Urfa’nın Karanlık Dosyası: Şorkaya Ailesi Katliamı

Merhabalar, Olay Yeri: Suç Hikayeleri Podcast'ine hoş geldiniz.

Yeni bölümleri kaçırmamak için bildirimleri açmayı unutmayın.

1947 yılının Ocak ayı sonlarıydı.

Şanlıurfa o günlerde sadece Mezopotamya'nın kadim bir şehri değil, aynı zamanda farklı inançların yüzyıllardır bir arada soluk alıp verdiği, dar sokaklarında İbranici duaların ezan seslerine karıştığı

bir hoşgörü hafızasıydı.

Ancak 30 Ocak gecesi...

Birazdan yaşanacak olan ve Urfa'nın tarihine kara bir leke gibi kazanacak vahşetin habercisi gibiydi.

Çakeri Mahallesi'nin taş evlerinden birinde Şorkaya ailesinin kapısı o gece dışarıdan kilitlenmemişti.

Çünkü Urfa'da o zamanlar kapılar kilitlenmez, komşu komşuya itimat ederdi.

Fakat o fırtınalı gecenin sessizliğini ne yağan yağmur ne de uzaktan gelen sıra gecesi türküleri bozabildi.

Şanlıurfa'nın o dönemki sosyal dokusu aslında bir cam kırığı kadar hassas.

Yüzyıllardır süregelen komşuluk hukuku, yükselen milliyetçilik ve Orta Doğu'daki siyasi değişimlerin gölgesinde resmen test ediliyordu.

O gece yağan yağmur sadece tozlu sokakları değil aynı zamanda bir kentin masumiyetini de yıkıp götürecekti.

4 Şubat sabah saatlerinde Yahudi kızı Nazlı abisi İsa'nın evine gitmek için yola koyulduğunda her zamanki çocuk seslerini duyamadığını fark etti.

Kapıyı aralayıp içeri girerinde gördüğü manzara bir insanın aklının sınırlarını zorlayacak türdendi.

Yerler... Kan gölüne dönmüş, evin her odasına ölümün kokusu sinmişti.

42 yaşındaki İshak Şorkaya, 40 yaşındaki 6 aylık hamile eşi Mazel, henüz hayatının baharındaki 17 yaşındaki Yakup, 15 yaşındaki Yusuf, küçük bedenleriyle 8 yaşındaki İster ve

6 yaşındaki Raşel ile ailenin büyük annesi 65 yaşındaki Semha hayatını kaybetmişti.

Tam 7 can. Uykularında vahşice katledilmişti.

Ancak bu sıradan bir cinayet değildi.

Maktullerin boğazları kesilmiş, kulak ve burunları koparılmış, gözleri oyulmuştu.

Daha da ürkütücü olan iki küçük çocuk hariç hepsinin şehadet parmakları kesilerek koparılmıştı.

Bu bir infazdı, bir mesajdı ve belki de bir inancın en karanlık dehlizlerinden gelen bir cezalandırma ritüeliydi.

Kadınların ziynet eşyalarının bile yerinde duruyor olması, cinayetin para için işlenmediğini açıkça gösteriyordu.

Katiller sadece can almamış aynı zamanda kurbanların bedenlerini birer ibret vesikasına dönüştürmüşlerdi.

Aslında o gece böyle başlamamıştı.

3 Şubat 1947 gecesi Şorkayalar'ın evinde hem bir taziye hem de dini bir tören vardı.

Semha Hanım'ın merhum eşinin ölüm yıl dönümü anısına evde dualar okunuyor.

Yahudi geleneğindeki Kadiş ayini icra ediliyordu.

Bu amaçla Urfa hahamı Azzur Aka ve yardımcısı Yusuf Büyük Tosun da geceyi şorkayalarda geçiriyordu.

Ayrıca İshak Şorkaya'nın Arap asıllı iş ortağı Halaf el Meddeh de o gece misafirler arasındaydı.

Aile fertleri ve konuklar akşam duasının ardından istirahate çekilmişti.

