
Bu bölümde Andrew Sullivan’ın 2016’da kaleme aldığı “I Used to Be a Human Being” yazısından yola çıkarak dijital dünyanın dikkatimizi, ilişkilerimizi ve yalnız kalabilme becerimizi nasıl dönüştürdüğünü konuşuyoruz. Multitasking yanılgısından “birlikte yalnız” olmaya, bilgi bombardımanından sessizliğe duyduğumuz ihtiyaca ve Sullivan’ın meditasyon yolculuğuna uzanıyoruz.
On yıl önce yazılmış bir metnin bugünü bu kadar iyi tarif edebilmesi tesadüf mü? Ve asıl soru: Sürekli bağlantıda kalırken kendimizle olan bağlantımızı mı kaybediyoruz?
Transkript
Herkese merhaba. Bugün yepyeni bölümle karşınızdayız.
Herkese merhaba.
Merhabalar tekrar. Bugün çok aslında enteresan bir makaleden bahsedeceğiz.
Ben bir süredir böyle sosyal medyada sadece Substack kullanıyorum.
İşte böyle Instagram, LinkedIn veya Twitter'da yokum.
Hani varım ama kullanmıyorum.
Substack'in ne olduğunu bir anlatsana merak ettim.
Substack aslında daha çok blog yazılarının biraz Instagram versiyonu diyebiliriz.
İnsanlar söylemek istedikleri şeyleri kendi günlük hayatlarıyla da biraz böyle bağlantı kurarak işte 8 adımda etkili kilo verdim ama bunu 20 senede yaptım aslında gibi.
Kendi kişisel hayatlarını veya tecrübelerini anlatıyorlar ama bunu daha çok yazı yoluyla yapıyorlar.
Blog gibi eski usul blog gibi o zaman.
Evet aslında eski usul Tumblr gibi biraz ama yine görsel ikinci planda kalıyor.
Ve bir noktada siz aslında üye olmalısınız takip ettiğiniz insanların özel yazılarını okumak için.
Öyle de bir opsiyonu var.
Hem normal yazıları takip edebiliyorsunuz hem özel içeriklere para vererek erişebiliyorsunuz.
Uzun lafın kısası ben orada gezinirken bir makale buldum.
Aslında bu 2016'da yazılmış bir makale.
Beni etkileyen en büyük tarafı da o oldu.
Bu podcast'ta çok fazla sayfa hışırtısı duyabilirsiniz.
Çünkü biz bastırdık makaleyi ve orada üstüne aldığımız notlarla biraz konuşacağız.
Makalenin adı I Used To Be A Human Being.
Yani bunun tam Türkçesi aslında.
Yani eskiden insandım.
Evet.
Şimdi değiştin.
Bu New York Times'da yayınlanmış bir makale.
Eğer İngilizce okur yazarlığınız varsa 10 sene önce yazılmış günümüzü bu kadar iyi anlatan bir makaleyi bence 1 saat 1,5 saat yanınıza kahve ya da çayınızı alıp baştan sona okumalısınız.
Ama biz sizin için biraz oradaki önemli kısımları zaten masaya yatıracağız.
Neden seçtik dersek de aslında dediğim gibi 10 sene önce yazılmış ama bugünü bu kadar iyi özetleyen, bugünkü bu sosyal medya çılgılığını bu kadar iyi anlatan bence böyle bir makale yok.
Ben yine hani iletişim mezunuyum ve zaten sosyal medyayla ilgili bir sürü makale okudum.
Ya dedim bunu hocalarım nasıl önermemiş?
Ve biraz da şok içindeyim hani.
Bu makale nasıl bu kadar senedir gözümden kaçmış diye.
Çok enteresan makale.
Senin rastgele karşına çıktı değil mi bu makale?
Evet rastgele çıktı.
Hani ben normalde böyle her şeye tıklayıp onu okumaya çalışan biri de değilim.
Yani çok zor bir şey benim ilgimi çeker ve okumak.
Yok söyle çok ünlü bir yazar değil bu benim anladığım kadarıyla.
Aslında Andrew Sullivan bir yazar, bir köşe yazarı.
Bu tarz makaleler yazmış ama bu makalesi de çok ön plana çıkmış.
