rota yeniden oluşturuluyor

kaydediyorum şu an başladı işte de yani her şey

geri alınabilir ve her şey düzeltilebilir bu hayatta.

Anyways. Çok da

haklısın. Herkese merhaba.

Sen o kız değil misin?? yeni bölümüne

hoş geldiniz. Bugün

yine doğaçlama bir şekilde konuşuyor

olacağım ama size birkaç bölümdür

sürekli bahsettiğim en yakın

arkadaşım en yakın arkadaşım Ece

şöyle dedi Ece böyle dedi dediğim

Ece ile birlikteyim. İsmini mi veriyor musun ya?

Verdim birkaç kere evet. Merhaba

o zaman herkese. Bilen bilmeyen

Herkese.

Aynen. Ece yanımda.

Bugün aslında Ece ile sabah yemekhaneye gidiyorduk.

Ve yolda yürürken bana bir şeyler sor.

Ben de overthink etmeden bunlara cevap vereceğim dedim.

Ama galiba çok mümkün olmadı.

Başlayamadık zaten.

Aynen. Çünkü Ece zaten şöyle bir giriş yaptı.

Ben şu an overthink etmeden bir soru bulamıyorum zaten.

Haliyle öyle olunca hem sorulan sorular hem de verilen cevaplar çok komplike bir hale aldı.

Ve bazen sadece overthink'i düşünmenin bile overthink'i beraberinde getirdiğini yani kendisinin de aslında bir overthink eseri olduğunu fark etmiş olduk.

Böyle saçma bir matruşka ilişkisi var bence.

Bir şeyi düşünmekle aşırı düşünmeyi düşünmek gibi.

Ya galiba hatırlıyor musun sana geçenlerde şey sordum.

Hiçbir şey yapmadan böyle yine uzanıp TikTok falan izlediğimiz bir şeydi galiba.

Hiç düşünmemeyi düşünüyor musun gibi bir cümle kurdum.

Evet hiç düşünmeyi bırakıyor muyuz diye sordum galiba.

Evet yani bırakıyor muyuz?

Ben de bir düşündüm.

Sonra yok galiba bırakamıyoruz dedim.

Çok zor ya.

Yani hiç düşünmediğimiz bir an yok ve ben buna ne zaman başladığımızı da bilmiyorum yani.

Bir gün başlıyorsun düşünmeye ve bu hiç durmuyor.

Hiç. Bir de ben nasıl yaptığımızı da çok merak ediyorum.

Çünkü biliyorsun bazı insanların iç sesi yok.

Yok mu?

Yok.

Ne?

Ne?

Baya iç sesleri yok.

içlerinden konuştukları bir kimse yok yani.

O zaman

çok iyi bir ürün yerleştirme

yapacağım şimdi.

Bence bir insanın iç sesinin olmaması

aslında o kişinin

ona böyle

neyi nasıl yapması gerektiğini söylemeyen

bir guide'dan, onun

yoksulluğundan geliyor.

Ve mesela terapi böyle bir şey değil

tabii ki kimse sana şunu şöyle yapmalısın

demiyor. Ama aslında sen o odada

kendin konuşmaya

ve bir şeyleri anlatmaya başladığında, bir şeyleri konuşmaya, paylaşmaya,

belki çözümlemeye değer bulduğunda

sana birisi yol göstermiyor ama sanki sen böyle kendi yolunu bulurken

birisi sana ışık tutuyormuş gibi.

Yani yine bir terapi güzellemesiyle karşınızdayım.

O yüzden ne yapıyoruz?

Yine Haywell'den bahsediyoruz galiba.

Biliyorsunuz ki size özel Seno Kız 10 koduyla

Haywell'den kendinize bir indirim alarak

aslında terapi sürecinize başlayabiliyordunuz.

Hem kodun hala geçerli olduğunu anımsatmak hem de bilmeyenlere Hayvel'den ben de kısaca bahsetmek isterim o zaman.

Hayvel, ulaşılabilir ve sürdürülebilir terapiyi desteklemek adına kurulmuş bir online danışmanlık uygulaması.

Bünyesinde binden fazla klinik psikolog bulunduruyor.

Bu nedenle özellikle bana kalırsa terapiye başlamanın belki de en zorlayıcı tarafı olan bu süreci kiminle yürüteceğim sorusu da bir nebze hafiflemiş oluyor.

Çünkü ücretsiz 15 dakikalık ön görüşmelerle kendinize en uygun psikoloğu seçebilir ve terapi sürecinize başlayabilirsiniz.

Tabii ki bu sadece iç sesiniz yoksa geçerli olacak bir şey değil.

Siz hala kendi iç sesinizi dinleyebilir, iç sesinizi geliştirebilir ya da belki de iç sesinizi yeniden keşfedebilirsiniz.

Ama eğer bu sürece bir an önce başlamak istiyorsanız Senokız10 koduyla Hayvel'e göz atmayı unutmayın.

Ece senin iç sesin var mı?

Var. Yani içimde konuştuğum biri var. Herhalde o benim iç sesim kendisi. Tanışmadık ama hiç konuşuyoruz sürekli.