Ancak Gece yarısına doğru karanlığın içinden gelen gölgeler şor kayaların evine yaklaştı.

İddiaya göre evin kapısı içeriden Halaf El Meddeh tarafından açıldı.

Ardından içeri giren şimdi belirsiz saldırganlar ellerindeki balta ve bıçaklarla eşi benzeri görülmemiş bir katliama giriştiler.

Ev halkının çığlıkları dışarıdaki fırtınanın gürültüsüne karışırken katiller karşılarına çıkan herkesi vahşice katletti.

Saldırganlar cinayetin ardından ortadan kaybolurken Halaf El Meddeh de sırra kadem basmış, geceyi sağ atlatan iki konuk, haham Azzur Aka ve yardımcısı Yusuf Büyükdos'un dehşet verici

sahneyle baş başa kalmışlardı.

Bazı tanık ifadelerine göre saldırganlar evden çıkarken sokakta yüksek sesle Yahudiler Yahudileri öldürdü diye bağırmışlardı.

Şorkay ailesi Urfa'nın köklü Yahudi cemaatinin sevilen üyelerindendi.

Ticaretle uğraşıyorlar, Müslüman komşularıyla iç içe yaşıyorlardı.

Ancak ailenin içinde bir süredir sessiz bir devrim yaşanıyordu.

Ailenin büyük oğlu Haymun kalbinin sesini dinleyerek İslamiyet'i seçmiş, adını Ahmet Kemal olarak değiştirmiş ve vatan borcunu ödemek üzere askere gitmişti.

Haymun'un bu kararı sadece bir din değiştirme vakası değil, Urfa Yahudi cemaati içinde büyük bir sarsıntıya yol açan bir kırılma noktasıydı.

İddialara göre ailenin geri kalanı da Haymun'un izinden gitmeye hazırlanıyor, Yahudi geleneklerini bir kenara bırakıyor, hatta cumartesi günleri dükkanlarını açarak Şabat yasağını deliyorlardı.

İşte bu Türkleşme ve Müslümanlaşma süreci aileyi hem kendi cemaatleri içinde hem de o dönemde Orta Doğu'da kaynayan siyasi kazanın ortasında hedef haline getirmişti.

Urfa'daki Yahudi toplumu kökleri Babil sürücününe kadar uzanan dünyanın en eski Yahudi cemaatlerinden biriydi.

Bu cemaat için bir ferdin din değiştirmesi sadece dini bir kayıp değil genetik ve kültürel bir kopuş anlamına geliyordu.

Şorkay ailesi bu kadim yapının dışına taşmaya başlamış.

Bu da onları her iki taraf için yabancı kalmıştı.

Peki bir aile Neden bu kadar vahşice yok edilirdi?

Yahudilikte din değiştirmek gerçekten bir ölüm fermanı mıydı?

Bu soruların cevabını ararken karşımıza sadece bir cinayet dosyası değil, aynı zamanda 1947 yılının gergin siyasi atmosferi çıkıyor.

Bir yanda yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ulus devlet inşası ve varlık vergisi gibi azınlıklar üzerindeki baskıları, diğer yanda Filistin topraklarında kurulmak üzere olan İsrail Devleti'nin yarattığı büyük göç

dalgası ve siyonist örgütlerin Vaat edilmiş topraklara yani Filistin'e Yahudi toplamak için yürüttüğü agresif politikalar.

Şorkay ailesi belki de bu devasa çarkların arasında ezilen küçük bir dişliydi.

Onların ölümü sadece bir ailenin yok oluşu değil, Urfa'daki binlerce yıllık Yahudi varlığının da sonunun başlangıcı olacaktı.

1947 yılı dünya tarihinin en kritik dönemeçlerinden biriydi.

İkinci Dünya Savaşı yeni bitmiş, Yahudi soykırımının yaraları hala tazeyken Orta Doğu'da yeni bir devletin temelleri atılıyordu.

