her jenerasyona bir güzin abla lazım

Herkese merhaba. Senokiz Neymişsin 34. bölümüne hoş geldiniz.

Bu bölüm sizden bazı sorular istedim.

Üzerine fikrimi merak ettiğiniz soruları ya da benden cevabını duymak istediğiniz belli başlı şeyleri sormanızı istedim.

Gerçekten çok fazla soru geldi. Öncelikle teşekkür ederim.

Bazıları üzerine uzun uzun konuşulabilecek şeyler.

Bazıları belki çok kısa cevaplarla aslında tamamen fikrimi beyan edebileceğim şeyler. Göreceğiz.

Sorulara çok detaylı bakmadım. Burada yanıtlayacağım sizinle.

Bence her jenerasyonun bir Güzin Abla'ya ihtiyacı var.

Ama eminim ki Güzin Abla da yıllarca bir köşede insanların dertlerine derman olduğu için

bu kendi dertlerine de kolaylıkla çözüm bulduğu anlamına gelmiyordur.

Nitekim benim de muhtemelen çözemeyeceğim.

Hem kendimde hem bana sorduğunuz sorularda çok çabuk yanıtlayamayacağım

ve belki de fazlaca üzerine düşüneceğim şeyler olacak.

Ama tabii ki ben hiçbir şeyin karar merciği değilim.

Ama fikrime değer vermeniz çok hoşuma gitti.

O yüzden hazırsanız başlayalım.

Beklentiler sadece üzer.

Şimdi bu güzel bir klişe.

Ben beklentilerin sadece üzdüğüne kesinlikle inanmayan bir insanım.

Bu arada içi boş beklentiler de olabilir.

Yani içi boştan kastım.

Hani sitin sene gerçekleşmeyecek bir beklenti olsun.

Yani çok imkansız bir şey olsun.

artık. Ölümsüzlük olsun ya ne

bileyim. Uçmak olsun

yani falan. Yine

bak bana imkansız gelmiyor mu? Hadi böyle bir şey

olsun. Ben bunun yine de

üzüleceğini düşünmüyorum. Çünkü hani

bu biraz artık böyle gerçekten

adım adım büyüdükçe

artık çok fazla

hayatın hızla akıp

akmaması değil de mevzunun. Senin gerçekten

yavaş yaşamaya başladığın bir döneme

gelince

her şeyden böyle fayda

çıkartmaya çalışıyorsun. Hani

mesela böyle nasıl anlatsam.

Ben bazen özellikle

üniversitedeki o öğrenci evindeki

ilk yıllarımda atıyorum

böyle bir tencereyi temizleyeceksen

böyle

tencereyi çöpe atasım gelirdi.

Ve onun dibindeki

o bir şeyi kazımak, ona böyle

sıcak sular bilmem ne beni çok uğraştırırdı.

Ama sonra büyüdükçe

ben de tıpkı annem gibi

ya bunun burası

yenir diye işte meyvenin

Daha zevk sınırlı kullanmayı, çay poşetinden kendime göz torbası yapmayı, sürekli bir şeyleri kullanmayı öğrenmeye başladım.

Bunu beklentiye nasıl bağlayacağımı sorarsan sevgili dinleyicim ben de bilmiyorum.

Ama demek istediğim şu, hani böyle seni boğan, seni sıkan, yapmak istemediğin şeyler bile artık biraz biraz sonra her şeyden onun maksimum kullanabileceğin verimini almaya gelmeye başladığında beklentiler de aynı noktaya evriliyor.

Çok büyük bir beklentin ya da çok gerçekleşebileceğini düşündüğün ama olmayan bir beklentin seni evet üzebilir.

Ama bu beklentilerin sadece üzceği anlamına gelmiyor.

Çünkü ne istediğini görmeye, belki ondan alabileceğin maksimum verimi almaya

ya da maksimuma ulaşamasan bile bir noktada bir şey kazanmaya, odaklanmaya başlıyorsun.

Bu belki de büyümenin bir parçası.

Bilmiyorum.

Herkesin büyümesi de kendine göre.

