir yük sadece seni aşağı çekiyor ve sana bir şey öğretmiyorsa o senin değil.

Bırakabilirsin. Taşımak zorunda da değilsin.

Şimdi biraz dur. Derin bir nefes al ve kendi hayatına bak.

Hangi konularda kendini sürekli açıklamak zorunda hissediyorsun?

Hangi ilişkide, hangi ortamda kendini sıkışmış hissediyorsun?

İşte oralarda yük var.

Onlar sana ait değiller.

Ben bazen şöyle bir şey yapıyorum.

Herkes uyuduktan sonra elime çayım, kahvemi artık ne oluyorsa alıyorum.

Ve defterimi alıp bir kenara geçip yazmaya başlıyorum.

Bugün ne taşıdım?

Gerçekten benim miydi?

Kimin duygularını sırtladım?

Kimi hayal kırıklığının üzerime alındım.

Ve en önemlisi bugün kendi duygularıma ne kadar alan açtım.

Bunların her birinin cevabı hepimizin içinde.

Ama önce sessizleşmemiz gerekiyor.

Çünkü yüklerimiz en çok kalabalıklarda sessizleşiveriyor.

Ama kendi sessizliğimizde de bağırmaya başlayabiliyorlar bir anda.

Bu seslere kulak vermek bazen korkutucu olabiliyor.

Ama unutmayalım ki...

Bize ait olmayan şeylerden korkmamamız lazım.

Kendine şu soruyu bir sor.

Kaç kere bir şeyi gerçekten istediğin için yaptın?

Kaç kere birileri seni onaylasın diye yaptın?

Bazen bir kıyafeti başkaları beğensin diye giyeriz.

Bazen bir paylaşımı sadece başkaları aa ne güzel hayatı var desin diye yapıyoruz birçoğumuz.

Ve her seferinde kendimize biraz daha yabancılaşıyoruz.

Oysa insan kendi doğru değil de başkalarına göre yaşadığında doğrularını gerçek yüklerine arttırıyor.

Çünkü bir kişiye yetmek değil mesela.

Bin kişiye yetmek, yüz kişiye yetmek.

Ama bilirsiniz ki kimse herkesi mutlu edemez.

Peki neden bu kadar ihtiyaç duyuyoruz onaylanmaya?

Yani bunun sebebi ne diye düşündüğümüz noktada çocukluğumuzdaki şeyler bir anda önümüze çıkıyor.

Ve küçükken bize sürekli şunları öğrettiler.

Aferin alırsan değerlisindir.

Ödül alırsan sevilirsin.

Ve o zamandan beri de başarıyla sevgiyi sürekli karıştırdık birçoğumuz.

Onaylanınca kendimizi hemen önemli hissettik.

Onaylanmayınca da bir anda görünmez oluverdik.

Ama hayatta şöyle bir gerçek var.

Onay dışarıdan gelirse geçicidir.

Kalıcı olan tek şey kendi gözlerinin içine bakıp ben elimden gelenin en iyisini yaptım diyebilmektir.

Kendi iç onayını geliştirmek zor ama özgürleştirici bir hareket.

Başta yalnız hissettiriyor evet.

Çünkü sessizlik oluyor dışarıda bir anda.

Eskiden gelen beğeniler azalıyor.

Ama içeride bir ses duyulmaya başlıyor ve o ses şunu fısıldıyor sana.

Sen yeterlisin.

Öyle düşün mesela.

Bir tablo yapıyorsun ve herkes onun üstüne yorum yapıyor.

İşte şurasını daha parlak renkler kullansaydın.

Şurası fazla karanlık olmuş.

İşte şurası şöyle olmuş.

Eğer sen o yorumlara göre tabloyu düzeltmeye çalışıyorsan bir süre sonra o tablo senin olmaktan, senin fikirlerinden bambaşka bir şeye dönüşüveriyor.

Senin elinden çıkan ama sana ait olmayan bir şeye dönüşüyor.

İşte hayat da böyle. Kendine şu soruyu sor.

Şu anda yaşadığım hayat benim istediğim mi yoksa başkalarının beğeneceğini düşündüğüm bir hayat mı?

Eğer cevap seni rahatsız ediyorsa işte orada bir yük var.

Ve bu yük onaylanma ihtiyacının ta kendisi.

Hayata sürekli dolu bir valizle yolculuk edemezsin.

Yeni şeylere de yer açmak lazım.

Eskiyi çıkarmak lazım o yüzden.

Düşün bir dolap.