Bu süreçte diasporadaki Yahudilerin İsrail'e göçü Siyonist hareket için hayati önem taşıyordu.

Urfa Yahudileri gibi dindar ve köklü topluluklar bu göçün en önemli kaynakları arasındaydı.

Ancak Şorkay ailesi gibi yerelleşmeye ve hatta Müslümanlaşmaya meyledenler bu küresel yapının önünde bir engel veya kötü birer örnek olarak görülmüş olabilirler miydi?

Yahudilikte din değiştirmek ne anlama geliyordu?

Bir Yahudi için inancından vazgeçmek sadece bireysel bir tercih değil aynı zamanda toplumsal bir kopuş hatta cemaat nezdinde bir ihanet olarak algılanabiliyordu.

Tevrat'ın tesniye bölümünde dinden dönenlerin akıbetine dair oldukça sert hükümler yer alır.

Tesniye 13, 6, 18 ayetlerinde en yakın akrabalar dahi olsa başka tanrılara kulluk etmeyi teşvik edenlerin acımadan taşlanarak öldürülmesi emredilir.

Şorkay ailesi davasında Urfa Müftüsü Hasan Efendi'den istenen raporda da bu dini hükümlere atıf yapılmıştı.

Müftü, Tevrat'ın ilgili sayfalarını inceleyerek mahkemeye sunduğu raporunda her kim dinini değiştirirse onu mutlak kat ve taşlarla recme edeceksin ifadesinin yer aldığını belirtmişti.

Bu rapor o dönemde Urfalı Müslümanların üzerindeki katil yaftasını bir nebze olsun hafifletse de Yahudi cemaati üzerindeki şüpheleri doğruğa çıkarmıştı.

Ancak burada bir ironi vardı.

Yahudi hukuku modern çağda bu tür cezaların uygulanmasını çoktan terk etmişti.

Peki Urfa gibi dindar bir çevrede bu kadim metinler hala bir infaz gerekçesi olarak görülebilir miydi?

Yoksa bu rapor katillerin kimliğini gizlemek için kullanılan bir perde miydi?

Şorkay ailesi, büyük oğulları Haymu'nun Müslüman olmasının ardından adeta bir arafta kalmıştı.

Bir yandan Yahudi cemaati onları dönme olarak görüp dışlıyor, diğer yandan Müslüman komşuları ise ailenin samimiyetini sorguluyordu.

Ancak ailenin hayat tarzındaki değişimler gözle görülür hale gelmişti.

Cumartesi günleri Şabat yasağını delerek dükkanlarını açmaları, Yahudi din kurallarına uymayı bırakmaları, cemaatin ileri gelenleri için kabul edilmez bir durumdu.

Bu durum sadece dini bir sapma değil, aynı zamanda cemaatin bütünlüğüne ve otoritesine karşı bir başkaldırı olarak nitelendiriliyordu.

İşte bu noktada cinayetin işleniş biçimi devreye giriyordu.

Boğazların kesilmesi, Kulak ve burunların koparılması, özellikle de şehadet parmaklarının kesilmesi.

Bu vahşi ritüeller sadece bir öldürme eylemi değil, aynı zamanda bir ibreti alem mesajıydı.

Şehadet parmağı İslamiyet'te tek tanrı inancını simgelerken bu parmağın kesilmesi din değiştirmeye niyetlenenlere verilen en ağır ve sembolik cezaydı.

Bu parmak kesme eylemi aslında bir reddedişti.

Sen bizim tanrımızı reddettin biz de senin yeni tanrına giden yolunu kesiyoruz demenin en kanlı yoluydu.

Şanlıurfa tarihine Şorkaya olayı olarak geçen bu katliam hızlı yerel ve ulusal gündeme oturdu.

Polis soruşturmanın ilk aşamasında katillerin geride neredeyse hiçbir somut delil bırakmadığını tespit etti.

Ne var ki evin içinde yaşananların vahşeti ve özellikle kurbanların kesilen uzuvları akla belirli bir ritüel veya misilleme ihtimalini getiriyordu.