Yani bir ağacın bütün dalları aynı yöne uzamıyor sonuçta.

Ama beklentilerin sadece üzdüğünü kesinlikle düşünmüyorum.

Sadece biz beklentilerimiz gerçekleştiğinde bunların bizim beklentimiz olmadığını, şans olduğunu ya da dünyanın bunu bize armağan ettiğini inanmaya kanalize olmuş gençler olduğumuz için,

her zaman kötüden pay çıkarttığımız için olmayan şeyler de bu benim beklentimdi ve olmayarak beni üzdüğü düşünüyoruz.

Ama hayır, gerçekleşen şeylere baktığında hayatında bir zamanları onların da beklentiden ibaret olduğunu bence göreceksin.

İnsanları nasıl salacağız? Bir diğer soru.

Bu konuda fikre alınacak son insandım bence.

Ta ki bir noktadan sonra artık insanları salmaya başlayana kadar gerçekten bir an geldi.

Ve böyle of dedim yani of.

Yeter ya hani yeter.

5 kişilik bir ailede 4 kişilik pastada benim canım pasta istemiyor diyen kişi annedir falan.

Ben buna çok sinirleniyorum.

4 kişilik pastayı da 5 kişiye paylaştırabilirsin.

Başka insanlara verdiğin zamandan dolayı kendine hiç zaman vermemek, kendine hiç önem sarf etmemek gibi bir şey söz konusu olamaz.

Bunu paylaştırmak mesele.

Ama bir noktadan sonra dönüp baktığında o payı verdiğin insanların aslında hiç hak etmediğini de görüyorsun.

Ve yegane orada o pastayı kesenin, servis edenin ve ondan büyük bir dilim hak edenin sen olduğunu görüyorsun.

Bence insanları salmaya çok gerek yok ama eğer onlara verdiğin kendinden almaya başlıyorsa kesinlikle salmak gerekiyor.

Ben insanları nasıl salmaya başladım?

Şöyle söyleyeyim.

Ben insanların hayatında sürekli kendimi hatırlatmazsam, onlara mesaj atmazsam, komik olmazsam, onları güldürmezsem, entertainment bir karaktere sahip değilsem insanların beni unutacağını düşünüyordum.

Nitekim böyle oldu bazen insanlarda.

Sen böyle değildin, sen önceden böyle değildin diyenler oldu.

Benim depresif dönemlerimi kendilerine yük gibi görenler oldu.

Benim artık onların eskisi kadar işine yaramayacağımı fark edince beni hayatından aşama aşama uzaklaştıran insanlar oldu.

Onlar mı beni saldı, ben mi onları saldım bilmiyorum.

Ama kendiniz olduğunuzda, kendi istediğinizi yaptığınızda zaten sizi hayatından çıkartanlar ya da kalanlar çok basit böyle bir ilkokulu attım yuttuğumu gibi takımlar belli oluyor aslında.

Ve gerçekten bir noktadan sonra sürekli konuşmadan da biriyle çok yakın arkadaş olabileceğinizi,

bazen mesajını vermeseniz de sizin bunu bilerek ya da bir art niyette ya da bir işte imayla yapmadığınızı

Sadece içinizden geleni takip ettiğinizi bilen ve buna saygı duyan insanlar yavaş yavaş etrafınızda birikmeye, oluşmaya başlıyor.

O yüzden bence insanları salmanın en kolay yolu kendi içinden geleni yapmak.

Çünkü zaten bu birilerinin işine gelmiyorsa onlar seni salacaktır.

Sevgiler.

Kendini takdir etmekten yoksun olmak.

Bu yine benim çok fazla yaptığım bir şey.

Ama çok da kırmaya çalıştığım bir şey.

bence insan kendinde bir şeyleri fark ettikten sonra ben böyleyim demekten ve bunun altına saklanmaktan vazgeçmeli.

Yani evet böylesin ve bunu fark etmek çok güzel bir şey.

Çok büyük bir farkındalık.

İnsanın kendine dair duyduğu farkındalık inanılmaz göz açıcı bir şey.