Makalenin bir giriş fotoğrafı var.
Web sitesinde de tıklayıp okumaya çalıştığımızda aslında
Casper David Friedrich'in çok meşhur
Wonder About the Sea of Fog
yani sislerin tepesindeki o arkası dönük adam poçesini görüyoruz.
Poçe de denemez aslında da.
Resmi.
Resmini görüyorsunuz.
Küçük bir değişiklik var ama resimde.
Evet bir plot twist var.
Elinde bir kamera var ve kendini çekiyor veya görseli çekiyor.
Şu an siyah beyaz bizim elimizde olduğu için tam net göremiyoruz.
Ama elinde bir telefon var.
Ve aslında bu fotoğrafın orijinalini bilenler pardon bu resmin elinde bir şey olmadığını da bilir.
O yüzden çok ilgini çekmişti.
Genel başlayabiliriz aslında biraz bahsetmeye.
Bu makalenin ana teması biz sosyal medyayı kullandığımızdan beri aslında tırnak içinde human being, insani doğamızdan, insani yapımızdan uzaklaştık demeye getiriyor yazar.
Aynen öyle. Bu ürünler aslında hayata alternatif değil de daha çok hayatı komple değiştiriyor. Adamın tezi bu yazarın.
Burada da girişinde çok güzel aslında İngilizce anlamı olan yani zaten makale İngilizce bir mindsetle bir düşünce hepsiyle okuduğumuzda onun yaptığı alegorileri çok tatlı şahitlik ediyorsunuz.
Mesela diyor ki we might call living in the web.
Yani aslında webdeki yaşamdan çok güzel bahsediyor.
Yani bu yazarımız çok uzun süre web sitelerinde içerik ürettiği için ta 2012, 2013, 2015'lerde gerek işte webin her köşesinde yazı oluşturduğu için ekran bağımlısıymış bilgisayarın başına.
Sonradan ekran bağımlısı oldu.
Aslında eskiden kendini daha çok ekran bağımlısı olarak görmüyordu.
Daha çok bir blogger olarak görüyordu.
İşte sık sık güncellenen bir blog vardı.
Ama bir süre sonra bağımlı olduğunu fark etti değil mi?
Bağımlı olduğunu fark etti ve bir süre sonra multitasking ile yaşadığını fark ediyor.
Yani diyor ki burada every second absorbed in some trivia was a second last for any for reflection or calm or spirituality.
Multitasking was a miracle.
Aslında yaptığı şeyin multitasking onu kurtaran kısa zamanda ya da ana valide kurtaran bir şeymiş gibi olduğunu.
ama bunun online dünyada ne kadar içinde hapsolduğu
ve bu multitaskingi bir noktada yapmak zorunda olduğundan bahsediyor.
Kurtarıcı gibi gözüküyor ama aslında onu bu webin içine daha çok hapseden bir unsur bu.
Biz aslında multitasking yapamıyorum diyor.
Multitasking ise miraj diyor ya.
Yani halüsinasyon aslında.
Gerçekte yapamıyorum diyor multitasking.
Yapmaya çalışıyor sürekli ama istediği gibi yapamıyor.
Çünkü zaten işin doğası gereği.
Hani bilgisayara bakıyor ekranda ama sürekli bir tarafta da belki yemek yemeye çalışıyor.
Belki o sırada kedisiyle oynamaya çalışıyor.
Yani hayatı aslında bilgisayarın önünde diğer yaptığı testlerle sınırlı diyebiliriz.
Daha sonra devamında bilginin her an her yerde olduğundan bahsediyor.
Diyor ki
Bu kısım benim çok hoşuma gitti.
İstersen burada ne demek istediğini biraz sen bahset üstüne devam edelim.
Yazar burada daha çok şey demek çalışıyor.
Biz sosyal medyaya daha çok bir katkı getiren bir araç olarak gördüğümüzü düşünüyoruz ama
daha çok komple farklı bir hayat var sosyal medyada ve biz sürekli on-off yapıyoruz.
Yani sosyal medyadan çıktığımız zaman ne diyor yazar?
Hani o dakikaları bir şekilde yetişmeye çalışıyoruz gerçek hayatımızın aciliyetlerine ya da görevlerine.