Olay yerinde hırsızlık emaresi olmaması ve saldırganların kaçarken attığı iddia edilen Yahudiler Yahudileri öldürdüğü nidası güvenlik güçlerinin dikkatini aileyle aynı cemaatle Nitekim

polis kısa sürede cinayetlerin failinin, Şorkay ailesinin toplu din değiştirme arzusuna öfkelenen bazı Yahudiler olabileceği hipotezi üzerinde yoğunlaştı.

Şanlıurfa'da Müslüman halkı tepkisi de vakit kaybetmeden ortaya çıktı.

Cinayetin faili olarak Yahudilerin görülmesi günlük hayata da yansıdı.

Pek çok Urfalı esnaf, Musevi vatandaşlara mal ve hizmet satmamaya başlayarak bir çeşit boykot uyguladı.

Kentte adeta görünmez bir gerginlik hakim oldu.

Yahudi mahallelerinde tedirginlik, Müslüman mahallelerinde öfke hissediliyordu.

Dönemin Urfa valisi Kamuran Çuhruk bu gidişatı engellemeye çalıştıysa da ticari boykot ve sosyal dışlama bir süre devam etti.

Urfa Yahudileri çareyi üst makamlara başvurmakta buldular.

Diyarbakır Umumi Müfettişi Avni Doğan'a mektuplar yazarak uğradıkları haksızlıkları dile getirdiler.

Tüm bu spekülasyonların karşısında Şorkay ailesinin hayatta kalan tek ferdi olan Ahmet Kemal ise farklı bir öykü anlatıyordu.

Aile oğlu olarak din değiştirip Müslüman olan Ahmet Kemal'in durumu olayın anlaşılması için kilit noktalardan biriydi.

Bazı tanıklara göre Ahmet Kemal Müslüman olduktan sonra Urfalı bir Müslüman hanımla evlenmiş fakat bir süre sonra bu karardan pişmanlık duyarak tekrar Yahudiliğe dönmek istemişti.

Ailesinin de bu dönüş kararına sıcak baktığı konuşulurken genç adamın Müslüman eş tarafından akrabaları bu duruma büyük tepki göstermiş olabilir.

Hatta cemaat içerisinden bazıları Genç Müslüman kızın ailesinin baskısıyla Ahmet Kemal ihtida etti.

Yani dininden dönerek Müslüman oldu.

Sonra Yahudiliğe dönmek isteyince ailesi öldürüldü şeklinde olay örgüsü anlattılar.

Bu rivayet doğruysa Şorkaya'ların katledilmesi aslında Yahudi cemaatinin intikamından ziyade olaya karışan Müslüman çevrenin namus veya dini hassasiyet sahikiyle gerçekleştirdiği

bir katliam olabilirdi. Ne var ki bu iddia resmi makamlarca hiç dillendirilmedi ve kanıtlanamadı.

Bu arada cinayetin hemen ardından Urfa Emniyeti ve Valiliği büyük bir baskı altındaydı.

Ankara olayın uluslararası bir krize dönüşmesinden endişe ediyordu.

Gerçekten de Dünya Yahudi Kongresi Türkiye'nin Washington Büyükelçiliğine başvurarak olayın derhal aydınlatılmasını talep etmişti.

Türkiye ise bu vahşeti sıradan bir cinayet olarak yansıtmaya çalışıyordu.

Ancak olay yerindeki deliller ve tanıklıklar bunun çok daha organize bir yapı tarafından gerçekleştirildiğine işaret ediyordu.

Polis Çakeri Mahallesi'ni abluk altına alarak yüzlerce evi aradı.

Yahudi ve Müslüman çok sayıda kişiyi gözaltına aldı.

İşkenceli sorgular, falakalar günlerce sürdü.

İleride ortaya çıkan belgelere göre gözaltına alınan onlarca Yahudi erkeğin 45 gün kadar gözaltında tutuldu ve sorgulandı anlaşılmaktadır.

