maalesef ve iyi ki değişiyorum

değişiyorum.

maalesef ve iyi ki değişiyorum.

Maalesef çünkü bazen iyi hissetmeye hiç olmadığı kadar ihtiyacım olduğunda

ve önceden bana iyi geldiğini bildiğim haliyle de yine iyi gelebileceğine inanmak istediğim şeyleri tekrardan karşıma aldığımda

bu bazen önceden çok güldüğüm bir dizi, bazen bana çok iyi gelen bir albüm,

bazen bana kendimi biraz daha iyi ve sıcak hissettirecek bir yemek artık hiç de o kadar iyi gelmiyor.

Hatta belki de ben onu böyle kötü hissettiğim anlarda kullanmak için depolamış ve çok da bitirmemeye çalışmışken

sonra açtığımda en çok ihtiyacım olduğunda bayatlamış olduğunu görüyorum.

Ve o zaman diyorum ki keşke bunu ileride bir gün kötü hissedersem kullanırım diye saklamaktansa

o an bütünüyle tadını çıkartsaydım.

Keşke bitirseydim.

Bunu her şeye uyarlayabilirsiniz.

Bir diziye, bir paket bisküviye, bir arkadaşa, bir sevgiliye.

Keşke kendimi durdurmasaydım.

Keşke bu kadar korkak olmasaydım.

Keşke karşımdakini korkutmaktan bu kadar korkmasaydım.

Keşke içimden geleni içimden geldiği zaman yapsaydım.

Daha doğru bir anı bekledim ve artık daha doğru bir an yok.

gibi hissettiriyor. Böyle çok

düşük hissettiğim dönemlerde

Modern Family'i izlemeye başlamıştım.

Ya da bilmiyorum belki de çok iyi hissettiğim

bir dönemdi. Sadece beni

hissettiğimden çok daha iyi

bir noktaya taşıdığını hatırlıyorum o dizinin.

Bana çok büyük bir konfor verdiğini.

Bugünlerde yeniden

öyle bir sıcak sarılmaya,

bir aşinalığa

özlem duyduğum bir vakitte

yeniden açtım ve

hiç de hissedemedim. Belki de

doğru an değildi. Belki de evet hala

bayatlamadı. Hala

ondan taze taze

tadabilirim ama belki de şu an canım bunu istemiyor.

Bilmiyorum. Ama işte

maalesef değişiyorum. Belki

o bana hala iyi gelecek ama şu an

iyi gelecek şey değil. Bilemiyorum.

Çünkü kendimle yeniden

tanışıyorum. Ama diğer

yandan iyi ki değişiyorum.

Çünkü nısır tutuyorum.

Şekilleniyorum.

Gerçekten büyüdükçe ağaç yaşken

eğilir lafını çok iyi anlıyorum.

Çünkü büyüdükçe gövdem daha da kalınlaşıyor.

Eğilip bükülmesi daha da zorlaşıyor.

Ve bunu çok seviyorum.

Böyle de olmalı.

Tamam diyorum artık galiba bu karakteri bayağı keskin bir şekilde şekillendirdik.

Artık buradan sonra bir şey değişmez herhalde diyorsun.

Belki yer değiştirmesi mümkün olmayacak kadar kök salıyor.

Ama en azından artık o kadar da kırılgan olmuyorsun.

Daha doğrusu kırılgan olmuyorsun değil de o kadar ırgalamamaya başlıyor seni.

Yani rüzgar rüzgarlığından bir şey kaybetmiyor aslında.

Sadece henüz büyümemiş bir fidanı belki daha kolay yerinden ediyor.

Bir ağacıysa sadece yalayıp geçiyor.

Haliyle evet ağaç biraz yaşken eğiliyor ve ben de büyüyorum.

Esnekliğimi yitiriyorum ve iyi ki de yitiriyorum.

Çünkü geçenlerde fark ettim ki çok tahammülsüzleşmişim.

Ama bunu böyle söyleyince kulağa negatif geldiği gibi hiç de negatif hissetmiyorum gerçekten.

Yani tahammülsüzleşmişim dediğimde evet olumsuz bir şey, bir azalma var.

Ama belki de normal seviyelere iniyor.

