Yetişkinlikte Dost Bulmak: Flörtten Daha Mı Zor?

Merhabalar, Kadın Dediğin'e hoş geldin.

Şöyle arkana yaslan ve 20'li yaşlarının başındaki o kalabalık arkadaş gruplarını, telefonunun hiç susmadığı, her hafta sonu planlar yapılan o günleri bir hatırla.

Ne kadar kolaydı ve güzeldi değil mi?

Bir kafede yan masadaki kadınla sadece ruju hakkında konuşarak yarım saat içinde yakın arkadaş olabilirdin.

Ya da üniversite anfesinde yanında oturan biriyle hayatının sonuna kadar sürecek bir bağ kurabilirdin.

Peki sonra ne oldu?

Zaman geçti, otuzlar, kırklı yaşlar geldi.

O kalabalıklar yavaş yavaş elendi.

Geriye kalanlar evlendi, taşındı, işte böyle kariyer koşuşturmacasına daldı ya da sadece hayat vizyonları değiştiği için sessizce hayatından çıktı.

Ve günün birinde şu gerçeğin farkına vardın.

Yetişkinlikte yeni ve gerçek bir dost bulmak, flört etmekten çok daha zor.

Çünkü bir yaştan sonra sosyal çevre inşa etmek, tuhaf bir nasıl diyeyim dating simülasyonuna dönüşüyor.

Yani şunu demek istiyorum.

Birine bakıyorsun kadın ya da erkek fark etmez diyorsun ki bu kişiyle görüşmemi artırsam, arkadaşlık kursam sanki bana iyi gelir gibi hissederim diyorsun.

Bir görüşme için daha iletişime geçmek istiyorsun ama o zaman da acaba çok mu üstüne düştüm?

İşte acaba yanlış anlar mı?

İşte kazık kadar kadın işte böyle arkadaş olalım mı falan diye peşinde koşuyor.

İşte mesaj atmaya falan bile çekiniyorsun.

Tıpkı böyle romantik bir flörtün ilk buluşma gerginliği gibi.

Ve bir de şu var. Artık kırılmaktan korkan, sınırları olan, popüler bir tabirle heybesi dolu o olgun kadına dönüştün.

Yeniden birine kendini anlatmaya, çocukluğumdan başlamaya enerjim var mı sorusu böyle zihninde dönüyüp duruyor.

İşte bu bölümde tam olarak bu tuhaf dinamikleri masaya yatıracağım.

Eski dostlukların nostaljisiyle yaşamanın getirdiği o tatlı melankoliyi Yetişkinlikte yeni birine güvenmenin o korkutucu ama şifalı yanını konuşacağız.

Ve tabii ki ofis arkadaşlıklarını.

Plazanın o yapay ışıkları altında kurulan bağlar gerçekten ömürlük olabilir mi?

Yoksa sadece mesai bitene kadar süren geçici birer hayatta kalma stratejisi mi?

Kulaklığını taktıysan sesi biraz daha aç, zihnindeki o yalnızlık hissini birazcık dağıtmaya, yetişkin arkadaşlıklarının filtresiz dünyasına bakmaya başlıyoruz.

Fark ettin mi?

Bilmiyorum ama otuzlardan sonra böyle yeni biriyle tanışıp frekans tutturduğunda içten içe tuhaf bir flört heyecanı başlıyor başta da söylediğim gibi.

İşte bu frekans bir arkadaşlık kurmak üzerine bile olsa başlıyor.

Mesela işte bir kursta, bir etkinlikte ya da bir arkadaş ortamında harika bir kadınla ya da erkekle fark etmez tanışıyorsun.

Sohbet akıyor, gülüyorsun, tam benim kafadan falan diyorsun.

İşte ayrılırken Instagram hesapları alınıyor.

Ay mutlaka görüşelimler söyleniyor falan.

Ve o meşhur bekleyiş başlıyor.

İlk irtibata kim geçecek?

Komik ama gerçek. Tıpkı 20'lerimizdeki o romantik flört taktikleri gibi.

İşte şimdi mesaj atarsam çok mu yalnız görünürüm?

Kahve içmeye çağırsam böyle ısrarcı mı dururum?

Diye böyle düşünüp duruyorsun.

Yetişkinlikte arkadaş edinmek tam olarak böyle bir flört simülasyonu işte.

Peki bizi bu kadar çekimser yapan ne?

İşte tabii ki işte dolmuş taşmış heybelerimiz.

Heybe önemli biliyorsunuz.

