Bob Ross: Mutlu Küçük Ağaçların Ardındaki Adam

Altyazı M.K.

Herkese merhaba, Konuşacak Çok Şey Var podcastine hoş geldiniz.

Ben Zeynep. Kulaklıklarınızı taktıysanız, şöyle kahvenizi, çayınızı aldıysanız, arkanıza yaslanın ve derin bir nefes alın.

Çünkü bugün sadece sesiyle bile kalp atışlarımızı yavaşlatan, ekranlarına o kıvırcık saçlı, en huzur veren...

En mutlu adamını konuşacağız.

Evet, doğru tahmin ettiniz.

Bob Ross'dan bahsediyorum.

Hani bize çağıran şuraya küçük bir ağaç çizelim diyerek doğanın mucizelerini 26 dakikada tuvalete döken bir adam.

Peki ekranda gördüğünüz o yumuşak sesi, melek gibi gözüken o adamın gerçekten kim olduğunu, o tabloların arkasında nasıl bir hayat hikayesi yattığını hiç merak ettiniz mi diye sormak istiyorum.

Bence etmelisiniz çünkü.

Çok güzel hikayeler anlatacağım bugün.

Ama önce ne yapıyoruz? Çocukluğuna iniyoruz, tabii ki.

Bob Ross, yani tam adıyla Robert Norman Ross, 1942'de doğdu arkadaşlar, Florida'da ve Orlando'da büyüdü.

Babası bir marangoz, annesi bir garson ve Bob...

daha çocuk yaşlarda doğaya ve hayvanlara karşı inanılmaz bir sevgi besliyordu.

Öyle ki bir keresinde yaralı bir timsahı evinin küvetinde iyileştirmeye çalışmış çocukken.

Ancak gençlik yılları onun hayatında fiziksel bir iz bırakacak bir kazaya da sahne olmuş.

Bob 9. sınıfta okulu bıraktı.

Babasının yanında bir marangoz olarak çalışmaya başladı ve bu dönemde geçirdiği bir testere kazası sonucunda sol işaret parmağının bir kısmını kaybetti.

Şimdi durup bir düşünün.

Bu beyefendinin programını yıllarca seyrettiniz.

Peki onun bir parmağının eksik olduğunu hiç fark etmiş miydiniz?

Muhtemelen hayır.

Çünkü Bob Ross 11 yıl boyunca o devasa boya paletini tam da o eksik parmağını gizleyecek kusursuz bir açıyla tutuyordu arkadaşlar.

Bu aslında onun hayat felsefesinin en erken örneklerinden biri bence.

Yani bir eksiği, bir kusuru ustalıkla gizlemek ve yola devam etmek.

Tıpkı tablolardaki o mutlu kazalar gibi.

Size Bob Ross'un 20 yıl boyunca Amerikan Hava Kuvvetleri'ne görev yaptığını ve orada gerçekten çok sert lakapla insanlara bağırıp çağıran sert bir çavuş olduğunu söylesem

bana inanır mıydınız? İnanması çok güç bence biliyorum ama tamamen gerçek.

Kendisi 1961 yılında henüz 18 yaşındayken Hava Kuvvetleri'ne katıldı.

Tıbbi kayıt teknisyeni olarak başladığı askeri kariyerinde başçavuş rütbesine kadar da yükseldi.

Uçaklarda görev alamadı kendisi çünkü boyu 1.88 ve düz tabanlı yüzünden.

Bu yüzden de kariyerinin büyük bir bölümünü Alaska'daki LA'sin hava üstünde geçirdi.

Bu dönemde bir klinik amiri olarak.

görev yaptı ve emri altındakilere yataklarını yaptırmak veya tuvaletlerini temizletmek için sürekli bağırmak, çağırmak çok sert olmak zorundaydı.

Kendi deyimiyle işe geç kalanlara bağıran, sert ve acımasız biri olmayı gerektiren bu işten artık bıkmıştı.

Ve işte o yıllarda kendine bir söz verdi arkadaşlar.

Ordudan ayrıldığı gün bir daha asla ve asla sesini yükseltmeyecekti.