Aslında o kadar yüksekti ki, o kadar anormal bir seviyedeydi ki bu tahammülsüzleşmek beni belki de normal bir tahammül çizgisine ancak getiriyor.

Her yüksek olan şey çok mükemmel sonuçlar doğursaydı herhalde insanlar kolesterolünü falan düşürmeye çalışmazdı zaten.

Söz konusu bir şeyin fazlasıysa tahammülüm bile fazlası zarar gerçekten.

Artık böyle bir şeylere tahammül edememeye başladım.

Artık sivri dilli bir insan oldum.

Ama bu böyle çok insana delip geçen bir sivri dillilik değil.

Sadece ben çok köşesizdim bence.

insanların açtığı sınırları onlara hatırlatmak yerine sınırlarımı daraltmaya belki de daha meyilliydim

ve bir gün baktım çok küçücük bir alandayım

kendimi sanki böyle o sınır çizemediğim şeylerle bir duvarın arasına sıkıştırmışım

şimdi değiştikçe sanki üstüme üstüme gelen her şeyi kendimden uzaklaştırıyorum

ve bu da duyulduğu gibi negatif değil aslında

Evet bir şeyleri ittirmek, uzaklaştırmak, tahammülsüzleşmek ne kadar olumsuz şeyler çağrıştırıyor ama aslında sadece insanlara çoktan olmaları gerektikleri, çoktan durmaları gerektikleri yeri gösteriyorsun.

O yüzden bu değişimi de seviyorum iyi ki diyorum. Belki artık tekrardan onu karşıma alamayacağım onu hissedemeyeceğim o değişen eski versiyonumla tam anlamıyla vedalaşamadığım için içimde bir keşke ya da bir maalesef kalıyor.

ama diğer yandan değiştiği halde bu yeni versiyonuyla tanıştığım kızı da sevmeye başlıyorum.

O yüzden de iyi ki diyorum.

Ve bu maalesef ve iyi ki hayatımın çok fazla şeyinde hissettiğimi de düşünüyorum, görüyorum.

Hepiniz en az bir kere sen çok değiştin lafını duymuşsunuzdur.

Duymalısınız da.

hala duymadıysanız bence bir gün duyacaksınız ve o zaman çok büyük bir ölçüde de tamamlanacaksınız.

%100 böyle olmasa da çok büyük bir çoğunlukla sen çok değiştin cümlesinin

genellikle artık sizi yeterince suistimal edemeyen insanlar tarafından söylendiğine inanıyorum.

İnsanlar sizden istediklerini alıştıkları hızda alamadıklarında

hatta hiç alamadıklarında artık onlar için eskisi kadar ulaşılabilir olmadığınızda

sizi belki de değişmekle suçlayacaklar ya da suçladılar.

Aslında bir yerde çok da yanlış değiller.

Evet değiştin, farklı bir şey yapıyorsun.

Ama bu bunun başından beri yapman gereken şey olduğunu değiştirmiyor.

Sen aslında sadece akıllandın.

Sen aslında sadece burnun sürtüle sürtüle öğrendin.

Ben fark ettim ki insanlar aslında söyledikleri kadar açık iletişime açık değiller.

Herkes açık iletişimin çok önemli bir şey olduğunu söylüyor.

Herkes benimle ilgili bir problemim varsa söyle tamam mı?

Ya da benden bir şey istersen söyle tamam mı falan.

Açık iletişim.

Eğer bir şey beni rahatsız ettiyse söylemeliyim.

Eğer seni rahatsız ettiysem bunu bilmeliyim falan.

Hiç de öyle olmuyor.

Alttan almaya çalışıyoruz.

Hatta belki de bir gün biriktire biriktire çok daha büyük patlamak istediğimiz için alttan alıyoruz.

Bilmiyorum ama alttan alıyoruz.

