Oldu Bil: Rezonans, Gölge ve İç Dünyanın Dilekleri

Merhabalar, bu bölümü biraz yavaş dinlemeni istiyorum.

Çünkü bazı sorular vardır, insan onları ilk kez sorduğunda artık eski hayatına tam olarak geri dönemez.

Çünkü bazı sorular cevap istemez, yön değiştirir.

Mesela şu soru gibi, ben mi hep aynı şeyleri yaşıyorum, yoksa hayat bana aynı duyguyu mu tekrar tekrar getiriyor?

İnsanlar değişir, şehirler değişir, ilişkiler, işler, roller değişir.

Ama bazen bir his ısrarla aynı kalır.

Ve bir noktada insan şunu fark eder, belki de mesela dışarıda değildir, belki de hayat bizim içimizde olan bir şeye sürekli cevap veriyordur.

Bugün biraz bunu konuşmak istiyorum, rezonans kanununu.

Ama pozitif düşün, evren sana verir gibi hafif bir yerden değil de daha derin, daha karanlık ve daha gerçek bir yerden.

Çünkü rezonans sadece ne istediğimizle ilgili değil, neyi taşıdığımızla ilgili aslında.

Ve insan bunu fark ettiğinde zihninde kaçınılmaz bir soru beliriyor.

Eğer hayat istediklerimize değil de taşıdıklarımıza cevap veriyorsa o zaman evren aslında neye cevap veriyor?

Rezonans kanunu çok eski bir bilgi.

Modern kitaplarda, spirtüel öğretilerde, kadim geleneklerde hep aynı şey söylenir.

Benzer benzeri çeker.

Ama bu benzerlik düşündüğümüz kadar yüzeysel değil aslında.

Çünkü evren kelimelerimize değil titreşime cevap veriyor.

Ve titreşim ne söylediğimize değil de ne olduğumuzla ilgili.

Rezonans kanunu şunu çok net söylüyor.

Hayat bir dilek listesinde değil.

Duygusal alışkanlıklarına, normal sandığın hallere ve içten içe ben buyum dediğin frekansa cevap veriyor.

Bu iyi ya da kötü olmakla ilgili de değil.

Bu yüzden mutluluğu isteyen çok insan vardır ama huzura alışık olan azdır.

Sevilmeyi isteyen çok insan vardır ama güvenli sevgiyi tanıyan azdır.

Çünkü insan iyi olana değil tanıdık olana çekiliyor.

Ve tanıdık olan şey her zaman sağlıklı da değil.

Muhtemelen hepimiz hayatımızda bir kez de olsa bunu yaşamışızdır.

Birini tanırsın ve daha ilk anda şunu hissedersin.

Sanki bu insanı yıllardır tanıyorum.

Bu his çoğu zaman sıcak gelir ama aynı zamanda biraz da tehlikelidir aslında.

Çünkü biz bir insanı iyi olduğu için değil de tanıdık olduğu için yakın hissederiz.

Ben şunu fark ettim.

Hayatımda çok farklı çevrelerden, çok farklı düşünce yapılarından insanlar var.

Ama hepsinde ortak bir şey var ki onlar da mutlaka benden bir parça bulunuyor.

Bazen bu parça sevdiğim bir yönüm oluyor.

Bazen de henüz fark etmediğim ya da yüzleşmeye hazır olmadığım bir yanım.

Ve ilginç bir şey oluyor.

Eğer ben o yönümle içimle vedalaşırsam, yani artık o hali taşımaya başlarsam, o insanla olan bağım da yavaş yavaş çözülüyor sanki.

Eskiden beni rahatsız etmeyen bir davranış bir anda gözüme batmaya başlıyor.

Çünkü mesele o kişi değil, mesele benim içimde değişen yer.

Tanıdık olan şey bir süre sonra tanıdık gelmemeye başlıyor.

Ve bu kopuş çoğu zaman kavga ederek falan da değil, uyumsuzlaşarak oluyor.

Mesela bir dönem duygularımı çok açık yaşamamayı öğrendiysem, yakın hissettiğim insanlar da genelde biraz mesafeli, duygularını çok belli etmeyen.

insanlar oluyor. Bu bana güvenli geliyor.

