yirmilerinde cringe olmayıp ne yapacaksın?

İnsan bir kere kendinden cringe olunca artık zincirleri kırıyor ve tamamen özgürleşiyor tarzı bir tweet okumuştum yıllar önce.

Bunu zaman zaman düşünüyorum ve kendimden bu kadar cringe olmama rağmen ben ne zaman özgürleştiğimi hissedeceğimi de merakla bekliyorum.

Ama cringe olmak artık kendinizi tamamen kabul etmek midir? Bağrınıza basmak mıdır?

Ya da insan zaman zaman kendinden de utanarak pekala yaşayabilir mi?

aslında bu kendini kabul etmek dediğimiz şeyi biraz yanlış mı anlıyoruz?

Kendimizi komple sevmek, her kararımızın, her davranışımızın arkasında durmak gibi bir yere mi konumlandırıyoruz diye de düşünüyorum.

Çünkü bu benim için böyle değil.

Ben her kararımın arkasında duramıyorum.

Dursaydım galiba yaptığım bazı şeylerden cringe olmazdım.

Böyle aklımıza geldiğinde gecenin ikisinde ve bizi uyutmadığında

bir anda böyle bırakın 16-17 yaşında lisede herkesin önünde düşmeyi ya da öğretmene bir anda anne diye bağırmayı falan.

Hakikaten bir gece önce yaptığım ya da söylediğim bir şeyden bile cringe olmayı belki de yaşamazdım.

Ama günü sonunda ben galiba eğer kendini sevmek denilen şey yaptığın hiçbir şeyden utanmamaksa kendimi o kadar da sevmemeyi daha çok tercih ediyorum galiba.

Yani cringe olmak bir kere kendinizden utanınca sizi özgürleştiren bir şey mi?

Yoksa bir nevi bir guilty pleasure mı?

Böyle ne bileyim arkadaşlarınızla konuşuyorsunuz mesela sana kanka orada ne biçim pot kırdın diyor.

Ya da ne biçim sarhoşluğunu hatırlamıyordun.

Ve bir şekilde aslında onun bile belki de kabul edildiğini görüyorsun.

Belki de cringe olmak günü sonunda perform etmeyi bırakmaktır.

Çünkü şakana kimse gülmese de birilerinin bir yerlerde hala seni o kalabalıkta gözlerinin arayacağını bilmektir.

Keşke o da burada olsaydı demektir ya da her zaman sana ayrılacak bir sandalyenin olacağını bilmektir.

Bilmiyorum ama bir şekilde bu cringe olma haliyle barışmaya çalışıyorum.

Ben genelde böyle aklıma o cringe olduğum an geldiğinde ve hani bırakın dediğim gibi bundan 4-5 yıl öncesini falan.

baya baya dün söylediğim bir laf belki de ağzımdan kaçan bir şey belki de heyecanla ve biraz da alkollüyken

hiç paylaşmamam gereken bir sırrın o gün o insanla çok da paylaşılır görünmesi gibi

eskaza bir şey yaptığımda genellikle zihnimde o beni yargılayacağını bildiğim sese karşı

sesli bir şekilde konuşup onu def etmeye çalışıyorum ve o zaman anlıyorum ki

evet ben galiba bir şeyden biraz utanıyorum.

Yani bir anda mesela evde kendi kendime konuşuyorum. Bir anda böyle of çok güzel olmuş bu yemek falan diyorum. Evet bu arada da yaptığım bir şey ama onu orada çok net yakalıyorum. Ben kafamın içinde kendimi birazdan yargılamaya başlayacak olan sesleri susturmaya çalışıyorum.

Arkadaşlarımla hep birlikte bir konsere gittiğimizde ve gitmeden önce hep birlikte oturup arkadaşımın evinde

Her gün gördüğüm, uzun süredir görmediğim, o gün tanıştığım ya da yıllardır tanıdığım o kadar farklı insan ve o kadar fazla insan bir aradayken

Yaptığım ve hissettiğim her şey bana çok doğru geliyordu

Sonra evet belki işin içine birazcık sarhoşluk girdi

Her şey çok daha renkli ve çok daha yapılabilir göründü

Belki potlar kırdım, belki insanları rahatsız ettim, belki ağızlarına ağızlarına kamera soktum.