Azne Yazar da şey diyor yani sosyal medyada başka bir hayatınız var ve kendi hayatınızdan çalıyorsunuz o hayata girdiğiniz zaman.
Bu adamın da işte çok sık 20-30 dakikada bir güncellenen bir bloğu vardı.
Ben o her bloğa girdiğim zaman bir şeyler güncellemek için sürekli aslında ikinci bir hayata müdahale ediyorum diyor.
Çünkü aslında o Vebo yazdığı şeyler ona yeni bir dünya açıyor.
Yeni bir dünyanın kapısını açıyor.
Ama kendi dünyasından ne kadar koptuğunun farkına varması için seneler ve belki bir yarım asır geçmesi gerekiyor.
Burada yine yazının devamında diyor ki
Perhaps the only safe place that still exists is in the shower.
Yani gerçekten kafasını toplayıp kendiyle baş başa kalabildiği safe yani güvenli yer sadece duş diyor.
Çünkü duşta elektronik bir şeye temasımız olmadığı için.
Burada çok güzel bir örnekle bağlıyor yazar.
Kafasındaki düşünceleri nasıl topladığını, en güvenli kaçış noktasının uzun süre boyunca hayatında duş olduğundan bahsediyor.
Aynı zamanda da biraz da ileride de yazıyor bununla ilgili.
Aslında şey fark ediyor.
Yani duşla benzer olarak insan ona her zaman bir sessizlik yarat.
olur işte dinlerle ya da yoga ile, terapi ile sürekli bu telefonun ya da gürültünün olmadığı bir alan yaratmaya çalışmış kendine.
Bence o yüzden duşta ben şeyim diyor, güvendeyim diyor ya da düşünebiliyorum diyor.
Duşta bir dinginlik var, bir sessizlik var ve sadece o zaman ona ulaşabiliyorsunuz.
Eğer başka bir şey yapmıyorsanız hani yoga gibi ya da sessizliğe büründüğünüz bir şey yapmıyorsanız
Bir tek duşta ona iliştiğiniz için.
O yüzden bence onu vurguladı orada.
Olabilir.
Yani zaten mekansalla çok fazla değinmeye çalışıyor yazar.
Diyor ki işte dışarı çıkınca etrafınıza bakın.
Bu arada yazdı.
Sen 2016 olduğunu tekrar hatırlatalım.
Sokağa çıkın diyor.
Yolda sadece yürüyün diyor.
Bir bakın insanlara diyor.
Ne yapıyorlar?
Kaç kişi kedisi köpeğiyle oynuyor?
Kaç kişi bir ağaca bakıyor?
Kaç kişi sevdiği insanla gerçekten derin bir sohbet yapıyor da sadece etrafı gözlemleyip kahvesini içiyor.
Diyor ki hani arabayı kullanan kişinin elinde bile telefon var.
O yüzden mekansallığa da büyük bir gönderme yapıyor.
Nerede olduğunuzun çok önemi yok artık her yerde cep telefonları sizi diyor kendi kontrolünü almış durumda.
Siz bundan evden çıksanız bile yolda sevdiklerinizle veya işte sevdiğiniz bir hayvanın yanında bile maalesef bu girdaptan çıkamıyorsunuz'a getiriyor.
Hatta kendisiyle ilgili şöyle bir gözlemim var.
Bu kadar fazla insanın telefonuyla bir arada olduğunu gördükten sonra kendine dönüp bir diyor ki karanlıkta sessizce oturmaya çalıştım.
Uzun bir süre bunu denedim diyor.
Böyle bir ihtiyacı oluyor yazarın.
Ve diyor zihnimin sadece sakinlemesini bekledim.
Bunun için de diyor nefesimi dinlemeye çalıştım.
Sindirim sistemimi gözlemlemeye çalıştım.
İşte karnımdaki o gürültülere, o fokurdayan o seslere dikkatimi vermeye çalıştım.
Nabzıma ve kaşınan bölgelerimi vücudumda analiz etmeye çalıştım.
Ancak o zaman telefon elimde dil ve bedenimi hissediyorum gibi hissettim.