Neyse bir kereden bir şey olmaz diyoruz

Hadi bu seferlik ben toplayayım

Hadi bu seferlik uyar mıyım

Ya da yok ya ben baştan gerçekten

Bu açık iletişimi sürdüreceğim

Bunu başlatacağım

Ve ilk hatasını söyleyeceğim karşımdakine

Belki unuttu, belki bilerek yaptı

Belki farkında değil

Ama bunu yanlış yaptın

Ya da ben bunu istemiyorum diyeceğim

Diyoruz, yapıyoruz

Ve şöyle bir şeyle karşılaşıyoruz

Tamam da bir kere oluyor

Yani buna o kadar alışığız ki zaten belki de otomatikman karşımızdaki tamam da bir kereden bir şey olmaz diyecek diye ya da demeye hakkı var diye genellikle bir şeyleri sineye çekiyoruz.

Sonra ne oluyor?

Aslında söylemediğimiz şeyler, bizi rahatsız eden hiçbir şey öyle sizin onu bıraktığınız yerde kendi kendine kaybolmuyor ya da birisi sizin yeriniz onu taşımıyor, onu yaşamıyor.

Onlar içinizde birikiyor.

Ve bu sefer belki de hiç vermeyeceğiniz tepkiler veriyorsunuz.

Belki de bu sefer hiç olmadığınız kadar sert bir dil kullanıyorsunuz.

Ya da belki de artık tahammül sınırlarınızın gerçekten yeniden çizilmesine ihtiyaç duyuyorsunuz.

Evet bu değişmek.

Evet belki bunu yaptığınızda karşınızdaki sizi değişmekle suçlayacak.

Nitekim şuna da kızamıyorum.

Bazen böyle insanlara gereğinden fazla anlayış gösteriyorum.

Sonra artık bir gün bu böyle olmayacak deyip orada sınırımı çizmek istediğimde karşımdaki tabii ki de bana ama şimdiye kadar hiç böyle değildi diyor.

Karşımdakinin içine girdiği beklentiyi de ben kendi kendime yaratıyorum.

Aslında biraz kendimin enayisi oluyorum.

Ama işte artık bunu yapmak istemiyorum ve artık bunu yapamıyorum da.

İstesem de tolerans gösteremiyorum.

İstesem de bazı sınırları çiziyorum.

Çünkü kabuk bağlıyorum.

Gövdem kalınlaşıyor, büyüyorum. Artık rüzgar beni o kadar da eğip bükmüyor. Artık insanların beklentilerini karşılayamazsam ya da onlara hayır dersem beni eskisi kadar sevmezler ya da onların onayını alamam diye çok da korkmuyorum.

Çünkü eğer beni sevdilerse zaten hayır deme ihtimalimin de var olduğunu bilecekler. Zaten hayır diyenin de reddedenin de bu sefer yapamam bu kez olmaz diyenin de ben olduğumu bilecekler ve beni ben olduğum için seven birisi yanıtlarımla da sevecek diyorum en azından.

buna inanmak istiyorum.

Tabii ki de hala benim için

tolerans seviyemin çok yüksek olduğu insanlar var.

Ama en azından eskisi kadar kalabalık değiller.

Hayatıma baktım, arkadaşlarıma

ve son dönemde

aslında zaman zaman içine düştüğüm melankoliyi

belki de giderek derinleştirenin

kendim olduğunu fark ettim.

Aslında biraz da belki o dramayı sevmemden

ya da belki de birazcık

o üzüntüyü dibine kadar yaşamaktan aldığım

küçük bir hazdan ötürü. Bilmiyorum.

Ama kendimi

kötü hissettiğimde sanki

tam anlamıyla yalnızım.

Kimsem yok. Kimsenin umurunda

değilmişim gibi düşünmeye daha meyilli

oluyorum. Ama fark ettim ki

aslında istesem de istemesem de

sevdiğim insanlarla

kendimi bir yerde kuşatmışım.

O yüzden böyle dört tarafım

bu insanlarla sarılmışken

yalnız olduğuma, sevilmediğime

kimsenin beni umursamayacağına

kendimi inandırmak sadece kendimi

kandırmak olur. Hala bazen

yalnız hissediyorum. Doğru.

Çünkü yalnız hissetmek

etrafınızın ne kadar kalabalık

olduğu ile anlaşılabilir bir şey değil her zaman.

Bununla ölçülmüyor.

Evet hala bazen yalnız hissediyorum.

Ama

hissettiğim şey yalnızlıksa onu yaşamak

istiyorum. Kendimi hiç sevilmediğimle

kandırmak istemiyorum. Önceden

bunu yapmaya daha meyilliydim.

