Arkadaşlıkların Aşamaları: Hayatımızdan Çıkan İnsanlar Gerçekten Çıkıyor mu?

Merhaba, bazı arkadaşlıklar bir anda bitmez, sadece şekil değiştirir.

Bir zamanlar her gün konuştuğun biriyle artık yılda bir kez görüşürsün.

Eskiden hayatının merkezinde olan insanlar zamanla sadece bir şarkıda, bir sokakta ya da eski bir fotoğrafta yaşamaya başlar.

Ve yetişkinlikte insanın kabul etmekte en zorlandığı şeylerden biri de her yakınlığı sonsuza kadar aynı formda kalmayacağı bence.

Bugün biraz bunu konuşmak istiyorum.

Aynı formda kalmasa da...

O ilişkinin değersiz olmadığı hakkında.

Bence yetişkinlikte insanın yaşadığı en sessiz yaslardan biri bazı dostlukların bitişinin net bir kapanışı olmaması.

Yani kimse kavga etmiyor, kimse hoşça kal demiyor.

Sadece yavaş yavaş birbirinizin günlük hayatından çıkıyorsunuz.

Ve bir gün bir fark ediyorsun.

Bir zamanlar onsuz bir gün bile geçirmediğin biri artık hayatında sadece bir anı gibi duruyor.

Ama belki de bazı insanlar hayatımıza sonsuza kadar kalmak için değil belli bir versiyonumuza eşlik etmek için giriyordur.

Üzücü ama gerçek.

Çocukken arkadaşlık çok daha basittir.

Aynı sırada oturursunuz, aynı oyunu seversiniz, aynı öğretmenden nefret edersiniz ve arkadaş olursunuz.

Yakın olmak için ekstra bir çabaya gerek yoktur yani.

Hayat zaten sizi sürekli aynı yerde tutuyordur.

Ama yetişkinlikte arkadaşlık zaman, emek, anlayış, hayat temposu, duygusal kapasite ya da bazen sadece enerji istiyor.

Ve işte tam da bu yüzden...

Büyüdükçe insanların hayatlarımızdaki yerleri değişmeye başlıyor.

Bazı arkadaşlıklar en yakından arada konuşulana dönüyor.

Bazıları sessizce bitiyor.

Bazıları büyük bir kavga olmadan kayboluyor ortadan.

Bazıları ise yıllar sonra kaldığı yerden devam ediyor.

Hiç beklemediğimiz halde.

Ve bence yetişkinlikte öğrenilmesi gereken en önemli şeylerden biri de şu.

Bir insan hayatından çıkarmakla onu başka bir yere koymak aynı şey değil.

Çünkü modern dünyada ilişkiler konusunda çok keskin cümleler duyuyoruz.

Hayatında sana iyi gelmeyen herkesi çıkar.

Enerjini düşüren insanları sil.

Kimseye tahammül etmek zorunda değilsin.

Evet bazen gerçekten uzaklaşmak gerekir.

Yani özellikle saygının olmadığı, manipülasyonun olduğu, seni küçülten ilişkilerden uzaklaşmak gerekir.

Ama her uzaklaşma toksiklik de değildir.

Bazen insanlar sadece değişir.

Ve bazen de iki insan aynı dönemde birbirine iyi gelemez.

Bunu çok kişisel algılıyoruz bence.

Bu biraz toyluktan da kaynaklanıyor.

Demek ki artık sevilmiyorum demek.

Benim için savaşmadı. Demek ki benim hiç değerim yokmuş.

Ama yıllar geçtikçe şunu fark ediyorsun.

Yetişkinlikte insanlar bazen sevgisizlikten değil de birbirine yetişememekten dolayı uzaklaşıyorlar.

Birinin işi yoğunlaşıyor.

Birinin ilişkisi başlıyor. Birinin ruh sağlığı bozuluyor.

Biri ailesiyle uğraşıyor.

Biri sadece hayatta kalmaya çalışıyor.

Yani herkesin hayatı çocukluktaki gibi aynen hızla akmıyor aslında.

