ilk canlı kayıt: klişe olan her şey

bir dakika burada aynen tamam.

evet.

Herkes telefonunu böyle elinde mi tutacak arkadaşlar?

Peki.

Tamam.

Siz fotoğraf çekin, ben sonra başlayayım o zaman.

Nereden başlayalım bilmiyorum.

Umarım bir noktada göz yaşı dökerim.

Çünkü çok uzun bir süre anlaşılmak ve dinlenmekle ilgili problemi olan bir küçük çocuk olduğum için,

Yani 28 yaşındayım ama küçük bir çocukluk insanı çok kolay kolay terk etmiyor.

Bence siz de bu duyguyu bilirsiniz.

Çok uzun bir süre anlaşılmakla mücadele ettiğim için ki annem çok iyi bilir mesela benim küçüklüğüm böyle mektuplar yazıp derdimi anlatmaya şaşırtığım mektuplar yazıp böyle yatak odasının kapısının altından atmakla geçti.

Bu kadar insanın isteklilikle buraya gelip beni dinlemek istemesi benim için herhalde hayatta gelebileceğim en iyi konumlardan biri.

bence daha iyi konumlar var

ama orada olacağınızı düşünüyorum

o yüzden

hoşgeldiniz çok teşekkür ederim

sadece tek bir isteğim var

sizde oturun

sit down

şimdi şöyle bir şey var

ben 5 yıldır

yani 6. yıla girdik

5-6 yıldır podcast yapıyorum

ve hiçbir noktasında

maalesef

yazarak kayıt almadım.

Her zaman böyle mikrofonu açtım ve konuşmaya başladım.

Söyleyecek bir şeylerim vardı.

O yüzden sizin karşınıza çıkarken

aslında tek ortak noktamız

böyle işte beni tanımak ya da

belki çok romantik olmak falan değil.

Baya baya şeydi yani.

Sizin kadar ben de bugün ne konuşacağımı çok bilmiyordum.

Hala da bilmiyorum aslında.

Notlar almaya çalıştım.

Dün biraz ağladım. Göz yaşı döktüm.

yapamayacağım. Çok kötü olacak. Kimse gelmeyecek

falan. Ve

yani bunun bugün sevgililer gününe

denk gelmesi de şu noktadan çok özel bence.

Belki sevgililer günü klişe

buluyor olabilirsiniz. Bugün buraya geldiyseniz

belki sevginiz vardır. Belki onunla

birliktesinizdir. Belki

aklınızda biri vardır. Ya da bu tarz günlere

önem vermiyorsunuzdur. Bilmiyorum.

Ama hani şunu söyleyebilirim ki ben

artık klişe şeylerin

o kadar da yavan

olmadığını düşünebilecek bir yaşa geldim.

28 yaşındayım.

maalesef hayat meşgalesi beni bazen o kadar böyle

yoğun tutuyor ve o kadar fazla şeyden uzaklaştırıyor ki

bazen birine seni seviyorum diyebilmek için özel bir güne ihtiyaç duyuyorum gerçekten.

O yüzden bugün burada olmak da benim için çok özel.

Sen Hızlı İlmisi'nin ilk canlı podcastine hoş geldiniz.

O yüzden alkışlamayın.

Kafam çok tanılıyor.

Ama bugün biraz olsun bir şeyleri takip edememek için bazı notlar aldım ve

biraz 14 Şubat'ı sevmemek üzerine başlayacağız.

Öncelikle.

14 Şubat'ı seviyor musunuz, sevmiyor musunuz bilmiyorum.

Ama ben 14 Şubat'ı sevmemenin

14 Şubat'ın kendisinden daha klişe olduğunu düşünüyorum.

Bugün internette şey görmüşsünüzdür işte ya

lütfen şu çirkin erkek arkadaşlarınızı paylaşmayın.

Gerçekten çirkin erkek arkadaş görmekten mi rahatsızsın

yoksa bir yerlerde bir başkasının sevildiğini bilmek

içten içe seni huzursuz mu ediyor?

Sorusunu bence insanın kendine sorması gerekiyor.

Bugün annem de İstanbul'da olduğu için ona gezerken bir şeyler yaparken çok fazla insanın elinde çiçek görmek.

Ve hani kötü çiçekler.

Anladınız mı yani?

Kötü çiçekler.

Yani hani ayıcıklı çiçekler falan.

Ama hepsinin ortak noktası düşünülmek.

Belki azarlanmaktan korkuyor.

Belki neden bana çiçek almadın denmesinden korkuyor.

Ama bir şeyler o insana gelen var galiba.

Yokmuş tamam özür dilerim.

Ama bir şekilde o çiçekleri görmek insanların bu tarz günlere bence ne kadar ihtiyacı olduğunun bir hatırlatıcısı.

Geçenlerde internette dolaşırken şey gördüm.

Bir tane adam sevgilisinin işte bugün işte ilk günüm ve çıkışta bir şeyler yapalım mı mesajını halı sağım var demiş.

Ve gönlünü almak için tek bir çiçek almış böyle tek bir gül.

Ve şeyden bahsediyor çiçek almanın ne kadar mantıksız bir şey olduğundan.

Çiçeğin ne kadar hani ömürsüz bir şey ve zaten ölecek.

ve şöyle bir şey söylüyor.

Yani bana tavuk döner alsa ben daha mutlu olurdum gibi bir şey söylüyor.

Ama sorsan kıza belki hayatında bir kere tavuk döner bile ısmarlamamıştır içtenlikle.

Sonra bugün yine annemle tam böyle Cihangir yokuşundan yukarı çıkarken

bir kızın elinde feneryum poşeti gördüm.

Ve biliyorum ki o kız muhtemelen ne futboldan böyle futboldan haz ediyor

ne anlıyor belki de ne de manalı buluyor.

Ama sevgilisini mutlu etmek için bugün gidip feneryumdan bir şey almış yani.

O yüzden ben bu işte çiçek almayı çok saçma buluyorum adamlarını çok anlamıyorum.

Bence mezunun biraz biraz karşındakini neyin mutlu ettiğini anlamak olduğunu düşünüyorum.

Biraz böyle bencilliği aşmaya çalıştığım yaşlardayım.

Bir dönem bencil olmayı öğrenmeye çok çalıştım.

Kendimi önceliklendirmek, kendimi mutlu ettikçe, kendimi sevdikçe başkalarını sevebileceğimi düşünmek gibi bir kümülatif bir düşünce vardı zihnimde.