İşte bu da iyi ki değişiyorum

dediğim yerlerden bir tanesi.

20 yıllık bir arkadaşım var.

Sanırım hayatımda en uzun süreli arkadaşım.

Hiç kopmadığımız, hayatımızın her dönemlerine şahit olduğumuz, belki daha uzak, belki daha yakın.

Ama 20 yıldır kesintisiz bir şekilde birbirimizin neredeyse attığı her adımı biliyoruz.

Birçoğunda yanındaydık çünkü.

Bir 10 gün sonra beni ziyarete gelecek ve çok başka yerlerdeyiz.

O Amerika'da, ben İtalya'dayım, en son Türkiye'de görüştük.

En son iki iki buçuk yıl önce buradaydı yanımdaydı

Ben buraya ilk taşındığımda ne yapacağımı bilmezken

Ve ben de bu şehri hiç bilmiyordum

Onunla anlamaya onunla gezmeye çalışıyordum

Şimdi e neredeyse avcumun içi gibi biliyorum ve tekrardan buraya geliyor

Sadece iki günlüğüne sadece iyi olduğundan emin olmak istediği için

Sadece bundan bir hafta on gün önce telefonda konuşurken

İyi hissetmediğimi söylediğim için

Şimdi böyle bir şey varken kendimi sevilmediğime ikna etmeye çalışmak çok büyük bir haksızlık olur. Evet toleranssızlaşıyorum, tahammülsüzleşiyorum ama bazı insanlara karşı ve gereğinden fazla gösterdiğim tahammülü artık biriktirmeye, tutumlu olmaya ve hiç de bu tahammülü hak etmeyen ya da buna ihtiyacı olmayan, bunu göstermek zorunda olmadığım insanlara harcamaktansa biriktirerek

Hayatımdaki bu insanlara dağıtmak istiyorum

Beni sırf kötü hissettiğim için

Görmeye gelen bir arkadaşıma

10 tahammül gösteriyorsam

Şimdi 15 göstermek istiyorum

Yeter ki o 5'i

Manasız insanlara artık dağıtmayayım

Ben hemen hemen her şeyle ilgili playlist yaparım

Ve sonra belli bir süre sonra onların arasına gezerim

2017'de ne hissettiğimi

2020'de kime aşık olduğumu

hangi buhranlardan geçtiğimi

ne zamanlar çok keyifli olduğumu

o playlistlere bakarak anlıyorum.

Benim de biraz günlüğüm orası.

Bazen o şarkıları dinliyorum.

Bunun nesini beğenmişim diyorum.

Bazen bu şarkıyı ben nasıl keşfettim diyorum.

Kendimle gurur duyuyorum.

Aşık olursam dinleyeceğime dair yaptığım

bundan birkaç sene önceki bir playlisti dinlerken

keşke değişmeseydim diyorum.

Maalesef değiştim diyorum.

Çünkü belki ben aşık olana kadar

artık o şarkılar bana aşık olmakla ilgili hissettirmeyecekti ve öyle de oldu.

Yani tekrardan aşık olduğumda ve o playlist'i açtığımda

hiç de öyle hissetmiyordum, hiç de o şarkılar hissettiğim şeyi tanımlamıyordu.

O o zamanki Sima'yın aşık olsaydı dinleyeceği bir playlist'ti, olamadı.

O da öyle kaldı.

Ama diğer yandan da iyi ki değişiyorum.

Hayatımdaki insanlar değişiyor, ilişkilenmeler değişiyor.

Bazen şarkılar aynı kalıyor.

O şarkıyı dinlerken düşündüğüm insan değişiyor.

Hiç unutmuyorum.

Erasmus'tayken Napoli'de bir erkek arkadaşım vardı.

Roberto.

Hayatımdaki herkes ona bir şekilde hakimdir.

Bende ki etkisi çok büyüktür.

İyi kötü orası tartışılır ama

günün sonunda ne yaparsa yapsın

beni Napoli ile tanıştırdığı için

ona her zaman müteşekkir olacağım ama

bir gün böyle bir şarkı dinlerken

bir anda çok sinirlendi.

Ve dedi ki ben seni bunun bir playlistinde görmüştüm.