Çünkü neden?
sürekli dışarıdan uyarıcı ile elinde bulundurduğunda
ya da ekran önünde olduğunda
kendisinin ne kadar aslında farkında olmadığını
yıllar içinde keşfediyor.
Ve bedenine geri dönmek istiyor.
Evet. Ve şeyi de fark ediyor.
Yani şu an sonuçta bu yaptığı şey nedir?
Meditasyon.
Ama aynı zamanda şeyi fark ediyor.
Siz sosyal medya gridabına kapıldığınız zaman sürekli, her gün
işte uzun vadede
aslında içinizdeki olan asıl sorunlarla yüzleşmemiş oluyorsun.
Sonuçta onlar da bir duraksama oluyor ve onlar geride bir şekilde sizin içinizde donmuş oluyor.
Fark ediyor ki yani biraz böyle kendinizi dinlemeye başladığınız zaman, meditasyon yapmaya başladığınız zaman
onlar biraz da buzlar çözülmeye başlıyor, açığa çıkmaya başlıyorsunuz onlar.
Ve gerçekten o zaman kendinizi tanımaya başlıyorsunuz.
Daha sonrasında yine diyor ki dışarı çıktığımda ilk defa bir kuşun sesini duydum.
Ama aslında bu ilk duyuşum değildi diyor.
Uzun süreden sonra ilk dinleyişimdi diyor.
Çünkü dinlemek, duymak, biraz görmek ve bakmak gibi farklı şeyler.
Hani duydum dediğimiz şeyle dinledim yani oturdum ona zaman ayırdım dediğimiz şeylerle nasıl farklıysa.
Burada da aslında heard ve listened arasındaki farkla yazmış yazar.
Hani o yüzden bizde de kendi Türkçe çevrimizi de doğru bir anlama tekabül ediyor.
Aradaki en önemli fark bilinç.
Bilinçli olarak bir şey yapmak, bilinçli olarak dinlemek ya da bakmak.
Yazının devamında çok güzel görseller var.
bir tanesi benim favori aslında
ressamlarının Edward Hopper.
Bu Nighthawks olması lazım.
En meşhur tablosu. Tabii 1920'lerin
o New York'unu
resmeden bir sanatçı. Çok
meşhurdur ve öneririz yani.
Kesinlikle bakmanız gerekiyor resimlerine.
Evet incelemelisiniz. Zaten bu
yazının benim bu kadar ilgini çekmesinin
sebebi de böyle aslında
bir sanat eserleri ve
sanat düşünceleri aslında
toplum eleştirisi hepsi bir potada
eritilmiş. Yani o yüzden
Yani hem zihninizi çok açarken okuduğunuzda hem de görsel bir şölen yaşatıyor.
Edward Hopper'ın Otel Room tablosu var bu yazıda ve bunu yazarım buraya koyma amacı aslında gerçekten o yalnızlık temasını biraz daha net bir şekilde verebilmek.
Tabii ki elinde bir telefon görüyoruz buradaki resim bu versiyonda.
Burada bir yine eleştiri var ama artık otel odasına tek olan bir kişinin şu anki zihninize gelen görüntüsü elinde bir telefon olması.
O yüzden oradaki o eleştirer tonu benimsemeye çalışıyor yazar burada.
Ve diyor ki uzun süredir ailelerin bir arada yemek yerken telefonlarıyla oynamadıkları bir an olmadığını gördüm diyor.
Bu onun çok canını sıkıyor ve diyor ki alone together yani birlikte yalnızlar diyor.
Burada tam Türkçe çevirde belki biraz anlam kayboluyor olabilir ama bir aradalar ama yalnızlar.
Gerçekte yalnızlar yani.
Evet hani o yemek birlikte yense bile belki o yemek birlikte de hazırlanmış olabilir ama herkesin dikkati, algısı ve enerjisini sarf ettiği yer telefon ve oradaki gelen bildirimler.
Ve unutmayın bu 2016 yani.
Yani 2016'da TikTok yoktu, AI chatbotları yoktu.
Yani bir sürü işte sosyal medya platformu bu kadar gelişmemişti daha.
Şu an o kadar iyi geliştirdiler ki daha çok sizi sonuçta telefonda tutmaya çalışıyorlar.