Hala da oradayım.

Ama şimdi yavaş yavaş bazı noktalarda kendimden azade ve hayat yaşamaya çalışıyorum.

Yani belki bugün bazı programlardan kendinizi feragat ederek buraya geldiniz.

Belki bir yere yetişmeye çalışacaksınız ama buraya geldiniz.

Etrafınıza baktığınızda sevginin çok farklı formları var gerçekten.

Kendimden biliyorum.

Annemden biliyorum.

Arkadaşlarımdan biliyorum.

Çok yakın arkadaşlarımdan.

hayat meşgalelerinin içerisinde bana zaman ayırmalarından biliyorum.

Ama bugün şunun güzellemesini yapmayacağım.

Sevgi her yerde.

Bak arkadaşların seni çok seviyor falan.

Bu benim çok tahammül edebildiğim bir telkin değil.

Bu arada arada birinin gözüne kitlenip anlatabilirim çünkü.

Çünkü geriliyorum.

Yani şöyle bir şey var.

Ben arkadaşlarının beni çok sevdiğini biliyorum.

Beni çok seviyorlar.

Ben de onları çok seviyorum.

Ama insan bazen tek bir kişi tarafından böyle kuşatılırcasına sevilmek istiyor.

Acaba bana ne aldı diye düşünmek istiyor.

Ona bir şey almak istiyor.

Belki normalde ona o parayı harcamanın çok mantıksız olduğu bir şeye o parayı biriktirmek zorunda hissetmek istiyor.

Çünkü sevgi tam olarak böyle bir şey aslında.

karşındakinin

sana o geri ödemeyi

mutluluk reaksiyonuyla verebilmesi

olduğunu düşünüyorum. O yüzden

bugün işte Kadıköy

rıhtımda inince o ayıcıkta

çiçekleri görmekte bile yatan

çok tatlı bir

ortaklaşma vardı yani.

Herkes, belki bazıları sadece

manitasının işte trip atmasını

istemiyor. Belki bazılarının çok farklı amaçları

var. Şimdi burada anneler var.

Çok bazı şeylere girmek istemiyorum.

ama bir amaç bir noktada

destinasyonlarından bir tanesi birini mutlu

etmekse bana biraz ulvi geliyor ve

galiba seviyorum

bu tarz günleri

benim hayatımda böyle sevgililer gününü

sevgilim olarak kutladığım çok olmadı

ama yine de

benim podcast'imi ne kadar sıkı dinliyorsunuz

bilmiyorum ama hani 2026

benim yılım olmayabilir de

bir yerlerde benim yılım var demiştim

ve ben biliyorum bir yerlerde de benim

kutlayacağım bir sevgililer günü var

Ve o gün Instagram'a girmeyin bence.

Ben o gün bokunu çıkarırım yani.

Ama şöyle bir şey var bence.

Belki hayatınızda böyle Instagram'da vesaire gördüğünüzde ya da etrafınızda şey vardır.

Ya ben de böyle bir adam istiyorum.

Ya da ben de böyle sevilmek istiyorum falan.

Benim de var.

Kesinlikle var.

Benim en yakın arkadaşlarım birbirleriyle evli.

ve onların birbirlerini seviş şekli ve yaşayış şekli bana o kadar evlenmek istetiyor ki.

Ve bir kere şöyle bir şey de var.

Benim yaşamak istediğim bir evi tutabilmek için de birine ihtiyacım var.

Ve bir koca kulağa hiç kötü gelmiyor aslında bakarsanız.

Ama aslında şöyle de bir dönemde yaşıyoruz.

Ben bizim jenerasyonun...

Situationship bizim için romantik bir ilişki oldu.

Ve pardon şöyle.

Aynen. Eğer situation ship'iniz varsa ilişkiniz var.

Eğer ilişkiniz varsa evlisiniz gibi bir şey.

Yani böyle artık gerçekten sevgilinizin olması sanki çok zor bir şeymiş gibi.

Yani böyle kendi aranızda da konuşurken şunu belki fark ediyorsunuzdur yani.

Benim flirt'ım, benim situation ship'im ama hiç o böyle bir sevgili olmuyor, kız arkadaşı olmuyor, erkek arkadaşı olmuyor.

Orada böyle bir türlü o etiketi koyamamak var.

Ve benim de tabii ki bu süreçte çok romantize ettiğim şeyler var.

Keşke şöyle bir erkek arkadaşım olsa, keşke böyle sevilsen.

Ki beni az çok tanıyorsanız, benim sevilmekten daha çok istediğim tek şey birini dolu dolu sevebilmek.

Bunu yaparken cringe bulunmamak, bunu yaparken birinin bana Simay bence sen de biraz abartıyorsun dememesi.

Ben sevmek istiyorum.

Ben böyle o içimden akan şeyi gösterebilmek istiyorum ve bunun için yabani algılanmamak istiyorum.

Ama bunun şöyle bir yolunu buldum.

Ve bunu bugün burada sizinle paylaşmak çok isterim.

Bence bu hayatta bir şeylerin formülü görmek istediğiniz şey olmaktan başlıyor.

Bana herkes, siz de eğer beni Instagram'da yine görüyorsanız, benim annemle çok iyi bir ilişkim olduğunu düşünüyor olabilirsiniz.

Evet biraz da öyle gerçekten.

Onunla gezmek, bir şeyler yapmak, dolaşmak, kadeh tokuşturmak, bazen ağlamak, bazen arkadaş gibi kavga etmek evet gerçekten çok özel.

Ama bu noktada çok katılmadığım bir şey var ki insanlar bana keşke benim de böyle bir annem olsa derken acaba kendine şu soruyu soruyor mu?

Sen benim gibi bir evlat mısın?

Yani ben istediğim anneye ulaşabilmek için biraz da onun istediği bir evlat olmaya çalışıyorum gerçekten.

Bazı şeyleri ondan saklamayı öğreniyorum.

Çünkü saklamam gerekiyor.

Çünkü üzülecek değil mi?

Yani bazı şeyleri duymak istemiyorsunuz çok da çocuğunuzdan.

Onun kalbinin kırıldığını bilmektense belki çok yakın olacaksınız.

Yakın olmaktan feragat ediyorsunuz.

Çünkü üzüldüğünü bilmek sizi daha çok üzecek gibi.

Ve ben fark ettim ki annemi çok sevmek onunla çok yakın olmak değil.