Eski sevgiline yaptığım bir playlist.

Sen bu şarkıyı dinleyince kesin onu düşünüyorsundur.

Öyle çok sinirlendi, çok üzüldü, kıskandı falan.

Çok gülünç geldi bana o an.

Tabii ki kızdım da yani böyle bir şeyin kıskançlığına.

Çünkü dedim ki yani ben bir şarkıda sadece bir insanı düşünebileceksem ve sonra o insan hayatımdan çıkınca o şarkıyı bir daha hiç dinleyemeyeceksem hiçbir şey dinleyemem ki.

Çünkü sürekli şarkı dinliyorum.

Sürekli bir şeyler dinlerken bir insanı düşünüyorum.

Onunla ilgili senaryolar kuruyorum ya da şanslıysam ve anılarım varsa onlara geri gidiyorum.

Bazen şarkılar aynı kalıyor insanlar değişiyor.

Allah biliyor ben bir şarkıda kaç farklı insan için gözyaşı dökmüşümdür.

Kaç farklısında işte tam olarak bu insan bu şarkı deyip sonra aynı cümleyi bir başkası için kurmuşumdur.

Ama şimdi düşünüyorum da o kadar da haksız değildir Roberto.

Çünkü belki kendisi bunu gerçekleştirdi, kendini gerçekleştiren bir kehanete yol açtı ama

o öyle söyledikten sonra belki de hiç de öyle olmayışıyla bir şekilde o şarkı benim eski sevgilimle kodlandı kafamda.

Şimdi de bazen böyle bir şarkı dinlerken zihnimin derinliklerinden başka bir insanın,

başka bir anının patlamasına, bir anda ön plana çıkmasına ve böyle spot ışıklarının altına geçmesine bayılıyorum aslında.

sanki böyle galerinizde gezip videoları izlemek gibi

ya da o live fotoğrafları

fotoğraflara biraz basılı tutunca

o birkaç saniyelik anı yakalayıp

böyle olmuş demek gibi

bu özelliğimi çok seviyorum mesela

belli bir yerden sonra

unutmayı

sonra hatırlayabildiğim için çok seviyorum

dolapta bir anda dondurma olduğunu

hatırlamak ve tam da

ihtiyacınız varken aslında

onun orada olduğunu bilmek gibi

unuttuğunuza şükrediyorsunuz çünkü eğer

unutmamış olsaydınız onu çoktan tüketirdiniz.

Ama unuttunuz ve

tam da ihtiyacınız varken hatırladınız.

Ya da belki de ihtiyacınız yoktu.

Her şey yolundaydı.

Ama şimdi gününüz çok daha güzel geçecek.

Böyle bir şey.

O yüzden unutmayı çok seviyorum.

Sonra hatırlıyorum.

Bir yerde

belki negatif şeyleri unuttuğum için

çünkü bunları taşımaya dair

hafızamın belki daha kısıtlı

olmasından negatif şeyleri

unutuyorum. Güzel anıları

hatırlıyorum. Zaten böyle

ne kadar fazla kötü şeyin fotoğrafını

çekmişizdir ki ne kadar fazla kötü olayı

videoya almışızdır.

Genelde güzel anların, hatırlamak

istediğimiz şeylerin fotoğrafını, videosunu çekiyoruz.

Ben de işte böyle bir şarkıyla

kafamda o insanın klasöründe

böyle bir klip açıyormuş gibi hissediyorum.

Bazen tabii

çok güzel şarkıları

çok manasız

insanlara heba ediyorum. Sonra

bir şekilde onu da değiştirmenin yolunu buluyorum.

İyi ki değişiyorum.

İyi ki başka şeyler yaşıyorum.

Şarkıları kimsenin belayetine bırakmamış oluyorum.

Aylar sonra hatta belki de İtalya'ya taşındığımdan beri

yıllar sonra ilk defa kendi başıma, yalnız başıma evdeyim.

Ben uzun yıllar tek başıma yaşadım.

Sonra tekrardan öğrencilik hayatıma dönünce ve İtalya'ya taşınınca

ister istemez başka insanlarla yaşamaya başladım.

