rüya pazar ile alışılmış yalnızlık

Herkese merhaba. Sen O Kız Değil Misli'nin yeni bölümünde.

Bugün ben de uzun süredir istediğiniz bir konukla birlikteyim.

Rüya bugün bizlerle ve ben de aslında uzun süredir sessizliğimi sırf konuşacak şeyleri bulmak istediğim o yegane kişiye saklıyordum.

Ve bugün Rüya da bizimle. Bence inanılmaz dolu bir konuşma, bir sohbet olacak.

Hepiniz hoş geldiniz. Rüya sen de hoş geldin.

Merhabalar, hoş bulduk.

Nasılsın?

İyiyim, sen nasılsın?

Teşekkür ederim, ben de iyiyim. Çok teşekkür ederim öncelikle geldiğin için.

Çünkü senin benim dinleyicim olduğun, benim senin takipçin olduğun bir düzlemden burada ortak bir şey yapabilmek bence çok keyifli.

Kesinlikle.

Ve sen de takipçilerine sordun ve epey bir şey konuşmamızı istediler aslında ve çok da kıymetli şeyler istediler.

Bugün bakalım ne konuşacağız.

Ama ben önce seni hem bilenler bir daha bir hafızalarını tazelelesin hem de bilmeyenler bir tanısını istiyorum.

Kendinden bahsetmekte başlayabilirsin bence.

Tamam. Öncelikle ben de teşekkür ederim ve uzun zamandır dinlediğim için burada olmak çok sürer geliyor. Başlıyorum. Ben Rüya Rüya Pazar. Yurt dışında İrlanda'da şu an üniversite okuyorum ama yani yazları İstanbul'dayım. Asıl Karadenizliyim.

makine mühendisliği okuyorum

ikinci sınıf ve

başka

yani youtube kanalım var

ve video çekmeyi ve editlemeyi seviyorum

ama bazen kendimden soğuduğumda

video atmaya üşeniyorum ve böyle

geri atıyorum ama yine de

bir şeyler çekmeyi ben de kaydetmeyi

sonradan kendime geri bakmayı büyüdüğümü görmeyi

seviyorum böyle yani böyle

kolektif olmayı genel olarak seviyorum

o yüzden bu podcast yani çok heyecanlı

şu an çok güzel yani ben

heyecanlı paylaşıyorum kesinlikle.

Ve YouTube'a nasıl başladığını da böyle bir

sormak istiyorum aslında. Çünkü bunu hiç

seninle de konuşmadık. Tamam.

Ben böyle ortaokulda

başlamıştım aslında YouTube'a. Böyle bir tane

arkadaşım vardı ve onun dışında kimseyi

sevmediğime inanıyordum. O yüzden

hani belki böyle bir dış

dünya yani yaşadığım

hani küçük böyle hani yerden

sürekli gördüğüm insanlardan uzaklaşmak

için kullandım. Çünkü daha yaşım, dünyayı

keşfetmek için çok küçüktü yani.

ve öyle başladım. Sonra

aslında konuşmayı severek başladım. Sonra

garip bir şekilde editlemeyi

kaydetmeyi ve böyle kendimi susup

izlemeyi daha çok sevdim. O yüzden

birazcık kanalım tabi o eski ortaokul

videolarım yok ama böyle bir evrildi

ve daha

hani sadece anlarıma

dönüştü. Şu anda mesela

o YouTube'a başladığım halinden daha böyle

karakteristik bir alana dönüştürmeye

çalışıyorum. Peki böyle dönem

dönem geri dönüp o videolara baktığında

hayatını düzgün bir şekilde yansıttın

ya da o dönemki rüyayı gerçekten

represent ettiğini düşünüyor musun?

Evet.

Bence

ben yani hatta sene başlamadan

bunu söylemiştik aslında takipçilerimiz

bizim hani tanıyorlar ve bazı şeyleri

tahmin edebiliyorlar ki ben de bunu bazen

yorumlarda çok fark ediyorum.

Hani ben bir tabii ki videolarımda

çok bazen gerçekten realistik

olmayan veya majör yaşadığım

olayları gizleyip daha böyle

mesela cilt bakımı yaparken

çekiyorum kendimi orada sakin olmak için.

Ama mesela orada konuşmamamın bir sebebi

var veya orada sadece izlemelerinin

bir sebebi var. Yani geri dönüp baktığımda

ha tamam ben olayları

bildiğim için ve o zamanları hatırladığım için

doğru yansıttığımı düşünüyorum.

Ama bir yandan da böyle çok

düzenli, sakin ve

dingin olmasını istiyorum videolarımın.

Beni de öyle hissettirmesi için.

Ama beni öyle hissettirmesini istemem.

Yani aslında öyle olduğu anlamına gelmiyor.

Aslında biraz şey

senin nasıl hissetmek istediğini önceliklendirerek başladığın işlerde

bence daha gerçekçi ve daha uzun soğuklu bir şey yakalıyorsun.

Yani ben de podcastta böyle hissediyorum çünkü.

Hani ben de çok o dönemki hayatımda çok majör bir olayla başladığım için

hani aslında biraz konuşayım ve bana iyi gelsin noktasındaydı.

O yüzden belki zaman içinde bilmiyorum hiç bunu yaşadın mı

bazen insanların beklentileri seni biraz boğmaya başlıyor ne yalan söyleyeyim.

Yani insanlar senden bir şey bekliyor.

Çünkü sen üretiyorsun onlar tüketiyor ve anlaşılır bir şey ama hani bir durup bir düşünmesi de düşünmelerini de istiyor insan yani sonuçta ben hayatımdan bir şeyler yaşayıp da burada paylaşıyorum.

Baya seri üretimdeyim.

Hani o yüzden gerçekçiliğini bir noktada koruyabilmem için hayatın kendi akışında olmam lazım o yüzden belki bizim gibi kendi hayatından bir şeyler üreten insanların çok da üretim sürekliliği aynı olmuyor.

ama ben işin bu kısmını daha çok seviyorum

daha gerçekçi geliyor

ve biz seninle aslında bir buçuk senedir

yani sen daha önceden belki podcast'ı biliyorsun

ben hep ismem biliyordum

ilk defa böyle yüz yüze geliyoruz

ve aslında ikinci kez tanışıyoruz

ve senin de aynı zamanda

yani üreten iki insan olarak

ben de dönem dönem bazen eski bölümlerime bakıyorum

çok dinlemeye

evet onu soracaktım ben de sana

mesela ne zamanlar bakıyorsun eski bölümlerine

ya çok ben kendimi dinlemeye tahammül edemiyorum

ne yalan söyleyeyim

Ama arada dönüp baktığımda genellikle kendimi çok çıkmazlığa ya da artık bir şeylerin yoluna girmesine çok daha mümkünat yokmuş gibi hissettiğim dönemlerde ya bir dakika biz farklı şeyleri atlatmıştık ve nasıl atlattık diye aslında kendimden tüyü almak için dinliyorum.

Çünkü benim böyle hayatta birkaç çok korktuğum şey başıma geldi.

Yani bir arkadaşından kazık yemek.

Çünkü arkadaşlık benim çok romantize ettiğim bir şeydi.

Ya da hani günün birinde bir uyanıyorsun ve hiç sevilmediğini hissediyorsun falan.

Böyle gerçekten kabusum olan şeyler gerçek hayatta karşıma çıktı ve düşünürken atlatması zor şeylerdi.

Ama yaşadım ve atlattım.

O yüzden çok beklenmedik şeylerle karşılaştığımda böyle sanki tutorial izlermişim gibi YouTube'dan.