Belki annemi çok sevmek ondan biraz uzak kalmayı kabul etmek.

İnsan biraz da sahip olmak istediği şeye dönüşmeli bence.

Gerçekten çok iyi bir ilişki istediğinizde kendinize şunu soruyor musunuz bilmiyorum.

Peki ben bugün gerçekten bir reenkarnasyon ya da bir klonlama olsa ve bir başkası olarak dünyaya gelsem kendimle sevgili olur muydum?

Ben olurdum.

Ama bu sorunun cevabını verebilmem yıllarımı aldı.

Bundan birkaç yılı bırakın birkaç ay önce kendimle flöz bile etmezdim.

Çünkü çok zordum.

Çünkü birisinin sevgisini hissetmeye, onayını almaya çok yoğun bir ihtiyaç duyuyordum.

Sevilmekle ilgili çok büyük problemlerim olduğunu hissediyordum.

Hala tabii ki bunlar böyle tek 5-10 günde çözülecek şeyler değil.

Zaten o yüzden 6 yıldır podcast yapıyorum ve tanımadığım insanlara derdimi anlatıyorum.

Ama bir yerlerde yavaş yavaş birlikte olmak istediğim insanı bulmanın değil mevzu,

birlikte olunabilecek birisine dönüşmek olduğunu düşünüyorum.

Yine dediğim gibi bilmiyorum.

Siz ne düşünüyorsunuz?

Beni bu süreçte böyle gerek ilişkilerim bazen böyle çok sıçıp batırdığında gerek bazen çok yalnız hissettiğimde ya da mesela dün gece gibi bir anda böyle bir mental bir kırılma yaşayıp ya ben galiba yapamayacağım ben galiba güzel konuşamayacağım ya da insanlar beni dinlemeye gelmeyecek gibi bir breakdown yaşadığımda bazen arkadaşlarımdan tabii ki biz varız telkinini alıyorum.

Mesela dün de öyle oldu.

En kötü ihtimalle biz orada olacağız ve hep birlikte sohbet edeceğiz dedi arkadaşım.

Ama bazen o biz varız telkini çok yetmiyor.

Bazen biz varız sana daha yalnız olduğunu hatırlatıyor.

Yani ben bir gün böyle bir yakın arkadaşlarıma çok şükür ki çok aynı mahallede oturuyoruz.

Bir gün böyle ağlıyorum sokaklarda yürüyorum.

Kendime böyle çok dramatik bir an yaşatıyorum.

Yani böyle hani gidebileceğim bir sürü insan var ve gitmiyorum.

Sokakta ağlıyorum falan.

Sonra Berfin dedi ki salak mısın?

Niye bize gelmiyorsun ki?

Yani hani buradayız.

Aslında biraz amacım şey yani.

Kendimi yalnız olduğuma inandırmak.

Çünkü bildiğim tek şey bu.

Ben biriyle birlikte olduğumda ne yapacağımı çok bilmiyorum açıkçası.

Böyle elimi kulduğumu nereye koyacağımı çok bilmiyorum.

Sonra gittim Berfinlere ve orada biraz derdimi anlattım.

anlattım. Neden birini

hayatımda istediğimle ilgili

sancılarımı anlattım ve onlardan biri de şu

hayatta

bir şeylere çok düşkün olduğunuzda

ve bir gün onları kaybedebilme ihtimalinizi

bildiğinizde o gün

geldiğinde sırtınızı yaslayacak birini arıyorsunuz.

Benim için

şöyle mesela yani çünkü

ben anne olsam bunu çocuğumdan

duymak istemem ama hani

bir gün annem öldüğünde

kime yaslanacağıma

dair çok büyük bir panik var içimde.

Ve bazen böyle bu panik beni hiç olmayacak adamlarda güvence ararken yakalıyor.

Yani adamın boyuna posuna ya da ne kadar centilmen olduğuna bakacağım yaşlarda şeye bakıyorum.

Annem öldüğünde yanımda olur mu mesela?

Ama hani daha oraya gelene kadar o kadar fazla basamak var ki.

Sonra Berfin şey dedi.

Bir gün benim de annem öldüğünde belki beni kocam da anlamayacak ama sen anlayacaksın.

Yani bir partnerinin bir eşinin olması bile senin hayatında sonsuza kadar yalnız olmayacağın ve her konuda seni anlayacak birinin olduğunun garantisi değil aslında.

Evet bu biraz rahatlatıcı ve etrafındaki insanlara şükretmek için çok güzel bir sebep.

Ama eğer böyle bir yerlerde hala ve arkadaşlarım da var, ailem de var ve beni çok seviyorlar ve çok tatlılar ama ben hala bir sevgili istiyorum ve bu yüzden de kendimi çok şımarık hissediyorum gibi bir yerdeyseniz ben bunun çok bir şımarıklık olduğunu düşünmüyorum.

Bence o kadar da yanlış bir şey değil.

Ve bence sevilmek arzusu çok problematik olmadığı sürece aslında içten içe bence bir yerde sevilmeyi hak ettiğinizi düşündüğünüzden geliyor.

ve ona tutunmak bence

çok güzel bir şey.

Demek ki bir yerlerde sizi sevecek

birinin olduğuna inanıyorsunuz.

Sadece bu yolda benim size

yani sizinle ilgili

tek iyi dileğim, tek sizinle ilgili

umabileceğim şey

umarım kendinizi yani sizi birinin

sevme eyleminde

partnerinize eşlik edebilirsiniz.

Yani çünkü

şeyi sevmiyorum görmek ve yaşamak.

sevilebilir biri olduğunu

sana sadece partnerinin hissettirmesi.

Sadece partnerin üzerinden

kendini tatmin edebilmek. Sonra o gittiğinde

çünkü kolun kanadın kırılıyor böyle.

Kendini sevilmez hissediyorsun.

Belki aranızda böyle

normal şartlarda kafası

biraz yerinde olsa, belki daha iyi hissetse,

güçlü olsa, asla

yüzüne bile bakmayacağı biriyle

aylarını senelerini geçirmiş

olanlar vardır. Birbirinize bakıyorsunuz

görüyorum.

Bunun bence maalesef sebebi içten içe sevilmeyeceğini düşündüğün için seni seven insanın şans eseri karşına çıktığına inanarak ona sıkı sıkıya tutunma inancı.

O yüzden hayatınızda biri varsa ya da hayatınıza biri girecekse bu bence değiştirilebilecek bir şey ama ondan biraz feyz almak için çok iyi bir fırsat.

