Sadakat mi, İhtiyaç mı? Aldatmanın Görünmeyen Yüzü

Herkese merhaba, hoş geldiniz.

Ben Semra. Bugün biraz yasak bir konudan bahsedeceğiz.

Aldatma. Tabii hassas bir konu hepimiz için.

O yüzden aldatanı şeytanlaştırmadan, aldatılanı kurban rolüne sokmadan, gerçekliğiyle, kimseyi incitmeden konuşmaya çalışacağız.

Aslında konu kalbin bir anda başka yöne kayması ya da aklın başka düşüncelere dalması, vicdanın sessizleşmesi.

Kimine göre bir hata, kimine göre bir ihtiyaç.

Kimi insan doğasında var diyor, kimi ihanet affedilmez diye kestirip atıyor.

Gerçekten neden aldatıyoruz?

Ya da neden aldatılmaktan bu kadar korkuyoruz?

Derin bir nefes al ve yanına da bir kahve.

Çünkü bugün sadece ilişkilerden değil, aslında insanın en çıplak halinden konuşacağız.

O halde haydi başlayalım.

Aldatma sadece bir olay değil arkadaşlar.

Bir an aslında. Bir kahve içimlik, bir yakınlaşma, bir mesajlaşma, bir sadece arkadaşız cümlesiyle başlayan kalbin rotasını şaşırdığı o an.

Ben bazen diyorum ki insan duygusal olarak açken duygusal fast food'a yöneliyor.

Yani karşısındakiyle iletişimin bitmiş, ilgi azalmış.

Sonra biri geliyor iki kelime ediyor ve hop kalp bildirim sesi gibi titriyor.

Psikolog Esther Perel diyor ki aldatma çoğu zaman ilişkiye değil kaybolan benliğe yapılan bir yolculuktur.

Ama burada durup düşünmek gerek arkadaşlar kendi içsel boşluğunu bir başkasının duygularını yok sayarak doldurmaya çalışmak.

Gerçekten sizce de mümkün mü bu ya da çözüm mü yoksa sadece kendini kandırmanın daha zarif bir yolu mu?

Arkadaşlar işin ilginç yanı şu çoğu zaman kişi bunun farkında bile değil.

Yani sadece aldattım demek değil.

Aslında kendi eksikliğiyle başa çıkmanın bilinçsiz bir yolu bu.

Bir tanıdığım vardı yıllardır evli.

Bir gün kocasının telefonuna gelen mesajı yanlışlıkla görüyor.

Mesaj şu şekilde.

Canım o kahveyi yine aynı yerde mi içelim?

Soru işareti. Klasik hikaye gibi ama değil.

Kadın o an hiçbir şey yapmıyor.

Sadece bir hafta boyunca her sabah eşine kahveyi nasıl içersin diye soruyor.

Adam da her gün şekersiz diyor.

Sonra bir sabah kadın gülümseyerek diyor ki demek kahveyi şekersiz seviyorsun ama hayatı iki şekerli içiyorsun.

Tabii adam şok.

Kadın sadece arkasına yaslanıp ben sadece tadını merak ettim diyor.

Yani kadındaki soğukkanlılık Nobel olsa o gün o kadına verilirdi cidden.

Erkekler çoğu zaman kendilerini kanıtlama, Hala arzulanıyor muyum sorusunu çözme veya bastırılmış duygularını dışa vurma ihtiyacıyla aldatıyor.

Bunu ilk duyduğumda çok etkilenmiştim.

Çünkü düşünün birçok insan aslında partnerini değil kendini aldatıyor.

Bir arkadaşım da şöyle dedi geçen gün.

Artık kimse sevgilisini sokakta yakalayamıyor.

FaceTime'da arka plan yakalıyor.

Bir düşünün neredesin diyorsun evdeyim diyor.

Ama arkada başka bir evin duvar kağıdı var.

Teknoloji sadakatin gerçekten en zor sınavı oldu.

Arkadaşlar aldatma bir an olan bir şey değil.

Uzun süredir söylenmeyen sözlerin, görülmeyen detayların ya da ertelenmiş ilgilerin toplamı.

2018'de yapılan bir araştırmaya göre erkekler çoğu zaman kendilerini yetersiz hissettiklerinde aldatıyor.

Yani bir anlamda ben hala varım mesajı vermek için.

Arkadaşlar erkekler genellikle fiziksel çeşitlilik, egosunu onarma, beğenilme arzusu nedeniyle aldatıyorlar.

Açıklamaları genelde ya bir anlık bir şeydi, anlamı yoktu şeklinde oluyor.

Klişe, hep duyduğumuz şeyler.

Kadınlar ise duygusal ihmal, bağ kurma isteği, anlaşılma açlığı nedeniyle aldatıyor.

Ama bu kadar basit değil tabii.

Kadın ve erkeğin beyin devreleri...

Farklı çalışıyor. Erkeklerde aldatma sırasında ödül merkezi dopamin salgısını arttırıyor.

Kadınlarda ise bağlanma hormonu, oksitosin ve empati devreleri daha aktif.