Tartıştığın oluyor mu onunla?

Ya böyle sanki bir farklı birisi değil. Gerçekten benim iç sesim yani. Orada iyilik eki var. Benim sesim. Onunla konuşuyorum ama böyle çok çatışmıyorum.

Ama evet farklı fikirleri beyan ediyoruz. Ama bir tartışma yok yani aramızda.

Peki herhangi bir karar verdiğinde iç sesini dinlemiş mi oluyorsun sence yoksa ona aykırı bir şey mi yapmış oluyorsun?

Sanki birlikte karar veriyormuşuz gibi.

Ekiyoruz, biçiyoruz, bir şeyler analiz ediyoruz.

Ortak bir noktaya varıp karar alıyoruz gibi geliyor daha çok bana.

Ben galiba çok net bir şekilde iç sesimle deli dehşet kavga ettiğim zamanları hatırlıyorum.

Özellikle böyle hani obsesyonla biraz mücadele ettiğim bir dönemdi.

Çok böyle tam covid zamanı hani aydına dönmüşüm ve ne zaman tekrar İstanbul'a gideceğim belli değil.

Ve hani böyle o kadar aslında İstanbul'u da hani beni kurtaracak o içinde bulunduğum durumdan çıkacak.

İstanbul'dayken kıymetini bilememişim ama sonra 6 ay 7 ay aile evine tekrar aile hayatına böyle geri dönmüşüm.

Ne zaman çıkacağımı bilmiyorum falan.

Sürekli böyle bir odanın içinde kendi başıma artık hani kitap okuyorsun.

İşte herkesin böyle deli gibi plates yaptığı, spor yaptığı bir dönem vardı falan.

Ne bileyim evde biz de ekmek yapıyoruz, banana bread yapıyoruz falan.

Artık yapılabilecek her şeyi yapmışım kendimle ama

sanki bunları kendimle geçirdiğim zamandan keyif aldığım için değil de

o sesleri hep bastırmak için, o overthink'ten kaçmak için yapmışım.

İç sese sahip olmak bence harika bir duygu.

Yani gerçekten hani yalnızlığın da böyle tercih edilebilir ya da olumlanabilir taraflarını görmeni sağlıyor.

Ama eğer iç sesini fazlaca geliştirirsen o böyle bir gün sana baş kaldırmaya başlıyor.

Yani hani böyle şeyden korkuyoruz ya işte AI bizim yaptığımız işleri mi yapacak falan.

Hani güçleniyor işte dünyayı robotlar yönetecek ve duyguları olmadığı için işte bizi paramparça edecekler falan.

iç sesim de böyle benim belli bir noktadan sonra

2020'de terminatöre

dönüşmüştü. Yani ben ne desem

karşı bir argüman sunuyor.

O argümanlara ben daha

güçlü yanıt veriyorum ama iç ses de benim

olduğu için o da çok güçlü argümanlar

sunuyor. Ben böyle böyle

hani artık ne yapacağım

falan kafasındaydım. Sonra

o iç sesleri işte yani iç sesi

iç sesler olmaya başladı

gerçekten. Yani böyle resmen kendine

bir fan kitlesi oluşturdu.

artık böyle ben de yavaş yavaş

bir yandan artık o iç sese

ben de bir fanatize olmaya

başladım yani o kadar da

haksız değil galiba falan olmaya başladım

hani insanın kendi iç sesi

bile olsa sınır çekmesi

gerekiyormuş bir şeylere yani

dur ama orada falan demeyi öğrenmen

gerekiyor bazen kendine bile

zor bir süreç değil

emin değil mi benim için gibi

o iç sesleri o seninle kavga etmeye

çalışıyor böyle bağırıyor çağırıyor falan

sen onu biraz sakinleştirmeye çalışıyorsun

daha çok. Yani gerçekten

mesela şu an düşününce

sanki böyle o 2020'den

sonra bir şekilde iç sesimle böyle

el falan sıkışmışım hani tamam bak

bu kadar da tartışmasak mı

artık hani aynı bedeni paylaşıyoruz

aynı beyni paylaşıyoruz, aynı duyguları

paylaşıyoruz hani. Sonra

yavaş yavaş galiba gerçekten

sadece doğruları yaparak değil

yanlışları da yaparak, yanlış insanları

da seçerek sanki böyle

iç sesimin söylediklerini yapmak

değil de onun sempatisini kazanarak

tekrardan kendimle o iç barışı sağladığımı

düşünüyorum. Çünkü

bir iç sese sahip olduğunda belli

bir yerden sonra artık o

hiyerarşi bozulduğunda o

iç ses tarafından çok yargılanmaya başlıyorsun.