Bugün YouTube'u veya televizyonunuzu açtığımızda duyduğumuz o hani fısıltıya yakın ninni gibi sesin arkasında aslında yıllarca insanlara bağırmak zorunda kalmış bir adamın ettiği bir yemin var.

Ve bu yemini olan sadakati var tabii ki.

Peki diyeceksiniz ki Zeynep Bob Ross nasıl ressam oldu?

Yani hayatının hangi döneminde...

Her şey Alaska'nın o dondurucu ama bir o kadar da büyüleyici doğasıyla başladı arkadaşlar.

Hayatında 21 yaşına kadar hiç kar görmemiş bir Florida çocuğu Alaska'nın o devasa karlı dağları ve el değmemiş doğasıyla bir uyandı resmen.

Boş vakitlerinde Birleşik Hizmet Organizasyonları kulübünde resim dersleri almaya başladı.

Ancak eğitimlerinin sadece renk teorisi anlatıp bir ağaca nasıl çizileceğini göstermemesi onu birazcık hayal kırıklığına uğrattı o dönemde.

Ve tam o sıralarda Alman ressam Bilal Alexander'ın sunduğu The Magic of Olive Painting adlı programı keşfetti.

Alexander 16.

yüzyıldan kalma alla prima yani ıslak üstüne ıslak.

tekniğini kullanıyordu. Ve bu teknik sayesinde katamunların kurumasını beklemeye gerek kalmıyor.

Hani yarım saat gibi kısa bir sürede muazzam bir manzara tablosu ortaya çıkarabiliyordu.

Bob da bu tekniği çok hızlı öğrendi.

Hatta öyle ki askeri maaşına ek gelir sağlamak için öğle tatillerinde sandviçini yerken yanından böyle altın eleme tavalarının içine Alaska manzaraları çizip turistlere satmaya başladı.

Resimden kazandığı para askeriyedeki maaşını geçmeye başladığındaysa 1981 yılında.

Oradan emekli olup hayatını tamamen sanata adamaya karar verdi.

Şimdi gelelim buradan sonra hepimizin aklındaki o ikonik kıvırcık saçlara.

Bob Ross aslında o kıvırcık afro saçlarından nefret ediyordu arkadaşlar.

Ordudan ayrıldıktan sonra maddi olarak zor bir döneme girdiği için sürekli berbere gidip saç kestirmekten tasarruf etmek için saçlarına perma yaptırmaya karar verdi.

Ama o perma onunla o kadar bütünleşti ki şirketi de Bob Ross Inc'in logosu haline getirdi bunu.

Ve bu yüzden hayatı boyunca o saçla yaşamak zorunda kaldı.

İmajını korumak için hiç sevmediği halde sürekli perma yaptırıyordu.

Üzücü ama çok da tatlı bir detay bu bence.

Bob Ross'un hayatını değiştiren bir dönüm noktası da eski bir CIA çalışanı olan Walt Kowalski ve eşi Ann Kowalski ile tanışması.

Anet oğlunu bir trafik kazasında kaybetmiş ve çok ağır bir depresyondayken babun derslerine katılmış.

Onun o sakinleştirici ve iyileştirici sesinden büyülenerek eşiyle birlikte onu televizyonun yağısına girmeye ikna etmişti.

Ve böylece bizim o bildiğimiz efsanevi The Joy of Painting serüveni 1983 yılında PBS ekranlarında başladı.

Programın çekim temposu inanılmaz bu arada.

Yani Bob 13 bölümlü koca bir sezonu sadece 2 yazı 2,5 günde çekiyordu arkadaşlar.

İşin daha da şaşırtıcı tarafı bu programlar için PBS'den tek bir kuruş bile maaş almıyordu.

Kazancını sadece kendi adını taşıyan boya malzemelerinden, eğitim kitaplarından ve sertifikalı Bob Ross eğitmenlik kurslarından sağlıyordu.

Şimdi bence tamam hayatını anlattım böyle onu bir tanıdık.

ama bu bölümün en can alıcı noktasına geldik şu an.

Bob Ross sadece bir ressam değildi arkadaşlar.