Ona rağmen bunu fark etmiş ve şu an o durum çok daha kötü aslında.
Bundan 10 sene sonra yani 2026'da bağımlılık seviyesi çok daha yüksek.
Evet hani adam sanki yazar 2026'ya kadarki süreci görmüş tekrar 2016'ya gitmiş ve çok korkarak yazmış bu yazıyı gibi.
Yani bundaki korku insanlığın gittiği noktaya üzülmesinden kaynaklanıyor.
Yoksa yani aslında ortada bir distopya yok ama bunu distopya'ya çevirecek olan yine bizim kendi seçimlerimiz.
Hani sevdiklerimizi ihmal ettiğimiz ya da çevremize karşı bu kadar duyarsız bir hale geldiğimiz noktada yazar burada onu savunmaya çalışıyor.
Birlikte yalnızlığın ne kadar tehlikeli olduğundan bahsediyor.
Ve diyor ki we become each other's contacts, efficient shadows of ourselves.
Yani aslında birini kaydediyorsunuz numara olarak.
WhatsApp'tan belki konuşuyorsunuz ya da işte Messenger'dan.
Ama birbirinizle olan iletişiminiz aslında gerçekten onu kendi rehberinize eklediğiniz bir iletişiminiz kadar olmaya devam ediyor.
Çünkü birbirinizin hayatlarına tanıklık edemeden belki birbirinize sadece resim ya da gif atıyorsunuz ama.
Biraz şey gibi olmuyor mu?
Sanki bir platformda senin dijital ikizin var.
Senden ayrı.
Ve sen ona bürünüyorsun her seferinde.
O platforma geçtiğin zaman.
Aslında sen değilsin ama dijital bir ikizin.
Evet kendini nasıl temsil ettiğinle alakalı bir eleştiri var yazıda ve bu sürekli temsil etmenin sebebini de aslında yazın ilerleyen sayfalarında yazar diyor ki
No one is where they are. Kimse olduğu yerde değil. Yine mekansallık üstünden yazıyı yazmaya devam ediyor ve diyor ki araba kullanıyorsunuz ve yazıyorsunuz.
arabada teksiniz. Bu yine
yalnız olmak istemediğinizden
kaynaklanıyor diyor. Bu yüzden
yarattığımız o dediğin gibi dijital
ikiz muhabbeti ya da işte kendi
profilimiz
tamamen yalnızlık korkumuzdan
kaynaklanıyor. O insanın
yaratılışından beri gelen
hani insan yalnız
olmaması gereken bir canlı
insan sosyal hayvan. Evet.
O muhabbet. Elimize telefon olunca da
sürekli bizi dürtüyor.
İçgüdümüzü dürtüyor bence.
Evet hani o doğamızdan ötürü aslında yazar da onu demek istiyor.
Bunların olmasının bütün sebebi korku dünyamız.
İnsanın ilk yaratılışından beri olan ana tema.
Ama diyor biz buna kendimizi ne kadar kaptık.
Peki yazar buna karşı ne yapıyor?
Yazarın hemen bir sonraki sayfada ne yaptığına geleceğiz bir meditasyon yolculuğu var ama
önce yine benim sevdiğim bir repliğinden bahsetmek istiyorum burada.
You never feel completely sad or completely happy.
Just feel.
Kind of satisfied with your product.
And then you die.
So that's why I don't want to get a phone for my kids.
Diyor ki yani burada yine bir Türkçeleştirelim bunu.
Aslında duygularının o kadar ne olduğunu sen bilmiyorsun ki.
Mutlu musun, mutsuz musun?
Bir şey hissediyorsun ama aslında sadece elindeki ürünle memnunsun.
Elindeki üründen memnunsun.
Yani o sırada elinde bir iPhone varsa, o sırada elinde bir iPad varsa
sen onu kullandığın için mutlusun.
Yani sen oradaki o oyunu oynadığın ki duygunun ya da konuşurken ki karşı tarafla iletişiminde karşı tarafa olan hislerinden çok haberdar değilsin aslında diyor.
Ve o yüzden çocuklarıma böyle bir şey yaşatmak istemiyorum gelecekte.
Şimdi senin dediğin noktaya gelelim.