Yaş aldıkça hayattan aldığımız yaralar, uğradığımız arkadaş kazıkları, sırtımıza taşıdığımız o tecrübe yükü bizi böyle çok daha temkinli yapıveriyor.

Artık yirmilerindeki o savunmasız kapısı herkese açık kadın değilsin.

Sınırların var, kırmızı çizgilerin var.

Birine kalbini, evini, sırlarını açmanın bir nasıl diyeyim maliyeti olduğunu biliyorsun artık.

Dolayısıyla zihnin hemen o korumacı soruyu soruyor.

Gerçekten sıfırdan birine kendimi anlatmaya, çocukluğumu, eski sevgililerimi, işte aile ilişkilerimi özetlemeye falan enerjim var mı?

İşte bu yüzden olgunluk yaşındaki arkadaşlık arayışları çoğunlukla başlamadan bitiveriyor.

Kendimizi korumak için ördüğümüz o güçlü duvarlar bizi yeni dostlukların getireceği o aslında şifalı diyebileceğim enerjiden de mahrum bırakabiliyor.

Kendimize şu dürüst soruyu sormamız gerekiyor.

Sınır çizmek mi istiyoruz yoksa yalnız kalma pahasına herkesi dışarıda mı tutuyoruz?

Şimdi gelelim yetişkinlikteki ilişkilerimizi kurtaracak, böyle zihnimizi rahatlatacak o büyük aydınlanmaya.

Arkadaşlık matriksi.

Evet. Şimdi 20'li yaşların başındayken arkadaşlık algımız çok daha maksimalisti hatırlarsın sen de.

İşte bir en yakın arkadaşımız olurdu ve o kişi bizim her şeyimiz olurdu.

Onunla partilerdik, onunla ağlardık, aynı kitabı okur, aynı dertlerle dertlenirdik.

İşte sevgilimizden ayrıldığımızda o kurtarırdı bizi.

Aile krizinde de o kurtarırdı.

Zamanı ve enerjisi bol birer idealistik çünkü.

Ama otuzlardan, kırıklardan sonra hayatın yükleri öyle bir biniyor ki omuzlarımıza.

Artık tek bir insanın bizim bütün duygusal, entelektüel ve...

sosyal ihtiyaçlarımızı karşılaması imkansız hale geliyor.

İşte bu dönemlerde arkadaşlıklarımızı kategorilere ayırmayı yani kişisel bir arkadaşlık matriksi oluşturmayı öğrenmemiz gerekiyor.

Ve işin sırrını söylüyorum size.

Bu ayrışma arkadaşlıkların kalitesini düşürmüyor.

Aksine onları kurtarıyor.

Şimdi bu kategorize etmeyi nasıl yapacağız?

Yani arkadaşlıklarımızı nasıl segmente edeceğiz?

Nasıl ayıracağız? İsterseniz onları size bir anlatayım.

Şimdi bu matriksin içinde mesela ilk sırada kariyer ve vizyon arkadaşın var.

Bu arkadaşınla oturup aşk acını, çocukluk travmalarını saatlerce konuşmazsın.

Ama onunla vakit geçirdiğinde iş dünyasından, yeni projelerden, böyle sektörden falan konuşursun.

Sana bir vizyon katar, seni yarışın içinde tutar.

Onun başarısı seni tetiklemez, aksine sana ilham verir.

Masadan kalktığında...

İçinde üretime dair böyle harika bir enerji bulursun.

Bir diğer arkadaşlık kategorisi ise dedikodu ve deşarj arkadaşlığı.

Bakın bu arkadaşlar çok önemlidir.

Hayatın o ağır, ciddi sorumluluklarından o kadar bunalmışsındır ki biriyle oturup saatlerce sadece dizileri, ünlüleri, magazin dünyasını ya da böyle karşılaşılan absürt

insanları konuşup kahkahalarla gülmek istersin.

Bu arkadaşlığına böyle derin, felsefi açılımlar yapmazsın.

Dünyayı kurtarmazsınız ama onunla geçirdiğin iki saat sana öyle bir kafa rahatlığı verir ki adeta nasıl diyeyim zihinsel bir detoks yaşarsın.

Ve tabii ki en özel kategoriye geliyorum şimdi.

Yara bandı ve geçmiş arkadaşın.

O bir kenarda hep bekler.

Çocukluktan, liseden ya da üniversiteden kalan o kadim dost.

Belki aylarca görüşmezsiniz.

Belki hayatta bakış açılarınız, yaşam tarzlarınız şu an çok farklıdır.

Biri evlidir, çocuğu vardır.

Diğeri dünya turundadır.

