okyanusta iki akvaryum balığı

Herkese merhaba.

Sen Okuz Değil Misin'in 30 küsürüncü bölümlerinden bir tanesindeyiz.

Ve bugün yanımda bir konuğum var.

Eda bizlerle.

Hoş geldin.

Hoş buldum.

İyi misin Maycım sen nasılsın?

Ben de iyiyim.

Sen geldin daha iyi oldum.

Bugün aslında ben çok uzun süredir bölüm kaydetmiyor gibiyim.

Çünkü bir araba bir e-mail yakalamıştım.

Haftada bir yapayım diyordum.

Ama hani böyle bir şeyin güzel olacağını bildiğinde

hani böyle şey gibi

mesela öğleden sonra buluşmam varsa

akşamüstü falan o gün hiçbir şey yapamazsın ya.

Ben de hani

sana aydına gelince bir bölüm kaydedeceğiz olunca

çok böyle

kendi başıma bölüm kaydetmek istemedim.

O yüzden böyle siz buradayken

dedim ki alabileceğim maksimum bölümü alayım.

O yüzden çok teşekkür ederim geldiğin için.

Bugün sizlerle

aslında hani

Eda ile size bir şey anlatmaktan ziyade

bizim Eda ile normal sohbetimize

sizi dahil etmek istiyoruz.

O yüzden konunun bir başlığı

şu an yok. Nereden başlarız?

Nerede biter? Hiçbir fikrim yok.

Ama güzel, keyifli bir yolculuk

olacak bence dinleyenler için.

Bence de. O yüzden hoş geldiniz

o kızlar. Evet Eda.

Biraz bize bahset bakalım kendinden.

Biz de oradan bir şeyler bulalım.

Okey. Kendimden bahsedeyim.

Ben Eda.

Sima'yı çok seviyorum.

Neyim? Yani şu an herhalde kendimle ilgili

söyleyebileceğim en bariz şey tıp okuyorum.

Daha yeni, acilden döndüm.

Hala kafamda orada yaşadıklarım var.

21 yaşındayım.

Bu ülkeden çok muzdaripim.

Her 21 yaşındaki, 22 yaşındaki genç gibi.

Bunu kendime çok dert ediniyorum.

Seviyorum yaşamayı.

Evet aslında sen konuştukça benim aklıma bir şeyler geldi.

Mesela birincisi kendimizi tanımlarken aslında çok fazla şeyimiz olmasına rağmen mutlaka okuduğumuz bölüm bizi tanımlayan bir şey haline geliyor.

Evet, Türkiye'de bu var ya.

Mesela bu neden.

İkincisi yaşamayı sevmek zaten.

Benim konuşmayı çok sevdiğim şey.

Çünkü maalesef ki negatif bir dönemde yaşıyoruz.

Hani genel anlamda dünya biraz böyle ve ülkemizde çok işi kolaylaştırmıyor bizim için.

Ama hani gerçekten yaşamayı sevmek diye bir şey var.

Mesela Eda ile bunu konuşuyorduk bölümü kaydetmeden önce.

Yani ben gördüğüm bir şey söyledim.

Çok fazla rastlıyorum internette.

Senin hayatın çok güzel dendiğini başkalarına.

Aslında yaşamak güzel olan şey.

Ve gün herkese aynı saatte doğuyor, aynı saatte bitiyor.

Yani aslında hani şey tabii burada yaşam koçluğu yapmıyorum işte.

Ulan yeni günü selamlayın, yoga yapın falan değil tabii ki de.

Ama yani aslında hayatı güzel yapan şey...

Olması yaşadığımız.

Kesinlikle yani.

Çünkü çok büyük imkanlara sahip olup mutsuz olan insanlar var gerçekten.

Burada annem gibi şükret şeyini yapmıyorum ama...

Ama yapmalı da yazı yani bence bir noktada.

Ben biraz şeyi fark ettim.

Benim her zaman ulaşmak istediğim hayat, erişmek istediğim şeyler hep peşi sıra geldi.

Ben hiçbir hayatımın döneminde bir istasyon gibi bir mola vermedim.

Tamam şimdi şu anın tadını çıkartayım demedim.

Her zaman bir şey yapıyorsam aklım bir sonraki adımdaydı.

Mesela bu bölümü kaydediyorsam haftaya ne kaydedeceğimi düşünmeliyim gibi.

Her zaman bir sorunayı düşünüyordum.

Ama böyle yaşadığında gerçekten hayatın harikaysa bile tadını çıkartmıyorsun.

Çünkü sürekli karşıya bakıyorsun.

Arabayı kullanmayı uzun süredir beceren insanlar artık müzik de açar.

Yanından sigarasını da yakar.

Keyfini çıkartır.

Ben her zaman hayatı 23 senedir direksiyonun başında olmama rağmen çok kas katı yaşıyor.

Daha tam öğrenemedim. Öğreneyim ondan sonra.

Ama ne zaman yani.

O yüzden o şükretmek şöyle yarıyor.

Şükretmek aslında biraz

sahip olduklarını kabullenmek olduğu için

ancak kabullendiğinde bir sonraki basamağa

çıkabiliyorsun. Yoksa her zaman böyle

tepeye bakıyorsun. Acaba çıkabilecek

miyim diye. O yüzden belki biraz

şükretmeyi de hayata

empoze etmek iyi olabilir.

Ve bence hani arabayı kullanma süreci

de aslında kendi başına

unik bir olay. Arabayı

kullanmayı biliyor olmak çok başka

bir zevk getiriyor ama o arabayı kullanmayı

henüz öğreniyor olmak çok başka

bir zevk getiriyor. Mesela geçenlerde

ben şunu fark ettim.

Yine Instagram'da bir yerlerde görmüştüm.

Yeni bir şeylere

başlamak hep zordur ya.

Ben buna pek katılmıyorum.

Kendi

açımdan. Ama yine de

çok uzun zamanda yeni bir şeylere

başlamadığımı fark ettim.

Yeni bir şey öğrenmek, beceremediğim bir şey ile

kendini beceremediğim bir şeye

maruz bırakmak. O anın

heyecanını çok uzun zamandır tatmadığımı

ve çok özlediğimi fark ettim.

Ve dün babam ve kardeşimle

bilardo oynamaya gittik. Ve hayatımda

hiç bilardo oynamadım ve o an hani

öğrenmeye çalışıyorum ve gerçekten o an

aslında bilmediğim

bir şeyi öğrenme anı seni ister istemez

anda tutuyor. Çünkü

öğrenmeye çalışıyorsun. Yalnızca onu

düşünüyorsun. Ve bence yani bu

anları gerçekten yaşaya yaşaya. Bu da çok

klişe bir şey yani.

Deneyin. Yeni şeyleri deneyin

falan filan ama kesinlikle

anda tutmaya yardımcı olan bir şey olduğunu

düşünüyorum. Ben zaten bu bölüm çok sık sık

seninle özellikle klişeler

üzerine konuşacağımızı düşünüyorum. Çünkü ben

yeni yıla girmek, yeni

yılı reddediyorum bölümümde.

Klişeleri içselleştirmek

anekdoduyla bitirmiştim bölümü.

O konuşma yaptığım kişi

bahsetim Eda, şu anki konuğum olan

dinlediğiniz Eda. Yani

klişeler mesela şey gibi

bana biraz şey hissettiriyor.