Cevapları geçmişte arıyorsun.

Aynen cevabı kendimde ve geçmişte arıyorum.

Zaman zaman dinliyorum yani ve aslında hali hazırda olan, yaşamış, bitmiş bir simayla yeniden tanışıyorum.

Burada seninle ikinci kez tanışıyorum ve sana da gelen aslında konuşmamızı istedikleri konulardan biri bir insanla ikinci kez tanışmaktı.

Aslında biraz oradan başlamak istiyorum.

Belki şeyden başlayabilirim

Sana şunu sorarak

Hiç böyle hayatta birisiyle tanıştığın

Ve bunun böyle bir hezeyanla sonuçlandığı

Ve belki tekrar tanışırız

Dediğin ya da umduğun biri oldu mu?

Kesinlikle oldu

Bu genellikle

Lisenin

Mesela ortaokulun ortasından

Lisenin başına kadar olan kısımda

Çünkü hep ben de seni dediğin gibi

Arkadaşlıklarımı çok romantize edip

Hep sonsuza kadar sürecekmiş gibi hissediyorum

Hatta daha

Mesela dün bir arkadaşımla yakın bir arkadaşımla kavga ettiğimde bile bu beni etkilemesinden daha duygusal sebeplere yöneliyorum.

Ve hayatımda gerçekten birkaç insanla ikinci kez tanıştığıma inandım.

Veya belki birinci kez tanıştım ve hoşuma gitmedi.

İkinci kez tanışmaktan korktum.

Ama belki ileride ikinci kez tanıştığımda ve ben de büyüdüğümde ve o da büyüdüğümde sanki...

Belki bu evrilmiş hallerimiz birbirini sever ve birbirine iyi gelir.

Ama hani o zamanda şu an iyi gelmemesini bile bir romantize etme durumu olduğunu düşünüyorum.

Ya bence biraz şey yani romantize etmek biraz hayatın gündelik akışını kolaylaştıran bir şey.

Biraz daha tahammülü kolaylaştırıyor.

Aynen öyle.

Yani ben mesela romantik ilişkileri son dönemde hayatımda çok kutsallaştırmaya başladım.

Belki uzun süredir yaşamadığımdan da kaynaklı.

Ne anlamda peki kutsallaştırdığın?

Yani.

Rutinine katarak mı?

Evet yani şöyle bende olmayan bir şey şu an ve istediğim bir şey.

ve en son yaşadığım romantik ilişki çok da sağlıklı değildi falan.

Ondan önce yaşadığım ilişkide de şeyi fark ettim.

Benim sevgililik olarak adlandırdığım şey aslında o dönemki partnerimin

randevulaştığı bir kadın olarak beni konumlandırdığı bir şeymiş.

Yani alma verme dengemiz bozukmuş.

Anladım.

O yüzden ben aslında uzun süredir bir romantik ilişki içinde değilim.

Belki bu yüzden de hayattaki birçok şeyi fazlaca romantize ediyorum.

Hani bir boşluğu dolduruyorum.

Ama bence ikili ilişkilerin inanılmaz böyle gerçekten kutsallaştırdığım

tarafı özellikle 20'li yaşlılarda

ki sen 20'lerin başındasın.

Ben ortalarını bitirmek üzereyim.

Çok şöyle bir tarafı var yani her gün

inanılmaz değişiyorsun. Mesela

belki bu bölümü kaydettikten sonra evine

giderken bambaşka bir kapı açılacak

hayatında. Sen her gün

değişiyorsun ve partnerin de değişiyor.

Bir de 20'li yaşlarda hayata

çok fazla meşgale giriyor. Üniversite gibi

aileden ayrılmak gibi.

Hobilerin değişiyor. Birçok şey değişiyor.

Bu partnerin içine geçerli ve

aslında ilişki biraz bir Rus

ruleti. Yani bizim yarınki versiyonlarımız

hala birbirini seviyor olacak mı?

Yani aslında her gün hem kendi

versiyonunla tanışıyorsun hem o

insanın kendi versiyonunla tanışması için

alan tanıyorsun ve sonra yeni

versiyonlarınız bir araya geliyor ve şey

bugün de seviyor muyum aslında?

O yüzden aslında her gün birisiyle

yeniden tekrar tekrar tanışıyorsun

ve patlak vermemesini

umuyorsun sadece. Hani

korkutucu bir tarafı var ama çok da

çekici geliyor bana. Kesinlikle

katılıyorum dediklerine. Yani bu başta

bahsettiğim şeyin tam tersi olayı aslında.

İlk başta ilk tanıştığın

versiyonlar belki birbirini seviyor ama

her gün yeniden tanıştığında belki

sen daha kendinin

ben bugün nasıl değişeyim diye düşünmezken

başkasını düşünmek de zor.

Özellikle dediğin gibi 20'li yaşların başında

insan rutinde kaybolmaktan

çok kendi içine dönmeyi veya

başkasının içine bakmaya vakit ayırmak

bence düşünüldüğünden de daha zor.

O yüzden işte

günlük yapmak, kendinin sesini

kaydetmek, hayatını

kaydetmek insan yine böyle bir

ayakları yere sağlam basıyor. Diyor ki tamam

ben en azından bu versiyonumu biliyorum

şu an geri dönüp bakabilirim. Evet.

Birisiyle tanışınca ismini not almak gibi bir şey aslında.

Kesinlikle. Kesinlikle. Aynen

öyle. Hatta ben de sevgilimle ilk

tanışımda ismini not almıştım birinden

duyunca ve

hani şu an geri dönüp o nota

baktığımda bile o hisleri geri de hissediyorum.

Yani zaten bence bu yüzden çok fazla

yani belki jenerasyon olarak

bir şeyler kaydetmeye meraklıyız. Yani

o versiyonları kaybetmekten

çok korkuyoruz ama aslında

ben onları kaybettiğimizi düşünmüyorum. Sadece

üstüne ya bir şeyler ekleniyor

ya da bir şeyler çıkıyor ama

yani bu böyle bir acıyla

bir ayrılıkla büyümek gibi bir şey.

