yetişkin olmak istemiyorum

İnsan gerçekten de

tilki misali dönüp dolaşıp

kürtçü dükkanına geliyormuş.

Ben de yeniden karşınızdayım.

Yani bana diyeceksiniz

abi madem bu kadar araya

zaman girecek sen niye bizden sezon

finali sezon finali falan diye zaman

istedin diye. Çünkü gerçekten

bir sezon finallik ara verdim.

Ama anlatacak çok şey olunca insanın ve anlattıklarını kendisi dillendirdiğinde

onlarla yüzleşme fırsatı bulacaksa çok da aslında konuşmak istemiyor.

Yani bazen galibiyet kesin olsa bile insan bazı savaşlara girmek istemiyor.

Bu da benim kendimle biraz savaşım ya da savaş demeyelim de

kayıp ve kazançları gözden geçireceğim bir sonuç masam olduğu için

oturmaktan epeyce korktum.

Ama neticesinde karşınızdayım.

Bu benim için oldukça duygusal ve bence oldukça çıplak bir bölüm olacak.

İsminden de anlayacağınız üzere ben yetişkin olmak istemiyorum.

Yani yetişkin hayatı bana ne kadar hazır tabii o tartışılır ama benim ona hiç hazır olmadığım kesin.

Ve maalesef bu artık freni çekebileceğim bir noktada değil.

Hani bazen gerçekten böyle manzaraya doğru uçarken ve virajı alamazken oturup da seyretmek mi gerekiyor?

O son korkuyu yaşamaktansa.

Bilmiyorum.

Ama şu an gerçekten panik halindeyim.

Böyle çok sakin konuştuğuma bakmayın yani.

İçimde fırsatlar esiyor yani son yeni aydır falan olduğu gibi.

Ben buraya ilk geldiğimde bu Pompei'nin üstüne patlayan Vesuvian Ardağı'nı görüyoruz burada Napoli'de.

İşte hep arkadaşlarla şey geyini yapardık.

Ulan şimdi Vezir patlasa ne yapardık falan diye.

Ben şey demiştim.

Ben storiesini çekerim.

Şu an gerçekten kendi hayatımda yaptığım da bu.

Patlamanın çok eşiğindeyim.

Hatta bence sinyallerini çoktan veriyorum.

Okuduğum bildiğim üzere de zaten Vezir yanardağı da patlamadan önce aslında sinyallerini oldukça vermiş ama kimsenin haberi olmamış.

Sonuçta biliyorsunuz yani.

Bir devrin hüsranı.

Bir şehrin ölümü yani.

Artık benim sinyallerimi de ben mi görmezden geliyorum ya da gerçekten bu patlama gerçekleştiğinde benimle birlikte koca bir şehirde enkaz altında kalacak mı tartışılır ama

galiba biraz böyle enkaz altında kalmalar başkaları da seninle aynı sorumlulukların altında ezilince işte o dediğim insanın bencilliğinden daha rahatlatıcı oluyor sanırım.

Ama bu benim yaşadığım farklı ve yani herkesle aynı anda aynı döneme denk gelmeyen ve biraz kendi yakın çevremden de ayrı bir şekilde yaşadığım bir deneyim olduğu için bu kez bu sorumluluğu tek başıma sırtlanacak olmak, sırtlanıyor olmak, altında eziliyor olmak,

ve arkadaşlarım, çevrem ne kadar yardımcı olmak ve elini taşın altına koymak isterse istesine

belli bir noktada aynı çizgide olmamak hem oldukça yalnız hem de oldukça güçlü hissettiriyor.

Ama gerçekten nasıl başa çıkacağımın çok da bilincinde olmadığım durum içerisindeyim.

Buraya geleli 4,5 ay oldu.

Yakında 5 ay olacak ve ben 5 ay 10 gün sonucunda da artık Türkiye'ye dönmüş olacağım.

Çok çok az bir zamanım kaldı burada.

Ve beni inanılmaz derecede duygulandıran şey de sizinle ilk başta böyle Napoli'ye geldiğimde aynı baktığım pencereden ve size seslendiğimde

hava soğuktu, kış mevsimiydi, koronanın ne olacağı belli değildi.

ben çok korkaktım.

Çok farklıydım.

Fiziken, ruhen, madden, manen

çok farklıydım.

Şimdi yine karşınızdayım.

Değişmeyen bazı şeylerin olması

ve onun bana bu kadar güç veren

bir şey olması, kendi konuşma alanım

olması beni bir noktada

rahatlatıyor. O yüzden

geç de olsa tekrardan buraya geldiğim ve

tarafınızca kabul göreceğimi bildiğim için

çok mutluyum.