Bu yüzden yetişkin arkadaşlıklarının en önemli becerilerinden biri de her değişimi ihanet sanmamak.

Çünkü bazı arkadaşlar mesafe kaldırır ama bazıları kaldıramaz.

Bazıları sürekli iletişim ister, bazıları aylar sonra konuşsa bile kaldığı yerden devam edebilir.

Ve hiçbir ilişki biçimi tek başına yanlış değil.

İnsanların sevme, bağ kurma ve hayatın içinde yer açma şekilleri farklı.

Bir de şu var, hayatımızdaki insanların hepsi aynı kategoriye ait değil aslında.

Bence kategorilemeyi öğrendiğimizde mutluluğa bir adım daha yaklaşıyoruz bu konuyla ilgili.

Bazıları her gün konuşulan, bazıları özel gün insanı.

Bazıları dert ortağı, bazıları aynı şehirdeyken çok yakın olmalı.

Sadece aynı şehirdeyken ama.

Bazıları ise sadece geçmişimizin şahidi.

Bugüne dair paylaşılacak hiçbir şey yok belki de.

Ve bence olgunlaşmak biraz da bir insanı illa tamamen silmek zorunda olmadığını anlamak.

Bazen sadece bizdeki yerini değiştirmek yeterli.

Çünkü biz çoğu zaman ilişkileri ya tamamen sahip olmaya ya da tamamen kaybetmeye alışmışız.

Ortada kalan duygulara yer bırakmıyoruz.

Ama hayatın büyük kısmı gri alanlardan oluşuyor aslında.

Artık eskisi kadar yakın olmadığın biri hala değerli olabiliyor.

Her gün konuşmadığın biri hala seni çok iyi tanıyor olabiliyor.

Bir dönemi birlikte geçirdiğin biri artık hayatının merkezinde olmasa da kalbinde güzel bir yere sahip olabiliyor.

Ve bu bir başarısızlık falan değil.

Hayatın doğal akışı.

Mel Robbins'in Bırak Yapsınlar teorisi kitabında anlattığı bir kavram var.

Büyük kopuş. Aslında kulağa dramatik geliyor o başta ama neredeyse herkes bunu bir noktada yaşamıştır.

Çünkü çocukken yakın olmak çok kolay.

Az önce de söylediğim gibi.

Aynı okuldasın, aynı mahalledesin, aynı saatlerde yaşıyorsun hayatı.

Arkadaşlık için ekstra bir çabaya falan gerek yok yani.

Yakınlık zaten sistemin içinde var.

Ama sonra hayat başlıyor.

Gerçek hayat. Biri başka bir şehre taşınıyor, biri yoğun çalışmaya başlıyor, biri evleniyor.

Ve bir noktadan sonra herkesin hayat ritmi birbirinden ayrılıyor.

İşte büyük kopuş tam olarak bu.

İnsanların birbirini sevmediği için değil de hayatlarının artık aynı yöne doğru akmadığı için uzaklaşması.

Her mesafeyi kişisel algılamamamız gerektiğini öğrendiğimiz noktada bu süreci yönetmeye başlıyoruz.

Çünkü biri seni eskisi kadar aramadığında zihnin hemen bir hikaye yazıyor.

Demek ki ben önemsizim artık onun için.

Beni unuttu. Dostluğumuz sahteydi.

Halbuki bazen gerçek çok daha düz.

İnsanların kapasitesi değişiyor.

Eskiden gece 3'e kadar telefonda konuşabildiğin biri artık sabah işe yetişmeye çalışıyor.

Eskiden her hafta görüştüğün biri şu an kendi zihinsel yükleriyle mücadele ediyor.

Eskiden seni her an arayan biri artık günün sonunda sadece ayakta kalacak enerjiyi buluyor belki.

Ve yetişkinlikte yakınlığın azalmasının her zaman sevginin azalmasıyla aynı şey olmadığını anlıyorsun.

Sadece hayatlar daha da ağırlaşıyor ve birbirine ayırdığın vakit istemsizce azalıyor.

Ama asla değer değil.