Hani mesela böyle lisede

falan herkesin işte

atıyorum rap keşfettiği

ama bunu söylemekten utandığı

sanki rap kötüdür.

Ya da Türkçe popu çok aşağıladığımız

bir dönem vardı ama mesela şu an

onun appreciation'ını yapıyoruz.

Türkçe pop çok iyi falan.

90'lar çok iyi falan.

Yani şey gibi biraz aslında

Türkçe pop yavan olabilir.

Tamam mı? Rap dinleyen

bazı insanlar gerçekten senin iletişim

kuramayacağın birileri olabilir. Ama bunlar

klişe. Yani bunlar biraz şey

aslında. Olmaya da bilir yani.

Yani ben rap dinlemiyorum ya. Ben her zaman

jazz dinliyorum. Ben her zaman işte şunu

dinliyorum. Bence bunlar çok daha klişe.

Ben şeyi anlamıyorum tam olarak.

Klişenin nesi kötü?

Hani bunu söylemiştim

bir bölümde. Önyargı

insanı çok kötü yapar falan. Aslında hani

önyargının anlamı çok da kötü bir şey değil.

Çünkü birine ilk etapta bence bu

insan çok iyi diye de bir önyargı.

Önyargı tanımadan önce sahip olduğun

düşünce. Ya da mesela bencillik.

Bencillik niye kötü olsun ki? Ben olmak yani.

Bencillik.

Hani benden geliyor. Ne kadar kötü olabilir ki?

Ben kendimden gelen bir şeyle ne kadar, maksimum ne kadar zarar verebilirim kendime bile isteyerek.

O yüzden ben şeyi fark ettim.

İşte bencillik, önyargı, klişe.

Bunlar aslında çok nötr kelimeler.

Sadece hani böyle adı çıkmış 9'a inmez 8'e.

Halbuki ne var abi klişe olsa hayatımızda?

Yani ne var gerçekten çıkıp da işte

abi hayat çok güzel lan falan demek.

ya da gerçekten kendini kötü hisseden birine

hadi çık bir yürüyüş yap demek.

Neden kötü ki yani? Klişe

evet ama demek ki birileri zamanında

yürüyüşe çıkmış kötü hissederken

ve iyi gelmiş ki bu bir kürt haline

gelmiş yani. Evet.

Bu yüzden klişe. Bence...

Lütfen.

Bu kadar aslında

klişe diye onları

karşı kötü bir on yargı

koymamızın nedeni

aslında çoğunun ve bence

nispeten yeni jenerasyon.

Hep bir sınırın dışında

olayım, farklı olayım

hissiyatı.

Unique olacağım diye

anı gerçekten

geçirmiyor. Yani bu nasıl biliyor musun?

Hani büyüdükçe ben biraz bunu fark ediyorum.

Çünkü hala tabii ki de

hala çok gencim.

Ve

bazen gerçekten şey beni çok tüketiyor.

Mesela ben

dans eden birisini izlerken

onu takdir etmekten ziyade

keşke zamanında dansa başlasaydım

pişmanlığını yaşıyorum. Piyano çalan birini

gördüğümde abi keşke şu an piyano

çalıyor olsaydım. Halbuki kendime baktığımda

birçok şeyi yapmışım.

Belki ben de birilerinin işte abi ben de

podcast yapayım demesi için

belki bir şey yaktım kafalarında falan.

Ama şeyi anlamıyorum.

Sürekli bir şeyleri görüp

onları yapmak istiyorum. Ama hayat

her şeyi mükemmel

yapabilmem için yeterli

değil. En büyük çelişkim

şu. Her şeyi mükemmel

yapmak istemek. Evet tam bunu düşünüyordum.

Ve her şeyi yapmak istemek. İkisi

aynı çatı altında yaşayamayan

iki düşman gibi. Kesinlikle.

Ve ben seçimimi yaptım biliyor musun?

Harika. Bu ne kadar

uygulanabilir bir seçim bilmiyorum ama

ve hani aslında

toplumun bize çizdiği ve Türkiye'de

doğmuş olmanın bize çizdiği

yolla aslında çok ters bir şey.

Ama ben tek bir konuda iyi olmak

yerine gerçekten her konuda

kötü olmak istediğime karar verdim.

Çok iyi ya. Aynı şekilde mesela

çok iyi dans eden bir şey

bir çift gördüm instagramda

ve dedim ki

hani keşke dans etseydim

değil yani şu ana kadar da aslında

her şeye denedim. 10 çeşit

spor yaptım, baleye de gittim

her türlü müzikaletlerine denedim. Hiçbirine

tutunamadım. Ama bunu hiçbir zaman

aslında geriye bakıp da

of ben hiçbirini beceremedim şeklinde

değil de ben her şeyi gerçekten denedim

gözüyle baktım.

Yani aslında gerçekten bütün bu

en başında kendimi tanıtırken

dediğim yaşamayı severim, hayatı seviyorum

kısmı gerçekten benim en

başından beri iliklerimi işlemiş gibi hissediyorum.

Ben tersini hiç deneyimlemedim gibi hissediyorum.

Ve zamanla aslında

tersini

aslında her şeyi tersini

deneyimledikten sonra anlarsın ya.

Bir tek bu konuda ben de öyle olmamış gibi hissediyorum.

Mesela sen konuşurken

sana tam şey diyecektim. Yani bilimle

çok şanslısın. Söyleyeyim ki bunun şansla

bir ilgisi yok. Sen belki bunu ne zaman

öğrendiğini, ne zaman hayatı sevmenin iyiliklerini

işlediğini bilmiyorsun, hatırlamıyorsun.

Ama bunu hatırlamamak bunun şansı

ya da havadan gelen bir şey olduğunu göstermiyor.

Demek ki senin hayata

deneyimlemen, pratiğin sana bunu

öğretmiş. Yani sen aslında bunu

kendi kendine kazanmışsın hayatı sevmeyi.

Bütün kötü anlarıyla yani.

Bunu kabullenmek.

Ve

hani dedin ya ben her şeyle kötü olmayı

kabul ederim. Yani bunu tercih ederim.

Bu bence çok wise bir şey yani.

Benim mesela gerçekten en azından şu an çok kolay kolay erişemeyeceğim bir nokta gibi geliyor bana.

Çünkü ben böyle şey, bir şeyleri görünce çok gıpta eden bir insanım.

Benim hayatım hep gıpta etmek üzerine geçti.

Ve bu gıptanın bana yaptığı en büyük zarar şu.

Kendi yaptığım şeyleri inanılmaz küçümsemeye başlıyorsun.

Aslında kendi hayatında öyle de böyle yaptığın güzel şeyler var, kalbur üstü yaptığın ama onları takdir etmiyorsun.

Ve hayatındaki şeyleri takdir etmek bence insan pratiği.

Hani nasıl pratik etmezsen piyano çalmayı unutursun, spor yapmazsan uzun bir süre hamlanırsın.

Yaptığın şeylerin takdiri de bunun pratiği aslında.

Takdir etmezsen o şeyi unutuyorsun.

Takdir ede ede kendine nerede olduğunu hatırlatman lazım.

Çünkü dış dünya seni küçümsemeye çok hazır.

Seni ezmeye, sana kendini yetersiz hissettirmeye çoktan razı.