O aslında milyonlarca insanın hayatına dokunan ruhani bir rehber gibiydi.

Niye böyle diyorum? Kısa

Anlatacağım birkaç örnekle.

Şimdi kendisi günde 200'den fazla hayran mektubu alıyor ve televizyonda resim yaparken sık sık bu mektuplardan bahsediyordu.

İzleyicilerine hissettirdiği samimiyet o kadar gerçekti ki insanlar ona gerçekten içlerini açıyordu.

En derin acılarını da yazıyordu.

Mesela renk körü bir izleyicisi ona yazıp hani programlarınızı izliyorum, resim yapmak istiyorum ama ben renk körüyüm.

Hayatta sadece gri tonlarını görebiliyorum.

Asla resim yapamam demişti.

Bob Ross'un buna cevabı ne oldu biliyor musunuz arkadaşlar?

Hemen bir sonraki bölümde sadece kahverengi mavi ve beyazı karıştırıp yalnızca gri tonları elde ederek bütün bir tabloyu baştan sona gri renkle çizdi.

Ekrana bakıp o adama ve hepimize şu muhteşem mesajı verdi.

İçinizde bir hayal olduğu sürece herkes resim yapabilir ve herkes başarabilir.

Sadece gri ile bile büyüleyici karlı dağlar ve nehirler yaratmıştı.

Ben o tablonun fotoğrafını podcast'ın instagram hesabımda paylaşacağım muhakkak.

Sonra da Bob Ross isimli bir önce çıkarılan yapıp bu bölümde bahsettiğim tabloları mutlaka ekleyeceğim oraya.

Bu örnekler çok fazla bu arada ama ben bugün sadece birkaçını anlatabileceğim.

Şöyle ki kendisi insanlar o kadar çok değer veriyordu ki 91 yaşındaki bir öğrencisine bizzat resim yapmayı öğretmişti arkadaşlar.

Kadın o kadar motive olmuş ki 93 yaşına geldiğinde Bob'a gönderdiği bir davetiye de şöyle yazıyormuş.

Yeni kariyerime hoş geldiniz.

Bob bu mektupları bizzat tek tek okurmuş.

Çok tatlı bir davetiye bu arada.

Ne kadar kıymetli bir şey birinin hayatına bu denli dokunabilmek.

Şimdi buradan sonra daha sarsıcı bir hikaye var.

Üç kere intihar girişiminde bulunmuş, hayattan tamamen kopmuş genç bir adamın...

Kendini öldüreceğinden o kadar emindi ki bizzat onu arayıp buldu.

O genci yanına aldı.

Kendi asistanlarından ve öğrencilerinden biri haline getirdi.

Ve resim aracılığıyla onu resmen hayata bağladı.

Bob Ross işte böyle bir adamdı.

Resim yapmak onun için insanlara yaşamaya değersen değerlisin demenin bir yoluydu aslında.

Şöyle derdi her zaman programda.

Burada hata yapmayız.

Sadece mutlu küçük kazalar yaşarız.

İstediğiniz her şeyi yapabilirsiniz.

Çünkü bu sizin dünyanız.

Kendisinin doğaya ve hayvanlara olan sevgisi zaten inanılmaz.

Çocukluğundan da bahsettim biraz.

Hafta sonları göle balık tutmaya giderdi ama tuttuğu balıkları asla yemez.

Sadece onları görmek için yakalar ve suya geri atardı.

Yanında götürdüğü bir çuval yemi de balıkları beslemek için göle dökerdi.

Bir gün ağır bir kalp krizi geçirdiğinde haftalarca böyle hastanede yatmak zorunda kalmıştı.

Ama o can derdindeyken bile her sabah uyanıp İş ortağı Anete ne diyordu biliyor musunuz?

Gidip balıklarımı beslemeyi sakın unutmayın.

Ve tabii ki programda sık sık cebinden çıkarttığı, biberonla beslediği pipot adlı cep zincirini ya da hut adlı baykuşu, yaralık eğikleri, rakunları hatırlarsınız

belki. Doğadan ilham alıyor, doğayı koruyor ve şefkatini sadece insanlara değil minik dostlarımıza da gösteriyordu.