Sonunda Yahudi cemaatinin ileri gelenlerinden 5 kişi tutuklandı.

Davut Hıdır Yeşil, Azur Bozo ve Nesin Binler.

İddiaya göre bu kişiler cinayeti bizzat işlememiş ancak Filistin'den gelen ve kimliği belirsiz infazcılara yardım ve yataklık etmişlerdi.

Bu yardım ve yataklık iddiası aslında davanın en zayıf halkasıydı.

Yerel halktan insanların dışarıdan gelen profesyonel katillere kapağı açtığına dair somut bir kanıt yoktu.

Ama bir suçlu bulunmalıydı ve bu suçlu tercihen cemaatin içinden olmalıydı ki.

Devletin azınlıkları koruyamadığı imajı zedelenmesin.

Peki bu Filistin'den gelen infazcılar kimlerdi?

O dönemde Filistin topraklarında Hacenah, İrgun gibi Siyonist örgütler aktif olarak faaliyet gösteriyordu.

Bu örgütlerin temel amacı dünyanın daha önce hiç görmediği bir hızla Yahudileri yeni kurulacak İsrail devletine göç etmeye ikna etmekti.

Urfa gibi köklü ve dindar Yahudi topluluklarının yaşadığı yerlerde bu göç süreci bazen dirençle karşılaşıyordu.

Kendi kurulu düzenini bozmak istemeyen veya Türkiye'ye bağlılığını sürdüren Yahudi aileler Siyonist ideoloji için bir engel teşkil ediyordu.

Şorkay ailesi ise bu durumun En uç örneğiydi.

Onlar sadece gitmeyi reddetmekle kalmamış, aynı zamanda İslamiyet'e geçerek Yahudi kimliğinden tamamen kopmaya karar vermişlerdi.

İddialara göre Siyonist örgütler bu aileyi örnek bir infazla ortadan kaldırarak hem din değiştirmeyi düşünen diğer Yahudilere gözdağı vermiş hem de Urfa Yahudiler arasında büyük bir korku iklimi yaratarak

onları göçe zorlamışlardı.

Bu teori olayın sadece yerel bir nefret suçu değil, küresel bir siyasi operasyonun parçası olabilir.

Katliamdan kısa bir süre sonra Urfa Yahudilerinin neredeyse tamamına şehri terk etmesi bu korku iklimi stratejisinin ne kadar başarılı olduğunu kanıtlıyordu.

O dönemde Türkiye'de azınlıklara yönelik politikalar oldukça sertti.

1942 yılındaki varlık vergisi, 1934 Trakya olayları gibi hafızalarda tazeliğini koruyan baskılar azınlık topluluklarının devlete olan güvenini sarsmıştı.

Şorkaya cinayeti sonrası yürütülen soruşturmada gerçek faillerin üzerine gidilmek yerine cemaat içinde çekişmelerin ve dini raporların ön plana çıkarılması olayın siyasi boyutunun örtbas edilmek

istendiği şüphesini uyandırıyordu.

Vali Kamuran Çuhruk ve Emniyet Müdürü Nafiz Bey Ankara'ya olay çözüldü raporu vermek için acele ediyorlardı.

Ancak mahkeme süreci adaletin ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha gösterecekti.

Devlet bir yandan azınlık vatandaşlarını korumakla yükümlüydü.

Diğer yandansa yükselen milliyetçi dalgayı ve uluslararası baskıları yönetmek zorundaydı.

Şorkay ailesi bu iki ateş arasında kalan korunmasız ve sahipsiz bir kurbandı.

Malatya Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülen dava 1 Eylül 1948 tarihinde başladı.

Davanın Urfa'dan Malatya'ya nakledilmesi kamu güvenliği gerekçesiyle yapılmıştı.

Ancak bu nakil aynı zamanda olayın yerel etkisinden uzaklaşması ve belki de gözden ırak bir yerde sonuçlanması anlamına geliyordu.

Sanıklar suçlamaları reddediyor, poliste alınan ifadelerin işkence altında verildiğini savunuyorlardı.