Dış dünya resmen canavar gibi.

Sen dışarı çık ve ben sana kendini kötü hissettireyim diye hazırda bekliyor.

Senin belki bu savaşı kaybetmen çok olası çünkü hayat yüz yıllardır devam ediyor, milyar yıldır devam ediyor ve sen orada küçük bir parçasın.

Ama yine de hani şey vardır ya mevzu kaybetmek ya da kazanmak değil aslında mücadele etmek.

Aslında yaşam gerçekten harbiden bir mücadele yani.

Sabancının oğluna da mücadele, bize de mücadele.

O mücadele yani dış dünya ile aslında iç dünyayı birbirinden ayrı olarak tutma mücadelesi bence.

Bunu ne kadar başarabilirsen, dış dünyanın kendi gerçekliğine, etkisini ne kadar minimalize edebilirsen bence o kadar kendini takdir edebiliyorsun.

Bir tane söz var. Muhtemelen yanlış söyleyeceğim. Tam hatırlamıyorum ama en azından ana fikrini hatırladı.

Hani faunustaki en büyük balık olmak okyanusta bazen en küçük balık olmaya tekabül ediyor gerçekten.

Ama sonuçta sen yüzmeyi ve kula çatmayı o faunusta bir noktada pratik ediyorsun.

İnsanın iç dünyası da o.

O iç dünyada ne kadar pratik yaparsan, çarptığın köşeleri, nerede saklanacağını, nerede yem bulacağını öğrendiğinde

okyanusta işin daha da kolaylaşıyor.

Bu demek değil ki okyanusta hala yenebilirsin.

Hala biri seni tüketebilir.

Senden daha büyük canlılar da var.

Ama sen pratiğini o küçük fanusta yapıyorsun.

O yüzden her insan kendi fanusunda biraz kaynıyor, pişiyor.

Ve o fanusu biraz güzelleştirmek olay yani.

O zaman biraz kendi fanusundan bahsetsene bize.

Benim fanosuma sevgi kavramı yeni yeni girmeye başladı aslında.

İnsan kendi iç dünyasında bu kadar çok vakit geçirince aslında dış dünyayı bu kadar ekarte edince

hani sevgi için sonuçta o sevginin nesnesine de ihtiyaç var ya.

Özne benim, özne var tamam ama o nesne dış dünyaya ait bir nesne.

O yüzden aslında biraz geç keşfettim gibi hissediyorum.

bunun günlük hayatımda bana çok bir

etkisi oldu mu? Hayır ama

bir overthinker olarak yine

aslında çok fazla

davranışımın temelinde yattığını

fark ediyorum. O yüzden evet

şu anki fanusunda

sevgiye

yer açmak

yine çok klişe

ve aslında daha fazla sevgiyi istemek

ve çekmeye çalışmak

var bolca

ve tabii ki ben de

hani evet burada biraz ahkam kestim

yani ama. Bu da bir

bir şey. Yani sırf mesela

21 yaşındasın ve önünde belki

çok uzun bir hayat var falan diye

tabii ki birilerinden deneyimin az olacak.

Birilerinden pratiğin az olacak. Ama sen 21

yıllık Eda'nın hayatında

bir tanesin yani. Yapabileceğin

ve deneyimleyebileceğin maksimum noktadasın.

Her zaman şöyle düşünüyorum. Eğer 5

dakika sonra öleceksem hayatımın en

yaşlı anındayım şu an. O yüzden

kime göre yani bu deneyimler? Hani

klişe olabilir. Ahkam kesiyor olabilirsin.

ama bu senin pratiğin yani.

Hani bu şey gibi felsefeci adam

çok fazla ahkam keser ya

ben bunu biliyorum şunu biliyorum falan filan

ama o bilgiyi satıyor.

Çünkü o bilgiye sahip olduğunu düşünüyor.

Okuyor, öğreniyor ve ahkam kesiyor.

Ve bence bu bile bir noktada

mesela benim eleştirdiğim bir şey.

Bence zaten bir insanın ahkam kesebileceği

ve bundan ötürü yargılanmayacağı

tek bir şey var. O da kendi hayat dersleri.

Çünkü kimse onu senin gibi

anlamayacak.

Şunu diyecektim ben de tam o zaman.

doya doya ahkam kesebiliyorum yani.

Ahkammış oldur bu. Aynen.

Küçüklüğümden beri aslında

akademik başarının

ve dünyaya

açılmanın bu noktada ve dünyamı

genişletmenin

en büyük hedefim olduğunu

öğrenerek büyüdüm.

Kendi kendime de bunu öğrettim. Aslında

tırnak içerisinde dış dünya da bana bunu öğretti.

Ve son zamanlarda

fark ediyorum ki yani aslında senin sorunun

senin fanusun nasıldı ama ben

öyle bir cevap veriyorum ki şu an fanusun nasıl bir

değişim sürecinden geçiyor. Bence harika

gibi cevaplıyorum. Aslında balıklığını

anlatıyorsun ve bu çok güzel.

Ve son zamanlarda

aslında o

fanusun da o iç dünyanın

o küçük iç dünyanın da

sana

kendine yetebileceğini fark ettim.

Şu an okuduğum

bölüm ve seçtiğim meslek aslında

insanın hayatının

%80'ini falan

tüketen sonradan bir

bölüm. Aslında sen balıklarının

çok büyük kısmını başkalarının fanusuna geçiriyorsun

bu mesleğe bakarsak. Evet.

Bu biraz gerekiyor gibi. Gerçekten de gerekiyor

gibi.

Ve belki de bu bölümü seçmemde

bu görüşümün de etkisi olmuştur.

Hani bir şeyler yapacağım.

İnsanların hayatına dokunacağım.

Evet. Olayı. Ama işte

son zamanlarda ve hani şey de aynı zamanda

yurt dışına çıkacağım.

Hani böyle ülke ülke gezeceğim.

Yani hala tabii ki buna

bambaşka, bu dediğime bambaşka yerlerden

bakabiliriz. Hala ilk dışına çıkmak ve

ülke ülke gezmek istiyorum. Ama bunu

bir şu şekilde

yapmak var.

Mesleğini ön planda tutarak.

Oraya gitmek için birinin seni çağırmasını

bekleyerek veya oraya gitmek için

hani oraya

beyin göçü yapmak

belki de var. Bir yandan da

aslında

şu anki isteğime geliyorum.

Aydın'da

veya Ege'nin güzel küçük bir köyünde, güzel bir evimde, ailemle, köpeklerimle yaşayıp

ve hayatımın %80'ini değil de belki %50'sini, %60'ını mesleğim haline getirip

kalan %'lik kısımları da beyin göçü ile değil de turist olarak ülkelere gezmek gibi bir yere geldim aslında son zamanlarda.

Yani biraz şöyle bir şey.

Ben bu dünyaya bir şey katmak için eğer kendimi çok hırpalayacaksam bırakayım da o bana bir şeyler katsın.

Almaya hazırlayayım yalnızca kendimi.

Aslında bütün ilişkiler biraz böyle ya.

Mesela her ilişki kendi içinde belli bir noktada tolerans seviyesine sahiptir.

Tolera etmeden iş yürümez.

Tolera etmek olmasa benim mesela ailem 35 yıldır evli olmazdı annemle babam.