Yani bir şey yapıyorsun

hani ya bunu buraya

koymayayım şimdi kızar gibi bir yerden

düşünmeye başlıyorsun. Mesela

bir arkadaşımın yaptığı

bir şeye iç sesim çok sinirleniyor ve

bana diyor ki buna karşılık

vermelisin yani bunu kabul etmemelisin

ama benim o ilişkilenme

stillerim

bağlanma şekillerim bir şekilde

böyle o insanı şey yapıyor benim gözümde

hani işte tartışmayayım

konflikten kaçınayım falan ama iç sesim

kuduruyor yani diyor ki Simay ama

çok fazla müsamaha gösteriyorsun

işte ben o zaman iç sesimle

aslında bana belki doğruyu göstermeye

çalışan beni belki daha iyi bir noktaya

taşımaya çalışan o sese karşı

işte toplumun

sosyal baskının bende yarattığı

şey arasında sıkışıp kalıyorum.

İç sesimle evet yani anlaşmaya

varıyorum gerçekten. Ama sonrasında

şunu fark ettim. Yani

iç sesimle tartışa tartışa belki

hani böyle bir yaş gelir ya

kardeşinin artık böyle belki

zaman geçirmek isteyeceğin birine

dönüşmesi yani. Ulan hani

küçüktü bu ya da ne bileyim benim abim lisedeydi.

Ama şimdi

böyle iki kelam edebiliriz galiba

diye düşünüyorsun ya. O böyle

o tartışmalar, o anlaşmazlıklar

azalmaya başlıyor. Onun gibi

hani senin de böyle

çok benim söylediğim ve senin sevdiğim

bir sözün var ya benim hayat bazen karşında

değil de yanındaymış gibi hissediyorsun.

Aslında it ses de öyle. Böyle bazen seninle

it gibi inatlaşıyor ama

aslında o bütün inatlaşmaların

sen daha iyi bir yerde

ol diye sana yapıldığını

fark ettiğin zaman hayat böyle

bir tık daha sanki duruluyor gibi hissediyorum.

Senden bir parça bir de o ses

yani. Senin dövmen benim çok

hoşuma gidiyor. Hangisi?

Bir tek düşmanım var. Bir düşmanım var.

Etlemeler yaparım.

Neden onu çok seviyorsun?

İç ses beni, iç sesimiz

bana o düşmanmış gibi geliyor işte.

Bizden biri.

Benim sahip olduğum bir şey zaten.

Kendimi hiç hiç

zaman ver, tanımıyorum.

Böyle doğru bir şey yaptığımda kendimle

gurur duymuyorum falan.

İç sesim böyle beni hep bu konuda engelliyormuş

gibi geliyor. Gurur duymama

noktasında mı? Bir hata

yaptığımda mesela tahammül edemiyorum kendime.

O iç sesim böyle nasıl böyle

bir şey yaparsın sen ya diye beni

yerle bir ediyor. Rezil ediyor beni kendi

kendime. Şey çok garip geldi şu an mesela

ben bu dövmeyi yaptırdım da

tanımıyordum seni. Yani ben bu dövmeyi

yaptıralım. Bu yaz işte

4 yıl olacak.

İnanamıyorum da nasıl geçtiğine zamanın.

Mesela o dövme üzerine çok

konuşmadık. Ben sadece sanırım şey dedim

yani işte bir düşmanım var o da benim

Demişimdir maksimum çok üzerine ve hikayesinde konuştuğum bir dövme değil.

Hatta belki bu bölümün kapağına o dövme yaparım ki insanlar da görür aslında.

Siz de görürsünüz.

Ben o dövmeyi yaptırdığımda aslında mental anlamda çok büyük bir mücadele veriyordum.

Böyle hani psikoloğa, psikiyatriste gittiğim dönemdi.

Tam böyle covid dönemi yaz oldu artık.

Üçüncü sınıf bitmek üzere.

Ben ne yapacağımı bilmiyorum.

Böyle son sene bir Erasmus'umu artık yapayım arzusu içindeyim ama Covid'den dolayı da ertelendi her şey.

Hani bırak Erasmus'a gidecek miyim gitmeyecek miyim sınav sonucumuzu bile bilmiyoruz ve aylar geçti.

Ben tabii artık herhalde böyle bir ihtimalin kalmadığını falan düşünüyordum.

Ve işte bir yandan da gerçekten depresyonla ve OKB ile mücadele ediyorum.

Obsesif kompülsif bozuklukla.

Sonrasında böyle tabii ilk böyle bir tanı aldığınızda profesyonel bir gözden.

tabii ki de hani bu size de

ağır geliyor gerçekten. Bana da çok ağır geldi.

Herkes için böyle değildir belki.

Bir yandan da tanı almanın rahatlatıcı

bir tarafı vardı. Hani bu

literatürde varsa demek ki ben

bundan belki de muzdarip olan tek kişi değilim

ve mutlaka birileri de bunu

üstesinden gelmiştir. Belki ben de

üstesinden gelenler

kafilesine katılırım gibi de bir umut aslında

var içinde. Ama bir yandan

da böyle ister

istemez hani mesela nasıl ki

üşütmen için işte atıyorum ıslak taşla

dışarı çıkman gerekiyor. Buzlu bir şey içmen

gerekiyor falan. Hani bir yandan

da düşünüyorsun.