O yüzden böyle tabii ki bazen ev arkadaşlarımın evden çıktığı benim evde tek olduğum anlar oluyordu ama belli bir süre sonra geleceklerini bilmek iki ayağıma bir pöpüce sokuyordu.

Şimdi podcast kaydedeceğim ama bir saatim var bir saat içinde güzel bir bölüm çıkartmalıyım paylaşmak istediğim bir şey yapmalıyım ya da belki de odamı temizleyeceğim.

Canımın isteyip istemediğin hiçbir önemi yok onlar gelene kadar işlerimi bitirmek zorundayım.

Hep böyle bir deadline var ve bu çok da yalnız hissettirmiyor.

Aslında yalnız olmanın, yalnız yaşamanın en güzel tarafı zamanın esnek olabilmesi, zamanı bükebilmeniz.

Günün birisi uyanıp kapıları çarpmaya başladığında değil, siz gözünüzü açtığında başlaması.

Çok uzun bir süre sonra hem Türkiye'de hem İtalya'da baktığımızda bu olana ilk kez sahip oluyorum.

ve bu bölümü de o yüzden

Türkiye'de saat neredeyse

sabah dörtgen kaydediyorum.

Çünkü kimseyi uyandıramam.

Çünkü hiç böyle

geç bir saatte bir bölüm kaydetmeye

kalkıp acaba komşular rahatsız oluyor mu

onlara ses gidiyor mu diye deneyimleyecek

kadar bile zamanım olmadı.

İlk kez hakikaten İtalya'da tek başıma

yaşıyormuş gibi bir deneyim yaşıyorum.

Evi istediğim gibi temizledim.

Birkaç şeyi istediğim gibi dizayn

ettim. Hemen bir poğaça

yaptım mesela. Şimdi de bir podcast

kaydediyorum. Çünkü kafamın içinde vardı.

Bugün bir bölüm kaydedeceğim ama ne zaman,

ne zaman, ne zaman? Kısmet

gecenin ikisi neymiş? Ama mesela

yıllar sonra ilk kez

yalnız yaşıyor gibiyim. En azından

bir süreliğine böyle olacak. Sonra İstanbul'da

tekrardan yalnız yaşamaya döneceğim.

Ama

daha öncesinde yalnız yaşamış olmam,

daha öncesinde İstanbul'da yalnız

kalmış olmam. Şimdi benzer bir

deneyim olacağını ya da

Deneyim benzer olsa da duygularımın benzer olacağını garantilemiyor.

Mesela şu an olduğum insanın yalnız yaşamaya olan bakış açısı çok daha farklı.

Önceden bu sıkılana kadar sahip olduğum ve arada arkadaşlarımla, misafirlerle ya da başka yerlere misafir olarak bozduğum bir sessizlikti.

Şimdi buna gerçekten ihtiyacım var.

Şimdi gerçekten eğer haftaya başlamadan önce ve haftayı bitirmeden önce kendime ayıracağım yalnız bir zaman yoksa o haftayı çok kötü geçiriyorum

Kendime zaman ayırmak bir lüksten ziyade bir ihtiyaç haline geldi

Ara ara kendime yaptığım bir jest değil bir zorunluluk haline geldi

Çünkü değişiyorum

Çünkü artık insanlara kafam kaldırmıyor

artık gerçekten

iki gün üst üste dışarıdan yemek söylersam

bütün dengem bozuluyor

artık cidden keyfi bir şekilde

ortada hiç de öyle bir problem yokken

haberleri izliyorum

annemler dinlediğinde

çok sıkıcı şarkılar dediğim şeyleri

bazen arkada bana konfor versin diye açıyorum

büyüyorum

ve buna şahit olmak çok

duygusal geliyor bana

bilmiyorum belki hiç ebeveyn olmayacağım

belki tam anlamıyla bir canlıyı büyütmeyeceğim

üç buçuk yıldır

bir kedim var

ama onu sahiplendiğimizden beri

ben de çok evde olmadım

o annemin kedisi

benim evladım değil ben onun ablasıyım gibi hissediyorum

haliyle onunla çok zaman

geçirmiyorum onu tatillerde görüyorum

onu şımartmaya çalışıyorum

ve baktığımda

büyüttüğüm tek şey

benim aslında

ben onu büyütüyorum

Bazen ufal da cebime gir diyorum.