Ama hani tolere etmekle bir de ben bunu biraz geleneksel yetiştiriliş tarzımızla da ilgili olduğunu düşünüyorum.

Tolere etmek bir şeye katlanmakla çok karıştırılıyor.

Yani dış dünya canavar olsun ya da olmasın ki bu biraz bizim onun görüş açımızla ilgili.

Ama şöyle bir şey var.

Dış dünya dış dünya da olsa ve bensiz olmaya devam edecekse de sonuçta biz karşılıklı bir etkileşim halindeyiz.

Ve ben dış dünyanın bana getirdiği bazı şeyleri tolere ediyorum.

Mesela bana ne kadar aykırı olursa olsun ben artık 9-5 çalışıp aylık işte aldığım maaşla geçinmeyi, anlamadığım bir şekilde su faturası ödemeyi mesela tolere ediyorum.

Çünkü dış dünyaya uyum sağlamak zorundayım.

Ama ben bir şeylere katlanmak zorunda değilim.

Bana verilen bir tane hayatı eğer o dış dünya için hırpalanarak yaşayacaksan belki de dış dünya bunu o kadar da hak etmiyordur yani.

Dediğin gibi hani bence dış dünyanın zaten onun için kendisini hırpalayan bir doktora artık o kadar ihtiyacı yok.

Sen belki de dış dünyadan kendini kopartıp kendine daha fazla yatırım yaptığında belki ona daha fazla etkin olacaksın.

Evet ben buna da kesinlikle katılıyorum.

Yani bencillik bence beraberinde sencilliği çok getiriyor.

Önce kendini seven başkasını sevebiliyor yani.

Ben var ya sana bunu soracaktım.

Bunun hakkında ne düşünüyorsun diye.

İnanılmaz doğru bir şey.

Yani kendini sevmeden de hayat geçer.

Kesinlikle geçer.

Ve hani mutsuz da olacaksın diye bir kaydı yok.

Kendini sevmezsin ve harbiden mutlu da bir hayat yaşarsın.

Bu nasıl bir şey biliyor musun?

Böyle sanki çok uzun süredir ben bilmediğim bir şekilde telefonumun üstünde bir ambalajla yaşıyordum.

Haberim yoktu orada ambalaj olduğundan tamam mı?

Sonra birisi bana gelip dedi ki sen bunu niye ambalajla kullanıyorsun ki bunu çıkartsana.

O zaman bak dokunma gücü işte bilmem nesi daha iyi oluyor.

Ve benim bir anda dünyam değişiyor.

Bu demek değil ki ben o ambalajlayken de hani gayet devam edebiliyordum aslında.

Ama kendini sevmek o ambalajı çıkartmak gibi.

Bir anda aldığın zevk, aldığın verim, dokunma gücün, onu kullanma arzun inanılmaz derecede artıyor.

Ben bugün kendimi severek uyanmadım mesela.

Ama günün geri kalanında kendime biraz sempati duymaya başladım.

Ve bu bana günün sonunu kendimi severek bitirmeler çok büyük bir umut veriyor.

Ve bunu yapa yapa pratikle işte zaten kazanılacak bir şey.

Bir de bence mesela ya mutlaka benim çektiğim bir bölümün ilk ilişkilere gelmediği olmadığı üstüne Eda.

Ama şeyi merak ediyorum yani bu konudaki fikrini.

Ben biraz şey düşünüyorum.

Kendini sevmenin bence en büyük yararı, pratiği.

Bunu gerçek hayatta deneyimleme şansı.

Şimdi insan ve bu her türlü ilişkide, senin tıpla ilişkinde bile aslında.

Bizim dışımızdaki şeyler nankör biraz.

Biz de birilerine göre nankörüz.

Ama kendi iç dünyamızda kendimizi tanıdığımız için

senin mesela nankörlük seviyen, senin karakterin kadar olduğu için

sen onu absürt bulmuyorsun.

O senin böyle bir uzun haline geliyor.

herkes kadar. Senin mesela

Eda olarak

ben mesela %60 nankör

%30 bencil

şöyle böyleysem sen atıyorum mesela

%20 nankörsün ama %70

bencilsin

işte %10 da şu busun falan.

Bu aslında herkesin kendi pratiği. Herkesde olan

sadece aroma boyutu

farklı olan esanslar bunlar bence.

Ve ben şey düşünüyorum

sen ne kadar

nankör olursan ol çünkü bu yüzdeleri

başkaları biliyor. Hani bu şey gibi

Mesela annenin yaptığı yemeği dışarıda yediğinde tadını çok daha farklı algılarsın.

Aynı yemek, aynı malzemeler.

Ama oradaki bir karabiberin fazlalığı bile dikkatini çeker.

Çünkü senin pratiğinin dışındadır.

O yüzden mesela biz de başkalarının normalleştirdiği, onların nankörlük seviyelerini çok fazla deneyimliyoruz.

Mesela tıp da nankör bir bölüm.

Sevgililer bir yerde nankör.

Arkadaşlıklar emek vermezsen nankör.

O noktada kendini sevme pratiği şöyle çok işe yarıyor.

İnsanlar nankör olduğu için, bölümler, meslekler nankör olduğu için sana sevilmeye değer olmadığını, başarısız olduğunu hissettirmeye çok meyilliler.

Ama sen kendini sevme pratiğine sahipsen çıkıp kendi avukatın olabiliyorsun.

Oğlum ben sevilmeye değerim diyebiliyorsun.

Evet ve bütün bunları hayattan dahil edebiliyorsun.

O nankör meslekleri, nankör ilişkileri, nankör arkadaşlıklarını hayatına kendine zarar vermeden dahil edebiliyorsun.

Aynen. Her şeyden verim alıyorsun.

Yani karakterinde mesela bencilliği daha fazla olan bir insanın o noktasıyla çatışmamak için onunla farklı bir iletişim kurmayı öğreniyorsun.

Hani yetişkin olmak belki de biraz böyle.

Hoşuna gitmeyen şeyleri kesip atmak yerine ziyan olmasın diye oradan alabileceğini almak.

Yani biber dolması sevmeyince kabuğunu çıkarıp içini yemek.

Çünkü israf etmek istemiyorsun bir şeyleri hayatta.

Bu arada aşırı gıcık olurum ben.

biber dolmasının kabuğunu

sıyırıp da sadece içini yiyenlere de

dipnot. Yani evet bak

aslında o ilk sana ben

klişeleri içselleştirmekle fındık söylediğimde de

şunu söylemiştim. Bunu da bu arada aslında annem

söylemişti bana. Yetişkin olmak

bu demek bence demiştim. Klişeleri

içselleştirmek. Aynı senin dediğin gibi

büyüdükçe aslında

neye tolere edip neye

katlanacağımızı seçiyoruz. Aynen.

Ve bu şekilde oluşturuyor.

nereden başlayacağınızı bilmiyor musunuz?

Ya da başladığınız zaman podcast'inizi

Fikrinizden yayına, format,

podcast.bpt yanınızda.

Açıklamadaki linke tıklayın, kısa testi

çözün ve podcast'iniz için en uygun

paketi hemen keşfedin.

Bence de

ve bence dış dünya

gibi etkimizin olmadığı şeylere

katlanmak biraz daha

kabul edilebilir olur çünkü etkin yok.