Ben bu mental tanıyı bu

mental bozukluk tanısını alacak

neyi yanlış yaptım yani? Hani

bu şey bir soru da

değil yani. Hani böyle yargılayıcı da

bir soru değil. Hani hakikaten düşünüyorsun.

Şimdi nasıl ben

buzlu bir içecek içtim. İşte terli terli

dışarı çıktım ve üşüttüm. Tamam.

Bir sonuç var. Bir neden

sonuç var. Ben ne yaptım da

depresyondayım diyorsun.

Ya da bana ne oldu?

Çünkü her şey senin kendine yaptıklarınla değil

bazen dış etmenlerle de ilgili.

Tabii ben de her insanın yaptığı gibi

aslında ilk etapta hemen

en yakınımdakilere biraz

namluyu doğrulttum. İşte ailem

beni böyle yaptı, şöyle yaptı falan.

Belki doğruluk payı vardır tabii ki de.

Çünkü ben böyle bir şeylerin

kümülatif bir şekilde ilerlediğini

birikerek bazen insanların hayatına patlak

verdiğini okuduğum için de

belki de biliyorum. Ama sonra

fark ettim ki tamam bir noktaya kadar

belki insanların bana zarar

vermesine daha açıktım. Belki farkında

değildim. Özellikle çocuklukta

suistimal edilmeye daha açığız.

Ama sonra fark ettim ki

hani artık o zaman 21 yaşındaydım

daha 22 yaşındaydım.

Hani artık ben bu yaştayım.

Bir şeylerin daha farkındayım.

Benim için mesela farkındalığın çok

farklı bir yeri var. Belki biraz da acımasız

gelecek kulağa bu söylediğim şey ama bu benim

kendime yaptığım bir şey.

Başka insanların kararlarını yargılamıyorum ama

bir konuda farkındalığımı

kazandıktan sonra hala aynı

şeyi döne dolaşa yapıyorsam artık bu

biraz salaklık gibi

geliyor. Yani niye yapıyorsun ki kendine bunu

diyorum. Kendimle belki de o

iç sesimle en çok yaşadığım tartışma

burada patlak veriyor.

İşte o zaman ilk kez bu soruyu

sordum kendime. Tamam belki belli bir noktaya

kadar bir şeyleri fark etmedik.

İnsanlar her zaman bilerek de zarar vermiyor yani.

Bazen farkında olmuyorlar.

Ama dedim bunu bir yerden sonra kesmen lazım.

Artık 22 yaşına gelip hala ailenin seni incitmesine ya da sınırlarının ihlal edilmesine müsaade ediyorsan.

Bu salaklık artık yani.

Sen bu farkındalığı kazandıysan bir set çekmelisin dedim kendime.

Ve bu bir düşmanın var dövmesini yaptırdım.

Bu ailenmiş gibi görebilirsin.

Bir arkadaşın, bir iş arkadaşın, bir otoritenin kendisi olabilir o düşman.

Ama bence sen ona izin verdiğin müddetçe o senin düşmanına dönüşüyor.

Yani mesela savaşları düşün.

Sen o cepheye gittiğin için zaten savaşın içine giriyorsun.

Gitmezsen yok yani öyle bir şey.

Düşmanı aslında biraz o cepheye giderek biz var ediyoruz.

Biz onun varlığını kabul ediyoruz.

Geldim cepheye yani demek ki bir düşmanım var diyorsun.

O yüzden senin sınırını ihlal eden kadar o sınırın belki onlar tarafından görünür olmasına izin veren tarafın da düşmanın biraz parçası.

müttefiği en azından

o dönemki Simay öyle bir karar verdi

ve dedi ki tamam benim bir düşmanım var o da benim

ki Nitegüme Cakuzi'nin bir şarkısı

ki çok büyük hayranı değilim

o şarkı da en sevdiğim

şarkısı değil hani koca bir saçmalığı

daha çok seviyorum ama

şarkının sözleri de tam böyle

hani obsesif

kompülsif bozukluğu çok güzel

anlatan bir şarkıymış gibi geldi bana

çok anlaşılır hissettim

ve böyle bir şeyin

hani bu senin de çok dövmen var

bu dövmenin anlamı ne?

Ya da bir şeyi

vücudunda taşıyacak kadar çok seviyorsan

işte vardır bir anlamı.

Bazen yoktur arkadaşlar.

Bazen de böyle güzel hikayesi

vardır. Bazen böyle bir anlamının

olmaması ya da ya şarkı ismi

ama şarkıyı da o kadar sevmiyorum da

bunun bir hikayesi. Mesela bana kalırsa

çok daha anlatmaya değer bir şey

hakikaten. Mesela ben sana diyorum ki

bu sözü niye yazdırın? En sevdiğim şarkı.

Bitti. Bu sözü niye yazdırın?

en sevdiğim şarkı değil. Neden? İşte hep arkasından

böyle bir hikaye geliyor. Belki de bunu

yaratmak istedim. Bilmiyorum.

Öyle karar verdim.