Dünyayı tamamen farklı bir perspektiften görmeye başlıyorsun.

Yalan değil.

Ama artık buna sığınmamak gerekiyor.

O yüzden kendini takdir etmekten yoksun olduğunu fark ettiğinde artık bunun için bir şey yapmak zorundasın.

Yani ben bunu uzun süredir söylemek istiyorum ve belki alttan alta söylediğim şeylerle de bunu promote ediyorum ama bunu açık açık söylemek istiyorum.

Bence bir insan kendine hak ettiğinden azına tamah ettiğini fark ediyorsa, hak ettiğinden azını alıyorsa, bunu kendine de yapıyorsa sadece başka insanlar için değil kendine de hak ettiği takdiri, sevgiyi, öz saygıyı, zamanı vermiyorsa

bence bunu aşama aşama öğrenebileceği en güzel yöntemlerden bir tanesi kesinlikle terapi.

ben tabii ki Türkiye'de

lütfen terapiye gidin

terapiye gitmek zorundasınız diye bunun

influence edebilecek bir durumda

değilim çünkü terapinin

maliyetini ve

zaten hayatta kalmanın ne kadar maliyetli olduğunu biliyorum

ama gerçekten bunun için

özellikle gençlere yardım eden

hem çok fazla terapist hem çok fazla

yeni psikolog

hem de böyle artık

topluluklar, dernekler

klinikler mevcut bence kesinlikle

Ve zaten bu arada hani out of context kesinlikle terapi bir insanın kendine yapabileceğin büyük yatırımlardan bir tanesi.

Ve kendin için bu kadar büyük bir şey yaptığında kendini adım adım kabullenmeye, takdir etmeye başlıyorsun.

Takdir sadece başarıdan ve bir şeyleri böyle üstüne bir çizik atmaktan ibaret değil.

Başarısızlığı da yapmak isteyip tam olarak ulaşamadığın şeyleri de takdir etmek gerekiyor.

Mesela ben spora geri başladım.

Koşu bandına biniyorum yani bir şey yapmıyorum çok.

Ve bazen diyorum ki tempomu artırıyorum.

Mesela diyorum ki tamam şimdi 3 dakikanın ansap koşacağım.

Koşamıyorum.

Çünkü çok uzun süredir spor yapmıyorum.

2 dakikamı koşuyorum.

Bunu istediğime ulaşamadığım için bir başarısızlık olarak görmektense

düne kadar, bir haftaya kadar, bir aya kadar hiçbir şey yapmayan bir insandan yani fiziksel hareket namına

Şimdi hiç değilse bir saatlik yürüyüşünün arasında böyle ikişer dakikadan koşu sıkıştıran bir simaya evrilmek var.

O yüzden her zaman yaptığım şeyin beklentime uymasını beklemiyorum.

Kendimden beklediğimin %100'üne ulaşmaya ne kadar çalışsam da bunun olamayabileceğini de kabulleniyorum.

Ve her zaman yaptığım kısmına en azından onu hayal edebilmeme, kendime onu bir challenge olarak koyabilmeme her zaman böyle gururla bakmaya çalışıyorum.

Çünkü gerçekten insanın kendine takdiri kendi içinden başlıyor.

Geçen bölüm söylemiştim ben psikoloji okudum, şöyle yaptım, böyle yaptım falan.

Bu benim normalim gibi geldiği için kendimi takdir etmiyordum.

Ta ki biri bana kendi okuduğum bölümle ilgili onun bölümü olmamasına rağmen ahkem kesene kadar.

O zaman işte içimde bir öfke yükseldi.

Bence bunu kesinlikle beklemeyin.

Birilerinin sizi takdir etmesini beklerseniz ya da birilerinin sizin yaptığınız şeyi küçümsemesini beklerseniz

kendinize dair bir takdir duygunuzun gelişmesini görmek adına dünya bizi çiğ çiğ yer.

Başlamamız lazım.

Kılıçlara kuşanmamız lazım arkadaşlar.

Her şeyi düşünmekten kafayı yemek.

Gerçekten siz o kızsınız.