Ben sevilmeye değer miyim demek için çok iyi bir fırsat.

Biri geldi.

Sıçtın içine

Uzay geldi

Benim en iyi dinleyicim

İyi gidiyor mu?

Teşekkür ederim

Senin için hızlı bitirmeye çalışıyorum

İyi değil mi?

deyte falan mıydı

Tamam Tebrik ederiz uzayı

Aynen ona alkışlar

Tamam ben çok alıştım bu arada

Bu çok okeymiş yani

Ama bir daha yaparsan atarız

Tamam

Biz de aşktan bahsediyorduk çok bir şey kaçırmadın aslında

6 yıldır devam eden bir podcast bu biliyorsun

Aynen

Bir de bence biraz aşkın karşılıklılığını

Unutuyoruz arkadaşlar

etrafınızda ya da sizde

şöyle bir şey oluyor mu bilmiyorum ama

o benim peşimden çok koştucular

vardır mesela. O benim peşimden

o kadar koştu ki. O kadar

yalvardı ki. Sen ne yapıyordun

peki? Yani ben

insanların istenmeyi

arzuladığını, niye bu kadar

yalanladığını çok anlamıyorum.

Yani istenmek

istiyorsun. Mesela şöyle bir şey söyleyeceğim.

Bence vardır hepinizin hayatında biri ve onu

hayal edebilirsiniz. Belki

normal şartlarda yüzüne bile bakmayacağınız

birisi tamam mı?

Ama sizle çok ilgileniyor.

Sizin böyle golden retriever'ınız yani.

Böyle her şeyinizi beğeniyor. Sürekli

peşinizde hazır yani.

Sizinle bir gün hazır olduğunuz günü

bekliyor.

Şimdi onun sevgili yaptığını hayal edin. Ve o siz

değilsiniz. Kafayı yersiniz

yani. O en sadık

hayranınız artık orada değil.

Aslında o yüzden

bence içten içe bizde bazen

karşılık vermeyecek olsak bile

bize duyulan sevginin sürekliliği için

hafif hafif böyle alttan alttan

bence besliyoruz bize verilen

sevgiyi. O yüzden ben böyle

birisi bir ilişkinin nasıl başladığını

anlatırken ya o benim peşimden

çok koştu falan dediğinde bunu çok

ikiyüzlüce buluyorum. Peki sen ne yapıyordun o sırada?

Muhtemelen flörtleşmeye

devam ediyordun. Muhtemelen ona karşılık veriyordun.

Ve bence

aşkın karşılıklılığını çok unutuyoruz.

Sen ne

veriyorsun karşındakine?

Yani mesela bazen özellikle bunu kadınların çok yaptığını düşünüyorum.

Biraz bizim bir körler sarlar birbirini ağırlar durumumuz var maalesef.

Mesela karşımdaki bana bir fedakarlık yaptığında bir erkek zaten yapacak diyoruz.

Ama aynı şeyi ben yaptığımda sanki çok anti feminist bir şey yapmışım gibi algılanıyor.

Ben onun için kendi uykumdan feragat ettiğimde ya da gece 3'de çıktığımda dışarı tamam hadi görüşelim dediğimde

sesime kendimi biraz ağırdan sat oluyor.

Ama o benim için bir şey yaptığında zaten yapacak oluyor.

Buna hala katılıyorum.

Evet bence kesinlikle bir erkek daha fazlasını yapmalı.

Çünkü bir kadın bir erkekle aynı şeyi yapabilmek için geldiği noktada çok fazla yol kat etmek zorunda kalıyor.

Çok fazla mesafe kat ediyoruz.

Yani mesela bir erkekle randevuya çıktığınızı düşünün.

Burada kesinlikle bir cinsel yönelim ya da cinse atfetmek istemiyorum.

Sadece bir tane erkek düşünün işte.

Date'e çıkacaksınız mesela.

O masaya oturmak için bir kadının kat ettiği mesafe ile bir erkeğin kat ettiği mesafe hiçbir zaman aynı değil.

Kadının görünmez ve üstesinden gelmek zorunda olduğu o kadar fazla engel var ki.

Bir kere bir date için mesela çok güzel bir kıyafet giymişsin.

Toplu taşıma kullanacaksan bunu saklamak zorundasın.

Taksi kullandıysan zaten saklamak zorundasın.

Çünkü bir adamla böyle iki metrekare bir alanı paylaşıyorsun yani.

Atıyorum o masaya oturdum

Sen de pekala hesabı ödeyebilirsin

Ama senin bir erkekle aynı işi yapıp

Aynı maaşı alabilmek için yıllardır verdiğin

Mücadele bile bambaşka bir yerde

Ya da en basitinden

Kaş bıyığı kaldırdığında zaten 600 lira veriyorsun

Sen zaten

O masaya oturmak için o kadar fazla bedel ödedin ki

O adam senin kokteylini ödemek zorunda

Bence

Ama yine de

Bu size aşkın karşılıklı bir şey olduğunu unutturmasın

Evet siz zaten o masaya oturduğunuzda neşenizle, kahkahanızla, güzelliğinizle, sohbetinizle o kokteylden çok daha fazlasını vaat ediyorsunuz karşınızdakine ve veriyorsunuz da.

Ama aşk bence karşılıklı bir şey.

Bence biraz vermeyi öğrenmek.

Biraz o sana çok verdiğinde bence bunu bölüşebiliriz demek.

O yüzden böyle birinin sizin peşinizden çok koşmasıyla övünüyorsanız bence orada biraz durma zamanı.

Çünkü geri koşmak ya da biraz hareket etmek bence o kadar kötü bir şey değil.

Ama kaçan kovalanır bir gerçek.

Onu da söyleyeyim.

Bir de dün annemle Aytasözeri konserine gittik.

Ve yaş ortalaması benim tahmin edemeyeceğim kadar yüksekti.

Çok yüksekti yani.

Herkes kır saçlıydı.

Annem tek malıtı olan kadındı orada böyle.

Ve bir şarkı söylüyor işte çok damar böyle.

Son mektup falan söylüyor ve herkes birbirini düşünüyor.

İstisnasız 70 yaşındaki de.

podcast'iniz için en uygun paketi

hemen keşfedin.

Çok sıkıldığı için annesiyle

konsere gelmek zorunda kalan o çocuk da

o belki roadblocks'u falan düşünüyor ama bir şey

düşünüyor. Herkesin aklında

bir şey var. Ve herkesin aklında

biri var. Yani ben

28 yaşındayım. Hayatımda son mektubu

belki 3 kere dinlememişimdir.