Hani gerçekten birini geride bırakır

mıyız? Hani gerçekten ben kimseyi

hani eski arkadaşlıklar, eski

sevgililer, ailenden

biri olabilir. Hani ben gerçekten hiçbir

şeyi geride bıraktığımıza inanmadığım için

bu yeni

versiyonlarımızı da yani tanıştığımız

belki hani geri dönüp baktığımızda

ben bu insanla nasıl arkadaştım

şu an olamam diyoruz

ve sonradan diyoruz ki artık ben bu insan değilim

ama sen o insansın

sadece farklı bir şeyler katıldı

veya eksildi

çok aslında kümülatif bir şey yani sürekli birikiyorsun

ve yani

bu kadar birikmeye nasıl ağırlaşmıyoruz

ya da belki ağırlaşmak mı bizim işte bu gerçek hayatta

depresyon dediğimiz

ya da büyümek dediğimiz şey bilmiyorum ama

aslında şey aklıma geldi

sen şu anki sevgimle ilk tanıştığımda

adımı not aldım dediğinde

şeyi fark ettim ya aslında

biz birisiyle

yeniden tanışmak değil de ya da

bir insanla işte tekrardan tanışmak

istiyorum değil aslında biz kimi hatırlamak

istediğimize kendimiz karar veriyoruz

ve belki de işin güzel tarafı o yani

bir noktada da aslında

çünkü hayat çok senin dışında

dönmeye devam ediyor ve aslında

belki de birçok noktadan

senin yerine de karar veriliyor o yüzden

biricik hayatında kimleri

hatırlamak istediğine karar vermek kimleri

tutmak istediğine karar vermek çok kıymetli

ya da hani dedin ya ben artık bu

insanla arkadaş olmak istemiyorum diyorsun

ama bunun için bile aslında belli

bir deneyim gerekiyor yani

bir şeyleri deneyeceksin ya mesela

bende şey çok oldu yani

birisiyle çok yakınım her şey çok yolunda

gidiyor ama içimde bir şey asla tutmuyor

yani tutmuyor biliyorum yani

bir şey kötü çıkacak hani

annen böyle bir arkadaşın

hiç gözü tutmaz ve mutlaka bir şey çıkar ya

bir noktadan sonra

belki de bizim jenerasyonun bu

büyüme noktasındaki yemesinin çok hızlı

olmasından kendi kendinin annesi

oluyorsun ve içinde bir şeyler aslında

seni dürtüyor neyin sana iyi gelip gelmeyeceği

ile ilgili yani

benim çok hayatımda böyle

bu insanla tekrar tanışmak isterim

olayım birkaç kere oldu

ve son dönemde oldu

yani bir tanesi şey

belki bir tık daha aslında intikam

vari bir duygu hani

o insanlarla olduktan sonraki versiyonun

çok büyük bir iğme kazandığında

onu görmesini istiyorsun

aslında beni durduran şey ya da

ayağımdaki pranga belki de

bu insanın kendisiydi ve

onsuz yapabiliteni göstermek

istiyorsun bu belki biraz

Türk kadını olmakla bile ilgili olabilir

her şey ayaklarını çok fazla yere

bastırdığı için

bilmiyorum çok neyle ilgili bir orada

hissetmiştim bir de çok fazla

emek sarfettiğim ve bir türlü

düzgün bir çıktısını alamadığım bir ilişkiden

sonra hani belki

bir 10 yıl geçer ve tanıştığımızda

tekrar birbirimizi buluruz

ve severiz gibi bir umut vardı içimde.

Ama bunun da aslında yani

25 yaşındayım 10 yıl sonra

35 olacağım. Hani 10 yıl sonra yeniden

tanışmak harbiden yeniden tanışmak

mı oluyor? Yani çok sıfırdan bir adam

tanımak aslında. Hani

bu umut da aslında biraz şey

şu anki Simay'ın sadece sırtına

bir teselli gibi. Yani

bilmiyorum çok hayatımda galiba

yeniden tanışmak istediğim insan

yok gibi benim.

Şu an evet öncelikle şeye değinmek istiyorum.

Hani hatırlamak istediklerimizi biz seçiyoruz.

Gerçekten öyle.

Asıl o bahsettiğin depresyonda da hani kendimizi hatırlamak istediğimiz ama biz seçmediğimiz için ve her şeyi hatırladığımız için bence orada problemler çıkıyor.

Çünkü eşit bir teraziye koyamıyoruz karşıdaki insanla kendimizi.

Kendimizi tam çıplaklığıyla böyle yargılarken karşıdaki insanı hatırlamak istediğimiz kısımlarına hatta insanı hatırlamak istediğimizde koyuyoruz.

O bir dengesizlik ve aslında kafamızda haksızlık ediyoruz kendimize.

Kesinlikle.

Çünkü ben de bunu kuzenimle, arkadaşlıklarımla, sevgilimle çok konuşuyorum.

Ve çok yani insanların fikrini merak ettim bir konuda.

Ve tam dediğin bir şey.

Hani doğru zaman doğru insan.

Hani o insan senin hayatına doğru zamanda girmedi olayına.

Ben mesela şahsen hep şey diye düşünüyorum.

Yani bunu düşünmek gerçekten çok yıpratıcı.

Çünkü kontrol edemeyeceğim büyük bir döngüde, belki cahillik mutluluktur derler ya, o kadar farkında olmana gerek yoktu her şeyin.

Evet, farkındalık çok büyük bir lanet bu arada bence.

Aynen öyle.

Ve şeye katılmıyorum. Ben kendi en azından deneyimlerimle, bir insan gelmesi gerektiği zaman da hayatına gelir ve bir oday olması gerektiği zaman da olur.

Sen bunu hak ettin, bunun yaşaman gerekiyordu büyümek için değil. Belki onu yaşamasaydın da büyüyecektin.

Ama senin hayatında yani sen daha 35'i mesela diyorsun yarın olacağı bilmiyoruz ve hani bilmiyorum ya ben onun gerçekten böyle bir kendini teselli etme durumu olduğunu düşünüyorum.

Bu zaman doğru değil belki 10 yıl sonra doğrudur.

10 yıl sonra tekrar tanışırız.

Bence o insan zaten o zaman hayatına girmesi gerektiği için girdi.

10 yıl sonra da aynı durum yaşanabilir tabii ki olur ama biraz kendimiz böyle düşündüğümüzde en azından ben böyle çok taktığım için bir kere bunu düşündüğümde o düşünceden kopamıyorum ve onu beynimin arkasına atıp hayatıma devam edemiyorum.

Şey gibi ya hani böyle hazırsın artık ve çok sıcak yani denize girmen gerekiyor ama bir türlü giremiyorsun yani.

Aynen öyle.

Bir türlü salamıyorsun kenarda olmayı.

Evet.

Kesinlikle.

Şey soracaktım sana yani peki başına kötü bir şey geldiğinde ya da gerçekten ben bunu hak etmediğim dediğinde onun tesellisini nasıl veriyorsun kendine?

Yani kendini nasıl telkin ediyorsun başına kötü bir şey geldiğinde?

Ya da çok büyük bir kırgınlık yaşadığında hani senin elinde olmayan dış bir şey seni etkilediğinde nasıl başa çıkıyorsun?

Yani şey durumu, öyle durumlarda üzüntüden çok sinir duygusunu hissediyorum.

Çünkü ben bu kadar hassas olurken, dikkat ederken bu nasıl oluyor?

Kendinin orada kontrolde olmadığını hissetmek çok üzücü gerçekten.

Senin etkin dışında gerçekleşen olaylar yüzünden üzüldüğünde.

Ve ben kendimi teselli etme şeklim, kendime tamam bu durumda kontrolde değildim.

Ama bundan sonrasında benim bunu gerçekten nasıl hissettireceği konusunda kontrol sahibiyim.

Hani bu şey demek değil.

Bir anda sabah 6'da uyanmaya başlayıp koşuya çıkıyorum çok büyük bir hayal kırıklığı yaşadıktan sonra.

Hayatımı düzene sokuyorum.

Hayır.

Hiç sokmuyorum yani haftalarca, aylarca belki.

Hayal kırıklığını yaşıyorum ama her zaman kendime hayal kırıklığının ben olmadığımı hatırlatıyorum.

Kendi başkasına karşı bir hayal kırıklığının olduğunu hatırlatıyorum.

ve gerçekten her şeyin de geçici olduğunu sürekli hatırlatıyorum kendime.

Çünkü kendi sinirim hislerim bile o kadar değişiyor ki

daha bunun farkına varamayıp ileriyi göremiyorum.

Hani çok sancılı.

Başkasının sancısını da anladığımı zannetmek ona haksızlık gibi geliyor.

Peki bu hani neyin ne zaman olacağını bilememek

ya da hayal kırıklıklarının olabileceğini bilmek.

Yani biraz da hayatın geçiciliği dedin.

