kendi evimde deplasmandayım

Altyazı M.K.

R'de hemen girdim yani.

Bu mecrada

bir ben mi eksiktim?

Tabii tartışılır.

Ama yani gerçekten o kadar uzun süredir

kafamın içindeki bu fikir ve bir şeyler

yapmak istiyorum ki

bir de hani gerçekten

tabii ki birileri dinlerse ne bileyim

birilerine metrobüste, otobüste

ya da ne bileyim işte

evinde bir şeylerle ilgilenirken böyle

eşlik edebilirsem ne mutlu bana.

Ama her şeyden önce bu podcastı

biraz kendim için yapıyorum.

Çünkü gerçekten şöyle hani bir kendimle tek başıma şöyle 15-20 dakika konuşmak bir sohbet etmek güzel olur herhalde.

Belki birilerini dinleyecek olma ihtimali de buna vesile olur ve hani böyle iki kişi küser falan birisi ara bulucu olur ya belki siz de benim kendimle ara bulucum olursunuz hiçbir fikrim yok yani umudum bu yönden.

onun dışında

aralarda arkadaşlarımı falan davet etmeyi

düşünüyorum hatta bir arkadaşıma yazacağım

tam şu anda yazabilirim aslında

ama ben iki işi aynı anda yapabilen

bir insan olmadığım için yazarken

galiba bir süre söylediğim şeyler hiçbir

anlam ifade etmeyecek

ama nesi deneyelim

tamam ben mesaj attım

evet

neden podcast yapıyorum ne konuşacağım

sizlere ne vaat ediyorum

açıkçası hiçbir şey vaad etmiyorum size

aman dediğim gibi böyle

sıkılıyorsunuzdur

ne bileyim

aynı şarkıları dinlemekten sıkılmışsınızdır ve

otobüste sizi 15-20 dakikalık

bir yolculuk bekliyordur işte o anlarda

bana gelebilirsiniz

ve beni dinleyebilirsiniz

diye yapıyorum bunu

böyle mikrofon falan alırım ya o zaman yaparım

falan diye erteliyordum ama bilgisayarın ses

kalitesi baya hoşuma gitti benim

dedim okey başlıyoruz artık buna

ne konuşalım

ne konuşayım merak ediyorum

aralara şarkı falan koyayım

çok merak ediyorum

ne yapacağım hiçbir fikrim yok

ya da şarkıyı açacağım da böyle 4 dakika

sessiz bir şekilde duracak mıyım

gerçekten hiçbir fikrim yok

ama bakacağız

şimdi bu aralar ben full evdeyim

biraz buhran dönemindeyim

depresif bir dönem ben geçiyorum

ama dedim ki

Okey bunu halledebilirim

Ve son dönemde

Yani son dönemde değil aslında

Benim herhalde konuşmayı

Söktüğümden beri

Kaçış yöntemim

Ya da bir şeyleri çözüş yöntemim

Hep böyle insanlara

Sığınmak oldu

Gidiyorum insanlara sığınıyorum

Arkadaşlarımla uzun uzun dertleşiyorum

Onları bir darlıyorum falan

Bu son zamanlarda biraz öyle geçti

Gerçekten çok darlandığım

dönemlerden geçtim.

Ve sürekli olarak

arkadaşlarımı arıyordum. Onlarla

konuşuyordum.

Ve

aslında

bana iyi gelenin de

onlarla konuşmaktan ziyade

gün içinde beynimi yiyen

belli bir başlı bir takım düşünceleri

açık kendi kendime konuşmaktan

çok sıkıldığım için ve

kendimi ikna edemediğim için

karşımda bir insan varmışçasına

ki varken yani. Karşımda bir insan

varken böyle. Sanki onu anlatıyormuş

gibi aslında kendi kendimi telkin

etmeye çalıştığımı fark ettim.

Sonra bu işe de yarıyor.

Ben de dedim ki okey.

Her başın sıkıştığında da bir insanı orada

bulamazsın. Kaldı ki

zaten onlarla dertleşirken aslında

kendine dert anlatmaya, kendini ikna

etmeye çalışıyorsun. O yüzden Sima

gel bu podcast için bundan daha

iyi bir zaman olamaz. Gel şuna

başlayalım dedim.

ve karşınızdayım

ne konuşacağım

nelerden bahsedebilirim

nelerden bahsederek sizi ileriki bölümleri

dinlemeye teşvik edebilirim

ve benimle bağ kurmanız için ne kadar kendimi

pazarlayabilirim hiçbir fikrim yok

ama elimden geleni yapacağım

yani 5 dakika oldu bile

bence gayet başarılı

şu noktaya kadar kapatmadıysanız

güzel şeyler paylaşabiliriz

birlikte belki ne konuşacağım

falan da siz seçersiniz.