Ama günün sonunda bu bana neredeyse 7 dakikalık bir anı yaşattı ve ben 20'lerimde cringe olmayacaksam ne zaman olacağım?

Ne zaman olacağım?

Hissediyorum biliyor musunuz yaşlandığımı?

Yavaş yavaş artık 2. 3. birada sarhoş olmaya başladığımı, artık hangover'ın beni çok kolay bulduğunu,

Gerçekten bir vitamin içmeden evden çıkarsam ya da gelir gelmez bir vitamin atmazsam gerçekten ertesi sabahın benim için çok korkunç olacağını tahmin ettiğim hatta tahmin etmediğim bildiğim yaşlardayım.

O yüzden eğer benden geriye birkaç biralık sarhoşluk kaldıysa belki de bu arkadaşlarımı sıkboğaz etmek hatta biraz rahatsız etmek hatta belki de insanların Sima'yı biraz artık dizginlesek mi demek zorunda kaldıkları anları yaşamak o kadar da korkutucu değildir.

Mesela dün bir arkadaşımla bir süredir konuşmak istediğim bir konuyu konuştum ve belki de kendimi nihayet ifade edebilmenin ve bir süredir bir çekmecede ağzı kapalı tuttuğum duyguların bir anda dışarı çıkmasının verdiği coşkuyla belki de biraz fazla konuştum.

Belki de kendimi tam ifade edemedim.

Belki de duygularımı ifade ederken birkaç birada içmemeliydim.

Bilmiyorum eve geldim sonra tiktok izledim sonra sabaha kadar oturdum.

uyuyamadım sonra biraz uyudum uyandım ve kendime geldiğimde düşündüğüm tek şey abi hatırlamadığım yanlış bir şey söyledim mi ya da yaptım mıydı

belki de yaptım ama belki de bu sadece sizin kendinizi kabul edişiniz değil aynı zamanda insanlarda ne kadar krediniz olduğunu görebileceğiniz bir kapı deliğidir

Belki de gerçekten insanların birbirine tahammülüdür onlardan ne kadar cringe olsa da belki de onları ne kadar hayatında tutmaya devam edip etmeyeceği.

Evet belki günün sonunda bazen şımarıyorum sevdiğim insanlarla birlikteyken ya da günün sonunda anlaşıldığımı hissettiğimde bir anda ağlamaya başlıyorum ve belki de karşımdaki insanı tedirgin ediyorum.

Belki gerçekten verdiğim kararların arkasında duramıyorum ve ben bir süre sarhoş olmayayım ya kararını belki de iş işten çok geçtikten sonra fark ediyorum.

Belki de gerçekten bazı anları unutuyorum.

Mesela bu konsere dair neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum.

En sevdiğim şarkı çaldığında eğlenip eğlenmediğimi hatırlamıyorum.

Ama çok şükür ki belki de ya acaba ben bu insanları rahatsız mı ettim diye düşünmeme neden olan ve bütün bu süreç boyunca ağızlarına ağızlarına soktuğum kamera şimdi bana kaydettiği her şeyle aslında orada ne kadar eğlendiğimi hatırlatıyor.

Ve belki de benim bir gece önceki Simay'ın beni ne kadar cringe ettiğine odaklanmaktansa bir gece önceki Simay'ın verdiği kararlara güvenmek, sırtımı oraya yaslamak ve onun o gün, o an çok eğlendiğinden emin olmaktan başka yapabileceğim hiçbir şey yok.

O kızı görüyorum. O kız dans ediyor, eğleniyor, arkadaşlarını güldürüyor ve en güzeli de ne biliyor musunuz?

Hepsi sarhoş ve belki de çoğu hiçbir şey hatırlamıyor.

Ama bugün beni kendimden cringe ettiren şey aynı zamanda bugün elime böyle bir anı çıkarttı ve ben bunun üzerine 6,5 dakikadır sizinle sohbet ediyorum.

Öyle işte 20'lerinde cringe olmayacaksan ne zaman olacaksın ki?

Umutsuzluğa alışmayın, yatağa küs ve hangover girmeyin.

Her şey üzerinden belli bir zaman geçtikten sonra pekala gülünebilir.

Önemli olan yad edecek anılarınızın olması.

Hoşçakalın.