Sana da gelen sorulardan birinde şey vardı.

hani hayatın bu geçiciliğini

bilmeme rağmen nasıl mutlu

olabilirim diye sormuştu birisi. Evet.

Ben onu düşünüyorum yani kafamda yer

etti biraz. Mesela sen

ne düşünüyorsun bu konuda yani

şimdi ben de düşünüyorum

bir yandan yani hayat geçiciyken nasıl

mutlu olabilirim diye.

Açıkçası bu biraz

zor bir ikilem yani

ya gerçekten yani hayatın geçici

olduğu gerçeğine tamamen

tutulu kalıp bu yüzden mutlu olmalıyım

diye düşünmek bana biraz şey gibi hissettiriyor.

Mesela yurt dışına

çıktığında görülmesi gereken her yeri

görmek ve o yüzden sürekli

Google Maps'e falan bakılı kalarak

gezmek gibi ve bu benim... Ve döndüğünde bir şey

hatırlamamak. Hiçbir şey hatırlamıyorsun. Evet. Çünkü

internete gördüğün ve birilerinin

önerdiği bir mekana gitmişsin.

Görmen gerektiği için belki ilgi

duymadığın halde bir müzeye gitmişsin. Sanki akışa

böyle sahip çıkmaya çalışıyorsun. Evet ama

yani hani birisi sana sormuş ya

ya akıntıya kapılırsam ama yanlış yöne

gidersem. Hani biraz

başkalarının çizdiği yolda gitmek

kolaycılık aslında yani

hani bu tamamen işte seyahat hesapları

falan evet hayatı kolaylaştıran şeyler

ama biraz da insanın kendi yolunu

çizmesine müsaade etmiyor

mesela ben onu artık son

bu tamamen artık belki de

taşınmış olmanın rahatlığı da şeyden

artık buradasın ve acele etmene gerek yok

aynen hallolur bir şekilde

o yüzden o map olayını

tamamen çıkarttım hayatımdan

kaybola kaybola öğrenmek ve bu

evet belki hani

bunu görmelisin denilen şeyleri göremedim

belki de yani ben İstanbul'da bile

görmem gerektiğini düşündüğüm birçok yere

daha gitmedim falan adalara geçen sene

gittim mesela falan

evet belki senin

böyle kesinlikle görmesi

gereken yerlerden alı tutuyor

ama yani düşününce de sırf

herkes bunu gördü ya da görülmesi gerekiyor

diye ben de bunu yapmalı mıyım

yani ya ben bunu istemiyorsam gibi bir noktadan

da bakmamı sağladı

yani şu an mesela biraz daha şeyim

evet her şey geçici ve

Ve muhtemelen dünyanın yani benim en azından dünyamın sonu geldiğinde yakalayamayacağım ve yakalayamadığımda birçok şeyin gerçekliği evet olacak üzerimde.

Ama kendimi ne kadar gerçekleştirdim?

Yani başkalarının hayalinden ya da başkalarının bu yapılmalı, bu görülmeli, bu yemek yenilmeli dediği şeylerin dışında kendi içimdeki tatmini ne kadar gerçekleştirdim?

Belki de o önemli.

hani çünkü biliyorum hayat geçici falan ama

hani bu endişeyle

başkalarının çizdiği yolda yürümek

bana çok da kazançlı gelmiyor

hani ve belki de

kendi başıma buyruk yaşam beni daha çok

mutlu ediyor diyebilirim hani bunu düşündüm

açıkçası bilmiyorum bu

geçicilik ve mutluluk

için bir cevap olur mu ama

peki şey konusunda ne düşünüyorsun yani

kendin mesela dedin ya

mepe bakmıyorum kayboluyorum ben de buna

katılıyorum ben de mesela bilmediğim tren

istasyonlarında inip yeni bir yere gittiğimde

hani bakmayı gezmeyi

severim. Hani bu kaybolma

hani hissinin nereden geldiğini düşünüyorsun?

Yani kaygıdan mı? Hani ya

başıma bir şey gelirse burada biri yok

kaygısından mı geliyor ya da

hani bir şey gelirse bir şey yapamam.

Yok bence tamamen

aslında bir şeyleri kaçırma

korkusundan geliyor. Yani sana bir şey olmasından

değil. Hatta belki bu

ikimiz de şu an Türkiye'de yaşamıyoruz

ve hani görece en azından

hayatta kalma noktasına tehdit hissettiğimiz yerlerde değiliz.

O yüzden onu değil ama şeyi çok yaşıyorum.

Yani herkesin mutlu olduğu, herkesin beğendiği, çoğunluğun gittiği bir yere gitmezsem

hayatımda bir şey eksik kalacak korkusun.

Çünkü sanki o bir garanti. Mutluluk orada duruyor ve sen bilerek oraya gitmiyorsun.

Gitmiyoruz. Hani gitmeliyim yani çünkü çok garanti.

Mesela ben her Kadıköy'e geldiğimde farklı bir mekan keşfetmek isteyen tarafımla

ya şimdi tatmin olmazsam

hali hazırda bildiğim alıştığım yerlere

gideyim birinin önerdiği yere gideyim

noktasında hep sıkışıp kalıyorum

ama geçen bununla ilgili çok

güzel bir ders verdi bana hayat

herkesin aşırı önerdiği bir restorana gittim

ama yani gitmezsem öleceğim

böyle bir hastalıkla gittim ve hiç

yani hiç tatmin olmadım

mideme çok dokundu çok keyifsizdi

verdiğim paradan hiç keyif alamadım

falan ve belki de ilk defa

artık hani ne yargılanmaktan ne de

insanların çoğunluğun fikrine

aykırı bir şey söylemekten tabi yani

politik bir söylem değil ama hani

ben bu restoranı hiç beğenmedim diyebilmek

bile bir noktada insanı korkutuyor yani

çünkü yalnız kalmaktan harbiden korkuyorsun

yani fikirlerinle bile

arkadaşlarımı arayıp dedim ki hani iğrençti

hani gerçekten rezildi falan

bu çok kötüydü falan

ve sonra şey yani kimse ne

çünkü şöyle bir düşünce var yani

herkesin beğendiğini ben beğenmiyorum diye

ben dışlanacağım da ya beğenmeyenler

beğenenleri dışlarsa. Yani aslında her zaman

senin de çoğunluk olma şansın

var ya da çoğunluk olmana gerek yok. Kendi

fikrinin arkasında durabilirsin yani.

Hani o yüzden şey oldum. Birçok

aslında

o kaybolma korkum, kaybetme korkumdan

geliyor. Yani ya mutlak bir

keyfi, mutlak bir lezzeti, mutlak bir

eğlenceyi kaçırırsam ama

son dönemde şöyle yaşıyorum ve ben bu çok

rahatlatıyor benim özellikle ansiyetimi.

Böyle olması

gerekiyormuş. Yani o yemeği yedim

ve beğenmedim. Okey böyle olması gerekiyormuş.

en azından içimde kalmadı.

Geçen mesela İETT kartımı kaybettim

ve yani sinir krizi geçirmeme çok az

kalmıştı. Dedim ki tamam bu benim

3 otobüs kaçırmama neden oldu

ve belki gerçekten o 3 otobüsten birinde

istemediğim bir şey yaşanacaktı falan.