Tebrik ediyorum.

Bu kadar düşünmeye kafayı takmış insanlar olarak bir araya gelmemize bayılıyorum.

Bence her şeyi düşünmenin de problem oluş noktası klişe.

Fazla abartıyoruz.

Yani her şeyi düşünelim abi ne olacak yani düşünelim.

Ben de her şeyi düşünüyorum. Benim kafamda kurduğum senaryoları bir yere satsam hepinizi okuturum. Hepinizi terapiye gönderirim. Çok ciddi söylüyorum. O kadar para kazanırız yani ama beynimin içi böyle sürekli düşünüyorum. Hayal kuruyorum.

yatmadan önce bugün

daha aşk dolu bir senaryo mu

kursan biraz böyle öfkeli bir şey mi

kursan benim koşu bandında

koşarken o bir saat

non stop duvara bakarak yürümemi sağlayan

şeyin kafamda kurduğum

işte yazın klaba gideceğim

orada şunu göreceğim onu böyle

göt edeceğim var ya falan hayallerim

yani kafayı yiyeceğim hani ben de

bazen diyorum düşünmekten ama

düşünmenin ne kadar

güzel bir şey olduğunu

Bazen insan aklına hiçbir şey gelmediğine fark ediyor.

Bir kere hiçbir şey düşünmemek diye bir şey mümkün değil.

Bunda okeyiz.

Hani derler ya hiçbir şey düşünmemeyi düşünüyorsun bu sefer.

Düşünmemek diye bir şey yok.

Ve bence harika bir şey.

Çünkü senin vücudunda, kafanın içinde bir et parçası her şeyi değerlendiriyor.

Geçmişini, geleceğini, şimdini.

Böyle sihirlenmemde değiliz yani.

Aynadan göremiyoruz.

Ve sana geçmişi, şimdiyi ve geleceği bağlantılandırabilecek müthiş bir mekanizma var.

Onu kullanıyorsun. Harika bir şey.

Tabii ki bu artık bir overthink noktasına gelince rahatsızlık veriyor biliyorum.

Benim açıkçası hani kişisel tavsiyem.

Ben her zaman o düşünme şeyimi olabildiğince başka noktalara kanalize etmeye çalışıyordum.

Ama bunu da tabii oturup da çok yoğun bir romana başlayarak çok ağır senaryolu bir diziyi filmi izleyerek yapamıyordum.

Hep aşama aşama.

Çünkü gerçekten kendinize hakkaniyetli davranmanız gereken bir şey düşünmek ve o beynin odak noktasını değiştirmek önemli.

Mesela ben her zaman izlediğim dizileri tekrar tekrar izlerim.

İzlerken hala beynim bir şeyleri düşündüğü için.

Diğer noktadan da elimde telefonu tetris oynarım mesela.

Sonra baktım ki beynimi artık başka şeylere kanalize edebiliyorum.

Artık o tetrisi bırakıp bir tık daha yoğun artık dikkatimi verebileceğim bir diziye, bir kitaba geçmeye başlarım.

Kendimi ben çok yönlü oyalayarak en sonunda tek bir şeye kanalize olmaya doğru eğitmeye çalışıyorum.

Ve bu benim gerçekten çok fazla düşünmemi engelliyor.

Ve bazen düşünceler çok beynime odaklandığında da gerçekten aynanın karşısına geçip senin derdin ne diye kendimle konuşuyorum.

Kendinize kulak vermenizi kesinlikle tavsiye ediyorum.

Bunu yapın çünkü buna değeceğini düşünüyorum.

Gelelim bir diğer soruya.

İnsanların senin kararından emin olmadığını düşünmesi.

Ben şöyle düşünüyorum.

Bende nasıl işlediğini söyleyeyim.

İnsanların benim kararlarım hakkında ne düşündüğünü, benim hakkımda ne düşündüğünü,

biriyle konuşuyorsam, eskiden konuşmadığım biriyle barıştıysam,

herkesinkinden farklı

unpopular bir fikir

beyan ediyorsam

benimle ilgili ne düşünecekten her zaman çok kafayı yorarım.