Farkındaysanız bu sefer özledimlere falan

girmedim.

Biraz daha artık böyle korkularımdan bahsedeceğim bir bölüm olacak galiba.

Benim de kendimde yüzleşmem gereken şeyler var.

O yüzden böyle bunu bir jüri karşısında, bir hakem karşısında yapmak istediğime karar verdim.

Hakem olarak da sizi seçtim.

Umarım adil bir maç olur.

Umarım gerçekten bu sefer kendime şike yapmam.

Az önce bölümü kaydetmeye karar vermeden evvel çok yakın arkadaşım İlayda ile konuşuyorduk.

Biraz daha benim bu geri dönmekle ilgili kaygılarımdan bahsediyorduk.

Aslında geri dönmek gerçekten eylemsel olarak bir ülkeden tekrardan geldiğim noktaya,

kökçü dükkanıma dönmek olsa bile aslında yine metaforlaştırılabilecek ve her şeyi de bence kullanabileceğiniz bir şey olacak.

O yüzden anlattıklarım yine özdeşim kurabileceğiniz bir şeyler olabilir ama söz konusu içsel acı çekmek olunca

hem kimsenin yaşamamasını istiyorum hem de bir noktada bunu yaşayan tek insan olmamak istiyorum.

Öyle de bir durumu var.

İlayda ile konuşurken biraz Türkiye'ye döndüğümde geride bıraktığım bir sürü şeyi tekrardan dönmenin beni ne kadar kaygılandırdığından bahsettim.

Çünkü yıllardır sürdürdüğüm bir şekilde düzene koyduğum bir hayatı orada dondurup tekrardan buraya geldi.

Yani farklı bir yere geldim.

Ama benim farklı bir yere gelip farklı bir hayat sürdürmeye başlamam Türkiye'deki İstanbul'daki hayatımı durdurmadı.

O bir şekilde akmaya, ilerlemeye devam etti.

Belki döndüğümde koyduğum yerde bulamayacağım arkadaşlıklarım olacak.

Koyduğum yerde bulamayacağım eşyalarım olacak.

Her şeyden önce döndüğümde artık mezun olmuş olacağım.

Bedenim değişmiş, deneyimlerimle, kazanımlarımla benliğim değişmiş olacak.

O yüzden aslında gerçekten döndüğümde yakalamam gereken ve gerçekten yakalamanın da biraz zor olacağı.

Çünkü kondisyonumun yeterince düştüğü bir durumda bulacağım kendimi.

Bu tabii ki gözümü çok korkutuyor.

Ama İlayda ile konuşurken bana şey dedi.

Hiç endişelenme.

Buraya geldiğinde de farklı şeylerin mücadelesini yaşayacaksın.

Biz gerekirse kendi endişelerimizi, kaygılarımızı senin üstüne atarız.

Onlarla uğraşırsın dedi.

İnanamazsınız belki ama bunu bile çok özledim.

Yani özlediğim şey arkadaşlarımla aynı düzlemde aynı problemleri paylaşmak.

şu an Türkiye'de olsaydım

işte finaller, finaller açıklandı mı

hoca bu notu neden bu kadar adaletsiz

vermiş falan. Mezun

olmak, yüksek lisans bunları

düşünecektim.

Çünkü onların, onlarla olan

WhatsApp grubuna baktığımda işte final

haftasındalar bilmem ne.

İlk defa, 4 sene içinde ilk

defa 8

yarı yılın sonuncusunda

onlardan ayrı bir şekilde

sadece kızlar bol şanslar

deyip sınavlarında

buradaki kendi mücadeleme dönmek durumunda kaldım.

Ve gerçekten dostlarımla aynı düzlemde aynı şeylerin sıkıntısını yaşamayı özledim.

İnsan sonucunda üzülmek varsa bile bazen bir noktada tek başına bir şeylerden keyif almaksansa

aynı düzlemde değer verdiği insanlarla aynı şeylerden muzdarip olmayı istiyormuş.

Onu öğretti bana bu deneyim.

Yani burada bir Erasmus güzellemesi yapıyor muyum?

Yapıyorum.

Ama burada mevzunun Erasmus olduğunu düşünmüyorum.

Burada mevzu biraz bir anda alışılmış şeyin dışına çıkmak.

O konfort sonundan çıkmak ve kendini keşfetmek aslında.

Bölümü kaydetmeden önce bir lavaboya gideyim dedim.

Koridorda yürürken ben yurtta kalıyorum biliyorsunuz.

Koridorda yürürken de bir tane çocuk odasına gitar çalıyordu.

Böyle ama biraz hüzünlü bir şey çalıyordu.