Yahudi tanıklar ailenin din değiştirmediğini ısrarla vurgularken Müslüman tanıklarsa tam tersini iddia ediyorlardı.

Bu çelişkili ifadeler arasında mahkeme heyeti zorlu bir kararın eşiğindeydi.

20 ay süren yargılamanın ardından o gün evde bulunan Azzur Aka ve Yusuf Büyükdos'un hakkında idam cezası verildi.

Ancak mahkeme bu kişilerin cinayeti bizzat işlediklerine dair kesin kanıt bulunamadığı sadece yardımcı oldukları gerekçesiyle cezayı...

Onlar yıl ağır hapse çevirdi.

İşkence altında alınan ifadeler, çelişkili tanıklıklar ve dini raporların gölgesinde verilen bu karar adaletten çok bir uzlaşma metni gibiydi.

Bu karar ne Yahudi cemaatini ne de adaleti arayanları tatmin etti.

Azzur Akan'ın İsrail'deki çocukları Dünya Yahudi Kongresi'ne başvurarak babalarının masum olduğunu savundular.

Yargıtay 1. Ceza Dairesi 9 Şubat 1950'de Malatya Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararını bozdu.

Şahitlerin ifadelerinin güvenilir olmadığı ve delillerin yetersiz olduğu gerekçesiyle sanıkların beraatına karar verildi.

Böylece Şorkay ailesinin 7 canının katledildiği bu vahşet faili meçhul olarak tarihin tozlu sayfalarına gömüldü.

Gerçek failler belki de o fırtınalı gecede Urfa'dan sessizce ayrılmış, izlerini çoktan kaybettirmişlerdi.

Adalet tecelli etmemişti.

Ancak bu cinayetin toplumsal sonuçları...

çok daha ağır olacaktı.

1950 yılı Türkiye'de tek parti döneminin kapandığı ve yeni bir siyasi dönemin başladığı yıldı.

Ancak Şorkaya davasının kapanışı geçmişin karanlık sayfalarının üzerine çekilen kalın bir perde gibiydi.

Gerçek katiller kimdi?

Filistin'den gelen o gizemli infazcılar gerçekten var mıydı?

Yoksa her şey Urfa'nın dar sokaklarında filizlenen yerel bir nefretin eseri miydi?

Bu sorular hiçbir zaman tam olarak cevaplanamadı.

Bazı araştırmacılar ve yazarlar Şorkay ailesinin öldürülmesinin arkasında ekonomik çıkarlar olabileceğini de dile getirmiştir.

Ailenin Urfa'da hatırı sayılır bir serveti veya ticari konumu varsa bu servete göz diken yerel unsurların bu suçu işlemiş olabileceği ihtimali dillendirildi.

Urfa'nın köklü ailelerinden bazılarının gayrimüslimlerin şehri terk etmesiyle boşalan ekonomik alanı doldurmak istediği yönünde iddialar mevcuttu.

ihtimali servet ve mülk devralma amacını akla getirmiştir.

Halaf'ın saldırı gecesi ortadan kaybolması ve bir daha izine rastlanmaması onun rolüne dair soru işaretlerini hep canlı tuttu.

Şorkay ailesi katliamı Urfa'daki Yahudi cemaati için bir sonun başlangıcıydı.

Yüzyıllardır bu topraklarda yaşayan Harra'nın bereketli topraklarında kök salmış olan Yahudi aileler korku ve güvensizlik içinde şehri terk etmeye başladılar.

1947 ve 1948 yıllarında yaşanan bu büyük göç dalgasıyla Urfa'daki Yahudi nüfusu hızla eridi.

Bir zamanlar ticaretin kalbinin attığı, İbranice duaların yankılandığı mahalleler sessizliğe büründü.

Evler satıldı, dükkanlar devredildi ve bir kültür Mesopotamya'nın kadim hafızasından silinip gitti.

Urfa Yahudileri artık İsrail'de, Amerika'da veya Avrupa'da yeni hayatlar kurarken geride bıraktıkları bu kanlı hatıra şehrin tarihinde derin bir yara olarak kaldı.