Ben bu aralar

biraz şeyden bahsetmek istiyorum

galiba.

Önümü göremiyorum.

Yani mesela yarın

neler yapacağım az çok belli.

Pazar günüm belli. Bugün cuma.

Birkaç günüm belli.

Ama sonrasını göremiyorum.

Ve bu beni biraz endişelendirmiyor

da değil açıkçası.

Yani

nereye kadar böyle gidecek

Ya da neyi bekliyorum ki yani hiçbir şey olmadan böyle herhangi beklediğim bir gün, bir an olmadan böyle zaman doldurmak neye yarıyor acaba?

Hani gerçekten o varoluşsal sancılara girmeye başladım galiba.

Ya da hep içindeydim de biraz görmezden geliyordum.

Bu aralar biraz günlerim böyle geçiyor.

mesela bazen her şeyi boş verip

gerçekten akşama kadar uyumak istiyorum

ve bazen bunu başarıyorum

ama uyandığım anda beynimin içini

şöyle bir ses kemiriyor

bütün günü yedin

tamam peki sabah 8'de güne başlasaydım

bütün gün ne yapacaktım

hani böyle de bir soru var aslında

muhtemelen bir şey yapmayacaktım

ama o bir şeyleri kaçırmakla

bir şey yapamamak

yapacak bir şey bulamamak arasında

süzülüyorum gerçekten

Biraz bunu fark ettim.

Yani güne erken başlasam yapacak bir şey bulamıyorum.

Güne geç başladığımda da ihtimallere üzülüyorum.

Böyle bir sancı içindeyim.

Karantinada değiliz artık hala tabii ama bu pandemi süreci de şu an birçok arkadaşımla aynı şehirde olmadığım için beni bayağı zorluyor.

Yani aslında inanılmaz da bir yalnızlık çekiyorum denebilir.

O yüzden belki de kendi kendime konuşuyorum.

Çünkü tek yaşıyorum ve ailemin yanında değilim şu an.

O yüzden de en çok da insanın geceleri yaşadığı sessizlik boğuyor zannedersem.

Yaşasam beni öyle.

O yüzden galiba biraz da o sessizliği kırmak adına böyle kendi kendime konuşmaya başladım.

Ve insan böyle sesinin uzay boşluğuna falan süzülüp gitmesiyle çok ilgilenmiyor aslında.

yani yok işte

sesimiz atmosferi aşıyor gidiyor

uzay boşluğunda sonsuzlukla

yankılanacak falan gerçekten umurumda değil

ben o an beni duyabilen

birilerine hasretim aslında

podcastin nereye

gideceği belli oldu var olsa sancılar

çekeceğiz hep birlikte ya da ben çekeceğim

sizde öyle bakacaksınız

tabi dinleyen olursa

yani demem o ki

insan gerçekten

dinlendiği zaman, duyulduğu zaman

anlaşılıyor.

Anlaşıldığını hissettiği zaman, onu duyan

birilerinin olduğunu bildiği zaman

bir tık daha sanki

harbiden ben varım ya.

Yani etimle, kemiğimle buradayım hissini yaşıyor.

Bir keresinde

unutmuyorum. Şimdi dinlenmek

üzerine bir şey söyleyince aklıma geldi.

Bir kere uykumdan uyandım.

Ve

dinlendiğim zaman dinleneceğim diye bir

şey geldi aklıma.

Yani birilerinin beni hiç anlamadığını hissettiğim bir dönemdeydim.

Bu yaklaşık bir seneye geçiyor bu cümleye aklıma geleli.

Böyle hiç anlaşılmadığımı hissettiğim bir dönemdeydim.

Ve ben gerçekten bir şeyleri konuşarak çözmeye bağımlıyım.

Hemen bir şeyler sıcağı sıcağına hallolsun falan kafasınıyım.

Ama tabii bu herkes için çok da iyi bir yöntem olmayabiliyor.

Hele ki bunu bir yöntem olarak belirlememiş biriyle karşı karşıya geldiğinizde inanılmaz zorlanıyorsunuz.

ama bunu aşmaya çalışıyorum

bu aralar.