Ama yan yana geldiğiniz an 40 yıldır her gün görüşüyormuş gibi o güvenli limana sığınıverirsin birden.

Çünkü o senin ham halini bilir.

Kendi de ona kanıtlamak, yeni baştan anlatmak zorunda değilsindir.

İşte yetişkinlikte yaşanan o hayal kırıklıklarının çoğu bu matriksi doğru yönetememekten çıkıyor bence.

Dedikodu arkadaşından entelektüel bir derinlik beklediğinde ya da kariyer arkadaşına gidip çok kişisel bir duygusal yük bıraktığında o ilişki taşınamıyor ve kırılıyor bir yerde.

Herkesten her şeyi beklemeyi bıraktığında, insanların seni sadece yapabildikleri kadarıyla beslemesine izin verdiğinde hayatın ne kadar hafiflediğini fark edeceksin sen de.

Çünkü olgunluk kimden neyi alabileceğini bilip gerisi için kimseyi zorlamamaktır.

Şimdi gelin...

Böyle birçok kadının yüksek sesle itiraf etmekten kaçtığı, halının altını süpürmeye çalıştığı ama içten içe hepimizi en az bir kere yoklamış o karanlık odaya girelim.

Olgunluk yaşındaki arkadaşlıklarda tetiklenme ve kıskançlık duygusu.

Çok zor bunu konuşmak gerçekten.

20'li yaşlardayken kıskançlık ya da nasıl diyeyim hani kıskançlık çok ağır gelebilir de kıyaslama evet bu daha güzel.

Çok daha yüzeyseldi hatırladınız siz de.

İşte onun saçı neden böyle?

Neden o çocuk ona baktı?

İşte o partiye neden o davetli?

Falan gibi şeylerdi. Çünkü hepimiz yolun başındaydık.

Hayatın başlangıç çizgisinde koşuyorduk sadece.

Ama 30'lu yaşlarımız ve 40'lu yaşlarımız geldiğinde herkes bir yerlere varmış.

Hayatta belli seçimler yapmış ve o seçimleri sonuçlarıyla yaşıyor oluyor.

İşte tam bu dönemde yeni tanıştığımız...

Ya da böyle zaten hayatımızda olan bir kadının hayatı hiç beklemediğimiz bir anda içimizde bir şeyleri fena halde tetikleyebiliyor.

Mesela sen yıllarca işte kariyerine odaklanmışsındır, çok başarılısındır ama günün sonunda evine döndüğünde içinde böyle bir yalnızlık vardır.

O sırada o yeni tanıştığın kadın, hani arkadaş olma potansiyelin olan kadın, ailesiyle, çocuklarıyla kurduğu o sıcak...

Domestik dünya sana bir an böyle ağır gelebilir.

Ya da tam tersi.

Sen hayatını ailene adamışsındır, çocuklarını büyütmüşsündür ama karşına böyle kişisel markasını kurmuş, dünya turuna çıkmış, deli gibi para kazanan özgür bir böyle kadın çıktığında içinde bir yerde

tuhaf bir sancı hissedebilirsin.

İşte yetişkinlikteki bu his aslında o kadına duyulan basit bir haset değildir.

O kadın senin zamanda girmediğin o diğer yolun.

yapmadığın ya da yapamadığın o seçimin canlı bir aynasıdır.

Biz o kadına değil, o kadına bakarken kendi içimizde gördüğümüz o eksiklik hissine bozuluruz aslında.

Ben nerede hata yaptım?

Acaba ben de o yolu seçseydim nasıl bir kadın olurdum soruları içimizi kemirir.

Ama biliyorsunuz bir önceki bölümde bunun aslında bir ilüzyon olduğunu konuşmuştuk.

Merak edenler pişmanlık bölümünü dinleyebilirler.

Şimdi toplum kadınların birbirini sürekli çekemediğini, Kadının kadına düşman olduğunu söyleyip durur.

Bu çok ucuz ve yapay bir söylem bence.

Yetişkin bir kadının olgunluğu karşısındaki kadına bakıp içinde uyanan işte o düğümü fark ettiği an başlar aslında.

O kıskançlık ya da tetiklenme hissini hissettiğinde karşı tarafa saldırmak ya da o kadından uzaklaşmak yerine kendine dönüp şu soruyu sorabilmektir olgunluk.

Bu kadın... Şu an bana benim içimdeki hangi yarayı gösteriyor?

Ben kendi hayatımda neyi eksik bıraktım da onun varlığı beni bu kadar rahatsız etti ve bu kadınla arkadaş olup olmamak konusunda böyle bir tereddütlerim var.