Bu belki de biraz beni

hani hayatın akışında nasıl

mutlu olurumu düşünmekten ziyade

sanki hayatın akışında yaşanabilecek

mutsuzluklardan beni alıkoyuyormuş

gibi düşündürüyor ve

mutlu olmak güzel, mutsuz

olmamayı da ben bir kazanç olarak görüyorum.

biraz böyle bir pozitivizm basıyorum kendime

bilmiyorum sen nasıl baş ediyorsun

hayat geçiciyken mutlu

olmakla

ben bir şeylerin

geçici olmasını

çoğunlukla negatif bir şey olarak

düşünmemeye çalışıyorum en azından geçicilik

kavramını genel olarak çünkü

hani mutsuzlukların geçici olması

seni mutlu ediyor

bir podcast

fikriniz var ama nereden başlayacağınızı

bilmiyor musunuz ya da başladığınız

Podcast BPT yanınızda.

Mutlulukların geçici olması yeni mutluluklar getiriyor.

Hani biliyorum ki, kesinlikle şeye katılıyorum bu arada,

mutsuz olmamak, bir şey hani böyle numb hissetmek gibi,

Hani bir yere böyle çok sanki moda gibiydi böyle depresyon kavramı hani insanlar için yatakta böyle

Nutellayı yiyip pijamalarla üç gün yıkanmamak değil her gün hazırlanıp o işe gidip düzgün bir hayatın var gibi gözükse de aslında

orada sen bir şey hissetmemenin sana yaşattığı o böyle hani yalnızlık.

Çünkü insan mutsuz hissetse bile başkalarının da mutsuz hissettiğini bilmesi gerçekten çok onu iyi hissettiriyor.

Gerçekten insanlar hani hep paylaşır ve hani sosyal varlıkları samam ama hep de sosyal olmak istemiyoruz.

Kafamızın bir yanında bunu düşünmek bizi rahatlatırken hiçbir şey hissetmediğinde hani başka biri de hiçbir şey hissetmiyor olabilir mi?

Hani hiçbir şey hissetmiyorum ama bu özel bir his diyorsun.

Hani bunun iki şeyden bahsedeceğim.

Bir hani bu hissin verdiği konfor o da sorulardan biriydi.

Yani bu yalnızlık ve bir şey hissetmeme alanı içinde artık buna alışmış olmak ve bundan çıkmak istememek.

Çünkü bence bu bizim konumuza çok bağlanıyor.

Hani böyle olduğu için oradan çıkmak istemememizin sebebi mutlu olup onun biteceğini hissetmek istememek.

Yani o insanı daha çok korkutuyor belki.

Ve bu da çok saçma kendimize inandırdığımız bir şey.

Hani ben hep küçükken de mesela hep şeye inanırdım.

Aklımda böyle yani kalmış.

Ben de bunu böyle bir tane terapimde fark ettim.

Hani böyle soru soru soru soru sonra bir şey söylersen böyle haa olur ya aynen.

Böyle hep aklımda mesela bir tane güzel bir şey oldu.

İki tane aynı ve bilmiyorum okuduğum bölüm genel ilgi alanlarımla mı kaynaklı ama hep böyle siyah beyaz bir insanımdır.

Hani 2x mutlu olduysam 4x bölü 2 mutsuz olacağım.

aynı aslında birbirini dengeleyecek

güç olarak

ve bu beni hep çok korkutur o yüzden

derim ki ben baştan mutlu olmazsam

ve çok yoğun hissetmezsem bir şeyi

zaten mutsuzluğumun bitme korkusunu

yaşamayacağım ve şu anki bu

böyle ruh halinde okula

gidiyorum sınavlarım iyi derslerime

odaklanıyorum dışarıdan evet

ne kadar düzenli bir hayat

çoğu youtube videomda aslında bunu

maalesef reklamını yapıyor

hani aa ne kadar güzel işte

düzenli hayat şöyle hayat

böyle hayat ama mesela

oradan çıkıp yeni bir şey deneyip

mutsuz olduğumda ki bu gerçekten

20'li yaşlarımda kendime sözümdü

aslında bu yılın başında

kendime sözümdü

hata yapmaktan korkmayacağım

mutsuz olursam da mutsuzum

mutlu olursam da mutluyum

bir şey hissetmezsem de bu geçici

o geçicilik bana bu bağlamda çok rahatlık veriyor

ama çok mutlu olduğum zamanları

düşünüyorum

mesela hani gerçekten

böyle çok fazla hayatımda iyi giden şeylerden de

bahsetmeyi sevmem.

Genelde güzel bir şey olunca

biraz kendi mutluluğumu şey gibi değil.

Nazar diyen insanların gözü

kalır gibi değil ama bir hissi

kendine saklamak da çok özel. Özellikle o mutluluğu.

Ve en başta o mutluluğu

kendime sakladığımda zaten onun o

peak noktasını yaşıyorum. Sonra onu

paylaştığımda evet çoğalıyor.

Ama benden şey korkusu

gidiyor. Hani sanki

mesela bir formül bulan

birinin o formülü hep kullanıldığında

o hatırlanıyor ve kalıcı bir hale geliyor ya

ben bir mutluluğumu paylaştığımda

o insanlar için kalıcı hale geliyor.

Çünkü insanların mutluluğu da benim için

öyle. Bir de bu birazcık

şey sağlıyor. Hani insanlardan

ilham almak, ilham vermeyi de sağladığını

düşünüyorum. Ya böyle

yani paylaşmak ve

en başında o en yoğun olduğunu

hissettiğinde kendini saklamak

bana gerçekten onun avı geçecek

zaten. Ben şimdi mutlu olmayayım.

Hayır zaten madem ben

kendime diyorum, madem bu kadar mantıklısın

işte çok her şeyi biliyorsun

o zaman zaten geçecek bir şeyi

şu an kendini soyutlayıp en yoğun bir şekilde

yaşamak istemez misin?

Yaşa ve kurtul aslında. Aynen öyle.

Bir de bu geçse bile sen zaten

kendin nesin ve bunu yaşamış biri

olarak devam edeceksin.

Bunu yaşadığındaki kişi de sen olmayacaksın.

Kendini yeniden tanıyacaksın.

Belki hayal kırıklığını, belki

beklentilerini yeniden tanıyacaksın ve bu sana

bundan da daha büyük mutluluklar getirecek.

Hani günün sonunda

her şey bitecek çabalamak

çok mantıksız. Yani

sen kendin için çabalıyorsun

ve bu bitmeyecek hiçbir zaman.

Biraz aslında zaten evet her şey bitecek tabii ama

nasıl biteceğine karar

vermek bence senin elinde.

Güzel hatırlamak istemez misin?

Ben sonsuzluğun bir şeylerin bitebilme

ihtimalinden daha göz korkutucu olduğunu

düşünüyorum. Çünkü sonsuz

şansım ve sonsuz vaktim olsaydı

beni hiçbir şey harekete geçirmezdi muhtemelen.

Yani

bu son Napoli'ye gidişimde

kendi başıma yürürken böyle

yani hiç gitmediğim yerlere gideceğim dedim

ve gerçekten hani yanımda birisi olsa

ve onun beni sürüklediği yollar olsa çok

mızmızlanırdım ama biraz da

kendi başıma seçtiğim için çok mızmızlanmadım

ve böyle yürürken şey

dedim kendime bunu hatta not aldım

yani bunu dedim kesinlikle bir podcast

söyleyeceğim falan

kendi seçtiğim yollarda yorulmakta

bir sakınca görmüyorum yani

o bana çok büyük bir keyif veriyor

mesela başkalarının bana yüklediği

ve bunun sonunda kesinlikle

mutlu olacaksın Simay dediği şeyleri

yapmaktansa kendi bildiğimi okuyup

mutsuz olmak bana daha keyifli geliyor.