Tıklım tıklım ağzına kadar dolu.

Yeni bir şeyler alacaksın ama yer yok.

Ne yaparsın? Önce boşaltırsın, daha sonra ayıklarsın, giymediklerini verirsin, eskiyenleri atarsın, sadece sana iyi gelenleri tutarsın.

Hayat da aynen böyle.

İçini boşaltmadıkça yeni bir senle tanışamazsın.

Niye yer açmak? Bazen şu demektir, artık açıklama yapmadan karar vermektir.

Eskiden korktuğun bir şeyi bu kez cesurca denemek, sana zarar veren bir ilişkiden sakince çıkmak.

Her sabah daha az yükle uyanmayı seçmek ve bazen de hiçbir şey yapmadan sadece durmak.

Durmak ve yeniden tanımlamak.

Ben artık kim olmak istiyorum?

Hayatımda neyin kalmasına izin veriyorum?

İşte bu sorularla yeni bir düzen kurmak belki de hayatlarımızı iyileştirmenin en büyük adımlarından biri olabilir.

Yani yeniye yer açmak sadece fiziksel değil, duygusal da bir temizliktir baktığımızda.

Özellikle de kendine dair inandığın yalanlardan kurtulmak.

Mesela ben seviyesi biri değilim.

Başarılı olmak için yorulmayalım.

Yalnız kalırsam değerim azalır.

İşte bu inançlar sırt çantanın en ağır taşları olabilir.

Onları yere bırakmak geçmişini reddetmek değildir.

Geleceğini seçmektir bir yerde baktığında.

Ve bu da büyük bir adımdır.

İnsan kendini hafifletmesi bir mucize değildir.

Adım adım olur birçok şey.

Her sabah biraz daha az yükle uyanmak gibi.

Bugün bir tanesini bırakırsın, yarın bir başkasını.

Ve gün gelir artık taşımadan da yürüyebileceğini fark etmeye başlarsın.

İşte sana bir ritüel önerisi bırakıyorum.

Bölüm bittiğinde eline bir kağıt al ve şu soruyu yaz.

Bugün bırakmaya gönüllü olduğum yük ne?

Ve ona cevap ver.

Ve cevabını cebine değil de hayatına koy.

Çünkü sen sadece yaşamak için değil, Kendin olarak yaşamak için de buradasın.

Bugün belki de ilk defa fark etmeye başladın.

Yaşadığın yüklerin birçoğu belki de sana ait değil.

Bazıları ise zamanında senindi ama artık hayatında işlevini yitirdiler.

Ve belki de bazıları hala bırakmaya hazır değilsin.

Çok normal.

O da olabilir. Çünkü hafifleme bir süreç.

Bir an değil de uzun bir yolculuk gibi düşün.

Bu bölümde seninle birlikte...

Sırtlarımıza baktık, ağırlıkları tanıdık, bazılarını elimizle aldık, inceledik.

Kimini o sırtımıza geri koyduk, kimi de seni artık taşımayacağım dedik.

Bence bu hepimiz için büyük bir adım.

Bundan sonra belki her sabah şu soruyla başlarsın güne.

Bugün neyi daha az taşıyabilirim?

Kimi zaman bir düşünce, kimi zaman bir kişi, kimi zaman da bir beklenti.

Ve her baktığında biraz daha sana yaklaşırsın.

Gerçek... dürüst ve hafife olan halinle tanışırsın.

Unutma, bırakmak kaybetmek değil.

Bazen bırakmak bir şeyi onurlandırmanın da en zarifi yollarından biridir.

Ve insan kendi yüklerini onurlandırarak bıraktığında hafifler.

Bugün sana bir şey hatırlatmak istiyorum son olarak.

Sen zaten yeterince değerlisin.

Bir şeyleri ispat etmene gerek yok.

Yorgunluğunun nedeni de tembellik değil, sırtında taşıdığın yüklerin fazlalığı.

Sen çok uzun süredir fazlasını taşıyorsun ve artık buna bırakmanın zamanı geldi.

Bu bölümü dinlediğin için teşekkür ederim.

Eğer içimden geçenler olduysa ve eğer sana eşlik edebildiysem ne mutlu bana.

Belki bir arkadaşına gönderirsin.

Belki bu bölümü ileride bir daha dinlersin.

Ama ne yaparsan yap şunu unutma.

Kimi zaman hafiflik bir karar kadar yakındır.

Yeter ki artık yeter demeyi hatırlayana kadar.

Hoşçakal.