Ben de böyle size söyleyeceklerimi içinde tekrar ederek ki gelin görün ki daha hiçbirini söylemedim.

Koridorda yürüyorum.

Ve kendimi başrol gibi hissettim hayatımda.

Ve sonra fark ettim ki aslında son 5 aydır gerçekten hayatımda böyle bir main karakter edasında yaşıyorum.

Ve Türkiye'ye döndüğümde artık öğrenci olmamanın da verdiği şeyle, sorumluluklarla artık

sen öğrenci değilsin ailen seni okutmuyor simayi bilinciyle.

Artık dönünce bir süre ailemle yaşayacağım.

Geleceğim için bazı şeylerin kararını vermem gerekecek.

Belki üniversite sınavı gibi tekrardan oturup kendimi kapatıp bir şeylere odaklanmam gerekecek ki bu çok uzun süredir aşina olmadığım bir şey.

O yüzden kendi hayatımın ki 23 senedir kendi hayatımı yaşıyor olmamı ve bunun başrolü olmam gerekmesine rağmen

hatırı sayılır bir şekilde sadece son 5 ayda gerçekten tamamıyla kendimi main karakter gibi hissettiğim bir dönemden

tekrardan başkalarının kuralları ile yaşayacağım ve kendi hayatımda bile belki de kendi sözümün geçmeyeceği ve tekrardan figüran olacağım bir konuma düşeceğim.

Bu, bunu gerçekten bir aktörlük üzerinden yorumlayacaksak mesleki bir düşüş müdür?

Yoksa en azından hala mesleğin içinde olmak ve sahne tozunu yutmaktan ötürü keyif alınacak ve müteşekkir olunacak bir şey midir?

Onu galiba Türkiye'ye dönünce göreceğiz.

Ama çok gariptir ki buraya gelirken burada ev gibi hissetmemi sağlayacak şeyler getirmiştim yanımda.

İşte küçük bir periş oyuncak, fotoğraflar, arkadaşlarımın yazdığı notlar.

Bir şeyler bana burayı evim gibi hissettirecek bir şeyler.

Burası bambaşka bir ev oldu benim için.

Bambaşka bir ev.

Sokaklarını öğrendiğim, keşfettiğim bir noktadan sonra

Bundan 6-7 ay önce ya Napoli güvenli mi biraz beni tedirgin ediyor ama diye buraya gelmiş insanlarla konuşmuş bir simayda.

Şimdi Napoli'ye gelmemiş ya da Napoli'nin namını duymuş insanlara ya hayır ya bizim şehir o kadar da kötü değil diye savunuculuğunu yapacak bir simaya evrilmek çok farklı bir deneyimdi.

Ama dünyanın başka bir ucunda yani başka bir ucunda dedim ben de bakmayın uçakla 2 saat falan ama çok farklı bir yerde.

İki saatle yapabileceğiniz en büyük böyle kültürel, bireysel değişime gidiyorsunuz bir anda.

Bunu yapmak ve orada bile kendine bir ev bulmak.

Gerçekten insan kendine yurt yapıyormuş, istediği yeri, yuva yapıyormuş.

Bunu görmek çok cesaret verdi bana.

Çünkü hayatımın o kadar fazla, yani 23 senelik bir hayat.

Tümdüz.

Ailem bakımını üstlenmiş, ben öyle çok zorluk falan görmedim yani.

benim daha çok zorluklarım

kendi mentalitem ve bireyselliğimle

ilgiliydi. Zorlayıcı bir insan olduğumu her zaman

kabul ediyorum ama

hayat bana böyle somut anlamda çok büyük

acılar çektirmedi çok şükür.

Ailemin desteği oldu.

Bazen ailemin problem yarattığı anlar oldu.

Arkadaşlıklarım aynı şekilde

destek oldu, köstek oldu. Ben aynı şekilde

kendime destek oldum, köstek oldum

falan ama böyle çok bir

hayatın sillesini yemedim. Zaten 23

sene yani dümdüz gidiyor işte.

Önce bir yemekliyorsun, hafif yürüyorsun, dört tekerli bisikletten ikiye gidiyorsun.

Sonra bir şekilde yolunu buluyorsun.

Ama yani benim bu 23 senelik prenses hayatımda o kadar dönemeç oldu ki,

o kadar yamaç oldu ki manzarayı seyretmekten ziyade.

Ya artık kendimi şuradan atsam da buna bir son mu versem dediğim.