Ve böyle renkli bir dövme. Çünkü

o süreçte kimse benim depresyonla

mücadele ettiğimi anlayamazdı. Hani çok

çok yakınımda değilse.

Çok renkliydim hala. Ama

mesela dövme bir çocuğun el yazısı gibi.

Çünkü çok dağınıktım. Yani sanki

yeniden öğreniyordum bir şeyleri.

O yüzden benim de favori

dövmelerimden bir tanesi. Ama

senle mesela hiç o zaman tanışmıyorduk.

Biz seninle yani yazın tanıştık ve

şu an hayatımda böyle bir yere

sahipsin. Onu böyle

senin de bir iç ses olarak algılaman

ve o düşman benim iç sesim

diyebilmen çok garip geldi.

Yani. Ecem Şah.

Bunu yapacağını biliyordum.

İşte böyle bir hikaye ya.

Yani gerçekten

böyle bir tarafı var.

Aklıma bir şey geldi şimdi benim bu anlattıklarından.

overthink'e zıplamaca. Hadi bakalım.

Bak şimdi nasıl bir şey. Bu da bir overthink'tir

aslında. Zaten seni dinlerken

bile düşünüyorumdur.

Varımdır yani. Çok kötü ya. Gerçekten

durmuyoruz. Onu fark ettim.

Bir yandan dediğin her şey gerçekten kelimesi

kelimesine dinledim ama bir yandan kafam hala

seni dinlerken bende hissettirdiklerin

bende uyandırdıkların

başka şeyleri düşünmeme yol açıyordu yani.

Onu fark ettim. Şimdi

sen dedin ki bazen

hasta oluyorum. Neden? Telli telli

soğuksu içiyorum. Dışarı çıkıyorum.

Buzlu içecek içiyorum.

Bazen sadece güneşe kanıyorsun.

O gün ince ceketini giyip dışarı çıkmak istiyorsun.

Ama akşam hava çok soğuyor.

Eve geliyorsun, hasta oluyorsun.

Sen sadece güneşe yanılıyorsun yani.

Sen yanıç hiçbir şey yapmıyorsun.

O yüzden kalkıp sonra iç sesinin de sana

sen niye böyle yaptın demesini dinlemeyeceksin.

Dur bir dakika kardeşim ya diyeceksin.

Biz kandırılamaz mıyız ya?

Herkes herkesi kandırabilir yani.

Biz de güneşe kandık.

Ne oldu? Hasta olduysak tamam.

İyileşeceğiz 5 güne bir haftaya.

Sonra bir daha güneş açacak.

Belki bir daha hasta olacağız.

Yani aynı hatayı da yapabiliriz.

Yine aynı iç ses bize yine kızabilir.

Biz yine iç sesle kavga edebiliriz.

Ama bu olağanı değiştirmeyecek gibi geldi yani bana.

Ya aslında zaten şöyle.

Neden biz sürekli hayattan ders çıkartmak zorundayız?

Biraz da iç ses ders çıkartsın.

Mesela ben yine güneşe aldanayım.

Ben güneşe aldanmama dersini çıkartamamış olayım.

Bu sefer de iç sesim benim böyle bir hata yapmamı kabul etsin.

Bundan ders çıkartsın.

Simay güneşi görünce dışarı çıkacak.

Hasta da olacak.

Söylenme artık.

Dinleyecek olsa dinlerdi desin mesela.

Yani böyle aslında o insanın kendine yüklenmesinin çok iyi bir özetiydi bence yaptığın örnekten.

İnanılmazdı yani.

Kelimeler kifayetsiz yani.

Beni sessiz bıraktın inanılmaz.

zordur arkadaşlar

sesiz bırakmak

gerçekten çok zor

mesela siz sessiz kaldığım anları duymayacaksınız

çünkü ben oraları keseceğim

non stop bir konuşmada imişsiniz gibi ama

gerçekten

ne söyleyeceğimi bilemedim

böyle sen konuşurken hakikaten

taşlar yerine oturdu ve belki de

biraz harbiden overthink'im

azaldı hani o aşırı düşünme

eylemim böyle

dün seninle bir tane reels izledik ya

davlumbazı kapatınca hissettiğim diye

Böyle bütün sesler daha artık berrak gelmeye başlıyor.

Sanki böyle çiçekler açıyor gün batımı, gün doğumu ne bileyim böyle kuş cıvıltıları falan.

Yaptığın tek şey bir eklentiyi kapatmak artık.

Ama o eklentiyi kapattığında sessizliği takdir etmeyi öğreniyorsun.

Dediğimiz gibi hiç düşünmeyi bırakmıyoruz.

Ama bir gün overthink'i bıraktığımızda düşünmek o kadar hafifletici geliyor ki.

O kadar işten bile değilmiş gibi geliyor ki.

Halbuki davlumbazı kapattığımızda başka sesler yok mu?

Hala var.

Ama artık onların o kadar rahatsız edici olmadığını, onların tahammül edilebilir olduğunu öğreniyorsun.

Yani aslında belki de bu yüzden bu aşırı düşünmenin de faydalı olduğu noktalar var.