Ama işte hayatına alacağın insanın, arkadaşın, mesleğin, oturacağın evin yani senin seçim hakkın olduğun şeylerde olabildiğince minimum katlanma ve maksimum toleransın olması gerektiğini düşünüyorum.

Mesela bu işte o kişi kendini sevmeye de biraz aslında geliyor.

Kendime ben tolere etmeliyim kendimi.

Mesela bir günü verimsiz geçirdiğimde ya bu kızdan nefret ediyorum demek yerine

yani evet çok güzel bir gün geçirmedik ama

daha önümüzde yarın var

demek çok büyük bir tolere gücü.

Ve ben gerçekten bunu kendime veremezsem

kimseye veremem.

Ben şöyle düşünüyorum.

Evet bugün çok güzel geçirmedik ama önümüzde

yarın vardan ziyade

evet bugün çok güzel geçirmedik

ama kötü günlerimiz olsun ki

iyi günler iyi olabilsin.

Yani o kötü ve iyi sıfatları da

aslında zıt olarak birbirleriyle

var oluyorlar ya.

yani yine aslında böyle

dediğinde bence o anı yok edip

geleceğe odaklanmış

oluyorsun. Bence bunun

yerine ya benim en azından kendi

pratiğimde yağmur çalıştığım ve sağlıklı

bulduğum

ziyan etmemek işte ya.

O günü ziyan etmemek. Kötü

müydü? Kötüydü. Tamam abi yani

kötü günleri de aynen

yani o dışarıda yağmur yağdığında

üzüldüğünde o kötü

günler olmazsa seni duygulandıran şarkıları

ne zaman dinleyeceksin? Çok haklısın.

Kesinlikle. Bak mesela

bana bir akıl verdin.

Ben gerçekten biraz onu bırakmalıyım.

Yarın var önümüzde. Çünkü

harbiden yarın da kötü geçebilir ve

bu sefer demoralize olurum.

Hiç gerek yok. Çok haklısın. Zaten bu şey

dedin ya ne zaman dinleyeceğiz bu şarkıları.

Mesela ben mutlu bir

ilişkim olduğu dönemlerde biraz şeye sinirleniyorum

içten içe. Çok güzel bir

romantik böyle dramatik bir albüm çıkıyor

mesela. Onun tadına vararak dinleyememe

üzüntüsü anladın mı? Gerçekten

aslında her şeyin bir zamanı var.

Ve

biraz ben

çok zaten çok klişe bir podcast benim podcast'im

yani. Çok klişelere konuşuyorum ve seviyorum

bunu. Çünkü benim

sizle özel hayat pratiğim bu yani.

Ben ne konuşabilirim ki burada? Bunun dışında

konuşmak sahtelik olur.

Ama gerçekten

aslında ben burada

klişeleri içselleştirmemiz gerektiğini bildiğim

için, mutsuz günlerin varlığını kabul

ettiğim için hani yüzde yüz bir

wise woman olduğum için bunları söylemiyorum.

Aslında konuşurken kendimi ikna etmeye

çalışıyorum. Evet. Hani. Hepimiz

öyleyiz bence. Değil mi?

Terapi böyle bir şey mesela. Arkadaşla konuşmak

böyle bir şey. Bir şey söyledikçe o

somut kendini de dinledikçe ancak

onu gerçekten pratiğe dökebiliyorsun ve

inanıyorsun. Yani mesela bu yüzden

hani

bir şeyi çok istiyorsundur

olmasını hayal ediyorsun. İşte bir okuldan kabul

almayı çok istiyorsun mesela.

İkiyi ayrılıyor bence burada insan. Birileri diyor ki

bunu söylemeyeyim de cings etmeyeyim. Ama nazar

değmesin. Bir de diyor ki söyleyeyim

manifest edeyim. Hani söyledikçe

olur. Kendime inanayım. Ben bu ikincisini

tarafından. Ben birden ikiye geçtim.

Ben hani bunu diyorum. Bunda gerçekten

senin mesela çok etkin oldu.

Hani şey öğrendim yani.

Nazar dediğimiz şey ki bunu ben

bir bölümde söyledim zaten. Nazar dediğin şey

aslında tamamen. Ona nazar dediğimiz

için nazar bence. Yani bir de nasıl biliyor musun?

Nazar değeceği falan aslında biliyorsun

işte şöyle bir şey olmadığını.

sadece şimdi ben bunu söylüyorum

ama gerçek olmazsa

bu insanlara nasıl bunu açıklayacağım

korkusu aslında. Hep bir mahcubiyet.

Veya kendime.

Yani aslında bu mahcubiyet olmamalı. Çünkü sen

zaten insansın yani. Hani

travmatik olmayan insan hayatı

yok anladın mı? Hatasız insan hayatı yok

yani. Yok. Kesinlikle yok. Kesinlikle.

O yüzden hani şey

gerçekten. Manifest

etmek. Yani ona böyle

zaten şöyle bir şey var.

manifest etmek de aslında içinde olmama ihtimali

her zaman barındırıyor. Ama sen manifest

ettikçe onu ne kadar istediğini

kabul ediyorsun, anlıyorsun,

fark ediyorsun, ulan diyorsun. 3 ay oldu ben

hala aynı şeyi manifest ediyorum.

Mesela ben gerçekten işte yurt dışından kabul almayı

inanılmaz manifest ediyorum. Ve şey

diyorum. Hala olmayabilir. Ama ben

hala manifest etmeye devam edeceğim. Olana

kadar ve olduğunda diyeceğim ki

ben bunu manifest ettiğim için oldu.

Zaten bu erzama böyledir. Bir şey istediğin gibi olduğunda

o mutsuz anlar bir anda

silinmeye başlar. Olmadığı anları düşünmezsin.

Çünkü artık olmuştur yani.

O yüzden ben de o nazar şeyini

çok yanlış buluyorum.

Yani çok insan demoraliz ettiğini

düşünüyorum. Aklıma şey getirdi

bu dediğin.

Bunu biri genel

insan oğlu için mi söylemişti?

Artık orasını hatırlamıyorum ama

insan oğlu bir şey başardığında

onu kendi

sayesinde başardığını, başaramadığında

ise dış güçler yüzünden

başaramadığını düşünür diye.

Ne kadar doğru.

Çok doğru.

Ve bir şey söyleyeyim mi?

Ya bence doğru hani.

Böyle de olmalı gibi bir noktada belki.

Ve bunu nereden bakan biri olarak söylüyorum sana.

Ben de bunda her şeyin etkisi olduğunu düşünüyorum.

Türkiye'nin, kadın olmanın falanların falanları.

Mesela ben de şöyleyim.

Ben bu bahsettiğin insanı çok yani çok gerçekten insanoğlu böyle.

Ama bizim çok büyük bir yüzlerimizde ben buna çok üzülüyorum.

Genç özellikle bizim jenerasyonu.

bir şeyi başardığında şans olduğunu düşünüp

başaramadığında senin suçun olduğunu düşünmek.

Ve işin en zıttı tarafı da

hani şeydir ya

geçmiş jenerasyonların kavgasının bedelini

bu jenerasyonlar öder.

Bizim geçmiş jenerasyonlarımız

en basitinden işte siyasiler, öğretmenler, profesörler

hep böyle başardıklarında bir şeyi ben yaptım.