Annem çok dinlemiştir belki.

Ama hepimizin aklında biri var.

Annem de birini düşünüyor.

Ben de birini düşünüyorum.

Yanımda oturan kadın, onun yanında kocası var ama çok eminim kocasını düşünmüyor yani.

Başka birini düşünüyor.

Ama herkesin aklında biri var ve bunun en güzel tarafı ne biliyor musunuz?

Muhtemelen hayatta biri de beni düşünüyor.

Muhtemelen hayatta duygusal bir şarkı çaldığında ya da bir yerde İstanbul geçtiğinde ya da bir yerde birisi Napoli dediğinde muhtemelen.

Birilerinin aklına ben geliyorum.

Bugün aşırı gergindim gerçekten çok gergindim ve saçımı kestirmeye gidiyordum vapurdaydım.

Sonra Asena ile karşılaştım.

Bana bakıyor siz Senokuz değil misiniz falan.

Bazen podcast adının seçimi çok iyi değil onun farkındayım.

Senokuz değil misiniz çok rhyme etmiyor.

Ve bana şey dedi kafamdaki Napoli şapkasından tanıdığını söyledi.

Ve bu benim hayatta çok gurur duyduğum bir şey aslında.

Yani gerçekten hayatta neleri başardım neleri başarmadım neleri istedim konusunda o seçki çok karışık ama şunu söyleyebilirim.

İnsanların beni Napoli ile eşleştirmesi kadar mutluluk verici bir şey yok.

Çünkü insanlar beni çok ruh hastası ve eski sevgili ile de eşleştirebilirdi.

Sen şu meslek sevgisi dilimisine diyebilirlerdi.

Anladınız mı?

Seni sevgilin geçenlerde kusuyordu falan da diyebilirlerdi.

Ama demiyorlar çünkü ben çok şükür ki çok sevdiğim bir şeyle eşleşmişim insanların kafasında ki vapurda denk geldiğim bir insan beni Napoli şapkasından tanıyabiliyor.

Ve ben Napoli ile ayrıldım.

Yani en son Ağustos'ta gittim.

Zaman zaman gidiyorum.

Vardır ya hepinizin böyle bir eski sevgilisi.

Ara ara görüşürsünüz ama belki de o ilişkinin en sağlıklı noktası zaten ara ara görüşmektir.

Siz bir arada birbirinize o kadar da iyi gelmiyorsunuzdur.

Benim o ilişkim Napoli.

orada uzun süre kalırsam toksikleşeceğini bildiğimden onu o kadar seviyorum ki bazen özlesem de

ondan uzakta olmanın daha uzun ömürlü bir şey olduğuna inandığım için kendimi ondan daha uzak tutabiliyorum.

Ve insanların beni Napoli ile eşleştirmesi beni çok mutlu ediyor.

O yüzden bitmiş ilişkilerinizde de bence sahip olmayı umabileceğiniz ve sahipseniz de ona şükredebileceğiniz yegane şey.

Umarım onunla linklendiğinizde göğsünüzü kabartacak ve evet o benim diyebileceğiniz ilişkileriniz olur.

Dediğim gibi yani herkesin aklında biri var ve siz de muhtemelen birilerinin aklındasınız.

Ve bu ölümsüzlüğün en kısa formüllerinden bir tanesi.

Çünkü sizi hatırlayan son insanla öldüğünde biraz ölüyorsunuz ve muhtemelen ona çok fazla zaman var.

Onun dışında biraz belki ayrılıklara gelmek gerekirse bu kadar ilişkilerden bahsettikten sonra

Ben etrafınızda duyduğunuz her şeye çok inanmamanız gerektiğini düşünüyorum

Bir ilişkinin ne kadar romantik olduğunu düşündüğünüzde her zaman birazcık şüpheyle yaklaşmanız gerektiğini düşünüyorum

Belki Dua Lipa'nın bu sevgilisiyle nasıl tanıştığını anlattığı bir şey vardı bilmeyenler için anlatayım

Annemle Beritan'ın annesi için anlatıyorum bunu

Dua Lipa bir sanatçı

Ve çok yakışıklı

Bir sevgilisi var oyuncu

Şöyle tanışıyorlar

İkisi de aynı kitabı okuyormuş

Ve işte Dua Lipa

Dua demek de çok saçma

Bizim Sercan demek gibi bir şey ezeli

Dua Lipa işte

Teşekkür ederim en yakın arkadaşım

Dua Lipa

Bir kitap kulübü var aynı zamanda

o kitaptan bahsederken sevgilisi

yani Colum Turner da diyor ki

aa ben de aynı kitabı okuyorum falan. İşte ben

daha ilk bölümü yeni bitirdim diyor Dua.

Lipa.

Ve

Colum Turner da diyor ki

aa o zaman aynı sayfadayız. Hani

işte bilirsiniz ya we are on the same page.

Biriyle aynı sayfada olmak, bir ilişkiye

dair aynı şeyi düşünmek. Şöyle

söyleyeyim. Eğer bir gün Dua Lipa

aldatılırsa ya da bir şekilde o ilişki

biterse bu hikaye tamamen değişecek.

Bu hikaye, abi adam

sapıkla benim okuduğum son kitabı bulmuş.

Bir de ilk bölümü bitirmiş.

Bir de gelmiş masada bana bununla ilgili

hava atıyor. Beni etkileyecek

ya falan olacak.

Hayatınızda o an için romantize

ettiğiniz ne varsa o bir noktadan

sonra eğer o ilişki yürümezse

ya da biterse muhtemelen

değişecek. O yüzden etrafınızda

duyduğunuz o çok böyle sensasyonel

çok renkli çok böyle pembe

ilişkilerle çok inanmayın.

bunun için benim podcastlerimi de dinleyebilirsiniz

bu arada ben eğer bir adamla tanıştıysam

ne kadar güzel ne kadar tatlı

olduğumu anlatabilirim

bir sonraki bölüm atmıyorken

o adamlayımdır zaten

sonra bir bölüm atarım

neden artık aşk konuşmuyorum

falandır

çünkü bir şey yapmıştır

situation çıkım da burada bu arada

situation çıkım konusuna geleceğiz

bunu söylemek istiyorum

bunu nereye bağlayacağımı bilmedim ama bu cümlemi çok güldüm

ben insanların birbirine kocam

dediğinde birine ciddi mi

değil mi anlamadığım yaşlardayım arkadaşlar

yani biri birine bu benim kocam dediğinde

gay arkadaşı mı

gerçekten

kocası mı

sevgilisini çok anlayamadığım yaşlardayım

o yüzden lütfen bazı söylediğim şeyler boomer

kaçıyorsa lütfen affedin yani

situationship

konusunda galiba bu kısmı söyledim

Hani biz, situational shift'in gerçek bir ilişki, ilişkilerin de artık böyle evlilik falan olduğu bir jenerasyonuz.