Çünkü fazla his yok, fazla risk yok.

Ama ben kendi duygularımla tekrar temas etmeye başladığımda o mesafe bir anda tekrar rahatsız edici gelmeye başlıyor bana.

Eskiden normal dediğim şey şimdi eksik gibi hissettiriyor.

Burada devreye Carl Jung giriyor.

Jung diyor ki insanın iç dünyasını tek parça bir yapı olarak göremeyiz.

Jung'a göre insan katmanlıdır ve hayat bu katmanların tamamına cevap verir.

Yani bunu ilk duyduğumda şunu fark etmiştim.

Ben de uzun süre iç dünyamı tek parça sanmışım.

Sanki ya güçlüydüm ya kırılgan.

Ya mantıklıydım ya duygusal.

Oysa yok diyor ki insan aynı anda birden fazla şeydir.

Ve hayat sadece gösterdiğimiz tarafa değil gizlediğimiz katmanlara da cevap verir.

İşte bu noktada dünyaya gösterdiğimiz ben devreye giriyor.

Yani personamız. Persona toplumun içine çıkarken taktığımız bir maske'dir.

Güçlü olmak, kontrollü olmak, mantıklı olmak, benden bekleneni.

Olmak. Persona gereklidir.

Onsuz toplumda belki de yaşayamayız.

Ama bir sorunla birlikte geliyor.

Persona ben kimim sorusuyla değil de benden ne bekleniyor sorusuyla şekilleniyor.

Ve aslında persona ne kadar sertse altında bastırılan şeylerle o kadar büyüyor.

Bugün bence sosyal medyada da bunu çok tetikliyor.

Çünkü orada herkesin bir personası var.

Benim de var. Örneğin ben Instagram'ı genelde seyahat ederken ya da bir etkinlikteyken kullanıyorum.

Oradan bakıldığında sürekli gezen, sürekli mutlu.

Ve hep hareket halinde biri gibi görünebilirim belki.

Ama beni tanıyanlar bilir ki evde vakit geçirmeyi çok severim, kitap okumayı çok severim.

Oldukça sakin bir yapım vardır.

Yani görünen halimle hayatımın büyük bir kısmı aslında örtüşmüyor.

Ve bu sadece bana özgü bir şey de değil aslında.

Hepimiz yapıyoruz bunu. Bazen sadece paylaşmak için, bazen anlaşılmak için, bazen de o personelin arkasından bir süreliğine saklanmak için olabiliyor.

Belki ben de zaman zaman yaptım.

Ama asıl mesele bu da değil aslında.

Mesele şu ki... Persona ne kadar kalınlaşırsa içeride kalanlar da o kadar görünmez oluyor.

Bastırılan her şey Jung'un dediği şeydir aslında.

Gölge. Gölge foto olduğumuz yer değil kendimizi yakıştıramadığımız yerlerdir.

Örneğin zayıflık, kırılganlık, öfke, muhtaçlık, kontrol kaybı.

Ama burada çok önemli bir mistik gerçek daha var.

Gölge sadece karanlık değildir.

Bazen gölgede şunlar da vardır.

Dinlenmek, bırakmak.

Yardım istemek, daha az güçlü olmak.

Yani izin verilmemiş iyilik halleri.

Gölge bastırılabilir ama yok olmaz.

Jung diyor ki bilinç altına itilen şey hayatta kader gibi geri döner.

Ve biz de buna şanssızlık deriz.

Bu noktada bir tiyatro oyundan da bahsetmek istiyorum.

Uykusuz bir rüya Salim.

Jung'un bilinç dışına itilen şey kader gibi geri döner dediği yer bu oyunda sanki sahneye çıkmış.

Bu oyunun monolog ve Salim'in sahnede tek başına Berkay Ateş oynuyor.

Bu önemli çünkü hikaye dışarıdan anlatılmıyor.

Birinin içinin içinde kalıyoruz.

Persona yok, maske yok, kaçacak yer yok.

Sadece insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı bir hal var.

Ben de bu oyunu geçen hafta sonu izledim.

Ve bazen en zor yüzleşme de tam olarak bu değil midir?

Yani Salim'in hikayesi bir adamın değil, bastırılmış bir çocuğun hikayesi.