Başaramadıklarında dış dünya yüzünden

ve biz böyle yetiştirilmiş bir toplumun

yetiştirdiği

başarılarını şansa bağlayan bir

topluluğa dönüştük. Neden? Çünkü mesela

şey, krediyi her zaman

büyükler alıyor.

Biz seni okuttuk. Biz seni şuraya gönderdik.

Biz sana özenler sağladık. Anam sağ olsun.

Babam sağ olsun. Aynen. Adam aldı arabanın

arkasına bile babam sağ olsun yazıyor.

Kral krediyi babam verse bile

demek ki sen babanın kredi

vermeye güvenebileceği biri olmuşsun.

Bir şeyden kredi almak istiyorsan kendine

bir şeyden pay çıkartmak istiyorsan bunu yapmak

aslında gerçekten kolay. Hani

hatırlıyor musun şey demiştim ben sana

ben ikili ilişkilerimde çok takdir

edilmem ve kendimi

yetersiz hissederim. İlla sanki ortaya

bir sanat eseri

işte bir kitap yazmam lazım falan

gibi. Halbuki

yeni güne uyanmak bile takdire şayan

bir şey. Uyanıyorsun ya hani

dün mesela haberleri izliyorsun. Bütün moralin

altı soluyor. Hala ertesi gün

uyanıp da yüzünü yıkamaya enerji bulabiliyorsun.

Gözünü açabiliyorsun. En basit

minimalize edelim. Ya da bütün gün uyuyorsun.

Ama hala hayattasın, hala aktifsin ve hala bir şekilde bağlantını kopartmıyorsun dış dünyayla, hayatla.

O yüzden hani...

Kalmayı seçiyorsun her gün.

Aynen.

Bu çok takdire şayan bir şey.

Yani bu da klişe.

Varsın bu klişe olsun.

Lütfen olsun.

Evet lütfen olsun.

Yani ben istiyorum ki hiçbir şey yapmadan sadece hayatta olmak takdir edilsin ya.

Yani çünkü kolay bir dünyada mı yaşıyoruz Allah aşkına yani.

Takdir edelim yani bunu.

Hani şey olalım gerçekten.

ben yaptım. Ama mesela

başarısızlık olduğunda da dış güçler olmasın.

Başarısızlık da benim ya.

Anladın mı? Çünkü hani ben her zaman şey

düşünüyorum. Başarısızlık olmasaydı

başarı ne anlamı ifade ederdi ki?

Evet. O yüzden

ben mesela başarısızlıklarımı çok

içselleştiriyorum. Benim de pratiğim biraz

başarıyı kabul etmek olmalı.

Mesela

bunu söyledim sana gerçi.

Ben çok fazla böyle işte

bana bunu terapistim söylemişti.

Ya sen hani çok hayal ettiğim bir bölümümden mezun oldun.

Psikolog oldun.

Niye gurur duymuyorsun?

Ben harbiden şey oldum.

Aa harbiden.

Hani.

Ama yapamıyordum bunu yani.

Çünkü benim için bu, benim sıradanım olduğu için kazandım artık okuyorum yani.

Bir zahmet bitecek olduğu için gururlanmıyordum.

Sonra bugün bir iş görüşmesi yapıyordum.

Ve biraz karşımdakinin bana böyle ahkem kestiğini hissettim.

Psikolojiyle ilgili.

Ve bir anda şey oldum.

Ben psikologum ya.

Hani ben, sen bana bunu yapamazsın ya oldum hani içimden.

ve şeyi fark ettim.

Ben harbiden kalifiyeyim.

Birileri benden tabii ki çok daha iyi.

Ama ben o birileriyle

yarışmıyorum. Ben kendi hayatımda

yapabileceğimin en iyisiyim şu an.

Gelebileceğim en iyi noktadayım.

Sen 3 gün önceki simayla yarışıyorsun.

Aynen. O yüzden ben buyum yani.

Ve ben kendimi takdir etmediği için

yine kendini sevmeye geliyorum.

Kim beni niye takdir etsin ki?

Çünkü diyorum ya dış dünya seni ezmeye çok meyilli.

Bu dediğin aynısını tam olarak

ben de yaşadım.

sınav dönemlerinde

o klasik çöküntülerde

özellikle. Fakültenin

sınavlarından istediğim notu alamadığım

için iyi bir doktor olamayacağını

düşünmeler. Her sınav, her

sınav tekrardan. Senede 6 kere,

7 kere. Bunlar hayatımdaki

en büyük aslında beni

bana acı veren

olaylardı yani. En büyük stragglelarım

hep bunlardı. Ve sonra

bir arkadaşımın arkadaşı, Ümit

buradan selam söylüyorum. Dedi ki

Bir şeyler bir şeyler dedi beni avutacak.

Bence sen çok iyi bir doktor olacaksın dedi.

Ve bugün en keyfini çıkarttı.

Ne kadar doğru aslında tıp okumak.

İsterip girdiğim bir bölüm.

Ama ben yalnızca negatif kısımlarını, o zorlandığım kısımları görmeyi seçip aslında kendimi bu zevkten bile bile mahrum bırakmışım yani.

Ki işte birkaç gün acilde takıldım son günlerde.

Ve gerçekten aynısını dediğin gibi kalifiye hissettim kendimi.

3 gün önceki bana kıyasla kesinlikle kalifiye hissettim.

Ve bundan sonra çok eminim asla eskisi gibi zerreleyemeyecek benim psikolojim olsun Allah'a yani.

Şeyi soracağım sana.

Hani sen dedin ya işte bir hastaya kalp masajı yaparken resmen kaburgaların kırıldığını hissettin.

Resmen bayağı kırdım yani.

Ve bu aslında bunun bir parçası.

Bak aslında bir insanın hayatını kurtarma pratiğinde bile ona belli bir noktada zarar vermeyi göz alıyorsun.

Çünkü adam sağlam kaburgaları olsun ama mezarda mı yatsın yoksa kaburgaları kırılsın ama hayata mı dönsün?

Aslında tıp bile kendi içinde hata payına açık bir şey.

Ve sen eğer gerçekten işin hayat kurtarma kısmına odaklanırsan o kişiyi ampute etmeyi, kaburgasının kırılmasını görmüyorsun.

Çünkü orada mevzu hayat kurtarmak.

Kesinlikle.

Mesela ben terapiye başladım.

Bunu seninle konuşmuştuk.

Terapi gerçekten öyle bir şey ki kazdıkça daha derine iniyorsun.

kendini çok fazla keşfetmeye başlıyorsun

ve terapi ne zaman solunursa

solunansın sen artık hiçbir zaman

başladığın zamanki insan olmuyorsun. Çünkü çok

büyük bir farkındalık kazanıyorsun. Ve ben

mesela bazen şey düşünüyorum. Ben

terapide bu kadar bir şeyleri

konuşa konuşa fark etmeseydim

belki hiçbir zaman obsesif

tarafımla da yüzleşmeyecektim.

Bu beni bazen korkutuyor.

Acaba diyorum kendimi

deştikçe kendime biraz

zarar mı veriyorum? Hani bunu demiştik.

biraz ebeveynler neden çocukların

psikoloğa gitmesini istemez.

Çünkü o etiket için aslında. İster istemez

kendini etiketliyorsun yani.