Benim hayatımın çok uzun bir dönemi, gerçekten yani 19 yaşından beri çok uzun sürecim bu tanışma uygulamalarına geçti dönem dönem.

Ve geçenlerde şeyi fark ettim.

Biriyle konuştuğumda ve tanıştığımda arkadaşlarımın onu bir tanıtma sekansı vardır.

Hepinizin varsa ben biriyle konuşuyorum falan.

Ve benim için bu her zaman utanç verici oluyor.

Ben pantolon düzelttim bir saniye.

Hemen geç.

Evli olan arkadaşım.

Ben genelde böyle birisini gösterdiğimde işte şöyle bir şey oldu.

Ben çok uzun bir süre tanışma uygulaması kullanmadım.

Ve buna nasıl bakıyordum biliyor musunuz?

hani böyle

ben bir alkol bağımlısıyım

ve bırakmışım alkolü

ama nasıl bırakmışım

biliyor musun? Mesela bana şey diyorsun.

Eee Simay sen artık hiç alkol içmiyorsun. Evet.

21 gün 12 saat 47 dakika

oldu demişim gibi bir bırakma yani.

Hani hiç bırakmamışım aslında.

Tamamen oradayım yani.

Benim için tanışma uygulamaları böyle bir şeydi

ve ben böyle tekrar açtığımda

Berfin'e bir gidişim var.

Böyle Berfin ben bir şey

yaptım.

Ben tanışma uygulaması açtım.

Falan böyle.

Ve dating app.

Ve

şöyle bir şey var.

Ben ne zaman Berfin'e

bir erkekten bahsetsem

tamam şimdi profilini aç.

Falan yapıyor. Ve ben

şöyleyim. Gerçekten

gerçekten daha yakışıklı.

Profili çok kötü.

Ya Jim fotoğrafı

koymuş ama gerçekten öyle biri değil.

Falan diyorum.

ve Berfinler

sıfırını şöyle yapıyor artık

belki de 28 yaşına girdiğim için ve belki de

o evli olduğu için bilmiyorum

hayır hiç o kadar da kötü değil

aslında

böyle bir dönemdeyim

yani ben hani gerçekten

şunu ayırt etmek çok zor

artık arkadaşlarınız da biraz bundan böyle manipüle

olmuş oluyor ya adam gerçekten iyi mi

yoksa ben gerçekten

artık çok son dakika bir yerdeyim

ve hani aldığımı aldım mı

Yani onu da çok bilemiyorsun.

Ve situationship benim hiç tahammül edemediğim bir şey.

Situationship'i de anlatayım.

Annem ve Berit'in annesine.

Sen anlatmak ister misin?

Situationship'in ne olduğunu.

Bu genelde erkekler tarafından talep edilmiş şey.

Dünyadaki her şey gibi.

birisi bir ilişkiye yeterince hazır

hissetmediğinde ama bir ilişkinin

sahip olabileceği bütün esneklikleri

sahip olmak istediğinde bu

situationship yani bir durum

ilişkisi oluyor. Yani duruma bağlı

bir ilişki gibi bir şey.

Adı konmamış bir ilişki

aslında. Ve bilmiyorum fark ettiniz mi

hepimiz situationship'e çok okeyiz artık.

Hani yeter ki bana

bir şey ver artık.

Yeter ki ben de

duygusal bir şarkı dinlediğimde aklıma gelecek

bir adam olsun diye

situationship yaptığınız olmuştur.

Çok karşı değilim.

Çok sahibim

çünkü situationship'e.

Yani hayatta yaşadığım yaş

kadar situationship'im olmuştur.

Hani bazen böyle

dilimin ucuna geliyor. Hani ben şöyle biriyle

diyorum sonra diyorum ki bu kadar söyleme artık.

Bu kadar da adamdan bahsetme falan

diye. Ama ne var biliyor musunuz?

Problem erkeklerin ne kadar situationship

istediği değil. Benim ne kadar

fazla adamdan ilişki çıkartabiliyor potansiyelimin

olması.

Bunu neden yapıyoruz ki?

Yani ben

şöyle düşünüyorum.

Birisini sevmek

ve sevebileceğim bir adamı bulmak üzerine

gösterdiğim çabada

ne kadar sevilebilir bile olduğumu unutmuşum.

Ne kadar aslında kazanılması

gereken biri olduğumu, ne kadar

uğraşılması gereken biri olduğumu,

romantik deliklere çıkartılmayı,

düşünülmeyi, çok saçma

bulsa da çiçek alınmayı hak eden biri

olduğumu o kadar unutmuşum ki

ben aslında ilişkinin

hem kadını hem erkeği olmak istiyorum.

Yine cinselerden

sınırlandırmayarak söylüyorum bunu.

Ben maalesef heteroseksüel

olduğum için söylüyorum bunu.

Ben ilişkinin iki tarafı da olmayı

göze almışım. Ben sadece ne istiyorum biliyor musunuz?

Ya orada bir adam olsun.

Olsun yani. Benim

hani belli bir yaştan

sonra ya bir tane adam olsun.

Ben anneliyi tadayım. Boşarım zaten.

sonra çocuğum olur diyen insanlar

var ya kendini bir aşkı

yaşamakta böyle hissediyorum. Sen bana

ilişkiyi sağla. Ben ikinize de

sevmeyi öğretirim gibi.

Ama bir şey söyleyeyim mi? Bu benim kalbimin ne kadar

büyük olduğu ile ilgili değil. Bu benim ne kadar keriz

olduğumla ilgili.

Bunu kendine yaptığında

teşekkür ederim. Çok

hoşunuza gitti.

Teşekkür ederim.

Yani şunu söylemeyeceğim.

Ben bu en iyi insan değilim.

Bunu yapana kadar kendini sevsene falan.

Öyle bir şey yok.

Öyle bir dünya yok.

Sen kendini seviyorsundur.

