Bölüm 3: Gökyüzü Neden Mavi?

Şimdi keşif zamanı, burada sorular hep farklı.

Hazırsan başlıyor bu kez, çocuklar için geliyor bu podcast.

Merhaba minik keşifler ve çocuklarıyla beraber dünyayı her gün yeniden keşfeden sevgili ebeveynler.

Minik keşiflere hepiniz hoş geldiniz.

Ben Pelin. Bugün sizinle birlikte şöyle bir başımızı yukarı kaldıracağız.

Gökyüzüne. Oraya baktığımızda gördüğümüz o devasa maviliği konuşacağız.

Hazır mısınız? O zaman kafamızı kaldırıp bir yukarı bakalım.

Ne görüyorsunuz?

Sabah saatlerinde ise muhtemelen masmavi uçsuz bucaksız bir gökyüzü değil mi?

Peki ama neden?

Neden gökyüzü en sevdiğimiz şekerler gibi pembe değil?

Ya da ormanlar gibi yemyeşil değil mesela?

Acaba birileri gece biz uyurken gökyüzünü maviye mi boyuyor?

İşte bugün bu muazzam sorunun peşine düşüyoruz ve gökyüzü neden mavi sorusunun cevabını arıyoruz.

Hazırsanız keşif başlıyor.

Şimdi hepimizin bildiği gibi güneş her sabah uyanınca bize doğru ışıklarını gönderiyor.

Biz o ışığı bembeyaz ya da hafif sarımsı görüyoruz.

Ama aslında güneş bize bir oyun oynuyor.

Güneşten gelen o ışığın içinde aslında bütün gökkuşağı renkleri gizli.

Neydi bu gökkuşağı renkleri?

Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi ve mor.

Bunlar her gün güneş doğduğunda el ele tutuşuyor ve çok hızlı bir şekilde dünyaya koşuyorlar.

Ama bu renkli ışık ordusunun önünde bir engel var.

Dünyamızı bir battaniye gibi saran hava tabakası.

Biz buna atmosfer diyoruz.

Bu atmosferin içinde bizim gözümüzle göremeyeceğimiz kadar minicik gazlar, tozlar ve su damlacıkları var.

Güneşten gelen o renkli ışıklar bu hava battaniyesinde çarptığında bir şeyler oluyor.

Ne oluyor biliyor musunuz?

Bir çeşit renk yarışı başlıyor.

Ama tabii bu renklerin hepsinin farklı özellikleri olduğundan yarış çok heyecanlı geçiyor.

Mesela kırmızı ve turuncu gibi renklerin boyları biraz uzun.

Onlar karşılarına çıkan minicik tozlara hiç takılmadan uzun adımlarla yollarına devam ediyorlar.

Ama mavi renk, ah o mavi renk, onlar çok daha küçük adımlarla, sanki minik minik zıplayarak ilerliyorlar.

Havadaki o minicik taneciklere çarptığı anda yaramaz bir top gibi her yöne sıçramaya başlıyor.

Sağa sola yukarı aşağı.

Mavi renk gökyüzünün her yerine bir toz şeker gibi dağılıyor.

İşte bu nedenle biz başımızı yukarı kaldırdığımızda o yaramazlık yapıp her yere dağılan mavi ışıkları görüyoruz.

Bu yüzden gökyüzü bize masmavi bir şekilde gülümsüyor.

Peki şimdi aklımıza şu gelebilir.

Madem gökyüzü mavi neden akşam olunca turuncuya?

Pembeye hatta bazen kıpkırmızı bir renge boyanıyor.

İşte burası çok heyecanlı.

Akşam güneş batarken güneş bizden biraz uzaklaşmış oluyor.

Işığın bize ulaşması için çok daha uzun bir yol yürümesi gerekiyor.

Ne demiştik?

O yaramaz mavi renkler minik minik yürüyorlardı.

O nedenle onlar yolda yoruluyorlar ve erkenden dağılıyorlar.

Ama pes etmeyen iki renk var.

Kırmızı ve turuncu.

Onlar o uzun yolu aşmayıp başarıyor ve akşam vakti gökyüzünde bize muhteşem bir veda töreni hazırlıyorlar.

Yani çocuklar gökyüzü aslında her gün her saat bir ışık oyunu sergiliyor.

Bazen pırıl pırıl bir maviyle içimizi açıyor.

Bazen pamuk gibi bulutlarla dolu oluyor.

Bazen de akşamları resim defteri gibi rengarenk oluyor.

Işığın bu yolculuğu sayesinde dünya bu kadar renkli bir yer.

Biz fark etmesek de havada her an bir renk yarışı ya da bir saklambaç oyunu oynanıyor.

Şimdi size bir soru.

Gökyüzüne bakmayı en çok ne zaman seviyorsunuz?

Sabah erkenden mi yoksa güneşin yavaşça uykuya daldığı o turuncu akşam saatlerinde mi?

Belki en sevdiğiniz zamanda anne ve babanızla birlikte camın kenarına oturur ve Yarışı hangi rengin kazandığını konuşursunuz.

Bir sonraki bölümde başka bir soruyu keşfetmek üzere.

Merakla kalın, hoşça kalın.