İçim böyle bir rahat değil.

Şimdi bir kadının başarısı, güzelliği, evliliği ya da işte özgürlüğü her neyse o ne seni tetikliyorsa bu o kadının suçu değil.

Senin ruhunun sana verdiği bir sinyaldir.

Bak senin de burada bir potansiyelin var ve sen bunu erteleyip duruyorsun diyordur ruhun.

Bu duyguyu düşman ilan etmek yerine bir pusula gibi kullanmayı öğrendiğimizde aslında yetişkinlik arkadaşlıkları böyle bizi aşağıya çeken değil birbirimizi yukarı taşıyan muazzam

birer dönüşüm alanına dönüşüverir.

Şimdi gelelim yetişkinlikte zamanımızın en büyük kısmını geçirdiğimiz o malum yerde ve o malum yerdeki arkadaşlıklara.

Ofisler, plazalar, mesai saatleri.

Yetişkinlikte yeni insanlarla tanışmanın en kolay yolu gibi görünür ofisler.

Çünkü her gün aynı koridorlardasın, aynı toplantılardasın, aynı yöneticiden bunalıyorsun ya da aynı maillere böyle göz deviriyorsun.

O kadar bir kader ortaklığı var ki ortada.

İşte kahve molalarında başlayan o dedikodular, öğlen yemeklerindeki dertleşmeler.

Bir bakmışsın seni o kişiye çok yaklaştırmış.

Kendini bir anda en mahrem sırlarını, işte evdeki tartışmalarını mesai arkadaşına anlatırken bulabiliyorsun kendini.

Peki bu bağlar ne kadar gerçek?

İşte burası büyük bir soru işareti.

Çünkü bence ofis arkadaşlıklarının çok tuhaf bir doğası var.

Bazen o plazanın yapay ışıkları altında kurulan bağlar sadece o şirkette hayatta kalabilmek için geliştirilen böyle anlık birer savunma mekanizmasıdır.

Şirket değiştirdiğinde, projeler bittiğinde ya da araya başka çıkarlar girdiğinde o en yakın arkadaşlıkların nasıl böyle bir anda buharlaşıp uçtuğunu her kadın en az bir kere deneyimlemiştir.

Telefonlar seyrekleşir, mesajlar trafiğe takılır ve anlarsın ki aslında bu bir dostluk, arkadaşlık değil.

Sadece iyi birer mesai ortaymışız.

Bunu anlarız. Ama bir de diğer taraf var.

Bazen de o şirketin hiyerarşisinin...

rekabetinin, stresin tam ortasında hayatının sonuna kadar sırtını yaslayabileceğin o can dostun çıkar.

Çünkü seni en kriz anında görmüştür, böyle profesyonel sınırlarını da bilir, kişisel zaaflarını da bilir.

Ofis arkadaşlıklarını ömürlük ya da ne bileyim mevsimlik yapan şey, iş dışındaki o ilk beraber geçirilen vakittir aslında.

İş konuşulmayan, şirket dedikodusu yapılmayan, o böyle ilk Sivil buluşmada frekans hala tutuyorsa tebrikler.

Yetişkinlikte altın değerinde bir dost kazandın demektir.

Tüm bunlara rağmen hadi gelin kendimize şunu bir soralım.

Neden hala yeni insanlarla tanışmanın, yeni bağlar kurmanın peşindeyiz?

Neden yorulduğumuzu bildiğimiz halde o yeni arkadaşımıza tanışmak için içimizde o küçük heyecan duyuyoruz?

Şimdi çünkü yetişkinlik kendimizi yeniden inşa ettiğimiz bir dönem.

İşte o genç kızlık zamanlarındaki arkadaş grubun seni sen yapan o eski halini tanıyor.

Onların yanında belki hala o eski, yaralı ya da arayış içindeki halinle görülüyorsun.

Ama sen artık o kişi değilsin.

Büyüdün, dönüştün, başka şeylerden zevk almaya başladın.

Yeni bir insanla tanışmak aslında şu anki halinin bir başkası tarafından görülmesine, tanıklık edilmesine duyulan ihtiyaçtır.

Yeni bir dost sana seni yeniden tanıtabilecek olan o taze aynadır sanki.

Peki madem bu kadar istiyoruz yeni arkadaşlıklar kurmayı peki o kalabalık ikilemi neden var?

Hani hem sosyalleşmek istiyoruz hem de bir ortama girdiğimiz an kaçıp evime kedimin yanına gitsem falan diye düşünmeye başlıyoruz.