Jung'a göre gölge sadece karanlık değildir dedim ya.

Gölge zamanında görünmemiş, buna yer yok denmiş duygulardır da.

Salim'in uykusuzluğu da buradan geliyor.

Çünkü bastırılan şey uyumaz.

Bu oyun rezonansın sahnedeki hali gibiydi.

İzlerken tanıyorum diyorsun.

Anlıyorum demek yerine. Ve işte tam orası gölgenin kapısı aslında.

Ama mesele sahnede kalmıyor.

O kapı bir açıldı mı hayatın içine de sızıyor.

İnsan kendi gölgesine bakmakta zorlanır.

Bu yüzden çoğu zaman onu dışarıda arar.

Başka insanların üzerinde.

İşte buna da projeksiyon deniyor.

Bu yüzden bazı insanlar bizi orantısız şekilde tatikler.

Bazı davranışlara normalden fazla öfke duyarız.

Çünkü orada aslında kendimizle karşılaşırız.

Mistik dilde bu şöyle söyleniyor.

Dışarıda gördüğüm şey içeride titreşen şeydir.

Ve tam bu noktada Jung diyor ki peki sonra?

Gölgeyi fark ettik.

Yansıttığımızı gördük. Şimdi soru şu.

Bununla ne yapacağız? İşte Jung buna bireyleşme diyor.

Jung'a göre insanın hedefi mutlu olmak değil, hedef bütün olmak.

Persona ile gölgeyi, ışıkla karanlığı.

kontrol ve teslimiyeti aynı anda tutabilmek.

Ve insan ancak bunlar bir arada var olabildiğinde kendine yaklaşıyor.

Hatta spirtüel dilde buna da bazen özde temas deniyor.

İnsan merkezine yaklaştıkça bilinç dışının sesi de daha net duyulmaya başlıyor.

Ama bilinç dışı bizimle mantık diliyle konuşmaz.

Onun dili sembollerle, hikayelerle, masallarla çalışır.

Ve belki de bu yüzden en güçlü anlatılar çocuk masalı gibi görünür.

Şimdi gelin Aladdin'in sihirli lambasına bu gözle bakalım.

Bu aslında bir çocuk masalı değil.

İnsanın bilinç dışı ile yaptığı sessiz anlaşmanın hikayesi.

Lambadaki cin ahlaki değil, koruyucu değil, öğretici değil.

Cin sadece duyuyor ve gerçekleştiriyor.

Niyetin iyi mi kötü mü olduğuna bakmaz.

Sadece şunu sorar. Buna inanıyor musun?

Bunu olmuş gibi hissediyor musun?

Ve sonra der ki oldu bil.

Ve işin zor tarafı şu.

Biz çoğu zaman dilek dilediğimizi sanmıyoruz.

Ama gün içinde farkında olmadan aynı cümleleri tekrar tekrar kuruyoruz.

Kimse beni gerçekten seçmez.

Bir şey ne zaman iyi gitse bozulur.

Sevinmek için daha çok çabalamam gerekir.

Ben hep idare eden tarafım.

Bana sıra gelmez.

Beni anlayan çıkmaz.

Benim mutluluğum hep yarım kalır.

Hayat benim için asla kolay olmaz.

Bunlar bize olumsuz düşünceler gibi geliyor.

Ama lambadaki cin için öyle değil.

Cin bunları ayırmaz. Bunları net bir talep olarak alır.

Ve hayat kelimelere değil, içeride defalarca tekrar edilmiş cümlelere cevap verir.

Burada küçük bir parantez açmak istiyorum.

Bahsettiğim bir yaklaşım Pierre Frank'ın Rezonans Kanunu adlı kitabında da geçiyor.

Bu kitabı evren bana versin demek için değil de bedenin, inancın ve duygunun nasıl aynı dili konuştuğunu görmek için öneriyorum.

Çünkü rezonans zihinsel bir mesele değil, düşündüğüm olduğu meselesi hiç değil.

Kitabın söylediği şey aslında çok net.

Beyin tek başına çalışmaz, kalpten gelen sinyallerle çalışır ve bu sinyallerin dili düşünce değil, duygudur.