Bir gün nihayet sustuğunda göz kapattığın, kulak tıkadığın birçok şeyi ne kadar kaplanılabilir, handle edilebilir olduğunu da görüyorsun.

Hani böyle de bir faydası var.

Hani varlığıyla belki rahatsız ediyor zaman zaman ama yokluğuyla oh dedirtiyorsun.

O rahatlamayı hissedebilmen için de belli bir noktaya kadar maruz kalman gerekiyor ki yokluğunu takdir et.

O yüzden hani insan gerçekten isteyince overthink'i bile romantize edebiliyor galiba.

Ben de şeyi düşünüyorum.

Bu overthink'in tersi tersi değil de overthink'in seviyesini azaltmamızın sebebi.

Acaba dinlemeye başlamamız mı?

Çünkü tamam artık karar verdik.

düşünmeden duramıyoruz. Düşünüyoruz sürekli

olarak. Daha az düşündüğüm

ya da düşüncelerimin beni yormadığı an

aslında

düşüncelerine çok önem verdiğim birini dinlerken

oluyor. Bu yüzden de bu

payıt kıyasını çok seviyorum.

Şey mi acaba? Sanırım

anlıyorum dediğin şeyi. Böyle

senin o söylediği

şeylere fazlaca dikkat kesildiğin

insanın sana bunları

anlatabilecek önemi vermesi

seni buna layık görmesi

seni de böyle aslında bir yerden

valide ediyor. Yani şey diyorsun

demek ki ben bunları duymaya

layığım. Bu düşüncelerin

paylaşılmasını hak eden bir tarafım var.

Demek ki benim

düşüncelerim de aslında kabul edilebilir ve

geçerli. Ya da kabul edilebilir olmak

zorunda değil ama paylaşmaya değer gibi

dindirici bir tarafı da var belki de

gerçekten dinlemenin, duymanın.

Ya ben hep şeyi

söylüyorum. Mesela duymak

ve dinlemek aslında aynı şeyler değil.

Hani her şeyi duyuyoruz çünkü ama

ne kadarına kulak kesiliyoruz ya da bazen

böyle hani mutlaka yaşamışsındır

sınıfta, bir arkadaş

grubunda. Sesler yani

hep var, hep var, hep var.

Bir cümleyi duyuyorsun. Sanki böyle

en sevdiği oyuncağı, en sevdiği

aktiviteyi duymuş bir kedi, köpek gibi böyle

kulak kesiliyorsun. Yani aslında

bir nevi duymaktan dinlemeye

geçiyorsun. Ona böyle bir

önem vermeye, ona bir kulak kesilmeye

başlıyorsun. Bu da aslında

farkında olmadan sürekli bir şeylere

çok dikkat verdiğimiz ama

arada böyle sivrilenleri seçtiğimiz bir özellik gibi ki bence bu da bir yetenek ve herkesde yok.

Hani ikinci el kıyafet alınarak biz birlikte gidiyoruz ya çünkü birimizin görmediğini diğeri görüyor.

Ne bileyim birbirimize gösterip bunu bununla giyersin falan diye akıl veriyorsun.

Bazen kendi gardırola unuttuğun bir şeyi arkadaşın sana hatırlatıyor.

Bak bunu bununla çok güzel kombinlersin diye.

O yüzden bazı şeyleri birlikte yapmak çok daha keyifli.

sanki onun gibi böyle neyi neyle kombinleyeceğini görebilmek gibi

aslında sürekli bir şeyleri bir değerlendirme süzgecinden geçiriyoruz

ama böyle nihayet bir şey gözümüze kulağımıza çarptığında

onu hemen alıp onun üstüne bir şeyler geliştiriyoruz.

Yani aslında bu sürekli düşünme eylemi içerisinde olmak

çok fazla anlama da aslında tekabül ediyor.

Demek ki sürekli duyuyorum.

Demek ki sürekli konuşmaya hazırım.

Demek ki sürekli bir cevap üretiyorum.

Bu da böyle insana şey hissettiriyor biraz nasıl desem.

Galiba ben sürekli çalışıyorum ya sürekli işliyorum.

Hani aslında bir yerden de kendine bir sempati besliyorsun.

O kadar da işe yaramaz değilim galiba demeye başlıyorsun diye düşünüyorum.

Overtink bizim bir yeteneğimiz oldu çıktı şimdi.

Güzellediğince yani overtinki.

Over olmadığı sürece.

Evet. Overthink'in güzellenebilecek tek tarafı nihayet ortadan kalktığında belki yokluğun böyle.

Onu da over ediyoruz.

Aynen. Overthink'i de evet fazlaca düşünüyoruz. Ben fazla mı düşünüyorum üzerine belki fazla kafa yoruyoruz.

Öyle çözebiliyoruz sanki.