Bu göç sadece bir nüfus hareketi değildi.

Bir kentin ruhunun da parçalanmasıydı.

Urfa, Yahudi komşularını kaybederken aslında kendi çok kültürlü mirasının en önemli parçalarından birini de yitiriyordu.

Bugün Urfa'da Yahudi mahallesinden geriye kalan sadece birkaç taş ve hafızalarda kalan silikanılardır.

Katliamdan kurtulan tek bir kişi vardı.

Ailenin büyük oğlu Haymun yani Ahmet Kemal Esmeray.

Askerlik dönüşü ailesinin yok edildiğini öğrenen Ahmet Kemal büyük bir yıkım yaşadı.

Kendi cemaati tarafından dışlanmış, ailesi katledilmiş ve bir başına kalmıştı.

Ancak o... Urfa'yı terk etmeyi reddetti.

Babam İsrail'e göçü reddetti diyen oğlu İsmail'in de belirttiği gibi Ahmet Kemal bu topraklara olan bağlılığını asla yitirmedi.

Uzun süren hukuk mücadelelerinin ardından babasının bıçakçı pazarındaki dükkanını ve Çakeri mahallesindeki evini mahkeme kararı ile geri aldı.

Manifaturacılık yaparak geçimini sağladı, evlendi, çocukları oldu.

Kutsal topraklara gidip hacı oldu ve Urfa'da Hacı Ahmet olarak tanındı.

2000 yılında 77 yaşında hayata gözlerini yumduğunda arkasında acıyla harmanlanmış ama onurlu bir yaşam ölçüsü bıraktı.

Bugün oğlu İsmail babasının dükkanında hala manifaturacılık yapıyor ve torunu Ahmet Kemal dedesinin adını yaşatıyor.

Ahmet Kemal'in hikayesi aslında bir diriliş ölçüsüdür.

O, kendisine dayatılan kaderi reddetmiş, hem Müslüman kimliğiyle hem de Urfalı kimliğiyle bu topraklarda var olmayı başarmıştır.

Şorkay ailesi olayı sadece bir cinayet vakası değil, aynı zamanda Türkiye'nin azınlıklar tarihinin zaman zaman dini hoşgörüsüzlüğün ve siyasi komploların iç içe geçtiği trajik bir kesittir.

Urfa'nın dar sokaklarında yürürken belki bir gün Çakeri mahallesindeki o eski taş evin önünden geçersiniz.

O evin duvarları hala...

o karanlık gecenin sırlarını saklıyor olabilir.

Şorkay ailesi artık sadece birer isimden ibaret değil.

Onlar bu toprakların ortak acısının ve kaybolan bir kültürün sessiz tanıklarıdır.

Şanlıurfa, Yahudi cemaatinin tarihsel derinliği, bu katliamın yarattığı boşluğu anlamak için kritiktir.

Urfa, Yahudi geleneğinde Urkastim olarak bilinen ve Hz.

İbrahim'in doğduğu yer olarak kabul edilen kutsal bir coğrafyadır.

Bu nedenle buradaki Yahudi varlığı sadece ekonomik değil, derin değil.

dini ve manevi köklere sahipti.

Şorkay ailesi bu kadim ağacın bir dalıydı.

Son olarak bu olayın günümüze bıraktığı mirasa bakmak gerekir.

Bugün dünyada azınlık hakları ve inanç özgürlüğü konuları hala tartışılmaya devam ediyor.

Şorkay ailesi katliamı bu tartışmaların tarihsel kökenlerini anlamak için bir ayna tutuyor.

Bir insanın inancını seçme özgürlüğü sadece modern bir hak değil, aynı zamanda temel bir insanlık onurudur.

Şorkay ailesi bu onuru korumaya çalışırken can verdiler.

Bu podcast'in sonuna geldik.

Bir sonraki videoda görüşmek üzere.

Kendinize çok iyi bakın.