Hiç böyle birinin beni dinlemediğini

hissettiğim, birileri tarafından

dinlenilmeye inanılmaz ihtiyaç duyduğum bir dönemdi.

Ve kendimi de bununla

birlikte çok yorgun hissediyordum. Yani sanki

böyle içimde his değil de

böyle bir ton şey

taşıyorum sırtımda. Somut

bir şekilde ve bunun ağırlığı altında inanılmaz

bir yorgunluk çekiyormuşum gibi hissediyordum.

O yüzden aklıma şey gelmişti.

Dinlendiğim zaman dinleneceğim

gerçekten.

Ve hani bir sene içerisinde de bir arpa boyu yol alamamak her ne kadar üzücü olsa da artık bunun için bir adım atmak hiç değilse kendi kendimi karşıma böyle konuşmak 10 dakikada olmuş bu arada yine güzel bir adım diye düşünüyorum.

Yani

Herkes böyle

Bir şey yapıyor bir şey başarıyor

Ve ben

Sadece günlerin üstüne çentik atıyormuşum

Gibi hissediyorum

Genelde böyle hissettiğimde de

Etrafımdaki insanlar hep bana şimdiye kadar yaptığım

Şeyleri sayarlar ve bu benim hiç hoşlanmadığım

Bir teknik aslında

Yani mesela

Hayatıma ne kadar boş geçirdiğimi söylüyorum

Ve bana diyorlar ki ama sen şunu yapıyorsun

şuraya gidiyorsun, şunu çalışıyorsun.

Ama işte bunların benim sıradan şeylerim olduğunu,

yani bunların benim için bir farklılık olmadığını

sadece belki kendi hayatımda...

paketi hemen keşfedin.

Onlarına

kıyasla onlardan daha

farklı şeyler yaptığımı ve bu yüzden sanki çok

ilgi çekici bir şey yapıyormuşum gibi

algılandığını fark etmiyorlar. Çünkü

benim açımdan bakınca da onlar çok şey yapıyorlar.

Yani orada aslında

iletişime dayalı bir

iletişimsizlik söz konusu.

Neden sürekli başkalarının hayatına

gıpte ediyoruz ve kendi hayatımızın

kıymetini bilmiyoruz hiç anlamıyorum.

Ve bunun üzerine ne yazarsam yazayım

hiç de böyle

nihai bir sonuca

o ermişliğe ulaşabileceğimi

hissetmiyorum açıkçası.

Böyle birkaç gündür

blogumla ilgileniyorum.

Çok çok önceden bir blog spot açmıştım.

Ve böyle

gerçekten senede bir

yazı falan yazıyordum.

Geçenlerde, dün bir yazı yayınladım.

Bu arada

okuyabilirsiniz.

Vix üzerinden yaptığım için çok

boktan bir linki var ama

Simay Konuşuyor aslında esasında. Para ödemeye başlarsam simaykonuşuyor.com diye girersiniz ama eğer bu podcast işini sürdürürsem zaten muhtemelen kendi sitemden de sık sık bahsedeceğim.

Her neyse nereye bağlayacaktım? Biraz işte yazı yazmakla falan uğraşayım dedim ve eski yazılarıma baktım.

Her ne kadar farklı kelimeler seçmiş olsam ve farklı zamanlarda yazsam da derdimin hep aynı olduğunu fark ettim.

Mesela birinde kendim olmakla çektiğim o mücadeleyi aslında yazmışım.

Bir sene sonraki yazıda tamam artık bu sefer kendimi olduğum gibi kabul edeceğim yazmışım.

İşte bir sonrakinde kendime çok fazla haksızlık ettim artık bunu yapmayacağım demişim.

Ki gariptir ki dün bilgisayarın başına geçip bir şeyler yazdığımda da tamamen kendime yaptığım haksızlıklar beni bilgisayarın başına oturtmuştu.

Yani gerçekten 3 sene içerisinde hala aynı hisleri yaşamak, hani hala aynı insan olduğuma mı sevinmeliyim yoksa harbiden bir arpa boyu yol gitmedim diye düşünüp dertlenmeli miyim hiç bilmiyorum.

Ama galiba insan olmanın da ne bileyim fıtratında var bu.