O yüzden bu kaybolmuşluklarda ve kendimi en ait hissetmem gerektiğini bana toplumun söylediği yerlerde,

evde, ana kucağında, kendi başıma, kendi yorganımın altında

o kadar yuvada hissetmediğim anlar oldu ki

dünyanın başka bir yerinde dilini bilmediğim insanların arasında

kurallarını bilmediğim, kurallarını bilmediğim için 50 euro ceza ödediğim bir yerde

kendimi bulabilmek, kendime yuva yaratmak, bir yerlere ev mesken edinmek

inanılmaz bir şeydi benim için. İnanılmaz bir deneyimdi.

Biliyordum buraya geldiğimde bir şeyler öğreneceğimi.

Ama döndüğüm zaman buraya gelirken disney mayından bu kadar farklı olacağımı bilmiyordum.

Buraya gelirken çok fazla endişem vardı.

Unutulmak, bir şeyleri kaçırmak üzerine.

Bana çok destek oldu arkadaş çevrem.

Hiç ama hiç orada bir şeyleri kaçırıyormuş gibi hissettirmediler bana.

Hep bir şeylerde beni güncel tuttular.

Hep bir şekilde dahil ettiler.

Hep bir şeylerden haberdar oldum.

Şunu da fark ettim mesela.

çok muhabbetimde olmadığı insanlar olsun

instagramda ama işte ismen tanıdığım

o artık biraz memlekete özlemek

ya da bariyerleri aşmaktan mı ne

herkesin storylerine yanıt vermeye

herkese mesaj atmaya

herkes onları çok beğendiğimi

bana çok güzel enerjiler verdiklerini yazmaya

falan başladım aslında çünkü

hem bir noktada gerçekten hayat

güzel şeyleri paylaşmak

paylaşma içinde tutmak için

çok çok kısa bir zaman

sunuyor sana ve

bunu geçenlerde burada tanıştığım

bir arkadaşıma söyledim.

Dünya gerçekten çok acımasız.

Ben buraya geldiğimden beri

özellikle Türkiye'yi de düşününce

gerçekleşen şeyler,

alınan kararlar, ortaya çıkan

suçlar yani o kadar

iç karartıcı ki. Yani dünya

ki bu bizim

yarattığımız ve bizim yaptığımız dünyadan

bahsediyorum. O kadar kötü bir yer ki.

Böyle bir dünyada

hala kendi renklerini korumak,

hala insanlara enerji vermek ve

Ve hala bir şekilde böyle yataktan kalkıp ben yataktan kalktım ve kendi başımı kurtardım demek yerine hadi artık siz de uyanın ve bir günü daha başarıyla tamamlayalım diyen insanların enerjisine o kadar ihtiyacım varmış ki.

O yüzden bunu her gördüğüm yerde böyle takdir etmeye ve bunu empoze etmeye çalıştım kendi hayatıma.

Aslında biraz burada kendime enerji, yeni bir hayat ve her ne olursa olsun bir şeyler için bir kaçış noktam olabileceğine dair bir umut aşınamaya çalıştım 5 ayda.

Buraya ev yapmak çok güzel bir deneyimdi benim için.

Buraya dediğim gibi gelirken beraberimde bir şeyler getirdim.

Şimdi buradan da beraberimde bir şeyler götüreceğim Türkiye'ye.

Getireceğim yani.

Ama bakalım ben burada bir şey bırakabilecek miyim?

Bir iz bırakabilecek miyim?

Birilerinin aklında kalabilecek miyim?

Bu da ayrı bir merak sorusu.

Ama şöyle de bir durum var.

O kadar da tutkunu değilim artık bu düşüncenin.

Yani buraya gelirken gerçekten Türkiye'de hatırlanacak mıyım?

Bir iz bırakmış mıyımdır insanlarda?

Beni özleyecekler mi?

Beni hatırlayacaklar mı?

Gibi endişelerim vardı.

ama buradan giderken

buraya karşı o kadar da büyük bir

soru işaretiyle dönmeyeceğim

Türkiye'ye. Bunun sebebi ne

umursamamam ne de iz bıraktığımdan

çok emin olmam. Burası

bende bir iz bıraktı

ve bu o kadar büyük bir şeydi ki

bu bir izden ziyade tamamen

farklı bir benlik, farklı bir kostüm giymek

gibiydi.

Hani bazen böyle kendinize bir kombin

yaparsınız, çok beğenirsiniz

ama dışarı çıkma konuğuna biraz

cesaret ister. Yani kendinizde o cesareti

bulamazsınız. Ya çok mu aşırı oldu?

Çok mu yargılayacaklar?

Aslında hani çok da bu tarz giyinmiyorum

falan dediğiniz anlar olmuştur. Ya da

bir fikir olmuştur söylediğinizde

farklı karşılaşabileceğiniz.