İşte tam bu noktada büyük bir kırılma oluyor.

Çünkü bazı insanlar bu değişimi kabul edebilirken bazıları sürekli eski yoğunluğu geri getirmeye çalışıyor.

Yani aslında bizi yoran şey çoğu zaman ilişkinin değişmesi değil de bunu kabul edememek oluyor.

Eskisi gibi olsun, aynı yakınlık devam etsin, hiçbir şey değişmesin.

Ama zaten hayat değişim üzerine kurulu.

Ve dostlukların olgunlaşması da ilişkinin formu değişse bile değerini inkar etmemekle ilgili.

Mesela benim çok fazla arkadaşım var, çevremde çok fazla insan var.

Hepsinin benim için değeri, yeri çok farklı.

Uzun yıllardır devam ettiğim arkadaşlıklarımda da aslında dönem dönem yerleri değişiklik gösteriyor.

Yani o anki iletişimime göre bazen sadece kahve içtiğim bir arkadaşım haline gelebiliyor.

Bir dönemki en yakın arkadaşım.

Ya da biriyle sadece Instagram'da takipleşiyorum.

Ama aslında bir yıl öncesine kadar örnek veriyorum tabii ki bunu.

En yakınlarımdan biriydi mesela diyelim ki.

Hani bu biraz mesafeyle, o anki hislerinle, o an yaşadığın olaylarla ilgili.

Bir insan artık her gün konuştuğum biri olmayabilir.

Ama hayatının en zor dönemlerinden birine tanıklık etmiş olabilir örneğin.

Bir insan artık en yakın arkadaşın olmayabilir ama bir zamanlar seni hayatta tutan kişi olmuştur.

Yani bazen hayatımızdaki merkez rolünden çıkarlar ama önemsiz hale gelmezler bizim için.

İnsanları tamamen silmeden de mesafe koyabileceğini anladığın an olgunluk başlıyor.

Ve bence yetişkinlikteki en güçlü farkındalıklardan biri de şu.

İnsan bazen bir kişiyi değil de o kişiyle olduğu halini özlüyor.

Eski arkadaşlıklar bu yüzden bu kadar duygusal geliyor bence bize.

Çünkü kaybettiğin şey aslında sadece...

Bir insan değil. O dönemdeki kendin.

Beraber plansızca güldüğünüz dönem.

Hiçbir sorumluluğunun olmadığı zamanlar.

Gece yarısı yapılan konuşmalar.

Daha hafif hissettiğin halin.

Bu yüzden bazen eski bir arkadaşını görünce içinin burkulmasının sebebi onu geri istemem değil.

Geçmişteki hayat hissine dokunmuş olman.

Bunu ayırt etmek çok önemli.

Çünkü bazı insanlar geri dönmek için değil seni bir dönem taşımak için hayatına giriyor.

Bazı ilişkiler yoğun başlıyor.

Sonra sakinleşiyor.

Bazıları yıllarca susuyor, sonra yeniden canlanıyor.

Bazıları ise sadece güzel bir ana olarak kalıyor.

Ama sırf bugün eski halinde değil diye yaşanan şey sahte olmuyor.

Ama işin güzel tarafı şu, gerçek bağlar bazen yıllara rağmen bozulmuyor.

Bazı insanlarla aylarca konuşmazsın, sonra bir kahve içersiniz ve hiçbir şey değişmemiş gibi hissedersin.

Çünkü bazı ilişkilerin gücü sıklıktan değil de samimiyetten geliyor.

Gerçek dostluk bazen sürekli konuşmak değil, hayat birbirine rağmen aktığında bile içtenliğin kaybolmamasıdır.

Ve evet bazen yeniden yakınlaşmalar olur.

Hayat insanları ayırdığı gibi tekrar bir araya da getirebilir.

Çünkü insanlar değişir, olgunlaşır, yumuşar, kendini daha iyi tanır.

20 yaşındaki iki insanın beceremediği bir dostluğu 30 yaşındaki halleri sürdürebilir.

Bu yüzden bazı ilişkiler için kesin cümleler kurmamak gerekir.