İçinde fazlası vardır.

Arkadaşlarını da seviyorsundur.

Anneni de, babanı da, herkesi çok seviyorsundur.

Hala canın aşk isteyebilir.

Ben aşk istemenin dünyanın sonuna kadar en büyük savunucusu olacağım.

Bence dünya üzerinde en güzel şeylerden bir tanesi aşık olmak.

Harika bir şey ya.

Siz hiç fark ettiniz mi?

niye insanların bu kadar kredi borcu var?

Çünkü insanlar aşık. Çünkü insanlar ev

almak istiyor, ev döşemek istiyor. Çünkü insanlar

bazen bir araba alabilmek için

bir eşe ihtiyaç duyuyor.

Birisinin ona

sen yap ben yanındayım demesine

ihtiyaç duyuyor. Bu yani aslında.

Bu kadar basit.

Ve ben

hayatta sadece bazı şeyleri yapabilmek için

bir adama ihtiyaç duyduğumu fark edince

biraz için burkuldu ne yalan söyleyeyim.

Yapma ya dedim buna kendine

yani. Sevgini de

heba ediyorsun çünkü. Yani

birini sevmek çok güzel ama

sırf o insana tam olarak

bulamadın diye öylesine birini sevmeyi

tercih eder miydin gerçekten?

Öylesine birini her sevdiğinde

sana her gün aslında çok daha

iyisini yaşayabilirdin hatırlatmasının

olduğu bir yerde. Belli ki

yaşayamıyorsun. Yani

bunu hepiniz bildiğiniz için söylüyorum.

Öz elini açmak istemem ailemin ama mesela benim

annem 35 sene sonra boşadı babamı yani.

Demek ki birini seviyor olmak

iki kişilik sevmek o kadar da yetmiyor.

Çünkü biraz da sarılmak ve kuşatılmak istiyorsun.

Ve bunu bir kere yaptım artık hayatımın sonuna kadar sürdürebilirim demiyorsun.

Bazen 55'den sonra da hayat var gerçekten.

Ve bunu 28'imde keşfettiğimde size de 20'lerinizde bunu söyleyebilmek

benim için bir yerde de sır vermek.

Ve umarım bunu güzel kullanırsınız.

Başka neden bahsetsem bilmiyorum.

Bir yere daha dokunacağım tamam.

Bir şey daha var aklımda.

yine bu

benim podcast serüvenimde

hiçbir zaman benden şunu duymazsınız.

Duymayacaksınız. Kendini sevmenin

kendini kutlamanın ne kadar

yeterli olduğu. Arkadaşlarına aşık ol

falan. Ben arkadaşım ya aşığım zaten.

Ama hala bir adamı

sevmek istiyorum ve tutuklayın beni

bunun için o zaman. Ne yapabilirsiniz? İstiyorum

yani sevmek istiyorum. Sevilmek

istiyorum böyle. Biriyle

çok kalabalık bir ortamda

göz göze gelmek istiyorum.

ve onun beni anladığını

bilmek istiyorum. Eğer şimdi burada

sıçıp batırırsam onun toplayacağını

bilmek istiyorum ve ee yani ne var?

İstiyorum.

Suçlayabilir misiniz beni?

Hepiniz böyle bir şey istemiyor musunuz zaten?

İstiyorsunuz. İstediğiniz için

buradasınız zaten diye düşünüyorum.

Ben

kendi doğum günümü kutladım.

İlk kez gelme bir doğum günü

organize ettim.

Ve yani böyle organize etme sürecimde

ne kadar triplere girdiğimi yine Berfin biliyor.

Yani işte yok kimse gelmeyecek.

İşte kimsenin

bana ayıracak vakti yok. Keza bugün de böyle

kimse gelmeyecek.

Ben annem ve arkadaşlarıma rezil

olacağım. Onlar ben üzülmeyeyim

diye bana gülmek zorunda kalacaklar.

Ve ben tanımadığım kızların birbirini

dürtmesinde aslında

ne kadar kıymetli olduğunu anlıyorum

bunun. Teşekkür ederim arkadaşlarımın

dürttüğün için.

Kendi doğum günümü kutlarken

şöyle bir şey fark ettim.

Ben kronik online bir insanım. Sürekli gözüm telefondadır, sürekli mesajlaşırım, her şeye cevap veririm.

Eğer birine cevap vermiyorsam o insanı gerçekten çok da önemsemiyorumdur.

Yani bana ulaşan birinin ulaşamaması imkansızdır.

Herhalde doğum günümde ilk kez böyle 2-3-4 saat telefonuma hiç bakmadım.

Tek sebebi çok yoğun olmam, çok meşgul olmam, çok fazla arkadaşımın olması değil, çok fazla sevildiğimi hissetmemdi.

O kadar hissettim ki sevildiğimi, hiçbir şeyle ilgilenesim gelmedi ve fark ettim ki benim hayatta bir şeyin içerisindeyken başka şeyle ilgilenmemin tek sebebi bir yerlerde kendime bir aidiyet aramak.

Ve o gün evet bir yere aittim, o gün herkes beni kutluyordu, spotlight'ın altındaydım, herkes benim için oradaydı.

Ve herhalde hayatımda ilk kez o kadar uzun süre telefona bakmadım uyuduğum saatler dışında.

Çünkü sevildiğimi hissediyordum.

Ya bilmiyorum bu çözülebilir bir şey mi

Terapistim devam ediyor

8 yıl oldu hani

Ev araba aldı hepsini

Ve bir süre daha

Ve bir süre daha devam edecek gibi duruyor

Ama şöyle bir şey de var

Ben galiba bu sevme arzusunu çok da çözmek istemiyorum

Çünkü bunu çözersen ne yapacağımı bilmiyorum

Ben dışarıda herkes gelmeden önce

sohbet ederken

Ela ve Ezgi

Ben Deborah.

Nasıl hatırlayayım ama çok zor.

Ela ve Deborah ile sohbet ederken

senin sevgilin var mı

dedi Deborah. Dedim ki benim sevgilim

olsa ben podcast yapar mıydım

sence?

O yüzden

yaparım herhalde bu arada.

Aynen.

Yaparım podcast.

Ama şöyle bir şey de var.

Ama sevinmeyi çözmek ben çok istemiyorum ya.

Çünkü o beni konuşturuyor, o beni hayatta tutuyor, o beni arattırıyor kendini ve sevginin farklı formlarını hep yolda buldum.