Bu yüzden sadece ne istediğimiz değil.

Kendimiz hakkında neye inandığımız rezervans alanını belirler.

Dış dünya, iç dünyanın yankısıysa bu bir metafor değil, sinir sistemi seviyesinde çalışan bir mekanizmadır aslında.

Bu yüzden hayat aynı duyguyu farklı yüzlerle getirir.

Aynı ilişkiyi farklı şehirlerde yaşatır.

Aynı yarayı tesadüf gibi gösterir.

Ama aslında bu bir yankı.

Ve Jung diyor ki bu tanınmamış gölgen aslında.

Şimdi biraz duralım burada.

Gerçekten duralım ve eğer bu bölümü dinlerken bir şeyler senden geçtiyse...

Bir yerlerin hafifçe rahatsız olduysa ya da evet ya diye şınav ve cümle yükseldiyse işte tam burası.

Jung der ki, gölge en çok rahatsız olduğun yerde kendini belli eder.

O yüzden şimdi cevapları güzel olan sorular sormayacağım.

Doğru alanları da değil, gerçek olanları soracağım.

Şu soruyla başlayalım.

Hayatında seni en çok zorlayan insan tipini düşün.

Bir kişi değil, bir tip.

Onu tanımlayan özellik ne?

Kontrolcü mü? Soğuk mu?

Bilgisiz mi? Aşırı talepkar mı?

Hep kendini düşünen mi?

Şimdi burada dur. Bu özellik sende hiç yok mu?

Yoksa sende de var ama bastırılmış mı?

Gelelim ikinci soruya.

Seni en çok tetikleyen cümle ne?

Abartıyorsun. Çok hassassın sende.

Buna gerek yoktu.

Her şey sen üstleniyorsun.

Yine mi sen? Bu cümle sana neden bu kadar dokunuyor?

Çünkü Yung'a göre tetiklenme rastgele olmaz.

Tetiklenen yer gölgenin kapısıdır.

Üçüncü sorumuz. Hayatında sürekli tekrar eden bir duygu var mı?

Hep anlaşılmamak mı?

Hep yalnız hissetmek mi?

Hep güçlü olmak zorunda kalmak mı?

Hep sonu belirsiz ilişkiler mi?

Bu duyguya bir isim ver ve kendine şunu sor.

Ben bu duyguyu ilk ne zaman tanıdım?

Çünkü tanıdık olan duygu rezonansın çekirdeğidir.

Dördüncü soru biraz daha derin.

Hayatta en çok olmak isteyip de olamadığını düşündüğün hal ne?

Rahat mı? Bırakan mı?

Muthaç olabilen mi? Yardım isteyen mi?

Zayıf görünebilen mi?

İşte bu cevap büyük ihtimalle gölgenin içinde.

Çünkü gölge sadece kötü yanlardan oluşmaz.

Bazen gölge izin verilmemiş iyi yanlarımızdır.

Gölge çalışması kendini suçlamak değil, sorun bende demek ki, demek hiç değil.

Gölge çalışması bende olanı artık inkar etmiyorum demek.

Çünkü inkar edilen şey hayatta kader gibi yaşanır.

Ama görülen şey gücünü kaybeder.

Ve biz bir gölge yanımızı gördüğümüzde...

Onu yok etmiş olmayız aslında.

Sadece artık onun tarafından yönetilmeyiz.

İşte tam bu noktada seçim başlıyor.

Şimdi Alaaddin'in lambasına geri dönelim.

Cin sana daha iyisini hak ediyorsun demez.

Seni koruyayım biraz düşün emin misin demez.

Cin şuna bakar. İçeride ne var ve onu büyütür.

İşte gölge çalışması lambanın önüne ilk defa bilinçle çıkmaktır.

Şimdi kendine şu cümleyi fısılda.

Ben iç dünyamda ne taşıyorsam.

Hayat onu bana gösteriyor.

Ve eklen. Artık görmek istemediğim değil, görmeye cesaret ettiğim şeyler hayatımı yönetsin.

Bu bölümün amacı her şeyi çözmek değil, sadece dönüşüm tek bir fark edişle başlar ve bazen en büyük değişim şu cümlede saklıdır.