Çünkü hayat doğrusal ilerlemiyor.

Çok yeni deneyimledim bunu hatta.

Ve çok sevdiğin ama kaybettiğin çok değerli bir eşyayı tekrar bulmuşsun gibi hissettiriyorum.

Her şeyden sakınıp böyle sürekli saklamak istediğim.

Belki yaşamışsınızdır böyle bir hisse.

Ya da eğer karşılıklı olarak bu kadar değer verdiğiniz bir dostluğunuz varsa umarım yaşarsınız.

Şimdi bu bölümü dinlerken kısa bir şey yapmanı istiyorum.

Telefonunu kapatma. Müziği durdurma.

Sadece birkaç dakika gerçekten kendinle kal.

Ve zihninde bir isim düşün.

Hayatında bir dönem çok önemli olmuş.

Ama artık eskisi kadar yakın olmadığın biri.

Belki hala ara sıra konuşuyorsunuz.

Belki tamamen koptunuz. Belki birbirinizi sadece sosyal medyada görüyorsunuz.

Şimdi o insanı düşünürken bedeninde oluşan ilk hissi fark et.

Öfke mi? Özlem mi?

Kırgınlık mı? Minnet mi?

Yoksa tarif etmesi zor bir boşluk mu?

Çünkü bazı insanlar tamamen gitmez.

Sadece içimizde başka bir yere taşınır.

Şimdi kendine şunları sor.

Bu insanı gerçekten özlüyor muyum?

Yoksa o dönemdeki halimi mi özlüyor?

Eğer bugün yeniden tanışsaydık yine yakın olur muyduk?

Bu ilişki bitti diye değersiz mi oldu yoksa sadece tamamlanması gereken yere mi geldi?

Ve en önemlisi insanları ya tamamen tutmak ya da tamamen silmek zorunda olduğuma neden inanıyorum?

Çünkü bazen hayatımızdaki bazı insanlar devam eden bir hikaye değil güzel yazılmış bir bölüm oluyor.

Şimdi zihninde o kişiye sessizce şunu söyle.

Hayatımdaki yerin değişmiş olabilir ama bir zamanlar bana iyi gelen şeyi inkar etmiyorum.

Belki bu cümle herkese söylenmez.

Bazı insanlar gerçekten uzak tutulmalıdır çünkü.

Ama bazı ilişkiler için ihtiyaç duyduğumuz şey öfke değil, biçim değiştirilmiş bir sevgiyi kabul etmektir.

Ve bazen yetişkinlik tam olarak budur.

Bir insanı kaybetmeden onu farklı bir yerde sevmeyi öğrenmek.

Belki yetişkinliğin en büyük olgunluğu şu, insanları ya tamamen hayatında tutmak ya da tamamen silmek zorunda olmadığını anlamak.

Bazıları merkezde kalır, bazıları uzaklaşır, bazıları geri gelir.

Bazıları ise sadece güzel bir ana olarak kalır.

Ama hepsi sana bir şey bırakır.

Çünkü arkadaşlık sadece birlikte geçirilen zaman değildir.

Bazen bir insan sana kendini, sevgiyi, güveni, hayal kırıklığını ve büyümeyi öğretir.

Ve belki de bazı insanlar hayatımıza sonsuza kadar kalmak için değil de bize bir dönem eşlik edip dönüşmemize yardım etmek için girerler.

Ve bu çok değerli.

Kapanışta da şunu söylemek istiyorum.

Hayatından çıkan herkese nefret duymak zorunda değilsin.

Bazı insanları uzaktan, sessizce...

Sevgiyle sevmek de mümkündür.

Çünkü olgunluk bir insanın artık hayatındaki yerinin değiştiğini kabul etmek.

Ama sende bıraktığı değeri inkar etmemektir.

Bazı insanlar hayatımızda kalmaz ama bıraktıkları his, öğrettikleri şey ve bir zamandan yanımıza yürümüş olmaları bizimle kalır.

Bunu düşünmeni istiyorum.

Hoşçakal.