Yalan Güncellemesi: Gerçek Artık Kullanılamıyor

Bu ülkede doğru söyleyenleri susturup

güzel yalanlara alkış tutarak büyüdük.

Şimdi birbirimize bakıp neden güven yok diye susuyoruz.

Bazı insanlar doğruyu söyler.

Bazı insanların ise doğruyu saklamak hayatta kalma becerisidir.

Biz ikinci türdeniz.

Çünkü burada doğrular fazla çıplak, fazla sert, fazla yakıcı.

Bu yüzden hepimiz biraz makyajlı konuşuyoruz.

Cümlelerimizin üzerinde allık, göz altlarında kapatıcı var.

Yalan bizde bir günah değil, bir estetik form.

Hazırsan başlıyorum.

Her şey evde başlıyor.

O meşhur cümleyle.

Ağlama, kimseye söyleme, bizden dışarı çıkmasın.

İşte o an gerçeği ilk defa dolaba kaldırıyoruz.

Aile bize doğruyu söyle demiyor, rezil etme diyor.

Gerçeği değil, itibarı koruyoruz.

Ve böylece çocuk doğruluğun değil, uyumun değerli olduğunu öğreniyor.

Annesiyle babası kavga ediyor, çocuk kapının arkasında ağlıyor.

Ertesi sabah biri diyor ki bir şey yok sadece televizyonun sesi yüksekti.

Ve o an çocuk ilk defa bir şey yok yalanının ne kadar işe yaradığını görüyor.

İlk yalanımız bir savunma mekanizması değil bir miras.

Sonra büyüyoruz.

Bizde misafir baş tacıdır diyorlar.

Ama misafir geldiğinde çocuk odasına kilitleniyor.

Türkiye'de kadın değerlidir diyorlar.

Ama her gün kadınlar ölüyor.

Kimse de bu değerin faturasını ödemiyor.

Komşuluk kalmadı diyoruz.

Ama komşunun kapısına çöp bırakan da biziz.

Adalet istiyoruz diyoruz.

Akıllılık ettim diyoruz.

Biz kendi çelişkilerimize gülmeyi öğrendik.

Yalan bizde o kadar yaygın ki artık kimse fark etmiyor.

Siyasetçisi, gazetecisi, öğretmeni, sevgilisi hepsi aynı oyunda ama farklı maskelerle sahnede.

Bu ülkede yalan artık bir araç değil, sistemin kendisi.

Televizyonu açıyorsun, herkes ülke çok iyiye gidiyor diyor.

Ama markete gidince fiyat etiketleri senden daha hızlı yaşlanıyor.

Siyasetçiler yalanı bir dil olarak konuşuyor.

Medya o dili çeviriyor, süslüyor, paketliyor ve haber diye önümüze koyuyor.

Gerçeğin kırıntıları bile lüks hale geldi.

Doğru nedir diye sormuyor.

Soru şu, kimin yalanı daha konforlu?

Ve biz hep birlikte o konforlu yalanın içine sığıyoruz.

Çünkü gerçek fazla keskin.

Gelelim bize.

Instagram'da herkes mutlu, filtreler altında eriyen bir ülkeyiz.

Yüzümüze renkli bir filtre çekiyoruz, içimizde karanlık bir boşluk var.

Ama o boşluk da filtreden geçmiyor.

Bir fotoğrafın altına şükür yazıyoruz ama aslında içten içe kıskanıyoruz.

Bir ilişki bittiğinde iyiyim diyoruz ama geceleri, storyleri gizli gizli izliyoruz.

Bir arkadaşımızın başarısını kutlarken içimizden keşke ben olsaydım geçiyor.

Bir iş görüşmesinde ekip çalışmasını çok severim diyoruz ama sabah insanı bile değiliz.

Yalan artık strateji değil, refleks.

Çünkü bu ülkede açık sözlü olmak kavgacı olarak etiketlenmek demek.

Gerçeği konuşan dışlanır.

Yalanı güzel söyleyen alkışlanır.

Çünkü gerçek bedel ister.

Yalan ise konfor sağlar.

Gerçekle yüzleşmek kendi rolünü bırakmak demektir.

Ve biz rollerimize aşık bir toplumuz.

Anne rolü, baba rolü, öğretmen rolü, vatansever rolü, mağdur rolü.

Ama hiçbirimiz gerçek insan olmayı göze alamıyoruz.

Çünkü gerçek insan kırılgandır.

Kırılgan insan bu ülkede ezilir.

Bu yüzden hepimiz biraz sahte, biraz dayanıklı, biraz yorgunuz.

Yalan bizi koruyor gibi hissediyoruz ama aslında yavaş yavaş çürütüyor.

Bir ülkede gerçeği söyleyenlerin sesi yankılanmıyorsa o ülke zaten sessizce çürüyordur.

Ve biz bu sessizliğin tam ortasında kendi yankımızı alkışlıyoruz.

Yalan artık sadece kültürel değil, ekonomik bir mesele.

Lüks ürünlerin %80'i taklit, doğal yazanların yarısı kimyasa.

Yerli malı diye alınan şeyin barkodu Çin'den geliyor.

Yalan üretim bandında, pazarlamada, vitrinde, reklamlarda, her yerde.

İş ilanlarında aile gibi ortam yazıyor ama ilk kriz anında seni satacaklar.

CB'de ileri düzey İngilizce yazıyor ama toplantılarda kamera kapalıyız.

Kurumsal dünyada şeffaflık deniyor ama cam kapılar ardında...

entrika dönüyor. Bu yalan ekonomisinde dürüst insan zararda.

Gerçeği söyleyen işsiz kalıyor.

Yalancı terfi ediyor.

Ve sonunda herkes diyor ki ne yapayım?

Sistem böyle.

Evet, sistem böyle.

Çünkü sen ve ben onu her gün böyle tutuyoruz.

Ben de yalancıyım.

Sen de öylesin.

Kendimize karşı, başkalarına karşı, iyiyim dediğimizde, önemli değil dediğimizde, alıştım dediğimizde, biz bu

kelimelerle birbirimizi avutuyoruz.

Ama bazen gece bir an gelir, sessizlikte bir yankı duyarsın.

İçinden bir ses, yeter der.

O ses, gerçeğin kendisidir.

Küçük, yorgun.

Ama hala oradadır.

Belki de tek umut bu yalanın farkında olmaktan geçiyor.

Çünkü farkındalık gerçeğin ilk kapısıdır.

Kendimize küçük bir dürüstlük molası verebiliriz.

Bir gün boyunca kimseye iyiyim demeden durabiliriz.

Gerçekten ne hissettiğimizi, ne düşündüğümüzü en azından kendimize söyleyebiliriz.

Belki küçük görünür ama büyük bir devrimdir bu ülkede.

Bir toplum gerçeği susturarak huzur bulamaz.

Sadece sessizleşir.

Ama sessizlik huzur değildir, kabulleniştir.

O yüzden belki bir yerden başlamalıyız.

Belki bir gün biri gerçeği söylediğinde onu alkışlamalıyız.

Ve o gün geldiğinde işte o zaman gerçekten iyileşmeye başlayacağız.