(Mısır Mit) Ölümden Sonrası, 42 Günah & İlahi Yargı

Şu anda nefes aldığını fark et.

Göğsün inip kalkıyor, kalbin atıyor.

Antik mısırlar için işte tam bu an, bu hareket, bu ritim, yani yaşam dediğimiz şey sonsuzluğun bir provası aslında.

Çünkü onlara göre ölüm hayatın sonu değil, sonsuzluğun en ciddi sınavının başlangıcıydı.

Bugün seni antik mısırın ahiretine götürüyorum.

Bu insanın kendisiyle yüzleştiği bir yolculuk.

Antik Mısır'da bir insan öldüğünde yok olmazdı.

Parçalarına ayrılırdı. Daha doğrusu onu oluşturan unsurlara ayrılırdı.

Mısırlara göre insan sadece bedenden ibaret değildi.

Bir insan en az beş temel unsurdan oluşurdu.

Kat, ka, ba, ip ve ak.

Şimdi bunların ne olduğunu tek tek açıklıyorum.

Kat, fiziksel beden.

Ruhun var olabilmesi için beden zorunludur.

O yüzden Mısırlılar ölen kişiyi mumyalardı.

Beden yok olursa ruh da var olamaz.

Ka, yaşam enerjisi.

Sana özel bir enerji.

Seni hayatta tutan güç.

Ölümden sonra da bunun beslenmesi gerekir.

Ba, kişilik, karakter, benlik.

Bunun içinde hatıralar var, duygular var.

Seni sen yapan her şey var.

Bizim modern dünyadaki ruh tanımımıza en yakın şey bu öge aslında.

Ama dediğim gibi tek başına ruh değil.

İp, kalp. Bildiğin göğüs kafesindeki kalp.

Antik Mısır'da kalp, vicdan ve ahlaki hafızayı temsil ederdi.

O yüzden Mısır mitolojisinde öldüğünüzde kalbinizdekiler yargılanırdı.

Antik Mısırlılara göre beyin çok da önemli bir organ değil.

Hele de kalple kıyaslanınca.

Yani tam bir oryantalist toplum özelliği.

Ve beşinci olarak ak, ölümsüz ilahi varlık.

Aslında bu insanın doğuştan sahip olduğu bir şey değil.

İnsanın bir potansiyeli gibi.

Çünkü bu ahiret yolculuğunun sonucudur.

Yani öteki dünyada geçtiğiniz yargılamanın sonucunda olan şey bu.

Yargılamada kalp hafif çıkarsa insan ak yani ilahi varlık olur.

John Esme'nin anlatımıyla ak insanın ilahi düzene kabul edilmiş halidir.

Yani özetle mesela biz şu an günlük hayatta insanı oluşturan iki temel şeyden bahsediyoruz değil mi?

Ruh ve beden. Antik Mısırlar bunu beş yapmış.

Bizim ruh dediğimiz şeyi üçe ayırmışlar gibi aslında.

Baka ve ak olarak.

Yani yaşam enerjisi, kişilik ve ilahi varlık olarak üçe ayırmışlar ruhu.

Bu üçlüğe bir de beden ve kalp eklediğinizde...

İnsan oluyor Antik Mısır'a göre.

Yani bu bölümde ben böyle hikayeyi anlatırken ruh dediğimde aslında sizin baka veya bunların birleşimi ve akı olma potansiyelini anlamanız gerekiyor.

Mısır bilimci Cennet Asmen Mısırlıların ölümü dağılma olarak gördüğünü söyler.

Ölüm bu az önce saydığım parçaların birbirinden kopmasıdır.

Ama asıl mesele şu bu parçalar yeniden birleşebilecek mi?

İşte ahiret yolculuğu tam olarak bununla ilgilidir.

Mumyalama da burada devreye giriyor.

Bizim modern dünyamızda beden öldüğünde işlevini yitirir ama antik Mısır'da beden ruh için bir evdir ve öyle olmaya da devam eder ölümden sonra.

Eğer beden çürürse bağ yani kişilik karakter geri dönecek bir yer bulamaz.

Eğer kağı yani yaşam enerjisi mezardayken bile beslenemezse insan sonsuzlukta aç kalırdı.