Bu İtalya serüveni bana

aynen böyle bu türden

yeni bir benlik verdi.

Ben çok yakıştırdım üstüme.

Bu kadar güzel duracağımı düşünmüyordum.

Ama bu benliği Türkiye'ye

geri götürdüğümde nasıl karşılanacak

bilmiyorum.

Ama galiba artık nasıl karşılanacağımı...

Ben umursamaktan ziyade onunla nasıl mutlu olduğumu umursayacak bir simaya dönüşmenin de haklı bir gururu içindeyim.

Çok şey öğrendim buradan.

Çok büyük beklentilerden çok küçük şeylerle çıkıp çok küçük beklentilerin çok büyük sonuçlara evrildiğini gördüm.

Ya tabii dediğim gibi bu Erasmus'la olan bir şey değildi.

Bu İtalya'yla olan bir şey değildi.

Bu tamamen galiba benim hayatımın main karakteri olacağım dönemin buraya denk gelmesiyle ilgiliydi.

Ama iyi ki de buraya denk geldi.

Ben böyle mesela sanattan falan çok anlamam.

Hani sevdiğim bazı sanatçılar vardır.

Caravaggio'ya bayılırım.

Michelangelo'yu severim.

İlayda çok tarihle ilgilidir.

Sanatla ilgilidir.

Onun böyle bana önerdiği basic bir işte sanata giriş gibisinden bir kitap vardı.

Uygarlık, İnsanlığın Ayak İzleri zannedersem.

Ya da Uygarlığın Ayak İzleri şu an adını hatırlamıyorum ama çok tatlı bir kitaptı.

Orada böyle işte Michelangelo'yu, Bernini'yi, Caravaggio'yu, Da Vinci'yi falan okudum.

Ama böyle onların eserleriyle falan çok harmanlı, çok güzel, resimli bir kitaptı biraz anaokul tarzında.

Çok da keyif vermişti bana.

Sonra buraya geldim.

İlk bir tane Caravaggio eseri gördüm.

bok gibiydi. Çünkü

restore etmişler. Resim zarar görmüş.

Resimde karabacılık hiçbir şey kalmamış.

Ama o imzayı görmek

böyle bir içimi cız ettirdi.

Sonra Roma'ya gittim.

En büyük hayalimdi benim kolezyumu görmek.

Nedendir bilinmez.

Kolezyumu gördüğüm zaman sanki böyle hayatımda

yeni bir

level açılacakmış. Böyle ışıklar

ve böyle haaa sesleriyle ben böyle

bir şeye yükselecekmişim gibi gelirdi.

Gördüm.

böyle gözlerim dolu dolu izledim.

Yani ne sanattan anladığından ne kolonlardan

anladığından hiçbir şeyden değil.

Görmek istediğim bir şey vardı.

Derslerde gördüğüm o İngilizce

Solutions Maraton kitaplarında

gördüğüm. İşte Elizabeth

Roma'ya tatile gitmiş arkadaşlarıyla

kolezyumun önünde. İşte hadi bakalım.

Sonra dönüyor ülkesine.

Pastels anlatıyor falan.

Orada gördüğüm kolezyumu kendi gözlerimle

görmek.

Michelangelo'nun David heykelini görmek

Beni mahvetti

Çünkü kendimi şey hissettim

Tam bir main karakterim ben şu an

Ve hani Michelangelo

Ne zaman yaşamış ya bu adam

Yani bilmiyorum bile

Çok önceden yaşamış

Asırlar önce yaşamış

Bambaşka

Şeylerdi

Adam benim yaşımdayken

Heykeller yapmış

Baş kaldırmış

Mermerler almış, mermerler sökmüş, dökülmüş.

Ben 23 yaşımda döndüğümde hivemin geri kalayına ne yapsam falan diye düşünüyorum.

Farklı jenerasyonların aynı yaşta da olsa farklı problemleri işte.

O adam taşı yontuyordu.

Ben onun yonttuğu taşa bakarak kendimi şekillendirmenin derdine düşüyorum.

Ama böyle her ne kadar farklı dönemlerde, farklı asırlarda yaşamış da olsak

hem bu dünyadan geçmek

hem de bir noktada

onun ayak bastı ve onun dokunduğu

oyduğu yonttuğu mermeri kendi

gözlerimle görmek sanki bir noktada

ben böyle Michelangelo'yla

çok yakın bir arkadaşım geldi şimdi

yürüdü Roma'dan danse ediyor

podcast kaydediyorum

tamam

tamam işte böyle

o Michelangelo'nun o

eserini görmek

sanki böyle bir anlığına bizi

dünyada kling diye böyle

temas ettirdi. Ben böyle sanki ona

böyle

son dakika gözümüz kesişmiş de eh sallamışım

gibi oldu. Şimdi çok anlatınca çok kulağa saçma geliyor.