Yani erkek bedensel ödül, kadın duygusal tatmin arıyor.

İstisnalar tabii ki var ama birçok araştırma gösteriyor ki erkekler ve kadınlar aldatmayı farklı nedenlerle yapıyor.

Utah Üniversitesi'ndeki araştırmacılar diyor ki Erkeklerin bir kısmı aldatmayı egosunu okşamak için yapıyor.

Arkadaşlar bunu bakın hala beğeniliyorum testi gibi düşünebilirsiniz aslında.

Eskiden daha az rapor edilen aldatma artık kadınlarda artmış durumda.

Modern psikoloji bunun duygusal ihmal, anlaşılmama ve bağ kurma ihtiyacından kaynaklandığını gösteriyor.

Araştırmalara baktığımızda kadınların aldatma oranı son 20 yılda erkeklere yaklaşmış durumda.

Yani aldatmanın artık cinsiyetle doğrudan hiçbir ilgisi yok.

Bir arkadaşım bana geçen şey demişti.

Semra erkek aldatır ama sevdiğine döner.

Ben de ona dedim ki yani arabayla kaza yaparsın yine aynı sokağa dönersin ama direksiyon artık yamuk.

Öyle değil mi sizce de arkadaşlar?

Kadınlar aldatıldığında arkadaşlar FBI gibi oluyor.

Bir bakış, bir emoji, bir yeni takip.

Hepsi delil.

Telefon şifresi değiştiyse...

Birinin parmak izi o ekrana değmiştir.

Arkadaşlar kadınlar sezgisel olarak öyle bir radar sistemine sahip ki NASA bile o teknolojiyi çözse uzaylı bulurdu.

Ama erkekler erkek aldattığında genelde geç fark ediyor.

Çoğu duygusal ipuçlarını okumakta zayıflar.

Kadın benimle ilgilenmiyorsun artık diyor.

Adam hayır dün kahve yapmıştım diye cevap veriyor.

Yani erkek için kahve eşittir ilgi.

Ve burada işin ironi tarafı şu arkadaşlar.

Aldatan kişi çoğu zaman sevmediği için değil kendini yetersiz hissettiği için aldatıyor.

Yani ihanet bazen ben hala varım deme biçimi.

Kadınlar duygusal olarak uzaklaşınca zaten fiziksel olarak da bitmiş oluyor.

Erkeklerde ise tam tersi fiziksel olarak bir şey yaşasa bile duygusal olarak ben hala onunlayım diyor.

Park halinde kalıyor. Ama ne olursa olsun herkesin ortak bir bahanesi var.

Ben aslında onu kırmak istemedim.

Tabii ya kahve döküyorsun, fincan kırılıyor ama niyetin çok temiz değil mi?

Yine de bu konuda hepimizin bildiği bir gerçek var.

Aldatma sadece bir sonuç.

Bir şeyler eksilmiş, söylenmemiş, paylaşılmamış oluyor.

İlişkiler ilgisizlikle yavaş yavaş zaten soğuyor.

Şimdi biraz zamana yolculuk yapalım arkadaşlar.

İhanet sadece romantik ilişkilerde mi var sanıyoruz acaba?

Yok öyle değil. Aslında bu mesele insanlık tarihi kadar eski.

İlk çağlarda tek eşlilik diye bir kavram yoktu arkadaşlar.

Antropolog Helen Fisher diyor ki tek eşlilik doğada nadir bir evrimsel tercihtir.

Ama insanlar onu kültürel olarak kutsallaştırmıştır.

Yani arkadaşlar sadakat biyolojik değil kültürel bir inşa.

Antik Yunan'da erkekler Aşkı ve bedensel ilişkileri dışarıda yaşıyor.

Kadınlar ise evlilikte sadık kalmak zorunda.

Yani aldatma erkekler için neredeyse sosyal olarak onaylanmış.

Bir erkek flörtöz olunca karizmatik.

Bir kadın flörtöz oluyor tehlikeli.

İşte eşitliğin hala kırık olduğu yer tam da burası.

Arkadaşlar Japonya'da aldatma sayılmaz diyen bir kesim var.

Bunlar genelde eğer kalbini vermediysen bu aldatma sayılmıyor.

Yani beden orada ama kalp evde.

Fransa'da ise tam tersi.

Fiziksel şeyler affedilebilir ama yalan asla.

Bizde peki arkadaşlar?

Bizde işler biraz karışık.

Bir yandan ihanet affedilmez diyoruz.

Diğer yandan erkektir yapar cümlesi hala ortalıkta dolaşıyor.

Yani toplum olarak hem Romeo hem Cem Yılmaz'ı aynı ilişkide görmek istiyoruz.

Arkadaşlar aldatmalar artık kapı komşusunda ya da ofis masasının üzerinde, kahve arasında değil, bildirim çubuğunda başlıyor.

Bir gülücük emojisi ya da yanlışlıkla atılan story tepkisi.

Zaten artık sadakat bedensel değil, dijital bir sınav.

Partnerin mesajları silmiş mi diye bakmak.

Yeni çağın sadakat testi.