Bu yüzden mumyalama sadece dini değil varoluşsal bir meseledir.

Mısır bilimci Eri Konu şöyle der.

Mumyalama ölümü durdurma girişimi değil düzeni kaosa karşı koruma çabasıdır.

Beden korunur, iç organlar özenle çıkarılır, kalp asla alınmaz.

Çünkü kalp birazdan anlatacağım o büyük mahkemede tek tanık olacaktır.

Ölümden sonra Ba, yani kişilik karakter, kuşbaşlı bir varlık olarak bedenden ayrılır.

Ama tamamen kopmaz.

Gündüzleri özgürce dolaşır, geceleri mezara geri döner.

Ka, yani yaşam enerjisi ise mezarda kalır.

Sunular ister. Az önce dediğim gibi beslenmesi gerekir.

Ekmek, bira gibi yiyecek içecekler ve dualarla.

Asıl yolculuk ruhun Duat'a, yani ölüler diyarına gitmesiyle başlar.

Duat genelde tek tanrı dinlerde bildiğimiz Cennet Cehennem gibi tek tip bir yer değil.

Duat, Araf gibi bir geçiş alanı diyebiliriz.

İçinde bir nehir olan dar bir yeraltı vadisidir Duat.

Yaşayanların dünyasından bir dağ ile ayrılır, yolları tehlikelerle doludur.

Çöller vardır, ateş gölleri vardır, bu göllerin kıyısında bekleyen canavarlar yakaladıkları kalpleri sökerler, gölgeleri yalayıp yutarlar.

Bu karanlık ve tehlikeli yeraltı dünyasındaki ölülerin yollarını bulabilmesi için arada bir tanrıça Hathor ve şahin tanrı Seker onlara yardım ederler.

Karşılaştıkları ölülere meyve ve su verirler veya çölde altında dinlenebilmeleri için bir çınar ağacı armağan ederler.

Ölülerin geçmesi gereken 7 kapı ve bu kapıları koruyan korkunç genelde köpek başlı canavarlar vardır.

Hani 90'lılar bilir Süper Mario'da prensesi kurtaracağınız bölüme geçince müzik böyle baslaşırdı, her yerde alev çukurları vardı falan.

İşte burası onu andırıyor biraz.

Ölülerin geçeceği her kapının bir adı vardır ve her kapı yalnızca doğru sözcükle açılır.

Ölüler kitabı bu yüzden vardır.

Bu bir dua kitabı değil, bir rehberdir.

James Allen'a göre Ölüler Kitabı ölümden korkanlar için değil, ölüme hazırlananlar içindir.

Çünkü duatın bu engellerle dolu yollarını kazasız belasız geçirmek için Ölüler Kitabı'ndaki dua ve tılsımları kullanmanız gerekir.

Bugün bir havaalanına gittiğini düşün.

Pasaportun yoksa geçemezsin.

Yanlış kapıya gidersen uçağına binemezsin.

Duat da böyledir. Ama burada pasaport bilgidir, büyüdür.

Ve bu bilgi yaşarken kazanılır.

Ve Mısırlılar Ölüler kitabındaki bu bilgilere ölünün belki ihtiyacı olur diye bu yüzden piramitlerin duvarlarına kazanmışlar.

Hatta kefenlerin yanlarına yazmışlar.

Bir nevi kopya gibi. Bölümün sonunda bu kitapla ilgili detay bilgi de vereceğim.

Ölüler yani daha doğrusu onların ruhları yedi kapıdan geçtikten sonra çakal başlı tanrı Anubis onları iki hakikat isimli salona getirir.

Bu salonda kimler var?

Tanrı Osiris, Tanrı Thoth, Tanrı Anubis, 42 İlahi Yargıç ve Canavar Amut.

Şimdi bu saydığım isimleri tek tek hatırlayalım.

Tanrı Osiris, ölülerin efendisi.

Önceki bölümlerden hatırlayın.

Kaos Tanrısı Seth yüzünden ölmüştü ve bu diyarın efendisi olmuştu.

Tanrı Anubis, hem ölü bedenlerin mumyalanması ve gömülmesinden sorumlu cenaze tanrısı olarak geçer, hem de ölüler diyarındaki yargılama sürecinde teraziyi veya tartıyı artık ne derseniz onu tutar.