Hani böyle evde

tek başına yemek yaparken

böyle kendini inanılmaz şef hissetmek

çok da kötü bir şey çıkartmak ama hani

ona kimseyi sunmuyorsun zaten.

O yüzden utanılacak bir şey de yok. Mahcup da

hissetmene gerek yok. Kendin yiyebilirsin

yani. Hani gerçekten

mesela başka birinin belki önüme koyduğu

kötü bir yemeği ben de reddederim ama

insan kendi yaptığı kötü bir yemekten

de gayet karnını doyurabiliyor.

Ama günün sonunda bunu ben yaptım

diyebilmek çok keyifli. Ben

çok fazla başka insanların

yarattığı şeylerin mutsuzluğu altında

ezildim. Ve bunu hep kendi

yarattığım mutluluklarla kompansa etmeye

çalıştım. Ama bunu bıraktım

ve başka insanlardan alabiliyorsam

mutluluk alayım. İlla bir mutsuzluk

yaşanacaksa da bunu kendim yaratayım. Çünkü

beni benden daha iyi bilen de yok

mantığıyla hareket ediyorum. Bu bana

iyi geldi mesela. Ama bu

senin söylediğin o

hani YouTube senin hayatının sonuçta daha

güzel tarafını belki de gösteriyor

ki güzellik de tartışılır

bu gerçekten biraz

insanları yanıltıyor bence

yani onlara bir

ilüzyon veriyor ve günün sonunda

onu üreten kişiye de şunu düşündürtüyor

sanki sen yeterince şükretmiyorsun

gibi ya da mutsuz olmaya

hakkın yokmuş gibi bilmiyorum hiç bunu hissettin mi

ama hani bana

mutsuz olduğum anlarda insanların

İtalya'da yaşıyorsun demeleri

beni çıldırtıyordu yani

Belki sen de karşılaşmışsındır bununla YouTube'da falan.

Evet kesinlikle yani.

Ben oraya dediğim gibi kendi hissetmek istediğim hisleri sunmak istiyorum insanlara ki bu da bana geçsin.

Onlar izlesin, onların yorumları.

Direkt enerjilerinin bana geçtiğine inanıyorum.

Ama bir yandan da ben bunları yapıyorum diye mutlu oluyorum.

Gerçekten mutlu olduğum zamanlarda da paylaşıyorum.

Mutsuz olduğum zamanlarda da.

Ama bir yandan da çok mutsuzluğumu, genel olarak mutsuzluğumu ve dertlerimi de paylaşan bir insan değilim.

Arkadaşlarımla, ailemle yani.

O yüzden sanki insanların hep böyle şey bir ruh halinde olduğuma inanıyorum.

İnsanların beni anlamasını bekliyorum.

Anlamayınca sinirleniyorum.

Ama hani sen belki onu söylemiyorsun ve o insan onu anlamayabilir.

O yüzden insanlar bana çok fazla şey demiyorlar.

O yüzden çok şükrediyorum gerçekten.

hani mesela ben bir şeyden

böbürlendim de abi hani ne alakası

var sen işte burada gösteriyorsun

şöyle güzel bir ailenle

yemeğe gidebilirsin çünkü bunlar için de çok

şükrediyorum ve çok özel şeyler olduğunun

farkındayım ama bu benim diğer

mutsuzluklarımı yani değersiz

kılmıyor kesinlikle ve

şey soracağım sana mesela hani

dedin ya kendi yarattığın mutsuzluğu

başkasının yarattığı mutsuzluğu tercih ederim

ben de en yakın

arkadaşımla yani bunu böyle

bir konuşmuştum. Çünkü

o da tam olarak bu böyle

kafa yapısındaydı. Hani bir

işin ama bu bence birazcık

mesela onun hayatında ve

benim için de genel olarak yani böyle düşündüğümde

kendimi sabote etmeye

götürdü beni. Çünkü daha

böyle sürekli gardın var

ve onu taşıyorsun gibi hissediyorsun.

Ve sen bu konu hakkında ne

düşünüyorsun? Sence kendini sabote ediyor musun bu yüzden?

Bence şöyle yani aslında

benim insanların

mutsuz etmesinden ziyade kendimi

mutsuz etmeyi tercih etmem. Biraz aslında

şöyle. Ben zaten insan

çok sosyal ve ben bence çarpı iki

falan dışa dönüyüm.

Ve tabii ki de insanlar tarafından çok mutsuz

ediliyorum. Özellikle romantik

hayatımda çok çok yaşıyorum bunu.

O noktada şöyle yorumlamamı

sağlıyor ve belki de sabotenin önüne

geçiyor. Karşı taraf beni mutsuz

ettiğinde illaki yaşanıyor bu.

Buna biraz aslında benim de alan tanıdığımı

söyleyerek. Sorumluluk

sahibi oluyor. Evet. Yani diyorum evet bu insan

beni mutsuz etti ve yanlış bir şey yaptı

Ve tabii ki de kimsenin de yaptığı şeyin sorumluluğunu onun omuzlarından almayı artık gücüm de yok.

Ama kontrollü hissetmek hoşunda gidiyor.

Ama diyorum ki yani ben demek ki bunu alan tanıdım.

Yani bu insana belki de gereğinden fazla açıldım ve onun bu noktada beni yaralamasına müsaade ettim.

Bu Gart olayına çok katılıyorum ve bence çok keyifsiz bir şey.

Yani gerçekten çok büyük bir ağırlık.

Gerçekten çok kalın bir şey yani üzerinde ve katlanamıyorsun artık.

Kıpırdayamıyorsun, esnekliğini kaybediyorsun falan.

Gart taşımaya çok okey değilim.

Mutsuzlukları tabii ki de yaşıyorum ama hani en azından şöyle bir şeyde bulunuyorum.

Mesela telefonuma eğer koruyucu bir kılıf takmadığım günlerde özellikle dikkat ediyorum telefonumu çantamda tutmaya, cebimde tutmaya.

Özel ilişkilerimde de gart giymek istemiyorsam ki özellikle gart giymek zorunda hissetmeyeceğim insanları hayatıma almayı tercih ediyorum.

Daha dikkatli oluyorum.

Daha böyle belki bıçaklanabileceğim, kurşun yiyebileceğim konuları belki daha böyle birebir olduğum alanlarda ve karşı tarafın silahsız olduğuna inandığım noktalarda açılıyorum.

Bu da biraz aslında büyürüyerek deneyimlediğim bir şeydi.

Normalde full faça, çırılçıplak giderdim insanların karşısına ve yani çok yara aldım.

Hatta belki zaman zaman başkasına sallanan bıçaklardan darbe aldım yani.

Hani o noktada sadece şey yaptım.

Yani ben baştan beyaz bayrakla gidiyorum ve baştan savaşmayı çok da sevmeyen insanları belki de hayatıma alıyorum.

O yüzden guard kullanmıyorum.

Ama şöyle de bir şey var yani hani yara almaya da çok negatif değilim.

Yani alacaksın.

Hani en kötü ya bazen böyle arkadaşını severken böyle yaralarsın ya yani.

Ya da kedini köpeğini böyle sıka sıka sevmek istersen.

Bazen sevme stillerini de yaralayabilir.

Hani orada biraz daha niyet önemli.

Ben de olabildiğince iyi niyetli insanları belki de alarak hayatımı filtrelemeye çalışıyorum.

Ama ben de sana şeyi çok sormak istiyorum.