Farkındayım. Ama gerçekten farklı bir şeydi. Yani

o derslerde gördüğün, kitaplarda okuduğun

işte ya da İtalya tatilinden

bir tane akrabanın getirdiği üstünde bulunan

o Davut heykelini görmek

ve ha siktir olmak inanılmaz

bir şeydi benim için. Gözlerimle onu

görmek sanki bu gözlerle

daha neler neler görebileceğimin

bir fragmanı

gibiydi. Ve gerçekten

koştura koştura bunu sizinle

paylaşmak istedim.

Roma Kolezyumunda

belki bir saat oturup böyle

kolezyumu seyrettim.

Aynı bizim buradaki işte

Ayasofya gibi

işte arkeoloji müzesi

gibi bir kısmı restorasyonda

bir kısmında işte turistler

sürekli birileri bilet satmış

aynı hengame. Ama

ilk defa o sanattan

anlamayan, tarihten anlamayan, kolonlara

dahi hiçbir şey anlamayan

ben

oraya baktığımda sadece

bir dönemi gördüm.

Bir dönemi

orada birilerinin yaşadığını, savaştığını

birilerinin o kalezime

giremediğini ve birilerinin orada oturabilecek

kadar ayrıcalıklı olabildiğini gördüm. Etrafında

birileri soğuk su, birileri şapka,

birileri şemsiye satarken.

Birileri oturup arkadaşıyla konuşur,

birisi sevgilisiyle tatile kavga ederken.

Ben oraya baktığımda gördüğüm tek şey

hayatımda ilk defa belki de

orada yaşanan

bir hayatı, bir dönemi

görmekti. Dedim ki buradan insanlar geçti

ya. Hiçbirini tanımıyorum.

Buradan insanlar geçti.

Ve galiba bu yüzden de artık

ben Türkiye'ye döndüm de İtalya'dayız

bırakacak mıyım diye

düşünmeyi bıraktım. Yani birileri

çünkü yürüyecek yine yollarda.

Benden 3 sene sonra

falan da herhalde Erasmus olur diye düşünüyorum.

Birileri belki yine Napoli'ye falan

gelecek. Ama sonucunda şöyle

olacak. Kendilerini

başrol gibi hissedecekler. Sonra

böyle etraflarına bakıp şey diyecekler.

Oğlum burada kimler yaşamıştır ya?

Kimler geçmiştir?

Benim böyle sarhoş olup sokaklarına

yerlerine kustuğum sokaklarda geçerken

burada kimler neler yapmıştır lan diyecek birisi.

Ben o zaman zaten İtalya'da izimi bırakmış olacağım.

Galiba insanın biraz hayatı, kendi hayatında başrol,

başkalarının hayatında da kısacık bir saniyeliğine bile olsa figüran olmakla geçiyor ve anlamlandırılıyor.

O yüzden bundan sonra İtalya'ya gelen birileri olduğunda

işte buranın çok meşhur bir pizzasını yediklerinde

çok iğrenç bir yemeğe çok fahiş fiyatlar ödediklerinde

ya da umarım oğlum ya bir zamanlar Türkiye'de 10 liraymış 1 euro ne zorluklar çekmişlerdir dediklerinde

ben böyle oradan flashback gibi geçiyor olacağım.

Yine kaygılarımla, endişelerimle, bugün ne yesemlerimle vücudumu karbonhidratla doldurmak

ama bununla birlikte hala umut dolu olmakla orada figüranlığımı tamamlamış olacağım.

ve galiba kendi hayatımın başrolü olmaktan daha fazla mutlu eden tek şey de bu olacak benim.

İthal'e müthiş bir maceraydı.

Ben yetişkin olmaya çok hazır değilim.

Ama gariptir ki, bunu daha önceki bir bölümde de söylemiştim zannedersem,

mesela şu an ölsem yaşayabileceğim en yaşlı anında olacağım.

ya da bundan belki

100-200 sene önce

insanlar 30-40 yaşında

ölürlerken ben belki şu an en yaşlı

sayılıyor olacaktım ama şu an çok gencim

belki

100 sene sonra bu işler tamamen değişecek

hiçbir fikrim yok

ama yine de böyle daha yaşanacak

çok yolumla gezilecek çok şeyim

görülecek çok şeyim olmasına rağmen

kendimi böyle

bir hayata birden fazlasını

sıkıştırmış gibi hissediyorum.