Benim emin olmadığımı mı düşünüyorlar?

Benim tutarsız olduğumu mu düşünüyorlar?

diye ama sonra fark ettim ki

bu aslında tamamen

ben kendimi başkalarının gözünden

değerlendirdiğim için aslında

kendimle ilgili ne düşündüğümü kapsayan

bir problem. Aslında o kadar da

başkalarının ne düşündüğünü

önemsemiyorum. Sadece

onların gözünde nasıl göründüğümü

ve akabinde aslında kendim hakkında ne düşündüğümü daha fazla önemsiyorum.

O yüzden insanların senin kararından emin olup olmadığını düşünmelerinin

çok da bir önem arz etmemesi gerektiğini düşünüyorum.

Bu benim kendi fikrim.

Burada tabii ki de takma abi diyecek son insanım.

Bunu da söylemiyorum.

Sadece şunu söylüyorum.

Bir karardan emin olmamak.

Yani evet ve hayırdan ibaret değil dünya.

Ortada var.

O yüzden bir noktada bir şeyden emin olmamak da karar vermenin çok büyük bir yüzdesini kapsıyor.

Ve herkes gibi çok hızlı karar vermek zorunda değilsin.

Çünkü hız dediğin şey de görecelidir.

O yüzden kim takar ya?

Kim takar?

Gelelim bir diğer soruya.

Simay, hayattaki yolumu seçemiyorum.

Kendime hangi soruları sormalıyım?

Bence önce kendinle bir tanışman lazım.

Kendini tanıyor olabilirsin bu arada ama çok değişen bir mekanizma olduğumuz için

ben mesela şöyle söyleyeyim.

Gece internette uyumadan önce Instagram'da keşfette dolanırım ve derim ki yarın kesinlikle patatesli yumurta yiyeceğim.

Sabah kalkarım patatesli yumurta bırak yemeği düşüncesi midemi bulandırır.

Aynı insanım ama dün, dünü geç 7 saat önce canımı çektiği şey şu an midemi bulandırabiliyor.

Bu kadar değişken mekanizma eserimiz ve bu kadar her şeyden etkileniyoruz.

Her gün değişiyoruz.

O yüzden insanın her gün kendisiyle hasbihal etmesi gerekiyor.

Ben ne istiyorum? Ben kimim? Ben nelerden hoşlanırım?

Yaptığım şeylerin yüzde kaçı gerçekten ben istediğim için de ya da bana empoze edildi.

Ya da bana empoze edildi.

Hani mesela ailesi işte zorla, sipara, piyanoya hazırlanan çocuklar var.

İstemezler ama bazen bir noktadan sonra da derler ki iyi ki ailem beni bu yola itti.

Ya da empoze edilen şeylerin yüzde kaçı gerçekten benimle uyumlu?

Ben bunları yapmak istiyorum.

Bence kendine tanış.

Aynanın karşısına geç.

Selam ben Simay.

Bunları yapmaktan hoşlanıyorum.

Şunlar beni gerçekten rahatsız ediyor ve ben böyleyim.

Şöyleyim.

Böyle olabilirim. Buna da yakın hissediyorum ama niye hissettiğimi bilmiyorum.

Ve bütün bu soru işaretleri ve bütün bu noktalar, Eda bana çok güzel bir şey söylemişti geçen bölümden tanıyacağınız.

Bana dedi ki, bütün bu kafanda kurduğun sorular bir başka soruyu doğuruyor.

Ve sen bu soruların cevabını verip de sonunda o cümlenin sonuna bir nokta koyduğunda bu sefer devamı geliyor.

O yüzden aslında insanın kendiyle yaptığı bütün bu soru cevaplar bir paragraf gibi, bir roman gibi.

Cümleyi bitiriyorsun, soru işaretini yanıtlıyorsun.

Bazen iki nokta koyup devam etmen gerekiyor.

Bazen çok uzun bir cümleyi virgüllerle uzattıkça uzatıyorsun.

Bazen sonu gelmiyor, bir yere bağlayamıyorsun.