Artık insanlar birbirini terk etmiyor, sadece sessize alıyor.

Bu kadar basit ama bir o kadar da trajik.

Peki bazen neden göz yumuyoruz?

Çünkü herkesin bir korkusu var.

Yalnız kalma korkusu, terk edilme korkusu, bir daha sevilmem korkusu.

İlişkiler bazen bir bağımlılık haline geliyor.

Psikologlar buna duygusal bağlanma döngüsü diyor.

Aldatılan kişi bile aldatana yeniden dönebiliyor.

Çünkü beyin tanıdık acıyı güvenli sanıyor arkadaşlar.

İşte burada aşk değil, alışkanlık başlıyor.

Bizim kültürde erkek aldatır sözü neredeyse atı sözüne dönüşmüş durumda.

Ama kadın aldatır dendiğinde kıyamet kopuyor.

Bu sadece cinsiyetle değil toplumsal rollerle de alakalı.

Kadın yüzyıllarca sadakat kavramının taşıyıcısı olarak kodlandı.

Erkek ise macera arayışıyla mazur görüldü.

Ama modern çağda roller değişiyor.

Kadın artık ekonomik olarak bağımsız, duygusal olarak farkında ve beni tamamla değil.

Ben zaten tamam diyor.

Arkadaşlar bazı insanlar kaybettiklerinde anlamıyor.

Sen iyileştiğinde fark ediyorlar.

O yüzden aldatılmak dünyanın sonu değil.

Ama dünyanın sana kendini yeniden kurman için attığı bir tokat gibi.

Biraz acıtıyor evet. Ama sonra bir gün uyanıyorsun, kahveni kendin yapıyorsun.

Aynaya bakıp iyi ki olmuş diyorsun ve gerçekten inanıyorsun.

Artık kimse seni kandıramaz.

Çünkü sen artık kendini tanıyorsun.

Arkadaşlar geçen gün bir video karşıma çıktı.

Bir çift terapisti anlatıyor.

Seyahat sırasında adam diyor ki ben sadece fiziksel olarak aldattım.

Kadın da ben sadece ruhumu teslim ettim diye cevap veriyor.

Terapiste şöyle cevap veriyor.

Yani biriniz bedeni, diğeri ruhu dışarıda gezdirmiş.

Ortada evlilikten geriye ne kaldı?

Arkadaşlar aslında hepimiz o sınırın nerede başladığını tartışıyoruz.

Bir emoji, bir kahve, bir sır.

Ama şunu unutmamalı.

Sadakat karşındakine değil, kendine verdiğin söz.

Aldatma bazen bir sorun değil.

Bazen yıllarca konuşulmayan bir şeyin patlaması gibi.

Bazen de sadece bir boşluk.

Yani ilişkilerde en çok korktuğumuz şey aldatılmak değil, görülmemek.

Sevilmemek değil, anlaşılmamak.

O yüzden belki de önce birbirimizi değil, kendimizi anlamamız gerekiyor.

Aldatılan insan psikolojisi hep şunu sorguluyor.

Neden? Arkadaşlar cevabı çok açık.

Evren sadece hayatınızdan yanlış kişiye süpürüyor.

Aldatılan kişi için kolay bir süreç değil.

İlk günlerde canı yanıyor.

Nasıl yaptı? Sonra neden ben diye soruyor.

Sonra bir uyanıyor, aynaya bakıyor ve o kırık yerlerden ışık sızmaya başlıyor.

Çünkü o süreçte bir şey değişiyor.

Artık başkasının sana nasıl davrandığından değil, kendine nasıl davrandığından sorumlusun.

Geçenlerde bir psikoloğun sayfasına göz atarken dikkatimi şu yorum çekti.

Yorum da şöyle diyor.

Ben aldatıldım ama şükrediyorum.

Çünkü o ilişki bitmeseydi ben hala kendimi onun gözlerinden sevmeye çalışacaktım.

Ne kadar doğru bir söz değil mi arkadaşlar?

Bazen biri seni kaybettiğinde aslında sen kendini buluyorsun.

Ve en güzeli şu bir gün biri gelir ve aynı şeyleri yaşatmaz.

Çünkü o seni tanımaya çalışırken sen zaten kendini tanımışsındır.

O yüzden kimseye beni tamir et deme.

Sen kırıldığın yerden çoktan çiçek açtın zaten.

Unutma. Herkes birini kaybedebilir ama herkes o kayıptan kendini bulamaz.

Sen buldun. Evet arkadaşlar, bugün kalbin biraz karmaşık, beynin biraz yorgun kısmına dokunduk.

Aldatma dedik ama aslında insan olmanın kırılgan tarafını konuştuk.

Unutmayın, bazen en büyük ihanet başkasına değil, kendimize susmak oluyor.

Kendinize dürüst olun çünkü dürüstlük ilişkilerde en etkileyici şey.

Ben Semra, bir sonraki bölümde yeniden buluşalım.

Kendinize iyi bakın ve unutmayın, kalp onarıldığında daha güçlü atar.

Hoşçakalın, bay bay.