Ve bundan çok büyük bir mutluluk duyuyorum.

Hani yetişkin olmaya hazır

olmamakla birlikte kendimi

birçok şeyde hiç olmadığım kadar yetişkin

hissediyorum. Şimdi ben artık

mezun oluyorum. Psikolog

olacağım herhalde.

Bilmiyorum yani çok garip.

Bir şeyler hazırlanacağım.

Bir şeylere başvuracağım.

Bir süre ailemle yaşayacağım.

Böyle hayat bilinmezliklerini bana getirecek falan.

Hani şey

düşünüyorum ya oğlum sen böyle podcast

yapıyorsun falan ama bu ne kadar etik olacak

sen psikolog olunca falanındayım.

Sonra oturup diyorum oğlum insanlar influencer

ya bütün hayatlarını paylaşıyor. Boşver

falan yapıyorum ama her ne

olursa olsun gerçekten galiba

su akıp yolunu buluyor.

Ama benim için vazgeçilmez

şey hani bu kadar akan yolunu

bulan suda bir can simidi gibi

kendime bir konuşma alanı yaratmak.

O yüzden bunca

deneyime rağmen bu deneyimi

deneyim yapan esas şeyin onu dillendirmek

olduğunu fark ettim.

Siz de belki fark etmişsinizdir ki

bölümün başından bu noktaya kadar

başlangıçta böyle bir

arenaya çıkar gibi korkuyla

konuşmaya başladığım bir noktadan

artık gerçekten sanki kendimle karşı

karşıya oturmuş kahve içiyor

gibiyim. Ve gerçekten

şansım olsaydı da

bundan 6 ay önceki simere dönüp

şey derdim. Yani öyle hiç

klişe ağlama bak her şey

çok güzel olacak falan asla demezdim bu arada.

Ama şey derdim.

Hani sen yine ağla. Bir dibi gör.

Çünkü oraya gittiğin zaman

yükselme anını gördüğünde

çok daha büyük bir yeme kazanacaksın ve

çok daha farklı bir şey göreceksin.

Gerçekten bazen insanın

kendi iç karanlığını görmek, iç kuyularında

boğulmak.

Böyle yukarı çıktığında hani çok karanlıkta

oturunca ışığı görünce gözlerin kamaşır ya.

Onu yaşatıyor insana. Belki

gelmeden önce bu kaygıları yaşamasaydım.

Bu kadar ağlamasaydım.

Bir şeyleri kaybetmekten ve kaybolmaktan bu kadar korkmasaydım belki kaybolmakla karşılaştığımda ve gerçekten sokaklarına kaybolduğumda bu kadar da keyif almayacaktım.

Ya da kaybolduğumda korktuğum kadar da kötü olmadığını fark etmeyecektim.

Çünkü o korkuyu yaşamamış olacaktım.

Ama şunu derdim.

Yani şu anki kendinin tadını çıkar.

Çünkü 6 ay sonra geri döndüğünde eskisi gibi olmayacaksın.

Hani tabii insan böyle aslında biraz güneşlenmek gibi.

Derisini yeniliyor, derisinin rengi değişiyor.

Ama böyle kışın falan tekrar keselene keselene, duş ala ala bir şekilde eskiye dönüyorsun.

Sonra yaz geliyor, tekrardan bronzlaşıyorsun.

Böyle sanki aslında derinin üstüne sürekli bir deri atar gibi, deri ekler gibi katman katman ruhsal olarak da genişliyorsun.

genişliyorsun. Bir şeyler yaşıyorsun. Bazen

çok bronzlaşıyorsun. Bazen bembeyaz

oluyorsun. Bazen öyle şeyler yaşıyorsun ki

ruhsal olarak bile betin benzin

atıyor. Bu ne olursa olsun o deriyi

korumaya, o deri de seni korumaya

bir noktada devam ediyorsunuz.

O yüzden hiç değilse

sağlam geldim. Sağlam

döneceğim. Çok büyük öğretilerle

döneceğim. Yani

bir sürü olay geldi başıma. Onları

mutlaka böyle bir bölüm

konuk falan aldığımda uzun uzadıya

anlatır, konuşur üzerine şakalar

komiklikler yaparım. Burada beni saatlerce

ağlatan şeylerin dalgasını hep

insanlarla geçmek

beni çok eğlendirmiştir.

Terapistimi pek o kadar eğlendirmese de.

Ama ve lakin

bir şekilde

beş ayı tamamladık be o kızlar.

Tamamladık yani.

Kalpler mi kırmadık?

Kalplerimiz mi kırılmadı? Geriye mi

dönmedik?