Yazar aslında kendini zaman içinde bir meditasyon dünyasına sokuyor.
Bir sessizlik yaratmaya çalışıyor.
Evet çünkü diyor ki bu seküler dünyada diyor.
Ben diyor hani batın istediği gibi yaşamaya o kadar alıştım ve o kadar onun içine kendimi kaptırdım ki ve o kadar sosyal imajıma taktım ki ben diyor biraz bundan uzak durmalıyım ve diyor kendime bir enlightenment hani bir aydınlanma borçluyum diyor.
Bu yüzden aslında uzun bir meditasyon kampına gidiyor. Hatta burada bunu yapma sebebini de şuna bağlıyor. Diyor ki yani dinle bir arada olan insanlar, dine dönük olan insanlar özellikle Amerika'nın bazı kısımlarından bahsediyor.
dinle vakit geçiren insanların daha çok sosyal dünyadan, sosyal medyadan kovup
kendi o iç ışığına daha yakın olduğunu söylüyor.
Ve bunu tecrübe etmek istiyor dediğin gibi.
O aynı zamanda diyor ki bu yeni çağ, modern çağ bu tür alanları yani sessizlik yaratan alanları,
meditasyon gibi, din gibi onları biraz kovmaya çalışıyor gündelik hayat.
Onları itmeye çalışıyor.
Çok uzun bir sürede aslında gittiğim meditasyondan büyük bir başarı elde edemiyor.
Sürekli o telefon veya bilgisayarı düşün meselesinden kendini soyutlayamıyor.
O yüzden diyor ki hani denemeye devam etmek zorundayım.
Şu an hani ben hayatımın bu eşiğine atlamak istiyorsam, kendi yalnızlık korkunu veya bu bağımlılığımı aşmak istiyorsam diyor bu meditasyon yolculuğuna baş koymak zorundayım.
Aynı zamanda bloglara ara veriyor.
Evet uzun bir sürede mesleğini ikinci bir plana atıyor.
Diyor ki ben şu an kendi içimdeki ışığı, o kendi iç sesimi duymak istiyorum diyor.
Kendi mesleğini ara veriyor o yüzden.
Evet self-projectory yapmak istiyor aslında.
Yani kendini kendi iç yansıtmasıyla kendini aynada görür gibi görmek istiyor iç dünyasını.
Bu yüzden başarısız geçen belirli meditasyon yolculuğunun bir noktasında bir kırılma ışığı yaşıyor.
O kırılma işinde de başlıyor zihni sessizleşmeye.
Aa evet diyor ben bir şeyleri başarmaya başladım.
Sonuçta şey mutlu hissetmeye başlıyor.
Zorlanıyor ilk başta ama sessizliğe ulaşıyor.
Bunu ne kadar süreliğine yapıyor?
Bunu bir seneliğine yapıyor.
Evet bir sene boyunca yapıyor.
Bir sene boyunca yapıyor ama sonra ne oluyor?
Onu anlatmak ister misin?
Şimdi enteresan olan şey hani mutlu sonla da bitmiyor yani.
Bu yazar meditasyona ulaşıyor ve sosyal medyadan uzak duruyor.
Meditasyon bıraktıktan sonra maalesef sosyal medyaya geri dönüyor ve bloglarını güncellemeye geri dönüyor.
Biraz da bu bana şey gibi geldi.
Aynı bağımlılık hikayeleri de böyle olur ya çoğu zaman.
Bir bağımlılıkla başlar.
Sonra o insanın hayatının kalitesi düşer.
Ondan sonra terapiye başlar bağımlılığa karşı.
Sonra da bir kısmı tekrar bağımlılığına geri döner bir şekilde ileride, gelecek.
Bu aslında aynı, sosyal medyanın bence aynı bir tür işte hormoneldir herhalde.
Bağımlılık yarattığını gösteriyor.
Yani meditasyondan sonra sen iyileşmiyorsun.
Hani grip gibi bir şey değil bu.
Hani ben bir ilaç alayım, komple iyileşeyim.
Hayatını bence komple bir şekilde değiştirmen gerekiyor ki sosyal medyaya ya da bu bağımlılığa tekrar geri dönmeyesin.