Bu mutluluklar, mutsuzluklar falan buraya da çok bağlanabilir ama

her savaşta kazanmakla ilgili bir şey gelmişti sana bir soru yani bu konu.

Biraz onu konuşmak istiyorum aslında son olarak.

Yani benim çünkü başka insanların bu konuda fikrini çok merak ettiğim bir şey.

Sen her savaşta kazanmayı hedefleyen bir insan mısın?

Hayır.

Çok savaşa girdin mi sence?

Ben daha çok savaşa girmeyi işte deniyorum bu yılın başından beri.

Çünkü genellikle ben hep arkadaşlıklarımda veya her türlü insan ilişkimde bu hani confronting olayı var ya bir insana karşına alıp bak ben böyle böyle hissediyorum.

Senin ne hissettiğini merak ediyorum.

Sen benim için önemlisin.

O yüzden sana soruyorum.

Hani ben bu olayı o kadar çok yaptım ki hep böyle bunu bir savaş olarak gördüm.

Yani savaş hani o karşı kişiyle savaşmak değil ama bu bir insanı direkt karşına alıp açık açık konuşmak, konfront etmek benim için biz onunla aynı takımdayız demek.

Ama ben bu savaşlara başka savaşlara girdiğimde hayatta çok yara aldığım oldu ve şeye de çok katılıyorum dediğin hani başkalarına sallanan bıçaklar da bendeyiz burası.

Ama bu savaşlar günün sonunda hep yani ya hep ben dedim ya işte mesela genellikle bu savaşlardan veya kendimi kötü hissettiğimde kendi kendime de bir savaşa girdiğimde çok arkadaşlarıma bir şey anlatmam diye hep düşünüyordum.

...ve çok garip bir şekilde alışılmış yalnızlık hissi bende o kadar yüksekti ki...

...artık bir arkadaşım bana söyledi.

Mesela ben hep şey diyordum.

İşte Dublin'de hiç arkadaşım yok abi, zaten yalnızım falan diyordum ama...

...hani yalan resmen. Arkadaşım...

...yani gerçekten çok özel arkadaşlarım var, sosyalim.

Hani bir arkadaşım dedi ki bana, Rüya...

...mesela birinden bahsediyorum.

Aa işte şu arkadaşımda Emily de kaldı, Emily kim?

Aa abi arkadaşlarım var zaten falan oluyor.

Hani bu da birazcık hani o mesela o alışılmış yalnızın savaştan kaçmak olduğuna inanıyorum.

O yüzden daha çok savaşa girmeye çalışıyorum.

Ama her savaşı kazanmıyorum ve her savaşın kazanılması gerektiğine inanmıyorum.

Kimse ilk turda bir oyunu kazanmak istemez.

Hiçbir keyfi olmaz.

Doğru.

Yani kendi sürekli belki başka insanlarla savaşıyoruz.

Bu hani kendini karşılaştırmak olabilir.

Hani belki senin o insanla savaştığın o insanın fikri bile yok.

Kendimizi kendi kendimize yaralıyoruz.

Hani sanki şey gibi böyle bıçak dolu böyle bir duvara kendimiz yumruk atıyoruz.

Ve hani böyle bıçakla kapıyı açmak oldu sanki bıçak.

Biz kendimiz o kapıdan geçmeyi seçiyoruz.

Ama o kapıdan geçtikten sonra bir daha o kapıdan geçmemeyi öğreniyoruz.

Ve seni rahatlatan bu hani her şey olması gerektiği gibi oluyor hissi.

Gerçekten hayat motto'm.

Yani hani kötü şeyler, savaşlar oluyorsa olması gerektiği için oluyor.

O savaşı kaybettin mi? Bekle.

Hani şeye katılmıyorum.

Her mutlu olduğunda üzülecekisine katılmıyorum ama her üzüldüğünde mutlu olacağına katılıyorum.

Çünkü gerçekten o frekans ve o hani lineer olmayan döngü bazen onların işte o aşağıda belki savaş oluyor bazen yukarıda savaş oluyor.

Evet. Ya aslında şey gibi yani gerçekten gökyüzünün bir sınırı yok yani.

Evet.

Ama hani bir dibi var yani.

Aynen öyle.

Bir yerden sonra daha fazla aşağıya inememek var ve ister istemez tek yön yukarıysa bir şekilde yükseliyorsun.

Yani şey bence çok iyi bir metafor yani kapı kolu bıçak olan bir şeyi açarsın ve yara aldığın için belki bunu bu savaşı kaybetmek olarak nitelendirsin ama neticesinde bir kapı açtı.

Yani bazı savaşlar zaten bir noktada belki de kaybedilmeli.

çünkü mesela şey düşünüyorum

yani aslında savaş çok

insanların içindeki vahşeti entelektüelize

etmek için yaptıkları ve

hani güzellediği bir şey

yani işte toprak kazanmak işte

alanını büyütmek falan ama

büyük topraklarda büyük sorumluluklar getiriyor

ve ben neden hani ya şey gibi

ben bazen çok belki saçma bir örnek

olacak ama böyle çok zenginlerim

falan böyle dairede falan hani ev videolarını

izlediğimde kriz geçiriyorum bu ev nasıl

temizleniyor yani tek başına yaşıyorsun

Aynen öyle.

Beş odalı yani ev.

Hani belki de bütün savaşları da kazanmamak ve topraklarını genişletmemen lazım.

Çünkü nasıl bu sefer hepsine hakim olacaksın.

Çünkü senin olmadığın noktalarda da gerçekten krizler çıkacak ve nasıl müdahale edeceksin.

Hani insan kendi olduğu ortamda olsun küçük bir toprağı olsun ama orayı eksin bitsin ve kendine yetsin.

Ben de yani aslında bazı savaşların kaybedilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Hatta şey yani genel olarak zaten aslında sürekli kendiyle savaş içinde olan insanlarız

Ben hep şey söylerim yani bir insan kendiyle savaştığında zaten kazanmak diye bir şey yoktur

Mutlaka bir tarafın mağlup olacaktır

Bu çok sevdiğin insanlar olduğunda söz konusu kariyerin olduğunda ne bileyim beden algın olduğunda akademik kariyerin olduğunda

Zaten öyle ya da böyle her zaman iki tarafta sen oluyorsun

Çok sevdiğin biriyle tartıştığında da senin de dediğin gibi o kendini açıklama ihtiyacı o insanı senin kendi safında tutmak istemene neden oluyor.

Ben onu karşıma almak istemiyorum.

Evet ama bazen de anlaşılabilmek için karşı konutuklarda oturman gerekiyor.

Kesinlikle buna katılıyorum.

Yani bir de sevdiğin insanı da kaybetmesini istemezsin.

Karşısındaysan ve o kazanacaksa bir noktada belki sen kaybedeceksin.

Yani her savaşı kazanmak gerekmiyor belki de.

Aynen öyle.

Bir de bir şey daha soracağım.

mesela bu yirmilerin başında

hani dedik ya mesela toprak

aldığında o da yani ilk başta

mesela dünyayı bilmiyorlar keşfetmemişler

belki sınırsız toprak var zannediyorlar

ve bu onları böyle bir şey

sürükliyor yani sınırsız

ihtimal hep daha fazlası ve

bu yani yirmili yaşlarda

da hani yirmili yaşların

başında bu konu hakkında ne düşünüyorsun şu an ne düşünüyorsun

diye soracağım hani yirmili

yaşların başında sanki dünyalarca

ihtimal var hani bin tane ihtimal

var ve sen nereden başlayacağını

bilmiyorsun çünkü ben mesela

hep ne istediğimi bilen biri olarak görürdüm

arkadaşlarım ve ailem tarafından

hala annem böyle arada

arkadaşla mesela arkadaşının

çocuğunu duyar bir şeyi duyar bana der ki

çok şükür kızım sen öyle değilsin

ne istediğini baştan beri biliyordun ama

biliyordum ama hani ben de

ona rağmen ben bu kadar kaybolmuş

ve ihtimallerin

heyecanından üzülüyorsam yani

o zaman diğer insanlar ne hissediyor

acaba diye düşünüyorum

Yani ben galiba 20'lerin başında falan bu kadar sonsuz ihtimali çok derinden hissettim.