Bazen bir erkekte ararken, bazen o erkeğin eski sevgilisinde bulduğum oldu.

Abi biz ne yaşadık ya falan dedik mesela.

Ya da ne bileyim bazen bir kitapla bulduğum oldu, bazen bir şehirde bulduğum oldu,

bazen bir yemekte bulduğum oldu.

böyle hani birini çok özlediğinizde

onun sevdiği bir yemeği yapın derler.

Bazen böyle kendi kendime yayla çorbası

yaparken buldum sevmeyi.

Ama dediğim gibi bu hala

bir yerlerde benim sevilme arzumun önüne geçmiyor.

Yani bunu ayırmak

bir mesele.

Ama

sadece şunu söylemek istiyorum. Ben

kendini sevin

naralarına çok inanmam. Kendini sev tabii ki

ama bu senin birinin de seni

sevmesini beklemeni engel değil.

Dün çok korkup, bugün burada bu kadar rahat konuştuğumu düşünüyorum.

Dün burada olmakla ilgili çok ağladığımda ve yapamayacağıma inandığımda,

işte Berfin'le kavga ederken, hayır yapacaksın, yapamayacağım, yapacaksın, yapamayacağım falan diye kavga ederken,

şey fark ettim, Instagram'a bir girdim, iki kişi anfalla olamış beni.

Ve...

Ve kafayı yedim ya.

ne yaptım diyorum.

Politik hiçbir şey paylaşmadım.

Annemle

konsere falan gittik. O mu acaba diyorum.

Kudurttu birini falan herhalde.

Ben o iki unfollow'a bile

takıldım yani. Beni niye takipten

çıkarttınız? Bir şey bilmiyorum ama.

Yani belki fake hesaptı.

Belki hesabını kapattı. Belki arkadaşım

bile değildi. Ama

people pleaser'lığın o kadarı ki

beni unfollow'layan insanın bile

beni niye takipten çıkarttığını

bulmak istiyorum.

Çünkü diyebiliyor musunuz? O kadar doğru düzgün

gerçekten, ajitasyon yapmıyorum bu arada.

O kadar doğru düzgün sevilmedim ki

o kadar falsolu tiplerdi ki

hayatıma girenler maalesef.

Unfollow yediğimde bile

sorumluluğu kendimde arıyorum.

Çünkü o kadar sorumluluk almaktan

yoksun insanlar çıktı karşıma.

Hani beni takipten mi çıktın? Ne yaptın?

Söyle doğrusunu yapayım gibi bir yerdeyim.

Bunu şu yüzden söylüyorum.

Öyle bir yerdeyseniz

çıkın oradan. Çok iyi bir yer

değil orası.

Ve yine dün çok ağlayıp zırladıktan sonra bir tane story gördüm.

Birisi hikayesini paylaşmış.

Şu anda yaşadığım hayat çocukluğuma bir aşk mektubu diye.

Bu beni inanılmaz etkiledi.

28 yaşındaki Simay'ın gelecekten beklentilerinin tam karşılığında olabildiğimi düşünmüyorum.

Bu da okey bir şey bence.

Biraz fazlasını istemek her zaman iyidir.

Ama baktığım zaman çocukluğumdaki Simay'ın hayal bile edemeyeceği şeyleri gerçekleştirdiğimin farkındayım.

Ve çocukluğumu bir aşk mektubu olduğunu düşünmek bunun biraz rahatsız edici bu arada.

Çocukluğuna aşk mektubu yazmazsın.

Ama çocukluğunun tatmin olduğu bir hayat yaşayacağını düşünmek mükemmel bir şey.

Belki şu an olduğunuz yerden çok mutlu olmayabilirsiniz.

Belki şu an kira ödemekte, hayatınızı sürdürmekte, aşkı bulmakta zorlanabilirsiniz.

Ama bir zamanlar aşkı aramaktan da acizdiniz.

Bir aralar kendi başınıza eve çıkmayı düşünmekten de acizdiniz.

Ve bunların hepsinin bir yerde çok müteşekkir olunacak şeyler olduğunu düşünüyorum.

Bunu niye söylüyorum?

Ben kimle olmak istediğimi bulmak, birlikte olabileceğim insanı bulmak telaşımdan kim olduğumu unutmuşum.

ve baktığımda olduğum kişi

o kadar büyümüştü ki

hani böyle kafanıza çevirdiğiniz hiç sulamadığınız

bir kaktüs inanılmaz çiçek verir ya

size inat

sen bana bakmadın ama ben hayvan gibi büyüdüm yani

hani benimle ilgilenmedin bile

ve ben sana güzelliğimle

batıyorum diyen bir tarafı vardır

belki de bu yüzden dikenlidir bilmiyorum

ben kiminle olmak istediğimi düşünmekten

kim olduğuma çok bakmamışım ve

baktığımda orada manyak bir birikim vardı yani

O yüzden siz de eğer bir yerlerde kiminle olacağınıza bu kadar kafayı takıyorsanız bir durun ve acaba ben kimim diye düşünün.

Bence bulduğunuz şey umduğumuzdan her zaman daha büyük olacak.

Son olarak da şunu söylemek istiyorum.

Hayat romantize edince çok güzel ama lütfen onu yaşayabileceğiniz aşklar seçin.

Şimdi burada olsa nasıl olurdu?

Acaba bu kadar problemli olmasa nasıl olurdu?

Acaba kıskanç olmasa, acaba sevgilisi olmasa, acaba aynı yerde olsaydık, acaba aynı yaşta olsaydık falan öyle olsaydı zaten başka biri olurdu.

Sizin tanıştığınız insan olmazdı muhtemelen.

O yüzden nasıl olurduyu sormadığınız, onu gerçekten hayattayken yaşayabildiğiniz aşklar seçin.

Ve umarım bir sonraki 14 Şubat'ta ben yine bir etkinlik yaparsam ya burada olmazsınız ya da sevgilinizle olursunuz.

Her zaman olduğu gibi

Umutsuz dalışmayın

Yatak sürmeyin

Ne kadar konuştum bakalım

Arkadaşlar 43 dakika konuşmuşum

Hiç söylemiyorsunuz

Nereden başlayacağınızı bilmiyor musunuz?

Ya da başladığınız zaman podcast'inizi

Fikrinizden yayına, format,

Podcast BPT yanınızda.

Açıklamadaki linke tıklayın, kısa testi

çözün ve podcastiniz için en uygun

paketi hemen keşfedin.