Çakal veya köpek başlığı bir erkek tanrı olarak geçer.

Çok serttir ve çok korkuştur.

Tanrı tot, ay tanrısı ve bilgilik tanrısı olarak bilinir.

Yazı ve çeşitli dillerin mucidi odur.

Bu yargılama işleminde de sonucu yazıp kayda alan o olacaktır.

42 ilahi yargıç var.

Neden 42? Bu yargıçlar 42 günahı temsil ediyor.

Ruhun bu günahları işlemediğini kanıtlaması gerekiyor.

Birazdan göreceğiz. Ve başka kim var?

Canavar Amut. Kalpleri yiyen dişi bir canavar.

Başı timsah, gövdesi aslan ve geri kalan kısmı su aygırı.

Mısırlıların en çok korktukları bilinen üç hayvan.

Yargının sonucu olumsuz çıkarsa cezasını Amut verir.

Birazdan göreceğiz. Geldik yargılama anına.

Anubis ölen ruhu getirir.

Ruh Tanrı Osiris, Tot, Canavar Amut ve 42 yargıç önünde masumiyet beyanı verir.

Yani 42 günahtan işlemediklerini sayar.

Kimseye kötülük etmedim, şiddet uygulamadım, zina yapmadım, yalan söylemedim gibi.

Bölümün sonunda bu 42 günahın ne olduğunu tek tek sayacağım.

Ruh bundan sonra da yaptığı iyi şeyleri sayar.

Sonra kalbi terazinin bir kefesine konur.

Diğer kefeye de maatın tüyü konur.

Maatı adalet tanrıçası gibi düşünebilirsiniz.

Bu deve kuşu tüyü evrenin dengesini, adaleti, doğruluğu temsil eder.

Önce olumsuz senaryoya bakalım.

tüyden ağır gelirse bu demektir ki ölünün kalbi taşıdığı kötü düşünceler, yaptığı olumsuz şeyler yüzünden ağırlaşmıştır.

Bu durumda ateş gölünün altında bekleyen canavar amut ruhu yer.

Ve bu cehenneme gitmek değil.

Bu tam bir yok oluştur.

Yani işkence çekmiyorsunuz.

Ateş dolu çukurlara düşmüyorsunuz.

Kaynar kazanlarda kaynatılmıyorsunuz.

Direkt yok oluyorsunuz.

İşte antik Mısırların asıl korkusu budur.

Acı çekmek değil, yok olmak, silinmek.

Hiç var olmamış gibi olmak.

Bu arada bu yargılama sürecinde kalp öylece durmaz.

Konuşur. Kalp vicdandır.

Hatıralardır. Yalan söylediğin anlar, görmezden geldiğin adaletsizlikler.

Hani deriz ya bazen vicdanım susmuyor diye.

İşte kalp öyle konuşur.

Kalp susmaz. Bu yüzden Ölüler kitabında ölü şöyle der.

Ah kalbim, benim farklı biçimlerimin kalbi.

Bana karşı bir tanık olarak karşıma dikilme.

Terazi tutucunun huzurunda bana düşmanlık etme.

Ne kadar tanıdık değil mi?

Nur suresi 24.

ayet. O ceza gününde dilleri, elleri ve ayakları yaptıklarına karşı aleyhlerine şahitlik eder.

Şimdi bir de olumlu senaryoya bakalım.

Eğer kalp hakikatin tüyünden hafifse, yani maatın tüyünden hafifse, bilge tanrı Thoth sonucu kayda geçirip Osiris ve Horus'a bildirir.

Ruhun yolculuğu devam eder.

Tanrı Horus ruhun elinden tutar ve onu tanrı Osiris'in huzuruna götürür.

Osiris tahtında oturuyor, arkasında eşi tanrıça İsis ve kız kardeşi tanrıça Neftis dikiliyordur.

Önlerinde ise bir lotus çiçeğinin üstünde Horus'un dört oğlu oturmaktadır.

Osiris'in onayını alan ruha sonsuz yaşam bahşedilir ve ruh Ağrı'ya gider, sazlıklar diyarına.

Ama bu sazlıklar diyarı bir tembellik cenneti değildir.