Ama bir şey söyleyeyim mi? Geriye

dönmek için böyle

farklı bir ülkeden geriye dönmek bile gerçekten bambaşka bir serüvenmiş.

Yani Türkiye'de yaptığım birçok şeyin aynısını yaptım.

Geriye döndüm, pişman oldum, ağladım, güldüm, eğlendim.

Ama her şey buradan daha farklıydı.

O yüzden ben çantam çok dolu dönüyorum Türkiye'ye.

Ve bu öyle konu komşuya, bankaya dağıtmak gibi bir şey olacak aslında.

kazandığım her şeyi çevreme, insanlara

ama her şeyden önce kendime tabii ki en fazlasıyla

dağıtıyor olacağım.

İthalya serüveni bende çok büyük izler bıraktı.

Eminim ki bende onu da bıraktım.

Ama böyle hafiften toksikleşen

ama çok sevdiğin sevgiliden ayrılmak gibi

artık bitmesi lazım.

Çünkü sürerse biliyorsun ki yaşadığın anıların da artık boku çıkacak

ve hiçbir şeyi güzel hatırlamayacaksın.

Benim artık dönme vaktim geliyor.

Artık böyle mutfak için kendime bir şeyler almamaya, her gün makarna pişirmeye, spor yapacağımı aman boşver zaten kaldı 25 günün döndüğünde başka işim mi var demeye yavaş yavaş kıyafetlerime sığamamaya başladım.

Ama bir şey söyleyeyim mi içim de içime sığmadı burada.

O yüzden aldığım kilolar da kazandığım deneyimler de adamın ak sütü gibi helal olsun bana.

Çok teşekkür ederim. Oradaydınız, beklediniz ve beni duyuyorsunuz.

Ben size demiştim, tılınızı pırtınızı toplayın, hep birlikte İtalya'ya dönüyoruz diye.

Şimdi artık geri dönüş zamanı.

Umarım benim yolculuğumdan çıkarttığım dersler, belki sizin hayatınızın böyle bölümünüzün ana dersi olmayacak ama

umarım böyle keyifle dinleyeceğiniz ya da hayat mücadelenizde ortalamanızı yükseltmek için aldığınız bir seçmeli ders olacaktır.

Ama dilerim ki beni keyifle dinlersiniz.

Hiçbir zaman o problem çıkartan hocalardan olmayacağıma söz veriyorum.

İyi ki geldiniz.

İyi ki tekrardan birlikteyiz.

Ben yakına geri dönüyorum.

Ama hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Sizi seviyorum.

Kendinize iyi bakın.

Ve bu arada ağlamadan bitirdiğim, inanılmaz keyifli olduğum ve bence samimiyetime inanacağınız bir bölümden sonra

benim burada hayatımı kurtaran birkaç şeyden de bahsetmek istiyorum.

tabii ki

yani şey değilim

Almanya'da yaşayan bir gurbetçi değilim

ama yine de burada bir gurbet

bir sıla hasretiyle

zaman zaman Türkiye'yi aradığım çok oldu

ve o anlarda beni kurtaran iki şeyi

önereceğim size

reklam zamanı artık sen o kız değil misin büyüdü ve reklam veriyor size

ama kesinlikle

kendisi

inanılmaz marka giyinip de

trend yol linki hazırlayan çünkü siz anca

bunu giyebilirsiniz fakirler diyen bir influencer

olmadığımı belirterek

tamamen kendi keyfimle izlediğim

bana kendimi evdeymiş gibi

hissettiren ve beni inanılmaz

derecede mutlu eden

iki enerjik insan önericem size.

Bir tanesi Aynadaki Bu Ben

Benim bölümünden hatırlayacağınız ve body

pozitivite üzerine konuştuğumuz İdil'in

İdil Kızılkaya YouTube hesabı.

Bir tanesi de hem dinleyicim

hem destekçim hem de

çok sevdiğim bir arkadaşım olan

Yaren Şafak. Yaren Şafak

YouTube vloggerı ikisi de.

Onların YouTube kanalları.

Bunları izleyip bakmanızı öneririm.

Benim sadece sesten ibaret olmadığım başka bir platform olsaydı inanın onlar gibi olurdum.

Ama ellerine de su dökemezdim.

Umarım bakarsınız.

Sizi seviyorum.

Kendinize iyi bakın.

Ve kaç zaman geçmiş olursa olsun umarım umutsuzluğa alışmamış ve yatağa küs girmemişsinizdir.

İtalya'dan kocaman öpücükler.

25 gün sonra öpücüklerinizi Türkiye'den alırsınız.

Sevgiler.

İzlediğiniz için teşekkür ederim.

İzlediğiniz için teşekkürler.