Çünkü çok küçük bir şehirden İstanbul'a geldim falan.

Ama böyle kendimi şeyi fark ettim o dönem.

Çok kendimin bile erişebileceğine inanmadığım hedefler koyuyordum.

Ama gerçekleşmeye başlamaları beni biraz korkuttu özgüvenliği yapmaktan ziyade.

Ve bu da benim aslında o toprak genişletme politikalarımda korkmama neden oldu.

Mesela Erasmus'a gitmeyi çok son dakikaya kadar reddetmeyi tercih ettim.

Yani böyle annemin falan gözünün içine bakıyordum gitme desin ve kalayım diye.

Çünkü korkuyordum yani sonsuz ihtimalin varlığı sonsuz da mutsuzluk ihtimali getirebiliyor ve geri dönebilecek miyim endişesi yaşıyordum.

Çünkü gerçekten bir kere yol almaya başladığında her zaman geri dönebilirsin.

Ama en basitinden hani terliyorsun mesela yani başladığın gibi olmuyorsun hiçbir zaman ya terliyorsun ya agresifleşiyorsun falan.

geri dönmek her zaman bir tercihti ama eskisi gibi olmayacağımı biliyordum.

Bu da böyle insanı biraz yürü Allah yürü yani sürekli hareket halindesin.

Ama zamanla şunu fark ettim.

Evet sonsuz ihtimal var gerçekten.

Ve ben galiba bu eski jenerasyonun para kazanınca bir ev bir araba alıp

oturaklı bir hayat yaşamasından ziyade

ben galiba bu kadar sonsuz ihtimalde kendi topraklarımı genişletmektense

vatandaş olmayı, kiracı olmayı tercih ettim ve bu beni çok rahatlattı.

Yani ben bu dünyada geçici olduğumu biliyorum.

Kiracı olmak istiyorum.

Çocuklarıma bir ev bırakmak gibi bir kaygım yok.

Onlar da çalışıp kendileri istediklerini yapabilirler.

Mesela benim ailemin en büyük derdi bize bir ev, bir araba falan bırakmaktı.

Abim umurunda bile değil yani.

Hani ben gezeyim, kamp yapayım tatillerimde falan kafasında bir insan.

Ben zaten Türkiye'de bir hayat kurmadım yani.

Hani ister istemez bir sonraki gelecekteki insanları düşünmek de istemiyorum.

Ben bu dünyada kiracı olayım.

Çünkü topraklar benim olduğumda sonsuz ihtimal.

İhtimal üstüne ihtimal.

Yani gerçekten kombinasyon gibi.

Toprak sahibi oluyorsun.

O toprakların başına gelebilecek ihtimalleri de düşünmek zorundasın.

Ve yıkıp baştan yapabilirsin.

Yani evet çok zorluyor beni.

Ben baya şey olayım.

Yani bu dünyada kiracı olayım.

İhtimallerimi ben yaratayım.

Bugün İtalya'da yaşıyorum ama yarın bir gün Fransa'ya gitmek istediğimde

sadece çantamı ve kafamın içindekiler

alıp çıkabileyim istiyorum. Toprak

sahibi olduğunda çok fazla uğraş

gerektiriyor. Yani ihtimaller

sonsuzdu. Farkındaydım

her zaman. Ama şey dedim yani

azaltabildiğim kadar azaltayım.

Hani çok ben

bu hayatta çok güç sahibi olmak istemiyorum

galiba. Hani vatandaş

olmak daha hoşuma gidiyor başkalarının hayatında.

Biraz böyle başa çıktım ya.

Anladım.

Eklemek istediğin bir şey var mı

senin? Ben de

şunu hissettim mesela.

Şimdi yurt dışına gittim, taşındım.

Orada da ihtimaller

sınırsız gibi hep

böyle düşünüyorum. Ve bu beni aslında

oraya ilk gittiğimde korkutsa da

sonrasında çok rahatlattı.

Çünkü asıl kendi kendime kaldığımda

gerçekten dediğin gibi

kafamın içindekileri ve çantamı

alıyorum ama kafamın içindekiler

benimle her yere geliyor.

Bu çok güzel bir şey.

Kendi etik değerlerini

bunca yıl yaşadığın, gördüğün, sevgiyi

verdiğin sevgiyi taşımak. Hani çünkü

kendi derinliğini bilip onu hatırlamak

insana huzur veriyor. Ama

bir yandan da kaçmak

ve bunu geçici bir şey bitti

deyip. Ya mesela bilmiyorum ben

buraya geldim. Hani bir insanla

ikinci kez tanışmak gibi bir tane

lisede, lisede

bir arkadaşımla buluştum. Ve böyle iki yıl konuşmamıştık.

Ama mesela ona mesaj

attım. Hani buluşalım, konuşalım gibisinden.

Sonra başka son zamanlarda

aramın kötüleştiği başka bir arkadaşımla buluştum.

Sonra dedim ki ya ben hani

sanki burada bir şeyleri kapatıp

orada gitmeye çalışıyorum ama hiçbiri

kapanmayacak. Hani bu şey gibi

en yakın arkadaşınla bir olayı

yüzüncü kez farklı bir perspektiften konuşursun ya

ya abi belki de böyle olmuştur.

Belki de şöyle olmuştur.

Kendinle de bunları yüz kere konuşuyorsun ve

bu

dediğin gibi yani sen kendin küçük bir

toprağını en baştan yıkıp

tekrar yapabilirsin ama

beni şey şunu bilmek en azından şu an için

beni çok iyi hissettiriyor. Hani istesem

o toprakları sanki tebeşirle çizmişim

gibi daha geniş de çizebilirim

o alanı. O alanını daha da

küçültebilirim gerekirse. Ama o tebeşir

benim elimde ve benim topraklarım

ve kimseye hani

bir o topraklar yani

ben kimseye hesap vermiyorum

yani. O bilmiyorum beni iyi hissettiriyor.

Özgür hissettiriyor en azından.

Sana ait bir şeyin olduğunda terk etme

hakkının da elinde olduğunu bilmek büyük bir

rahatlatıcı bence. Aynen öyle.

İşte geçicilik insanları

aslında bazen böyle mutlu ediyor.

Geçicilik okey bence o zaman.

Bence de okey. Her kalıcı şey

geçici olmayabilir ama birçok

geçici şey kalıcı olabilir.

Aynen öyle.

Geldiğin için çok teşekkür ederim.

Ben teşekkür ederim. Bence çok güzel bir bölüm oldu.

Çok güzel. Birçok şeye değindik.

Belki değinmeyi beklemediğimiz şeylere de değindik ama

burada olduğun için teşekkür ederim.

Bence sen de o kızsın.

Ya bunu duymak istedim.

O zaman umutsuzluğa alışmasınlar.

Yatağa da küs girmesinler.

Aynen öyle.

Bir sonraki bölümde görüşürüz.

Hoşçakalın.