Aynı sorunları farklı dönemlerde yaşamak gibi

Yani hani her mevsimin meyvesi vardır ya

Herhalde her döneminde hissi kendine has oluyor

Ve ben belli dönemlerde mesela geçtiğimiz yaşlarımda daha çok yazın

Böyle daha pozitif bir şekilde kendi kıymetimi bileceğim derken

Ne zaman kış gelse kendi kıymetimi bilememenin

Ya da başkaları tarafından değer görememenin verdiği durumu hep yazıya dökmüşüm

Galiba mevsimsel bir şey bu.

Ve galiba ben biraz değer görme ve sevilme konusunda mevsimsel bir alerji sahibiyim.

Ama hani bunu da kabullenmek lazım.

Biraz onu düşündüğüm zamanlardan geçiyorum.

Yani belki kaç yaşına gelirsem geleyim değer görmek, değer göstermekle ilgili belli bir takım sorunlar yaşayacağım.

ve belki de kendimi olduğum gibi kabul etmeye dair yazdığım her şeyi bir kenara bırakıp

zaten bütün bunları yazan ve belli dönemlerde tekrar tekrar bunu yazacak olan kişinin ben olduğumu kabul etmek

belki bütün işi kökten çözecek.

Ama biraz da şey gibi yani, geçenlerde dediğim bugün oldu hatta.

Şimdi ben dediğim gibi çok böyle buhransal bir dönemden geçiyorum.

Depresif zamanlar yaşıyorum.

İşte böyle bugün bir hadi evi temizleyeyim, bir şeyler yapayım, etraftaki dağınıklığı toplayayım derken

arkadaşım dedi ki her şeyi de bir anda toplama.

Çünkü kafa dağıtmak isterken istediğin bir zaman gelirse yani kafa dağıtmaya çok ihtiyaç duyarsan

etrafta oyalanacak, toparlayacak bir şeyler bırak kendine diye.

Galiba bunu fark etmeden aslında hayatıma adapte etmişim.

Yani sık sık bu değer görme, sevgi, kendime hak ettiğim değeri veriyor muyum problemini böyle ele alıyorum

Belli dönemlerde böyle bir sivilce gibi ortaya çıkıyor

Ama belki de özellikle bunu çözmüyorum

Çünkü gerçekten değer verme ve sevgi konusundaki bakış açımı belli bir raya oturtursam

Hayatımda ilgilenecek ya da üzerine dertlenecek ne kalacak hiçbir fikrim yok

Ve galiba insanın da biraz bir şeylerin negatif gitmesine ihtiyacı var

Çünkü her şey pozitif gittiğinde artık neyi yoluna sokacak ki insan?

Yani mesela şeyi siz de yapıyorsunuzdur herhalde.

İşte of ya yarın şuraya gideceğim ya da şu var bu var.

İşte okul var yarın dersim var.

Of ya yarın kargoya gitmem gerekiyor gibi.

Belli şeyler var ve bunlar hiç olmadığında ne yapacağız ki yani gerçekten?

Yani bazı negatifliklerin ya da bazı sorumlulukların olması o noktada galiba bizi birçok şeyden de alıkoyuyor.

Yani aslında lütuf gibi görmemiz gereken de bir tarafı varmış gibi hissediyorum.

O yüzden bu aralar kendimi bu değer görme meselesini çözememiş biri olarak görmektense

yok ya ben bunu keyfi olarak çözmüyorum.

Çünkü bu bana yaşadığımı hissettiriyor.

Ve bir yerlerde günün birinde çözmem için beni bekleyen problemlerin olması

yani ertesi günü uyanmam için bir sebep aslında dedirtiyor galiba.

yani o yüzden

galiba ben bir süre daha böyle devam edeceğim

tabii siz ne düşünüyorsunuz bu konuda bilmiyorum

ama jenerasyonsal

bir şey mi bu? bu da yeni bir kelime galiba

bizim jenerasyona ait bir şey mi bu?

bilmiyorum ama

etrafımda kimle konuşsam

bu değer görme meselesinde

herkesin bir canı yanmış gerçekten

ama bu da galiba bizim biraz

fazla burnu büyüklüğümüzden

ya da fazla

kendimize çelişmemizden kaynaklı.

Çünkü sürekli, mesela ilişkilerden

bahsederken, bu arkadaşlık,

sevgililik, aile, her şey olsun.

Arkadaşlarımdan da, çevremden falan

hep şunu duyuyorum.

Farklılıklar iyi ya, birbirimizi tamamlamak.

Sonuçta kendinin aynısı olsa nasıl

ilerleyecek ki falan gibisinden.

