Atatürk’ü Anmak, Kendimizi Hatırlamaktır

Merhabalar, Bundan Bahsedelim mi? podcastına hoş geldiniz.

Ben uzman klinik psikolog Fatma Kurtgenç.

Bugün Atatürk'ü anmak kendimizi hatırlamaktır 10 Kasım özel yayınıyla karşınızdayım.

Bugün 10 Kasım.

Her yıl bugün geldiğinde saat 9'u 5 geçe hayat biraz yavaşlar.

Kalbimizde bir sızı belirir.

Bir ulus olarak aynı anda susarız.

Ve o sessizlikte aslında milyonlarca duygu yankılanır.

Özlem, minnettarlık, hüzün ama en çok da gurur.

Ben bugün bu bölümü bir anma olarak değil de bir hatırlayış olarak görmek istedim.

Çünkü bazen hatırlamak sadece geçmişi değil, bugünü ve kim olduğumuzu da anlamanın en derin yoludur.

Bugün Bundan Bahsedelim mi??

Atatürk'ü konuşurken çoğu zaman devrimlerini, liderliğini, askeri zekasını anlatıyoruz.

Ama ben bugün biraz daha derine inmek istiyorum.

Bir insanın, bir ömrün, bir vizyonun ardındaki duyguya.

Düşünsene 1881'de Selanik'te dünyaya gelen bir çocuk, bir imparatorluğun çöküşüne, savaşların ortasına, yoksulluğa ve yorgun bir halkın umutsuzluğuna tanık

oluyor. Ama o çocuk karanlığın içinden bir ışık görmeyi başarıyor.

Belki de en büyük devrimlerinden biri buydu.

O bize aslında...

Umut etmeyi öğretti.

Tam da bu noktada bu cümleleri sizinle paylaşırken aklıma ücretli bir platformda izlediğim Atatürk 1881-1919 dizisinden bir sahne geldi.

Zübeyde Hanım küçük Mustafa ile o sahnede okul konusunda tartışıyor.

Okul konusunda Zübeyde Hanım küçük Mustafa'ya mahalle mektebine gitmesi konusunda ısrar ediyor.

Ve cümlelerinden biri şu.

Yetim bir çocuksun sen.

Ne yapabilirsin ki? Başka bir çarem mi var?

Elbette ki bu mektebe gideceksin.

Küçük Mustafa o çakır gözleriyle birlikte annesine bakarak, ayaklarını yere vurarak o kadar kendinden emin ve dik duruşla birlikte şunu söylüyor.

Gör bak neler olur.

Ve ardından dizinin sahneleri ilerliyor.

Atatürk'ün baştan sona hayatındaki o kareler geçerek fragman devam ediyor.

Ve aslında yeniden o küçücük sahnede bile Atatürk'ün gözündeki o ışığı, umudu tekrar bizleri hatırlatıyor, gösteriyor.

Bu sahneyi izlediğimde de aynı düşünceler içimde canlanmıştı.

Umut etmek. O umut etmeyi seçti.

Mustafa Kemal Atatürk sadece bir lider değildi.

O insanın kendi kaderini değiştirebileceğine inanan bir ruhtu.

Ve bu inancı bir ulusa bulaştırdı.

Psikolojide kollektif bilinç diye bir kavram var.

Bir toplumun ortak duygularının, değerlerinin, umutlarının toplamı demek bu.

Atatürk o kolektif bilincin merkezine özgürlük ve akıl kelimelerini yerleştirdi.

Bir milletin benliğini aslında yeniden inşa etti.

Tüm bunları unuturken, bu paylaşımları yaparken ama bazen de şunu unutuyoruz.

Atatürk de bir insandı.

Keder duyan, yorulan, düşünen bir insan.

Onun da yalnız geceleri oldu, onun da umutsuzluğa kapıldığı anlar.

Ama o, duyguların içinde kaybolmak yerine o duygularla bir ülkeyi inşa etti.

Belki de en ilham verici yanı buydu.

Kırılganlığını inkar etmedi, aksine onu bir güç kaynağına dönüştürdü.

Bir düşünelim, o 1923'te Cumhuriyet'i ilan ettiğinde henüz her şey çok yeniydi.

Halk okuma yazma bilmiyordu, yollar yoktu, kadınların adeta sesi kısılmıştı.

Ama o bir ülkenin kalkınması ancak kadınların özgürleşmesiyle mümkündür diyebildi.

O geleceği bilimde, sanatta, fikirde aradı.

Ve bugün hala konuşabiliyorsak, hala düşünebiliyorsak, hala hayal kurabiliyorsak bu onun bize bıraktığı en büyük mirastır.

Bir psikolog olarak bazen şunu gözlemliyorum.

İnsan zor zamanlarda bir figüre ihtiyaç duyar.

Bir sembole, bir rehbere.

Ama Atatürk bize o rehberi dışarıda değil içimizde bulmayı öğretti.

Ben size düşünmeyi öğrettim dedi bir gün.

Benim manevi mirasım akıl ve bilimdir dedi.

Bu bir ulusun en büyük terapi cümlesiydi aslında.

Çünkü o bağımlı değil kendi ayakları üzerinde duran bir toplum hayal etti.

Bir baba figüründen çok o bir öğretmendi.

Bugün onu andığımızda sadece bir lideri değil, kendimizi de hatırlıyoruz.

Kendi içimizdeki o yılmayan sesi ve yeniden başlama gücünü.

Belki o yüzden 10 Kasım sabahı içimizde bir boşluk hissediyoruz.

Çünkü onun gibi düşünebilen, onun kadar ileri gören bir zihin çok az gelir dünyaya.

Ama aynı zamanda içimizde bir ışık dayanıyor.

Onun mirası hala bizimle.

Her kitapta, her düşüncede, her neden sorusunun içerisinde hala yaşıyor.

Belki de

10 Kasım'da yapmamız gereken tek şey birkaç saniye durup şunu hatırlamak.

Biz bu topraklarda yaşıyorsak, kendi dilimizde konuşabiliyorsak, düşünebiliyor, eleştirebiliyor ve üretebiliyorsak bu bir insanın cesareti sayesinde.

Atatürk sadece geçmişin bir kahramanı değil, o bugünün vicdanıdır.

ve yarının pusulası olmaya devam edecektir.

Saat 9'u 5 geçe hayat durur ama aslında o an biz yeniden başlarız.

Bir ulus sessizce teşekkür ederiz ve o sessizlikte duyulan şey sadece yas değildir, sonsuz bir minnettarlıktır.

Ben bugün sadece Atatürk'ü değil, onun bizde bıraktığı duyguyu da hatırlatmak istedim.

Umut, akıl ve sevgi ve cesaretle birlikte büyüyen bir Türkiye'den, ülkeden bahsetmek istedim.

Sonsuz minnet ve sevgiyle beni dinlediğiniz için teşekkür ederim.