Şimdi yeni arkadaşlıklar böyle sosyal ortamlarda ortaya çıkıyor ama kalabalıklara girdiğimizde farklı ortamlara girdiğimizde de bir an önce evimize dönmek istiyoruz.

Bunun sebebi sosyal performans yorgunluğu.

Çünkü çok uzun yıllardır iş yerinde, ailede, ilişkilerde bir böyle tırnak içinde söylüyorum rol yapmaktan, idare etmekten o kadar yorulduk ki.

Yani kalabalık ortamlara girdiğimizde zihnimiz hemen bir savunmaya geçiyor.

Yine mi birilerine kendimi açıklayacağım?

Yine mi iyi bir dinleyici?

Yine mi iyi bir konuşmacı?

Ya da düzgün bir görüntü çizeceğim falan diye bir savunma mekanizması geliştirmeye başlıyor.

Kalabalık bizi boğuyor. Çünkü artık kimseye yeterince iyi görünmek zorunda kalmak istemiyoruz.

Biz artık sadece kendimiz olmak.

Böyle maskesizce oturup çayımızı falan içmek istiyoruz ya.

İşte bu yüzden yetişkinlikte artık kalabalık partiler değil, iki kişilik, üç kişilik, o derin sessizliği bile paylaşabileceğimiz kişilerin ortamlarının peşindeyiz biz.

Yalnız kalmak istiyoruz çünkü artık enerjimiz çok kıymetli.

Ama sosyalleşmek de istiyoruz çünkü insan kendi hikayesini paylaşabildiği ve başka hayatlara dokunabildiği an var olduğunu hatırlıyor.

Sosyalleşmek artık bir eğlence değil, bir anlam arayışı.

Kalabalıktan kaçmamızın sebebi böyle insanlardan nefret etmemiz değil aslında.

Sadece artık sığ olan her şeyin ruhumuza çok ağır gelmesi.

Derin bir bağ kuramayacağımızı hissettiğimiz her ortam bize bir yük gibi geliyor.

Ve inanın ki Bu hissettiğin şey aslında bir yalnızlık değil.

Bu senin kendi değerinin ve zamanının farkına vardığının çok sağlıklı bir kanıtı.

İşte böyle yetişkinlikte dost arkadaş bulmanın o yolları yeniden yürümenin ve flörtten daha mı zor dedirten o tuhaf arkadaşlık datinginin sonuna geldik.

Günün sonunda gördük ki aslında sevgili hanımlar.

20'li yaşların o hesapsız, kitapsız masalarından sonra bugün yeni birine kalbimizi ve güvenimizi açmak gerçekten de romantik bir ilişkiye başlamaktan çok daha cesurca bir hamle.

Çünkü artık neyimiz vardı?

Heybelerimiz ve sınırlarımız var.

Tüm o flört sancısı gibi arkadaşlık buluşmaları heyecanlı veya isteği, kararsızlıklar ve kalabalıkların bizi basmasına rağmen şunu unutmamamız gerekiyor.

Şu anki halimizle...

Maskesizce görülmeye ve gerçek bir bağ kurmaya çalışmak dünyanın en insani ihtiyacı.

Eğer şu sıralar hayatında o frekansı yakaladığın yeni bir kadın veya erkek böyle tam benim kafadan dediğim birisi varsa arkadaşlık anlamında söylüyorum o mesajı atmaktan işte o

kahve davetini yapmaktan falan çekinme lütfen.

Belki romantik ilişkiler gelip geçici olacak ama yetişkinlikte o flört sancılarıyla kurduğun bir dostluk Hayatının sonuna kadar sırtını yaslayacağın o kadim limana dönüşecek.

Kadın Dediğin'in bu bölümlük sonuna geldik.

Bölüm adı gibi sorarak kapatalım o zaman.

Sence de yetişkinlikte yeni dost bulmak aşık olmaktan daha mı zor?

Cevaplarını ve kendi arkadaşlık flörtü hikayelerini benimle paylaşmayı da lütfen unutma.

Kadın Dediğin podcast Instagram hesabımdan yorumlarını, mesajlarını her zaman gönderebilirsin.

Dinlediğin platformdan bu platform hangisiyse de lütfen kanalı takip edip bildirimleri açmayı unutma ki aynı paydada buluşacağımız nice bölümü de kaçırmamış olursun.

Kulağını, kalbini ve zamanını benimle paylaştığın için çok teşekkür ederim.

Bir sonraki bölümde yine burada buluşmak üzere.

Hoşçakalın.