Bazen özlüyorum.

Böyle annem bana şey derdi.

Senin o bebekliğini çok özlüyorum bazen.

Seninle oturur evcilik oynardık.

Kahve saatleri yapardık.

Aslında baktığımızda hala aynı şeyleri yapıyoruz.

Hala kahve saati yapıyoruz ama artık ben gerçek bir kahve içiyorum.

Artık sigara içiyorum annemin karşısında.

Ya da bazen gerçekten evcilik oynuyoruz.

Benim üstüme almam gereken bir doğalgaz oluyor.

Fatura ödemem gerekiyor.

artık beyazları kaç derecede yıkayacağımı daha iyi biliyorum

hala aynı şeyi yapıyoruz aslında

sadece ben artık 3 yaşında değilim

27 yaşındayım

yaptığımız şey aynı olsa bile mesela

değişmediğini söyleyebilir miyiz

çünkü bu kadın beni büyüttü

ve bakınca şahit olabileceğim

büyütebileceğim tek şey de bendim

ve yaptım bunu

belki sadece yeni yeni fark ediyorum

belki sadece otomatik olduğu için

ona çok da dikkat kesilmemiştim

Bu değişimin bir şekilde bir parçası oluyorum.

Ve bunu çok seviyorum.

Bazen maalesef.

En çok da ne zaman maalesef biliyor musunuz?

Çok inciniyorum.

Belki çok kalbim kırılıyor, terk ediliyorum.

O kadar çok kez başıma geldi ki.

Ağlıyorum, üzülüyorum, arkadaşlarımla konuşuyorum.

Sonra hayaller kurmaya başlıyorum.

Şöyle olacak, böyle olacak, bir gün şurada karşılaşacağız falan.

Tam böyle geçen sene bu zamanlar birisiyle tanışmıştım mesela.

Çok hızlı, çok güzel, çok keyifli, çok heyecanlı yeni bir ilişkilenmenin içinde gibi hissediyordum kendimi.

Böyle İtalya'ya geleceğim gibi büyük büyük laflar ki bunu çok duyarsınız yurt dışında yaşıyorsanız ama çok gerçekleşmez.

Halav gerçekleşti.

Benim için çok şaşırtıcıydı falan.

Sonra bir şekilde kötü bitti.

Ben tabii biraz geride kalan, üzülen oldum.

belki karşımdaki de çok üzüldü ama

ben bunları konuşmaktan

bunları söylemekten daha kaçınmayan taraf oldum

sonra işte

bir gün karşıma çıkacak bir gün çok pişman olacak

bir gün şöyle olacak falan

sonra değişiyorsun ve artık

o insanın üzülüp üzülmemesi umurunda bile olmuyor

çünkü

maalesef devam etmek zorunda oluyorsun

yeniden seviyorsun

ne bileyim ya da sevmeyi bırakıyorsun

başka şeyler giriyor

işin içine

ağlayacak üzülecek düşünecek zamanın oluyor ama deadline'lar seni bekliyor.

Belli bir süre üzülebiliyorsun falan.

Sonra bir bakıyorsun belki o hiç pişman olmadı.

Belki de o beklediğin pişmanlık, beklediğin özür hiç gelmeyecek diyorum kendime.

Ya da en kötüsü gelecek ve bende hiç o istediğim etkiyi, kurduğum hayali yaşatmayacak.

İşte bu maalesef değişiyorum dediğim yer.

geçmişteki halime

değişmeden bir önceki versiyonuma

hayatın hala borçlu olduğu şeyler vardı

bazı insanların hala borçlu olduğu özürler vardı

ve onları belki de hiç duyamayacağım

ama iyi ki değişiyorum

yeni hayaller, yeni senaryolar

hatta belki de yeni kalp kırıklıklarının doğurduğu

yeni özür beklentileri

ve sonra ne oluyor?

bu sefer onları senaryo kurmaya başlıyorsun

ve aslında umut ediyorsun

Umarım bir kez olsun andayken değişmeden, geride kalmadan, aşmak zorunda olmadan ya da ben o engeli aşmadan o özrü alırım.

Buna ihtiyaç duyuyorsun.