Galiba benim bir sıkıntım var. Düzeltilmesi

gereken bir şeylerim var ki gidiyorum.

Olur. Aynen. Ama

uzun vadede

baktığımda ben oksiyete tanısı

aldım. Depresyonu atlattım.

OKB'yi atlattım falan. Ve ben

psikoloğuma bir gün şey dedim. Ben kendimi

sürekli

OKB olarak tanımlıyorum.

Sanki OKB artık

benim bir özelliğim haline geldi.

Senin ben Eda tıp okuyorum demen gibi.

Ben Simay, ben OKB'yim gibi bir şey.

Ve bunun aslında beni ne kadar geride tuttuğunu

fark ettim. Sonra bana psikologum dedi ki

tanı alman, evet tanı aldın

ama bu geçti.

Kendine OKB'yim değil değil.

Ben bazı durumlarda obsesif

savunmalar geliştiriyorum diye tanımladığın

zaman aslında kendi biriciğini

görüyorsun. Bu şey gibi ben Simay ve

bu akşam sarma yedim gibi bir şey.

Ben Simay ve bu durumla karşılaştığında

obsesif bir savunma geliştirdim. Bu benim bir parçam.

bu benim bütünüm değil. Değil.

OKB beni oluşturmuyor. Yaşadığım şeyler

bir şekilde OKB'yi oluşturdu ve ben onlarla

baş ettim. Yani OKB'yle

yüzleştim ve acı çektim terapide

ama uzun vadede kendimi

daha büyük bir noktadan görmeye

başladım ve belki ömrümü gerçekten

5 sene uzattım. O yüzden sen de

birinin kaburgasını kırdın ama

onu hayatta tutmak için. Tıpta

mesela başarısız bir puan aldın.

Kendi beklentinin altında bir şey

aldın ama bu hala senin

3-5 sene sonra

gündelik hayatını bir parça

sonra hayat kurtaracağın gerçeğini

zedelemeyecek. Benim hayatta

en sevmediğim şey evdeki

vitrinler. Salondaki o annelerin

çeyizinden kalan vitrin takımı. Hiç sevmem. Bence

evde çok büyük bir kalabalıktır.

Çünkü o vitrin oradadır. Yer

kaplar ve içindeki hiçbir şey kullanılmaz.

Benim annemin 25 senedir

durduğu böyle çim porselenleri var.

Bir kere çay içmedim içinde. Neden

abi? Çünkü annem onu kullanmadan

ölüp gidecek. Sonra ben onları annemin

hatırası diye kullanmadan ölüp gideceğim.

Çocuğum aynısını yapacak falan ve bir gün muhtemelen benim Çin porselenlerim Feriköy pazarında 1 liraya satılacak.

Ne gerek var ki?

Hani yine 1 liraya satılsın ama satın alan benim anılarımı da beraberinde alsın yani.

Onu çay doldururken kendi anılarını eklesin.

Hani ben vitrinde duran bir jenerasyonun yetiştirdiği çocuklar olduğumuzu düşünüyorum.

O yüzden aslında zedelenmek, güzel bir şeye erişmek için bazen zedelemeyi göze almanın bizi zorlamasının bu yüzden olduğunu düşünüyorum.

Çünkü vitrinden bir şey çıkartırsın aman kırılacak.

Kırılmasan ne olacak?

Mesela işte kaburgası kırıldı adamın ama maksat onu hayatta tutmaktı.

Ben sırf o vitrindeki şey kırılacak korkusuyla neden çay içme zevkimden mahrum kalayım ki?

Gibi bir şey.

O yüzden ben galiba biraz artık o vitrinden çıkan jenerasyon olmamızı istiyorum.

Umuyorum.

Böyle olmaya çalışıyorum.

Kırılabilirim.

Ama dünya bu yüzden yapıştırıcıyı geliştirdi yani.

demek ki kırılma pratiği var bu dünyanın.

Yoksa niye ohu var anladın mı?

Neden tamirci var mesela dünyada?

Bozulma pratiği olmasaydı niye tamirci olsun?

Hani zaten niye terapist

var anladın mı?

O yüzden bitiriden çıkmak lazım.

Kırılmayı göze almak lazım.

Dünya yapıştırıyor.

Kırılıp yapışıp, kırılıp

yapışıp yani ancak o şekilde gerçekten

bir yaşanmışlık

bütünü oluşturabiliriz

aslında. Hiç dokunulmamış

Hiç dokunulmamış, hiç darbe yememiş, hiç tozlanmamış ve silinmemiş,

aslında tırnıkçısında ot gibi yaşamaktansa,

gerçekten hani o şey de vardır ya, Çinlilerin miydi neydi, bir onarma sanatı böyle altında kalan.

Bir de şey, bunlar kesin böyle yine bir, kesin böyle eski bir adam söyledi böyle bir şeyi ahkam kesilen dönemde.

O yüzden çok bu bölüme uyuyor.

Hani şey de var gerçekten.

Bu bir gerçek.

Bir şeyi çok seviyorsan, mesela çok kullanıyorsun tamam mı bir bardağı ve düşürdün sapı kırıldı.

Yani artık ona bir şey yapamazsın.

Ama onu çok sevdiysen, o gerçekten bir kupa olarak hayattaki görevini yerine getirdiyse annem her zaman onları saksı yapar.

Onu bir şekilde hayatta tutmaya devam eder.

O yüzden belki hayat pratikleri seni kıracak.

Ve belki hayata geliş amacını zedeleyecek ve bir noktada kullanılması hale geleceksin.

Hani hep futbolculara şey derler ya abi diplomalı futbolcu olmak lazım sakatlansan ne yapacaksın falan diye.

Hayat futbolcu gibi yaşamak lazım aslında.

Hani istediğin yaptığın şey bu olabilir ama zedelenmeye çok açık.

O yüzden her zaman hani kenarda bir şey tut diye.

Tabii benim burada dediğim o kenarda tuttuğun şey diploma olmak zorunda değil.

Gayrimenkul olmak zorunda değil.

Sen olmalısın.

Yani sen kendini ne kadar aslında kapsamlı ne kadar esnek bir yapın varsa o kadar fazla kapı açılıyor sana.

Mesela ben bugün kırılabilirim.

Beni atıyorum, hani hep çıkar ya televizyonlara.

Ben mühendistim ve işte sonra bir gün İtalya'da bir yere gittim ve pizzacı açmaya kayberdim.

Geçen öğle birini izledim.

İzmir taraflarında Bergama'da kadın mühendis İtalya'ya gidiyorlar.

Diyorlar ki neden Türkiye'de böyle bir yer yok?

Varlarının yoklarını satıp Bergama'da inanılmaz küçük böyle çok tatlı bir köy evini alıp İtalyan mutfağı açıyorlar.

Şimdi o kadın hala bir zamanlar mühendisti ve kimse bu gerçeği değiştirmeyecek.

ama mühendislik mesleğinden mutsuz diye

hayatını bu şekilde bitirmek yerine

o kulpü kırılan bir bardak gibi

oha benim bu formum daha yılan

diyebilmiş.

Ben galiba öyle olmak istiyorum.

Ben de. Yani kastettiğim tam olarak buydu.

Bir şeyde en iyi olmak değil de

her şeyde kötü olmak.