Ben artık buna yabancıyım.

Bunu diyebilmek gerçekten zaman alıyor.

Burada kişisel bir yerden de konuşmak istiyorum.

Ben bir doktorum ve bedenle çalışmayı öğrenmiş biri olarak şunu net gördüm.

Beden duygulardan ve inançlardan bağımsız çalışmıyor.

Bunu bazen spritüel bir anlatı sanıyoruz.

Oysa sinir sistemi bunu zaten her gün yaşıyor.

Ve bu yüzden rezonans sadece ne düşündüğümüzle ilgili değil.

Yani manifest konusunu konuşurken çoğu zaman şunu atlıyoruz.

Biz sadece ne istediğimizi düşünmeyiz.

Aynı zamanda neye maruz kaldığımızı, kimlerle yan yana durduğumuzu, hangi duyguların içinde uzun süre kaldığımızı da içimize alırız.

Bunun benimle çok net bir karşılığı var.

Aynı nöronlar. Karşımızdaki bir insanın duygusunu gördüğümüzde Biz de aynı duygusal alanları çalıştıran sinir hücreleri bunlar.

Yani sadece izlemekle kalmıyor, içeriden deneyimliyoruz.

Bu bilinçli bir taklit değil, sinir sisteminin gördüğü hale uyumlanması.

Yani birinin çaresizliği, birinin umutsuzluğu, birinin sürekli tetikte oluşu.

Eğer bizde o duygulara dair bir tanışıklık varsa, aynı nöronlar o hali hemen yakalar.

Ve işte burada manifest meselesi biraz derinleşiyor.

Bir yandan bolluk istiyorum deyip, gün boyu kıtlık bilinciyle yaşayan insanların yanında duruyorsan.

Bir yandan sakin bir ilişki istiyorum deyip sürekli kaosun normal olduğu bağların içindeysem ya da bir yandan huzurlu bir hayat istiyorum deyip bedeni sürekli alarmda olan insanlarla çevirdiysen mesela zihni

ne derse desin bedenin ve sinir sistemin başka bir frekansta kalır ve hayat bedeni daha çok ciddiye alır.

Çünkü aynı nöronlar senin sadece düşündüğünü değil içinde uzun süre kaldığın hali güçlendirir.

Bu yüzden manifest sadece dilek tutmak değil de hangi duyguların içinde yaşadığını fark etmektir aslında.

Çünkü evren sadece ne istediğini değil, seni neyin beslediğini de ciddiye alır.

Şimdi bunu küçük bir farkındalık egzersiziyle bağlayalım.

Bugün ya da yarın yanında bulunduğun insanlara dikkat et.

Ama söylediklerine değil, hallerine.

Kendine şunu sor. Bu kişinin yanında bedenim gevşiyor mu yoksa kasılıyor mu?

Konuşmadan sonra enerjim artıyor mu yoksa azalıyor mu?

Bu insanın hayatı bana normal mi geliyor yoksa yorucu mu?

Şimdi çok önemli bir soru daha.

Ben şu an kimin ruh halini aynalıyorum?

Çünkü ayna nöronlar seçmez.

Sadece tekrar eder.

Ve sen fark etmeden başkasının korkusunu, başkasının yorgunluğunu, başkasının çaresizliğini kendi iç dünyanda çoğaltabilirsin.

Egzersizin ikinci kısmı daha da önemli.

Bugün kendine şunu sor.

Ben hangi halimle başkalarına ayna oluyorum?

Sakin mi? Telaşlı mı?

Sürekli güçlü mü? Sürekli idare eden mi?

Çünkü sen sadece manifest eden değilsin.

Aynı zamanda manifest edilen bir alans.

Ve farkındalık şurada başlıyor.

Ben hangi hali çoğaltıyorum?

Bu sorunun cevabı değiştiğinde rezonans da değişecek.

Bilinç dışının nasıl çalıştığıyla, bazı cümlelerin neden içeri alınmadığıyla ve telkinlerin neden bazen karşılık bulmadığıyla ilgili başka bir bölümde uzun uzun tekrar konuşuruz.

Ama bugün için bu kadarı yeterli.

Çünkü bazı fark edişler sessizlik ister.

Hoşçakal.