Peki 11 yıl boyunca çizdiği onca tabloya ne oldu?

Zeynep diyeceksiniz.

Bovrus'un hayası boyunca 30 binden fazla tablo yaptığı tahmin ediliyor arkadaşlar.

Yani bir düşünün her bir bölüm için aslında aynı tablodan 3 tane çiziyordu o.

Birini programdan önce referans olarak, ikincisini bizim izlediğimiz o yayın sırasında.

Üçüncüsünü de programdan sonra kitaplarında kullanılmak üzere daha detaylı bir şekilde yapıyordu.

Ancak Bob Ross bu sanat eserlerinden finansal bir çıkar elde etmeye kesinlikle karşıydı.

Tablolarını hiçbir zaman müzayedelerde on binlerce dolara satmadı.

Hepsini ya PBS istasyonlarına başladı ya da yardım derneklerinin açık arttırmaları için hediye etti.

Bugün eserlerinin çok azı piyasada dolaşıyor ve Amerika'da bir müz...

ve onun şövalyesini, fırçalarını ve tablolarını kalıcı koleksiyonuna dahil edip Ölümsüzleştirdi arkadaşlar.

Ve ne yazık ki bu güzel insanın hikayesi erken bir veda ile son buldu.

Bob Rose hayatı boyunca çok fazla sigara içen bir insandı.

1990'lı yılların başında lenfoma yani lenf bezi kanserine yakalandı.

Sağlığı kötüye gidince 1994 yılında programı bırakmak zorunda kaldı.

Ve 4 Temmuz 1995'te henüz daha 52 yaşındayken hayata gözlerini yumdu.

Ölümünün ardından şirketin hakları yüzünden iş ortakları Kovalski ailesi ve Bob'un oğlu Steve Ross arasında çok üzücü yasal savaşlar yaşandı arkadaşlar.

Ve ne yazık ki Bob'un isminin ve imajının kontrolü kendi ailesinden çıkıp şirkete geçti.

Fakat tüm bu hukuki dramlara rağmen Bob Ross'un ruhu ve bıraktığı miras hiçbir zaman yok olmadı.

2015'te Twitch platformunda böyle bazı bölümleri yayınlanmaya başlandığında 5.6 milyon insan kendisini izledi arkadaşlar.

Hatta bugün YouTube'da işte televizyon kanallarında ASMR etkisi yaratan videoların bir numaralı öncüsü kendisi.

Stresli ve yorgun anlarınız da sizinle olabilir.

Kesinlikle çok iyi geliyor.

Ki psikologlar bile onun sesinin anksiyeteye, depresyona ve yorgunluğu azalttığına dair bilimsel olarak kanıtlar buluyorlar.

Ve işte böyle. Yani Alaska'nın karlı dağlarında fırçasını bulmuş.

Yıllarca orada da bağırmak zorunda kalmış.

Ama sonrasında dünyayı sadece fısıldayarak ve renklerini kullanarak sakinleştirmeyi seçmiş bir adam hakkında.

O bize sadece bulutların nasıl yapılacağını ya da fırçayı tinerde yıkayıp içindeki şeytanı nasıl döveceğimizi öğretmedi.

Bize sabretmeyi, kusurlarımızı kucaklamayı ve hayatımızdaki o kaçınılmaz hatalara mutlu küçük kazalar demeyi öğretti.

Eğer bugün hayatınızın bir köşesinde işler ters gidiyorsa belki de o terslikler sizin resminize eklenen yeni bir ağaçtır.

Kim bilir? Bu bölümü onun her programın sonunda söylediği şu güzel sözle kapatmak istiyorum.

Buradaki herkes adına size mutlu boyamalar diliyorum.

Kendinize çok iyi bakın.

Ben de buradaydım, dinledim Zeynep demek isterse.

Burası bana ait bu arada. Bu burası değil.

Ben de dinledim, buradaydım demek isterseniz bana ulaşabileceğiniz sosyal medya hesaplarını açıklamalar kısmında bulabilirsiniz.

Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.

Bay bay. Altyazı M.K.