Böyle kalıplaşmış

bazı sözler var. Ama hem

bunu bu kadar söyleyip bu kadar da hayatını

adapte edemeyen

bir varlık olamaz herhalde dünyada insandan

başka. Ben de böyle

düşünüyorum. O farklılıklar ya ne kadar

güzel işte herkesin birbirinden öğrenecek

bir şey var. Ben kendimle neden çıkmak

isteyeyim ki ya da kendimle neden arkadaş olmak

isteyeyim ki farklılıklar olsun ki

bana yeni bir perspektif kazansın,

kazandırsın falan.

Ama mesela sevme stillerinin de aynı şekilde

bu insanların benden farklı

olabileceğini kabul edemeyen bir yanım var.

İnsanların benim birilerini

sevme şeklim neyse

bana bunu göstermedikleri takdirde

beni sevdiğine inanmıyorum.

kendi yöntemleriyle beni sevdiklerinde

aa bu sevgimi falan oluyorum.

İlla kendi yöntemi başkalarında da görmem lazım.

Hani farklılıktı yani bizim yegane aradığımız şey.

O noktada biraz ikiyüzlüyüz galiba.

Biraz böyle düşünmeye başladım.

Ama tabii bir noktadan da yani bu ne kadar bencilce geliyor kulağa bilmiyorum ama

umarım aranızda bunu dinleyenler varsa benim gibi hissedenler vardır.

İnsan böyle etrafına bakıp da kendisiyle aynı dertlerden muzdarip kişileri görünce de

bir oh çekiyor. Okey yani

herkes buna sahipse bunun literatürde

bir ismi vardır ya da bunun birileri

çözümüne erişmiş olmalı

gibi bir rahatlık.

Ben 3 senedir

3. senem

terapiye gidiyorum düzenli olarak.

Ki psikoloji okumama

rağmen de terapiye

gitme fikri beni çok uzun süre

korkuttu. Yani belli

başlı sıkıntılar yaşıyordum ama şeyden

çok korkuyordum. Ben şimdi terapiye gideceğim

ve bana terapist

bu sorunun sadece bende olduğunu

ve benim dünyada yalnız olduğumu bana söyleyecek

ve ben eğer literatürde kendime bir yer bulamazsam

nasıl çözeceğim böyle hastiktir

ya dünya üzerinde ben yapayalnızsam

gibi bir endişeyle

epeyce bir süre kendimi terapiden alıkoydum

sonra bir gittim

sanki böyle hani

gözünüze bir şey ilişir

daha önce görmediğiniz bir şey

ve sonra sürekli etrafınızda onu görürsünüz

hani bu aşina olmadığınız bir arabadan tutun da

bir levha ne bileyim bir film afişi falandır.

Bir kere gördünüz mü sonra her yerde

görmeye başlarsınız. Gerçekten

bunu yaşadım.

Anksiyete problemiyle terapiye

gidip bir anda etrafımdaki

herkesin aslında anksiyeteye

sahip olduğunu biraz böyle terapist

arayışında olduğunu hatta zaman zaman

bana anlatıp Yasimay bu geçecek değil mi

falan dediklerine şahit olmaya başladım.

Bu artık algıda seçicilik

oldu da kendimle ilgilendiğim için

mi başkalarının da benimle aynı sorunlara

sahip olduğunu görmeye başladım.

Ya da gerçekten bir anda evren bana yalnız olduğumu mu hissettirmemeye dair bir çaba altına girdi hiç bilmiyorum.

Ama galiba bu podcastı sonlandırırken şunu söyleyeceğim.

Sandığımız kadar biricik değiliz.

Ama belki de bunun en güzel tarafı dünya üzerinde birilerinin bizi anlayacağına dair bir inanç pompalaması bize.

O yüzden bu podcastı dinleyen ve bu podcastı yapan sen değerli kişi.

belki sandığın kadar biricik değilsin

ama bunun olumlu tarafını gör

sandığın kadar yalnız değilsin

en azından kendi kendine

saat gecenin bir buçuğunda

ses kaydederek

belki bir gün birileri bunu dinler umuduyla

konuşmuyorsun

ama birileri var

ve belki o birilerinden biri de

şu an sana kulaklıkta bunu fısıldıyor

yani çok da fısıldamıyorum ama

her neyse

Bu podcast'e yalnız olmadığımız ya da yalnız hissediyorsak bile bu yolculukta bir gün kafa dengi bir otostopçu bulacağımız temennisiyle kapatıyorum.

Kendinize iyi bakın.

Umarım haftaya görüşürüz.