kimsenin bize mutluluk borcu yok, sadece kendimize borcumuz var

İzel'den şey takıldı aklıma bugün.

Mutlu aşk yoktur sevenler ateşe yürür bile bile.

Çünkü başlığımız mutlu bir ilişkinin sırrı.

Hazırsan başlayalım.

Şimdi kim kimin hayatından sorumlu diye bir sorun var.

İlişkilerden konuşmaya devam ediyoruz.

Sevdim ben bu işi.

Ama alıştığımız gibi nasıl daha mutlu oluruz?

Gibi bir yerden bakmayacağız.

Daha sessiz bir yerden.

Belki daha derin bir sorudan.

Derin demek doğru mu acaba?

Ama söylüyorum soruyu.

Bir ilişkide gerçekten kimin sorumluluğu kime ait?

Çünkü hepimiz ilişkilerde şunu yapıyoruz.

Sevilmeyi, anlaşılmayı, belki iyileşmeyi.

Geçen hafta konuştuğumuz konuya da atıfta bulunayım.

Belki hatta hayata tutunmayı karşındaki insana teslim ediyorsun.

Ve sonra bakıyorsun böyle ilişki yoruluyor.

İnsanlar yoruluyor.

Tüm taraflar. Yani aşkın kendisi bile yoruluyor.

Sağlıklı ilişki kurmanın bir formülü var mı?

Peki ben bu kadar verirken hani bir şeyleri kendimden ödüm verirken falan neden hala mutsuzum sorularını soran insanlar var.

Tabii ki. Çünkü çoğu zaman ilişkide verdiğimiz şey sevgi değil.

Beklenti. Beni mutlu etsin.

Beni sakinleştirsin.

Beni eksik hissettirmesin.

Beni terk etmesin.

Yani bunların hiçbiri sevgiyle alakalı değil.

Bunların tümü ihtiyaç.

Ve ihtiyaç diliyle kurulan ilişkilerde şefkat değil de bir borç hissi oluşuyor.

Karşımızdaki insan bir süre sonra şunu hissediyor.

Yetemiyorum. İşte ilişkiler tam böyle burada çatlamaya başlıyor.

Çatırlamaya. Kimse seni mutlu etmek zorunda değil.

Yani partnerin senin mutluluğundan sorumlu değil.

Bunu çok net bir şekilde söyleyebilirim.

Belki bunu duymak sinir bozucu olabilir.

Ama ben hayat konuşaran bir cümle olduğunu düşünüyorum.

Ve bizi en çok özgürleştiren cümlelerden biri yani.

Cümlelerden biri de değil. Cümle.

Tabii ki ben de bunu yaptığımı gördüm.

Ve mutlu ilişki eşittir.

Karşılıklı beklenti değil.

Sorumluluk ayrımı. Partnerin senin terapistin değil.

Anne baban değil. Hayat koçun falan.

Geç bunları. Partnerinle yaşadığın ilişki bir oda olarak düşünebilirsin.

İşte içine girdiğinde ilk başta sıcak gelir.

Sonra fark etmeden duvarları birbirimize yaslarız.

Ama eğer o yaslanma üstüne çullanma haline geliyorsa artık bir süre sonra nefes almak kaçınılmaz zorlaşıyor.

Adına biz çoğu zaman ask diyoruz ya hani belki de sadece yüklenmişizdir.

Bir de olaya bu gözlemi baksak.

Yani Bugün ilişkilerde kim kimin hayatını taşıyor, kim kimin duygusunu sırtlanıyor ve aslında bunu yaparken neleri kaybediyoruz?

Oraya bakalım. Çünkü hani ilişkide olmak, yük devretmek değil, birinin boşluğunu, açığını kapatmak, doldurmak değil, duygusal sorumluluğu teslim etmek değil.

İlişkilerdeki büyük yanılgılardan biri birlikte her şeyi yapmalıyız duygusu.

Yani aşırı iç içe geçmiş ilişkileri de eleştireceğim müsaadenizle.

İki insan tek bir hayatı yaşamaya çalıştığında bu iki kişinin tek bir ayakkabıyla yürümeye çalışması gibi geliyor bana.

Birinin ayağın mutlaka yara olur, vurur.

Her anı birlikte geçirmek zorunda değilsin.

Aynı duyguda olmak zorunda değilsin.

Aynı hızda iyileşmek zorunda değilsin.

İlişki böyle yaşanmaz.

Çok net. İki ayrı insan tek bir hayat yaşamaya çalıştığında ilişki boğulur.

Yani ben bunu söylediğim zaman çok eleştiriliyorum.

Hani olur mu canımlar falan yükseliyor ama.

Yani lütfen mışmışlıktan uzak durun ve herkesi bir özgür bırakın.

Yani bu benim mesafeliğimle falan ilgili değil.

Özgürlüğüne düşkün olmakla ilgili değil.

Bu farklı bir şey.

Yani birbirine alan açmak.

İki ayrı karaktersiniz ya.

Hani siz nasıl aynı hayatı yaşayacaksınız.

Farkınız olsun biraz hani birlikte olmaya razı olduğun, iyi vakit geçirdiğin biriyleysen zaten her anı birlikte yaşamanın ne alemi var?

Hani ikinize bir ayrışın, farklı anları da yaşadığınız olayları birbirinize anlatabildikçe daha çok genişlemez miyiz?

Değil mi? Yani hem heyecanımız, merakımız da tükenmedikçe birlikseliklerimiz de daha böyle akıp gider diye düşünüyorum.

Ben yanlış düşünmüyorum bence.