çünkü bir de şu var yani bizde

bir şeyin en çokunu yapmak

hani biz gerçekten böyle

misafirin önüne

az koymuş olmayayım da gerekirse

tabakta kalanları çöpe atarım

mantığıyla bizi yetiştiren annelerin

çocuğuyuz

yeter yeter Selma teyze diyeceğim mesela

annen bunu bir kaşık daha ekleyecek

senin böyle tam doyacağın miktarı

söyleyebilmen için

daha tabağa hiçbir şey koymadan yeter

demen lazım çünkü biliyorsun o ekleyecek

Şimdi biz böyle anneler tarafından böyle hatta toplumun kendisi böyle böyle bir toplum tarafından yetiştirildikten sonra hani fazlası zarar bizde yok.

Atasözlerinde var eylemde yok.

O yüzden ne ne kadar fazla olursa o kadar iyi gibi.

Bu da toplumun çok büyük bir ikiyüzlülüğü gibi geliyor bana.

Her şeyin fazlasını yapıyorsun ve bunun için alkış alıyorsun ama bu fazlalık beraberinde fazla mutsuzluk, fazla yalnızlık, fazla düşünmeyi getirdiğinde insanlar bir de artık bunu düzeltir misin demeye başlıyor.

Yani benim belki de bu hayatta olmamın, insan olmamın en böyle beni inciten, hassaslaştıran tarafı da bana yüklenen fazlalıkların sonucunda yaşanan şeyleri, aldığım çıktıları tek başıma çözmek zorundaymışım gibi bırakılmam.

O yüzden belki fazla düşünmek, fazla yapmak, sonrasında fazla yalnız kalmak ve bunlarla fazlaca tek başına uğraşmayı getiriyor.

Hani her şeyin fazlası zarar kesinlikle hayatımıza artık böyle hani uygulamamız gereken bir şey yani.

Her insanın hayatında böyle hani bu yazılmalı bir yere ne bileyim dövmesi falan yapılmalı.

Yeni doğan çocuklara bu böyle okutulmalı belki de kulaklarına falan.

Her şeyin fazlası zarar.

ama belki bir gün her şeyin fazlası zararı normalleştirdiğimizde

azın da o kadar iyi bir şey olmadığını konuşmaya başlayacağız

ama sanki ona hala daha çok zaman varmış gibi hissediyorum.

Bir de mesela bu fazla vermekle ilgili

bence beni çok iyi anlayacağın seni

ve dinleyenleri de çok iyi anlayacağını düşündüğün bir konu var.

Mesela zaman zaman hatta çoğunlukla biliyorsun

ben aşklardan falan bahsediyorum.

Özellikle de böyle falsolu girişimlerden.

Mesela benim problemim ne?

Bence çok fazla vermek.

Yani hak ettiğinden fazla kıymeti vermek, fazla zaman ayırmak ya da kendimden feragat etmeye çok açık olmak.

Bunu yaptığında karşıdaki de vermiyorsa sana karşılığını, ne bileyim açıklama bile alamıyorsan, bir cevap almak için bile günlerce bekliyorsan o kişiyi suçluyorsun.

Diyorsun ki yani ben bu kadar yaptım, bu kadar vericiydim, hiç karşılığını alamadım falan.

Ama hiç sormuyorsun.

Acaba sen bir insana ihtiyacından fazlasını vermiş ve onu da biraz zorunluluk altında, bir zan altında bırakmış olabilir misin?

Hani hep toplum da belki bizi böyle yetiştirdiği için çok fazla vermenin, çok fedakar olmanın böyle çok güzellendiği bir toplumdan geliyoruz.

Öyle olunca da ne kadar aslında sadık, ne kadar fedakar, ne kadar eli gönlü bol falan diye bunu güzelliyoruz.

Ve karşılık vermeyeni suçluyoruz.

Halbuki bu böyle bazen bir küveti dolduğunda kapatmak gibi.

O taşarsa ne olacak?

Fazlaca su akıttığı için asla o musluğu takdir etmeyeceğiz.

Aksine, of şimdi yerleri temizlemem lazım, bir sürü su boşa gitti, su faturasına yansıyacak bu.

Senin fazlaca akıttığın suyun bile faturası senden çıkıyorken,

insanlara fazlaca verdiğin şeylerin bedelini tabii ki sen ödeyeceksin.

Karşındaki insana ben sana çok verdim niye almadın diye onu suçlayamazsın ki.

Bu haksızlık değil mi yani? Sana karşındaki şunu diyecek. Ya ben sizden bir bardak su istemiştim. Hani siz bana damacana verdiniz de ben ne yapacağım ki bunu yani?

Hani vermeyin kendiniz için. Mesela hiç fazlaca verdiğimiz şeyi heba etmemek yerine kendimize harcamayı, bekletmeyi, depolamayı beceremiyoruz.

mesela bu kadar sevgiyi ben bir insana

love bombing dediğim şekilde

baskılamak onu böyle onun altında

gerçekten bırakmak yerine

istediği kadarını

verebilseydim kalanını sana

kendime kedime anneme

derslerime aynanın

karşısına geçip ya Ece ben çok mu çirkinleştim

bu ara demelerime verseydim

dünya daha katlanılır bir yer

olmaz mıydı sence benim için

herkes için olmuş bitmişti bile

o yüzden bence

Ve birisi fazlasını istemediğinde sırf biz fazlaca veriyoruz diye bunu da normalize etmememiz lazım.