Ve galiba bu umarım geç kalmaz, umarım zamanında gelir, umarım ben değişmeden, ben bırakmadan gelirler.

İnsanı da biraz o değişmek ve hala aynı kalmak arasında tutan şey.

bir yarın böyle yavaş yavaş değişmeye başlarken ve o değişim böyle seni sararken

hala diğer tarafta köklerine tutunmaya çalışıyorsun.

Maalesef değişiyorum çünkü bazen değişmek zorunda bırakılıyorum.

Duygularımı değiştirmek zorunda kalıyorum.

Bazen karşılıklı bulduğum bir sevme eyleminde yalnız bırakılıyorum

ve artık benim de bir yerden sonra bırakmam gerekiyor tek başıma bu sevmeyi.

Sürdüremeyeceğimi fark ediyorum.

Ve maalesef değişiyorum. İstemeye istemeye bazı şeyleri bırakıyorum. Ama iyi ki de değişiyorum çünkü bu acıya daha fazla katlanamazdım.

Bazen siz acıyı bırakamadığınızda, siz o üzüntüye saplanıp kaldığınızda zorla değişiyorsunuz.

Bir şey sizi zorla o saplandığınız yerden çekip çıkartıyor. Belki çiziliyorsunuz, belki o hengamede biraz darbe alıyorsunuz.

orada bir arbede yaşanıyor ama o değişim sizi saplandığınız şeyden zorla çıkartıyor.

O yüzden iyi ki değişiyorum çünkü aslında belki de sınırlarım zorlandığında o değişim beni kurtarıyor.

Bu bazen yeter artık yapmayacağım, yeter artık orada olmayacağım demekle kendini gösteriyor.

Bazen tamam artık daha fazla ağlayamayacağım dediğinizde.

bazen bir şans daha verebilirim demek de belki geçiyor değişmek.

Belki kimimizin tahammülü düşerken

belki de tahammülü yükselmesi gerekenler de daha sabırlı,

daha anlayışlı, daha geniş alanlar açan bir insana dönüşüyor.

Bu değişimleri yaşarken

belki biz tahammülümüzü azaltırken

aslında tahammüle ihtiyacı olan insanların o fazlalığı almasını sağlıyoruz.

Belki böyle böyle insanlarla eşitleniyoruz ve dengimiz olan birisiyle karşılaşabileceğimizi hayal ediyoruz.

O yüzden bugün fark ettim.

Çok net bir şekilde fark ettim.

Değişiyorum.

Akşama köfte yaparım diye buzluktan sabah indirdiğim kıymaya bakıp ama ben şimdi hiç köfte yemek istemiyorum gidiyorum birkaç saat sonra.

Değişiyorum.

Umut ediyorum.

kıymayı indirip akşamına yapmakta ama az geçtiysem

belki bir gün bunu da bırakabilirim.

Belki bir gün buna da dur diyebilirim.

Ya da belki bir gün buna da şans verebilirim.

Kendinizde böyle çok radikal değişiklikler yakalayamıyorsanız

ya da o büyülü sen çok değiştin lafını henüz duymadıysanız

değişimin küçük şeylerde de pekala olabileceğine biraz göz açmakta fayda var.

Belki bu böyle bir anda çok radikal bir değişiklik yaparak kendini gösterecek bir değişim değildir.

Belki de bir anda kahkül kestirmeye karar vermenizde,

bir gün bir anda yıllardır aynı şekilde duran yatağınızın artık duvara değil de cam ayaslı olmasına karar verdiğinizde,

bir anda sigarayı bıraktığınızda ya da belki de başladığınızda.

Ama değişim aslında çok küçük şeylerdi.

ve o kadar fazla oluyor ki

değiştiğiniz noktalara bakmaya karar verdiğinizde

ona bakana kadar geçen zamanda bile

asla bir önceki siz olmayacaksınız.

O yüzden değişiyoruz.

Maalesef ve iyi ki.

Böyle bir bölümdü.

Bence çok da güzeldi.

İnsanın gerçekten biraz da evde yalnız kalmaya ihtiyacı varmış ki

odayı biraz da düşünceleri doldursun.

Umutsuzluğa alışmayın, yatağa küs girmeyin.

Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. Harika bir konuğum var.

Altyazı M.K.