Yani adam meditasyon bıraktıktan sonra çünkü hayatına, normal hayatına geri dönmüş ve bunu da yazmış.
Ve bunu da bize bir geri dönüş olarak bildirmiş yani.
Biz dikkat edelim diye.
Yani ben o anlatma kısmını sana bırakmak istedim.
Çünkü ben de o sırada yazıda şeye göz atıyordum aslında.
Nasıl döndüğü ve nasıl hissettiğiyle alakalı o dönüş paragrafına bakıyordum.
Döndüğünde mesleğin o ilk hevesi ve o ilk neşesi yok.
Çünkü neden?
Hani o sesleri susturmanın bir, o kortizol düşüklüğünü yaşadığı için.
Yani diyor ki, yazının birçok noktasında da bu.
Biz diyor bilgiye diyor bombardımana tutuluyoruz diyor.
Yani bu bilgi bombardımanı gökten gelen o mermiler gibi hani.
Kaçamıyorsunuz ancak kendinizi bir temple'a yani bir temple'ın.
Mabete.
Bir mabete bir yere kendinizi kapatırsanız.
Gerçekten uzak kalırsanız bir ihtimal kaçabilirsiniz.
Ama görüyor ki hani işine dönmek zorunda.
O bilgi mermileri üstüne devam ediyor yağmaya.
Ve tamam hani biraz.
Çok kolay ulaşması.
Evet bilgiye de ulaşması çok kolay.
bizden telefon kullanıyorsanız
hani nereden kaçabilirsiniz ki?
WhatsApp'tan biri onun mesajını yollayacak.
Sizin belki beş kapattığınız
bildirimlerden altıncısı bir şekilde
önünüze düşecek. Hani o telefonu
kullandığımız şekilde diyor ki yani
bunun kaçarı yok. Ki kendini
çok fazla limitlemiş o. Belirli sadece
kaynakları takip etmeye kendine söz
vermiş döndüğünde. Yine de işçi
gereği mesleki deformasyondan ötürü
de buna çok
hala bağlı kaldığını söylüyor.
Ve dediğim gibi burada aslında güzel bir paragraf var.
Oradan yine bir belki kısım okuyabilirim.
Mesela diyor ki
Buradaki bu paragrafta aslında o böyle sessizlikle başarıyı elde eden
aslında bu bilgi bombardıman dönemi olmayan önceki insanların
o başarısı ve o dingin ruh halinden bahsetmek istiyor.
O yüzden.
Örnek bir karakter.
Evet.
Burada o yüzden İsa ve Buda örnekleri var.
Ve diyor ki son paragraf yine benim burada çok hoşuma gidiyor.
Bilmiyorum doğru Türkçe'ye çevirebilir miyiz?
In one he is the guardian of Gethsemane, swearing blood in terror alone before his execution.
In the other he is seated at the last supper with the disciplined candi below resting his head on Jesus' chest.
He is speaking in neither.
Bunu açıklamak ister misin?
Hiçbirinde konuşmuyor.
Evet.
Zaten dini resimlerde de hiçbir zaman ağzı açık olmaz.
Her zaman ağzı kapalı olur.
Hani biraz da şeyin de önemi var.
Yani dediğimiz şeyler, konuştuğumuz şeyler, dinlediğimiz şeyler.
Hani sürekli biraz da sosyal medyaya da benziyor o kısmı.
Yani biraz dinginliğe ulaşmak için de ruhsal dinginliğe.
Hani sürekli bir output'un olmaması gerekiyor.
Sizin tarafınızdan da.
O yüzden dediklerimize de çok dikkat etmemiz gerekiyor ve işittiğimiz ve baktığımız, izlediğimiz şeylere de çok dikkat etmemiz gerekiyor.
Yani biz sosyal medyayı kullandıkça bize konuşmanın çok önemli bir şey olduğu öğretildi ve bilinçaltımıza yerleştirildi.
Ama halbuki o sessiz, o susmanın getirdiği başarı, o susmanın getirdiği sakin, dingin ve doğru kararı verebilme hissi o kadar toplumsal olarak uzaklaştığımız bir konu ki bir şeyi kendi içsel hesaplaşmamızdan, o self yansıtma mekanizmamızdan geçiremediğimiz için sürekli düşünce ve sürekli bunu konuşmayla yansıttığımızda bu gerek insanlarla tartışma olabilir, gerek çok bildiğimiz iddia etme olabilir.