Tarlalar vardır, ekinler vardır, çalışmak gerekir.

Evet yine çalışmak.

Ama fark şu. Burada adaletsizlik yoktur, hastalık yoktur, kaygı yoktur.

Eric Hornung dediği gibi Mısır cenneti hayattan kaçış değil, hayatın kusursuzlaştırılmış halidir.

Yani yine ölümlü dünyadaki Mısır gibi ama onun mükemmel hali.

Bu ahirette çalışma fikri bana çok ilginç geldi.

Çünkü yakınlarda Upload diye bir dizi izledim.

Amazon Prime'de var hala.

Şimdi biraz spoiler vereceğim o yüzden almak istemeyen kaydı biraz ilerlesin.

Dizinin ilk birkaç sezonunu izledim sadece çünkü ilginç olan başlangıç kısmıydı gerisi sarmadı.

Konusu şu öldükten sonrası için dijital bir dünya tasarlamışlar.

Eğer ölmeden önce bunu yapan firmalarla anlaşırsanız öldükten sonra beyninizi tarıyorlar ve bilincinizi o dijital dünyaya aktarıyorlar.

Sizin avatarınızı yapıp bilincinizi...

Ona aktarıyorlar o avatara ve dolayısıyla o dünyada yaşamaya devam ediyorsunuz gibi oluyor bir nevi.

Çünkü bilinciniz yaşıyor.

O dijital dünyaların birinde yüksek fiyatlı Lake View diye bir yer var.

Orada her yer çok güzel falan.

Ama bir süre sonra insanlar boşluktan sıkılıyorlar ve çalışmak istiyor bazıları.

Yani şu an işe gitmekten bunalıyorsunuz belki bunu dinlerken.

Ama insanoğlu bir yerde işe yaradığı duygusuna ihtiyaç duyuyor olabilir.

Mısır mitolojisinin cennetinde bu binlerce yıl önce düşünülmüş.

Bu arada ruhlar maalesef bu sazlıklar diyarında sonsuza kadar kalamazlar.

Ya güneş tanrısı Ra'nın her gece yaptığı yolculukta onun kayığında kendilerine yer bulurlar ve Ra'nın Apophis'le olan mücadelesine destek olurlar ya da Osiris veya Thoth gibi bir tanrı sarayında kendilerine

yer ararlar. Yani anlayacağınız öldüğünüzde bile sonsuz bir rahatlama yok Mısır mitolojisine göre.

Hala bir şeyler için mücadele etmeniz gerekiyor.

Bu arada bazılarınızın aklına gelmiş olabilir peki ya kalple tüy aynı ağırlıkta gelirse diye.

Bu durumda ölünür ruhu adil bulunur yani okey diyorlar ve ölüler diyarını zevklerini tatmaya uygun kabul ediliyor.

Yalnız tabi günahlarınız var ama sevaplarınız ağır geldi diye veya eşit geldi diye direkt cenneti yaşamıyorsunuz.

Önce uzun ve ızdıraplı bir arınma sürecinden geçiyorsunuz ondan sonra ruhunuz kurtarılıyor.

Günümüze referans vermeye devam edersek Mısır mitolojisinde çakal başlı tanrı Anubis'in teraziyi tutması Hristiyanlıkta baş melek Michael'ın yani Mikail'in kıyamet günü tuttuğu teraziye benzer.

İnanışa göre kıyamet günü baş melek Mikail elinde bir teraziyle ortaya çıkacak yani Hristiyan inancına göre ve insanların ruhlarını bir tartıda tartacaktır.

Onların günahlarını bir kefeye, yaptıkları iyi şeyleri bir kefeye koyacak, günahlar ağır gelirse ruh cezalandırılacak, iyi şeyleri ağır gelirse ruh kurtuluşa erecektir.

Bu konuya ait tasvirleri Ortaçağ resimlerinde veya kiliselerin fresklerinde sıkça görebilirsiniz.

Hatta bazı gösterimlerde şeytan terazinin bir tarafına basarak adaleti yanıltmaya çalışır ama baş melek Mikail buna izin vermez.

Bazı tasvirlerde de kıyamet günü yargılanmak için ölülerin mezarlarından kalkıp terazi sırasına girdiğini ve Aziz Petrus'un onları bir süreliğine beklemeleri için Araf'a gönderdiğini de görebilirsiniz.

