motivasyon: başlamayı beklerken neyi kaçırıyoruz?

Hepimiz bir gün başlayacağımız sandığımız şeyleri aslında çoktan harçlamaya başlamışızdır.

Biraz bundan bahsetmek istiyorum.

Bir şey yapmadan önce kendimizi ikna etmeye çalışmaktan.

Henüz başlamadan başlamayı planlamaktan.

Zihnimizde yüzlerce fikir, plan, hayal var.

Ama çoğu zaman bekliyoruz.

Daha iyi bir zaman, daha doğru bir ruh hali.

Bir pazartesi, başka bir sabah.

Bir bahane. Beklemenin içinde öyle ustalaşıyoruz ki bazen beklemenin kendisi bir kimlik haline geliyor.

Sanki hazırlanıyor olmak yaşamaktan daha güvenli bir yer gibi.

Ama farkında mısın?

Her bir gün yaparım dediğimiz cümle bugünün imkanlarını sessizce elden çıkarıyor.

Çünkü kelimeler harekete geçmediğimiz sürece yalnızca bir vaat olarak kalıyor.

Güzel ama güçsüz bir vaat.

İnsanlar genellikle istediklerini yapmaktan çok ne zaman başlayacaklarını düşünerek zaman kaybederler.

Belki de bu yüzden başlamayı beklemek en zarif biçimiyle kendimizi kandırmanın en nazik yolu.

Biz hazır hissetmeyi bekliyoruz.

Oysa hiçbir insan tam anlamıyla hazır olmaz.

Hazır olmak ancak başladıktan sonra gelen bir histir.

Kendimizi motive etmeye çalışıyoruz.

Motivasyon gelsin o zaman yaparım.

Ama motivasyon rüzgar gibidir.

Gelir ve geçer.

Tutarlılık ise köktür.

Bir yere tutunur, yavaş büyür ama bir kez kök saldı mı kolay kolay yerinden oynamaz.

Motivasyon duygulara dayanır.

Tutarlılık ise bir karara.

Bir sabah uyandığında hissetmesem bile bugün de devam edeceğim diyebilmeye.

Çünkü aslında en küçük adım en büyük niyetten daha değerli.

Bir paragraf yazmak, bir sayfa okumak, sadece 10 dakika düşünmek bile.

Bütün o... Bir gün sözlerinden daha gerçektir.

Belki de asıl mesele başarının büyüklüğü değil, başlamanın dürüstlüğüdür.

Bir şeye başladığında henüz başarılı olup olmayacağını bilmezsin.

Ama başladığın an kendine şunu söylersin.

Artık erteleyen kişi değilim.

Ve bazen bütün değişim sadece bu cümlenin içinde saklı.

Ama neden bu kadar zor başlamak?

Çünkü çoğu zaman hedefe bakıyoruz, yola değil.

Sonra nasıl biri olacağımıza, nereye ulaşacağımıza, nasıl görüneceğimize.

Ama o son başlangıçtan görünmez.

O yüzden gözümüz korkar.

Bize uzak, soyut hatta imkansız gelir.

Çünkü o yöne doğru daha bir adım bile atmamışızdır.

Adımlar küçüldükçe hedef yaklaşır.

Ama biz hep sonu büyütüyoruz ve başlamayı küçümsüyoruz.

Bir düşünelim. Sonunda kim olmak istediğini değil, şu anda kim olabileceğimizi yazalım.

Bir defter alalım, bir kalem.

Bütün yolun haritasını değil, sadece ilk kavşağını çizelim.

Bu yolda yaşabilir, evet.

Ama en azından nereye adım atacağını biliyorsun artık.

Ve her aşama senden bir şey ister.

Zaman, sabır ve cesaret.

Bazen de eski bir halini feda etmeni.

Bir şey kazanmak için bir yanımızdan mutlaka vazgeçmemiz gerekir.

Bu büyümenin sessiz bir şartı gibi.

Biz artık her şeyi şimdi istiyoruz.

Beklemek çağ dışı bir fikir gibi geliyor ama ironik olan şu ki en çok da başlamayı bekliyoruz.

Bir şeyin sonucunu hemen alamayınca çabuk sıkılıyoruz.

Çünkü sabırla değil, hızla ödüllendiriliyoruz artık.

Ama bence gerçek dönüşüm sessizdir ve yavaş olur.

Ve çoğu zamanda kimse görmezken.

Eğer başarısız olacağım diye düşünürsen zaten başlamadan kaybedersin.

Ama belki olur ya da neden olmasın dersen...

Yepyeni bir olasılığa yer açarsın.

İnsan ancak kendine izin verdiği kadar ilerleyebiliyor hayatta.

O yüzden bazen inanmak çocukça bir umut değil, cesur bir başlangıç.

Bazen şu yanılgı geliyor.

Başarmak için her gün saatlerde çalışmam gerek.

Hayır, bir şeyin alışkanlık olması için her gün sadece biraz yapmak yeter.

Bir sayfa, bir paragraf, bir yürüyüş.

Disiplin büyüklükte değil.

Sürekli dikte saklı.

Çünkü küçük adımlar kendine saygının en basit biçimi.

Her bugün ne yaptım cümlesi kendine yapılan gizli bir barış anlaşması gibi.

Tutarlılık motivasyonun yokluğunda bile yürümeyi öğrenmek.

Tıpkı nefes almak gibi artık düşünmeden yapılan bir eylem.

Eğer iki gün boyunca yapmazsan üçüncü gün sanki hiçbir şey yapmamışsın gibi gelir.

Bu yüzden iki gün kuralı önemli.

İki gün boyunca uzak kalmamak lazım.

Çünkü üçüncü gün her şeyi kaybedebiliyorsun.

En çok da kendine verdiğin sözü.

Sonra çevre devreye giriyor.

Kimleri dinliyorsun, kimleri izliyorsun, kimlerle konuşuyorsun.

Çünkü çevren senin adeta iç sesinin yankısı oluyor.

Bu yüzden kendini motive eden insanlarla olmak, birlikte yürüyebileceğin ama aynı yolu yürümek zorunda olmadığın insanlarla beraber olmak, Bence bu işi biraz

daha kolaylaştırıyor.

Hedefiniz aynı olmasa da ritminiz benzer olmalı.

Birlikte yürüyebilmek, ilerleyebilmek aynı yönü istemekten daha değerli.

Ve sonunda şu farkındalık geliyor.

Daha iyi bir an yok.

Çünkü en iyi an zaten şu anda olan an.

İçinde olduğun.

İlhamı beklerken hayat geçiyor.

Oysa harekete geçmek ilhamın kendisi.

Bir şeyi yapmak, o şeyin seni kim yapacağını bilmek.

Yani başladığında sadece bir eylem yapmazsın.

Kendini yeniden tanımlarsın.

İşte o yüzden bugün, şimdi tam bu anda küçük bir şey yap.

Çünkü başlamak hiçbir zaman büyük bir karar değil.

Başlamak sadece başlamaktır.

Ve her başlangıç kendi hikayesini zaten içinde taşır.

En iyi an her zaman şimdi.

Çünkü şimdi olasılığın en canlı hali.

Kendine çok iyi bak.