Mesela bu

son konuştuklarımızda aslında

belki 10 dakika önce bilmiyorum. Hiç zaman

nasıl geçtiği konusunda hiçbir fikrim yok şu an.

Tek bir

konu üzerinde, tek bir alan üzerinde

çok profesyonelleşmiş, çok

spesifik aslında hayatını

yönlendirmiş bir insan olduğunu

düşünüyorum. Aslında

kırılmaya da çok mahal vermiyor.

Öyle bir durum. Çünkü kendini inanılmaz

kalkanlar geliştirmiş oluyorsun. Aynen.

Ve bence bir noktada aslında kendini

diğer şeyleri de kapatmış oluyorsun gibi.

Aynen. Yani bu

direkt bu kötü

bir şeydir diye etiketlemek istemiyorum. Bunu tercih eden

bir sürü insan var tabii ki. Ben de öyleydim.

ve hani hala bu okey bir şey.

Tabii ki. Ama

işte bu kadar spesifikleşip

kendini bu kadar

sağlama almak tam olarak aslında

kırılmamak için

sağlama alıp aldıktan sonra

o exchange'in

olması kesinlikle daha çok zorlaşıyor.

Kesinlikle. Ya çünkü

kalkan seni darbelerden koruyabilir ama

hayat gerçekten bu kadar saldırgan mı?

Yani hani bu şey gibi

eve hırsız girebilir diye sürekli kapıları

ekstrem bir şekilde kilitli tutmak,

kapıları açmamak. Evet belki

seni hırsızdan koruyacak ama evine asla misafir

gelmeyecek. Kimse sana bir kap çorba

ikram etmeyecek. Kimse kapınızı çalıp

bir kahve içelim demeyecek.

Veya sen belki dışarıya adım atmaya korkak hale

geleceksin. Evet ve şöyle bir şey var.

Kapını açtığında

belki misafir kadar hırsıza da

kucak açmış oluyorsun.

Ama misafiri kazandığında

evine yarın bir gün hırsız girerse seni teselli

edecek insanları bulmuş oluyorsun.

O yüzden bence bir noktada kalkanlarını indirmek ve hayatın sana getirebileceklerine açık olmak hayat sana kötü bir şey getirdiğinde onlarla mücadele edecek gücü de beraberinde getiriyor.

Mesela ben çok böyle arkadaş fitrine çok inanılmaz kendimi kapattığım korktuğum bir dönemde tanıştım seninle Erasmus'a gidecektim.

Ve döndüğümde bütün dengeler değişmişti.

Bir anda bütün böyle arkadaşlığa bakış açım değişti.

Ve geriye baktığımda benim 6 ay önce tanıştığım random bir kız, şu an burada oturup benim konuştuğum biri.

Şimdi ben arkadaş kaybedebilirim, Erasmus'a gideceğim, hiç bu topa girmeyeyim diye o gün sen beni davet ettiğinde ilterişle sana gelmeseydim,

şu an dünya bir bölümden mahrum kalacaktı ama ben çok daha fazla şeyden mahrum kalacaktım.

O yüzden hiç mutsuz değilim kapılarımı açtığım için.

En kötü şöyle olacaktı.

Eda diye biri o hayatımda olmayacaktı ama ben

ben 6 ay önce işte

10 ay önce Erasmus'a gitmeden önce bir tane

arkadaşın evinde oturup çok güzeldi ya muhabbet

diyebileceğim. Hala kazançlıyım.

Ama bak mesela o

10 ay önceki pratik kapılarımı

açmam bana şu an

hayatımda olan şeylerde telefonu açıp

Eda ben bayağı kötüyüm ya

diyebilecek birini kazandırıyor.

Şimdi ben hırsızım

ya da hayatıma giren kalp kırıklıklarının

üzüntüsünü yaşayayım yoksa

bunu birlikte deneyimleyebileceğim bir arkadaşın varlığına mı sevineyim?

İkincisini seçtiğinde hayat bakışın çok değişiyor.

Filtre kalkıyor yani.

Ve gerçek renklerini görmeye başlıyorsun bir şeylerin.

Ve her gün bu seçimi yapmak

gerçekten takdir aşağıya yan bir şey.

Ya fanus güzel.

Kendi iç dünyanı kabul etmek için.

Ama o fanusta öğrendiğin şeylerin

çok büyük bir okyanusta

sana öğretilir olacağını

bilmeyi hep kenarda tutmak.

O fanusu kendi okyanusun

haline getirmek belki.

Aynen. Kulaç atmaktan vazgeçmemek belki de en kıymetlisi.

O faunusu kırmak, o faunusun kırılmasına izin vermek.

O faunusu okyanusun içine atıp, o okyanusun getirdiklerini ve senden götürdüklerini kabul etmek.

Gerçekten faunustaki en büyük balık olmaktansa okyanusta olmak belki daha kabul edilesidir.

Ama bunun için önce faunusun her yerini ezberlemek, öğrenmek, oradan keyif almak gerekiyor.

Sonra dış dünyayı açmak belki daha kolay olacak.

diğer balıklarla gezmek, sürüye girip

kendini korumak. Mesela faunusun içinde

zararı tamamen kapalısın.

Ama okyanusa girdiğinde de

zararlarla birlikte. Sürüye rağmen kendin

olabiliyor. Aynen. Ve o sürüyle

kendini korumayı öğreniyorsun. Farklı

olmana rağmen bir sürüye kabul edilmenin

kabul karlığını

oha ben demek ki kabul edilebilir

bir insanmışımını öğreniyorsun.

Hani ben

diyorum ya sana hep. Ben biraz

kendini sevilebilir olduğumu

senin gibi biri beni sevdiğinde fark ediyorum

diye. O yüzden

sürüye katılmak ve

ben kabul edilebilirim demek çok daha güzel.

Kabul edilebilecek kadar aynı

ve o iletişimi

sürdürebilecek kadar da

ilgi çekici ve farklı olabilmek.

Aynen. O zaman galiba bu bölümün

biraz öğretisi şey oldu hani

falnusu itselleştir, yüz, kulaç at

ama okyanusa katılmak

seni korkutmasın. Dış dünyada

okyanus ve bazen korkutucu

olabiliyor ama ben korkutucu

ve tek başına gezen bir köpek balığı olmaktansa

sürüyle gezen küçük bir balık

olmayı ve kendime güvende hissetmeyi

tercih ediyorum galiba. Ben de ediyorum.

O zaman bu bölüme

benim sürümdeki beni koruyan

bir balık olarak katıldığı için çok teşekkür ederim.

Ben sana çok teşekkür ederim.

Ve sularımız birbirine karışmış.

İyi ki. Hoş geldin

tekrar ve tekrardan hoş geleceğin

bölümlere. Bunun son olduğunu hiç

düşünmüyorum. Bence şurada geri bildirimler alacağım.

Bu bölümle ilgili.

Keyifliydi yani bence. Çok keyifliydi.

İyi ki geldin.

İyi ki geldim.

Söylemek istediğin bir şey var mı dinleyicilerimize?

Yalnız hatırlamıyorsam Halaymet yorumlara göndermesi de olacak biraz.

Camınızı kırın arkadaşlar.

Camınızın kırılmasınlar korkmayın.

Çok teşekkür ederim.

Ben çok teşekkür ederim.

O zaman umursuzlaşmayın.

Ya takip et girmeyin.

Altyazı M.K.