Biraz da ölülere öteki dünyada rehberlik eden Ölüler kitabından bahsedelim.

Bu kitabın M.Ö.

19. yüzyıla kadar dayandığı düşünülüyor.

İçinde 190'dan fazla büyü var.

Kitabın birçok farklı kopyası bulunmuş.

Büyüler yaklaşık M.Ö.

650 yılında tapınakların duvarlarından, özellikle Tep'teki tapınaklar, papirüslerden, kenarına yazdıkları kefenlerden vs.

toplanıp düzenlenmiş.

Bu kitaptaki büyüleri öğrenmeniz ve az önce anlattığım Ölüler Diyarı yolculuğunda kullanmanız gerekiyor.

Antik Mısırlar'ı görüyorum. Yukarıda anlattığım 42 günahın ne olduğunu da tek tek söyleyeceğim demiştim.

Buraya kadar dinlediyseniz buna gerçekten sabrınız var demektir.

Tebrikler. Şimdi başlıyorum.

Yalan söylemek. 9.

Başkasının yiyeceğine el uzatmak.

10. Birine acı çektirmek.

Yukarıdakine benziyor. 11.

Cinsel suçlar işlemek.

12. Birine gözyaşı döktürmek.

Vav değil mi? Yani düşündürücü.

13. Aldatmak, hile yapmak.

14. Herhangi bir suç işlemek, sınırları aşmak.

15. Kurnazlık, hilekarlık yapmak.

16. Tarım arazisine zarar vermek.

17- Gizlice dinlemek veya birini ispiyonlamak.

18- İftira, hakaret gibi dil suçları işlemek.

19- Haksız yere öfkelenmek.

20- Başkasının eşiyle beraber olmak.

21 de aynı şeyi söylüyor hemen hemen yani yineleme gibi.

22- Kendini kirletmek ahlaki anlamda.

Burada da ben wow dedim.

M.Ö. yüzyıllardan bahsediyoruz ve buradaki benlik algısı, ahlaki kirlenme veya arınma fikri çok ileri bir bakış açısı gibi geldi bana.

23. Korkutmak, terör estirmek.

24. Bir yasayı çiğnemek.

25. Kontrolsüz öfke.

Yine tekrarlanıyor.

26. Doğru ve haklı sözü duymamazlıktan gelmek.

Yani haklılığa kulak tıkamak bile günah kabul ediliyor.

Mükemmel bir bakış açısı.

27. Birine keder vermek.

28. Saygısızlık, küstahlık.

29, fitne fücurluk, insanlar arasında çekişme yaratmak.

30, peşin hüküm vermek, adil yargılamamak.

31, başkasının işine burnunu sokmak.

32, lafı uzatmak, gevezelik yapmak, mükemmel.

33, birine zarar vermek.

34, kralı lanetlemek, yani otoriteye saygısızlık.

35, suyu kirletmek.

Helal diyorum ben burada.

36, aşağılamak, küçümseyici konuşmak.

37, tanrıya küfretmek.

38, hırsızlık yapmak.

Yine tekrarlanıyor. 39, tanrılara sunulan adaklarda hile yapmak.

40, ölülerin sunaklarını yağmalamak.

Ve Mısırlılar bunu binlerce yıl sonra bile yapmaya devam ediyor.

Hazinelerden ve tarihi eserlerden dolayı.

41, bir bebeğin çocuğun rızkını çalmak.

42, tanrılara ait sırları katletmek.

İşte Mısır mitolisinde 42 yargıcın temsil ettiği işlememeniz gereken 42 günah bu şekilde.

Özetlemek gerekirse antik Mısır'ın öteki dünyası bize şunu söyler.

Ölüm bir ceza değildir, bir kapıdır.

Ak olmak yani ilahi sonsuz varlık olmak ve onu sürdürebilmek için verilecek mücadelenin bir başlangıç kapısıdır.

Ve o kapının anahtarı nasıl yaşadığındır.

Belki de bu yüzden binlerce yıl öncesinden gelen bu sesler hala bizi etkiliyor.

Çünkü soruları hala geçerli.

Kalbin hafif mi yoksa ağır mı?