Hani dik başladık, siz dik başladık diyebilirsin.

Your choice. Mutlu ilişki.

İki ayrı bireyin yan yana yürüyebilmesi.

Karşındaki insanın görevi bunları düzeltmek değil.

Noksan şeyleri. Eğer öyle şeyler düşünüyorsan kendine ilgili.

Onları kimse düzeltmeyecek senden başka.

O yanındaki kişi. Yanında durabilir, seni anlayabilir.

Bunlar çok normal olması gerekenler.

Ama bunları taşımaz, taşımamalı.

Çünkü insan başkasının hayatını sırtlandığında kendi hayatından düşüyor.

Ve şunu çok net söylemem gerekiyor.

Bir ilişki iki yarımın birbirini tamamlaması değil, iki bütünün...

Yan yana durabilmesi.

Bir diğer konuysa mutluluğu karşındakine yüklemek.

İşte ben iyi değilsem sen suçlusun.

Benim mutsuzluğumdan sen sorumlusun falan.

Yani o ilişki artık güvenli bir alan olmaktan çıkıyor.

Bir kere herkes kabul etsin.

Çünkü sevgiyi bir performansa dönüştürmüş oluyorsun bence.

İyi hissettirdiyse tamam, okey falan diyorsun ama yarın edemediyse vay düşman başına.

Hayal kırıklığı ama sevgi özünde düzeltmek, iyileştirmek ve boşluk doldurmak değil.

Bunu zaten söylemiştik.

Sevgi sadece orada kalabilmek bazen.

Çünkü mutluluğu eğer partnerine yüklüyorsan onu...

Sevmiyorsun demek. Mutluluğunu karşındaki kişiye emanet ettiysen onu seviyor değilsin ya.

Onu kullanıyor gibisin bence.

Burada da böyle açık açık şöyle yapıyorsun böyle yapıyorsun diye bir şeyleri tesikleyeceğim diye ödüm patlıyor ama belki de birilerinin aydınlanmasına yol açacak bir şey.

Çünkü mutlu değilsen onu suçluyorsun.

Bir baktığında tatmin değilsen ondan bekliyorsun.

Boş hissediyorsan onun doldurmasını istiyorsun.

Bunlarla dolu bir ilişki neye sebep oluyor?

Pasif agresyonlara, sessiz bir öfkeye ve sürekli hayal kırıklığı.

Bunlarla nasıl ilişki yürüyecek?

İnanılmaz. Şimdi bence en net...

Söyleyeceğim şeylerden biri de benim işim senin işin ayrımı.

Benim işim bir ilişkide bunu dinleyen herkes için söylüyorum.

Kendime de not ediyorum.

Kulağıma küpe yapıyorum şu anda.

Benim işim kendi duygularım, kendi tetiklenmelerim, geçmişim, iyileşmem.

Senin işinse karşımdakine söylüyorum.

Senin duyguların...

Sınırların ve senin yolun.

Sorumluluklar netleştiğinde gerçekten hafifliyor herkes.

Ve ilişkide daha az drama, daha az suçlama, daha çok alan, daha çok gerçek bağ üretmeye başlıyoruz.

İyi ilişki dediğimiz şeyi şöyle tarif etmek mümkün mü?

Biraz düşünelim. Mutlu bir ilişki iki insanın birbirini mutlu etmeye çalışması değil, iki insanın kendi mutluluğunun sorumluluğunu alması.

Bazen sadece dinlemek, alan tanımak, kaçmamak ilişkiyi ayakta tutuyor.

İlişkiyi zor yapan şey özünde birbirimizi sevmememiz değil, birbirimizden fazla şey beklememiz.

Aşk birinin hayatını kurtarmak değil, birinin hayatına eşlik etmek.

Yan yana, aynı hızda olmak zorunda olmadan, aynı duyguda kalmak zorunda olmadan.

Sadece gerçek olarak.

Belki de bugün ilişkilerden beklediğimiz şeyi biraz geri almanın zamanı.

Ya da şunu sormanın.

Ben kendi hayatımda nerede duruyorum?

Çünkü insan kendi hayatında duramadığında başkasının hayatına yaslanıyor.

Ve hiçbir ilişki bu yaslanmayla, bu yüklenmeyle uzun süre yürüyemez.

Günümüz ilişkilerinde en büyük soru sevgisizlik değil, sınır yoksunluğu.

Bağlanmayı böyle birbirine entegre olmak, böyle yapışmak, karışmak zannetmek.

Unutmayalım. Sevgi yük taşımaz, alan açar.

Bir ilişki iki insanın birbirini tutması değil, düşmesine izin vermemesi de değil tamamen.

Yani tabii ki birbirimizi düştüğümüzde kaldıracağız ondan bahsetmiyorum.

İki ayrı hayatın yan yana durmayı öğrenmesi.

Temeli bu. Kendi ağırlığını taşırken başkasının yüküne göz kulak olmak.

Eğer bugün bu bölümden aklımda tek bir soru kaldıysa belki o da şudur.

Ben kendi hayatımda gerçekten nerede duruyorum?

Bir sonraki bölümde görüşene kadar kendinle olan ilişkine biraz daha yumuşak, biraz daha şefkatle bakman dileğiyle.

Umarım bu üçlemeyi sevmişsindir bu arada.

Instagram adresi profilde sabit.

Spotify ve Apple Podcast'ta ayrıca açıklamalara Instagram adresini girdim.

Oradan da yorumlarını iletirsen çok çok çok sevinirim.

Kendine çok iyi bak.