Yani her şeyin fazlası zarar ama kime zarar?

Yani hem karşımızdaki insanları bazen zan altında bırakıyoruz.

Mesela ben de çok biliyorsun insan reddedemiyorum hayatımda.

ya da birini ya biz seninle aynı sayfada değiliz diyebilmek için birisinin yanında onun suratına

yine üzerine fazlaca bir overthink etmiş olmam gerekiyor.

Nihayet bunu söylediğimde kendimi çok kötü hissediyorum.

Karşılık veremedim duygularına, aynı sayfada değildik.

Ne olurdu bir kere de ben beni seveni sevseydim falan diye kendimi suçluyorum.

Halbuki aslında hem kendime saygılı bir şey yapmış oluyorum

Hem de karşındaki insana dur bak ben bu kadarını istemiyorum.

Bunu hak eden birisi vardır demeyi öğreniyorum.

Şimdi şunu biliyorum.

Böyle bazen aradığın sevgiyi ya da beklentilerini birinin sana verdiğini gördüğünde

tatmin olmasan da ya da almak istediğin kişiden almasan da bunları

belli bir noktaya kadar aslında böyle onaylandığını hissediyorsun.

Ya hiç bunu da bulamazsam duygusuyla ona dört elle sarılıyorsun.

Ama aslında uzun vadede iki tarafı da çok büyük bir zararın altına sokuyorsun.

Çünkü hem sen ona karşılık veremeyeceksin hem de karşı tarafın da aslında bir şeyi sana boşu boşuna karşılıksızca fazla fazla vermesine sebep oluyorsun.

İsrafa yol açıyorsun aslında.

Halbuki çok belki argo olacak ama yol vermeyi öğrensek ki kaç kere bize yol verilmiştir.

Kaç kere o yolları yürümüşüzdür yani.

Biz de yol vermeyi öğrensek zararın neresinden dönsen kar dediğin gibi belki adam şimdi 3 saat geri sürecek ama 10 saat geri sürmekten iyidir yani.

Hem de sen başka araçlara otostop çekmeyi öğreneceksin yani.

Rotayından oluşturuyor.

Aynen.

Hani bir salsan değil mi?

Bir salsan aslında iki taraf için de iyi bir şey yapacaksın.

Yani bazen mevzu belki kim az kim çok yapıyor kim çok düşünüyor kim az karşılık veriyor değil de neye hak ettiğini vermek ve belki de sana bir şey fazlaca üzerine düşünmeye seni itiyorsa bu neden benim normalimle yetinmiyor sorusunu sormak.

Bir şey sürekli seni tüketiyorsa fazla fazla bir şey yapmanı istiyorsa orada bir yanlışlık vardır yani.

Bu insanın bazen kendi iç sesi bile olabilir.

Bir konu senin onun üzerine çok fazla düşünmen, bütün böyle alt dalların sonucuna varman, böyle olursa ne olur?

A planım ne, B planım ne, C planım ne ya boşver.

Alfabe 29 harfi ya.

Kim Z planını görmüş ki bu hayatta?

Z'ye kadar yolun var yani.

Niye sürekli A olmazsa B, B olmazsa C'yi düşünüyorsun?

Yani 29 kere hata yapma hakkın var.

En kötü ihtimalle A02 dersin.

Baştan başlarsın.

A1.1

Yani ya ben 6 aydır İtalyanca dersi alıyorum hala.

2.1'deyim yani.

Progress böyle zaman alıyor.

Yani bir şeyin üstüne aşırı düşünmen seni onun masterı yapmayacak.

Ama bir şey üzerine zamana yararak düşünmeyi öğrensen belki istediğin yere varacaksın.

Böyle de bir conclusion'a vardım ben.

sen ne düşünüyorsun? inanılmaz

inanılmaz

bunun üzerine düşüneceğim ama çok düşünmeyeceğim

zamana yayacağım

ve aklımın bir kenarında kalacak yani

yer edecek eminim

o zaman ben bu bölümün adını

rota yeniden oluşturuluyor koyuyorum

ve

geldikleri dinledikleri için

herkese çok teşekkür ediyorum

şey diyecekler kız da 2-3 kelime

konuştu ama iyi konuştu

fazla konuşmasına gerek yoktu çünkü

Çünkü nedir fazlalık?

Fazlalıktır ya.

Fazlalıktır.

Sen bu bölüme benim iç sesim olarak katıldın.

Ve ben onunla bir barış imzaladığımı, yani o barış sözleşmesini bir sene daha uzattım.

Hani böyle transfer futbolcu gibi.

Bu iç sesle ben bir sene daha oynarım dedirttin bana.

Çok teşekkür ederim.

Ben teşekkür ederim.

O zaman umutsuzluğa alışmayın.

Yatağa kes girmeyin.

Görüşürüz.

sen bu kadar zevk alıyor musun

bu yaptığın şeyden

Altyazı M.K.