Bunların içinde kaybolup yok olduğumuzu ve aslında kendimizin daha kötü bir versiyonuna doğru gittiğimizi de iddia ediyor.
Bu yüzden verdiği bu tarihteki örnekler bizim ne kadar kendimizden uzaklaştığımızla ilgili çok doğru örnekler.
Son paragrafı önümde aslında kafasındaki düşüncelerin, o seslerin hepsinden uzaklaşmasa bile dediğin gibi
I find myself giving in diyor. There are books to be read.
Yani ben artık koy vermem gitti gibi daha çok fazla okunacak kitaplar var diyor.
Çok fazla yürünecek yollar var.
Çok fazla görüşecek arkadaşlar ve full potansiyeliyle yaşanacak bir yaşam var diyor.
O yüzden artık ekrandan eski yaşamına göre daha fazla uzaklaştığını yine işini bir noktada yapması gerekse de.
Bir orta yolu bulduğunu söylüyor.
Evet hani daha fazla dijitalden uzak daha fazla insana yakın bir yoldan devam ettiğini söylüyor.
Ve bu şekilde bitiyor.
Bence hem duygusal bir yazı çünkü insan okudukça böyle yaptığı hataları ve yapmak istemediği o türbülanslı sosyal medya alışkanlıklarını düşünüyor.
2026'ya çok ışık getirecek bir yazı olduğunu düşünüyorum.
Gerçekten yazının eline sağlık.
böyle bir uzun kapsayıcı
eleştirel bir yazı ben çok uzun
süredir okumamıştım. Eğer
bu konulara ilgiliyseniz
biz linkini koyacağız aşağıya
podcast'in. Oradan
New York Times'in kendi
sitesinden okuyabilirsiniz.
Seni söylemek istediğin başka bir şey var mı?
Yazı bence bir manifesto
gibi aynı zamanda. Bence yazar
biraz da terapi amaçlı da yazmış
bunu. Biraz da bize
bunu yazarak kendi dertlerini de anlatmak
istemiş. Kendine iyi gelsin diye.
Ama aynı zamanda dediğin gibi
2026'ya ışık tutmuş.
Sonuçta şu an sosyal medya çok daha kötü bir yer.
2016'ya göre.
Farklı mecralar var.
Ve 2036'da da çok farklı bir yer olacak.
O yüzden şimdiden bunu
dikkatle okumamız gerekiyor.
Evet. Hani eğer çocuğunuz, çoluğunuz varsa
eğer İngilizce okur yazarınız
varsa ki bunu Türkçesini de çok rahat
çevirtebilirsiniz.
Kendi dilinizde okumanızı öneriyoruz.
Ama asıl güzel anlamın İngilizce
de olduğunu tekrar altını çizelim.
Bizim böyle bu hafta bütün gün
konuştuğumuz temel
konu gerçekten bu yazıyla
alakalıydı. Bizi çok beslediği
yanlışlarımızı düşündürttü.
Tekrar bazı konulara
böyle kendi iç hesaplaşmamızı
yapmamıza yardımcı oldu. Ve yine
bunun aslında Amerika'dan çıktığında unutmayalım.
Nerede bir şey çok fazlaysa
orada bir şifa, orada bir
ışık vardır. Hani şu an dijital
çağın, sosyal
medyanın ana merkezi Amerika gibi
gözüküyor ve öyle de. Ama oradan
çıkan şifa da bu şekilde.
Yani insanlar bunun farkında.
Hayatlarını eski
o insani
konuma geri getirmeye çalışıyorlar.
Bizim için çok keyifli
bir sohbet oldu. Umarım siz de keyif almışsınızdır.
Ben de çok beğendim
bu yazıyı. Böyle arada hep
yazılar bulup anlatalım bence.
Hem belki insanlar da okumak ister.
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere o zaman.
Kendinize iyi bakın.
mutlu bir hafta olsun.
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.
Bu transkript otomatik olarak çıkarıldı; kayıtla küçük farklar olabilir.