Üç noktayla bitiriyorsun.

Ya da bir alt paragrafa geçip ben burayı sonra tamamlarım diyorsun.

Ama önce bu cümlelere başlamak için soruları kendin bulman gerekiyor.

O sorularda bence şuna başlıyor.

ben kimim?

O yüzden önce kendine

tanışmanı, aynada bel sıkışmanı

kesinlikle

öneriyorum. Umarım yardımcı olmuştur bu bu arada.

Umarım

söylediğim şeyler de kulağa çok

öğretmen gibi gelmiyordur. Gerçekten kalpten

söylüyorum ve bunları da

hissettiğinizi düşünüyorum.

Devam edelim.

Lisedeki

pişmanlıkların ve iyikilerin.

Ben liseyi sildim

hayatımdan. Ben liseye gitmedim.

Ben ortaokulu

bitirdim ve sonra ben

komaya gittim.

5 sene sonra üniversitedeydim gibi düşünüyorum.

Çünkü lise benim için kesinlikle

çok inanılmaz güzel

ya da işte dizilerde izlediğimiz gibi

kesinlikle değildi zaten. Hala liseden

görüştüğüm arkadaşlarım var. Sevdiğim

insanlar var. Ama

lisede ben

şunun çok acısını çektim.

Bu bu arada yani

mütevazilik falan değil. Böyle olduğunu

düşünüyorum. Ben gerçekten lisede

özellikle çok fazla

çevremdeki insanlardan

olgun bir insandım.

Ergenlik basında söylüyorum şu an.

Yani o böyle erkeklerin gerçekten

ne kadar daha çocuksu

olduğunu

görüyordum. Ve

bir ortamdaki olgun sizseniz

tamam ya boşver çocukla çocuk olma

diyemiyorsun. Çünkü

senin zorbalığa uğratan

senin hoşlandığın, aşık olduğun, aynı sınıfta ders gördüğün, ne bileyim senin hakkında düşüncesi olan, bunu çatır çatır yüzüne söyleyen bizzat o güruh oluyor.

Ve sen ne kadar olgun olursan ol bundan etkileniyorsun.

Ve bunu sadece erkekler özelinde de söylemiyorum.

Benim lisem gerçekten olgun olmayan bir insanlar topluluğuydu.

Ve lisede kesinlikle bu olgunlaştırmayı sağlayacak bir ortam sunmadı bize.

O yüzden tamamen saçmalıklarla doluydu.

bazen böyle liseden

arkadaşlarımla karşılaşıyoruz sohbet ediyoruz

ve şeyi duymak beni çok mutlu ediyor

iyi ki buradan kendini kurtarmışsın

çok mutluyum çünkü gerçekten liseyi

benim ayağımda şayet

hala o mentalitede ve o insanlarda

kalsaydım

şu an olduğum insan olamazmışım gibi geliyor

çünkü hala

baktığımda 24 yaşına geldik

lise personasından çıkamamış

insanlar görüyorum lisemden ve çok

üzülüyorum o yüzden liseden hiçbir

iyi kim yok. Mezun

olmak dışında. Pişmanlığım

da yok öyle. Sadece

şu anki aklım olsa insanlara

açıklama yapmak yerine disipline

gitmeyi göze alarak kesinlikle birkaç

kişiyi döverdim diye düşünüyorum.

Kendimi üzecek şeyler düşünmeye

bayılıyorum. Neden bu kadar deep

konular üzerine düşünüyorum?

Ben. Ben

özellikle romantik

bir şey hayal ediyorsam kafamda

yani işte flört,

eski sevgili,

Hatta bazen o an ilişkideysem o anki partnerimle ilgili şeyi çok düşüyorum işte.

Şimdi böyle beni aldattığını hayal edelim ve böyle işte şöyle olsun böyle olsun falan.

Mesela yemin ederim bunu yaparken göğsümün içinde bir ateş topu bütün vücudumu dolaşıyor.

Nefesim falan böyle artık farklı bir tempoya giriyor.

Ben bunu niye yaptığımı bilmiyorum.

Resmen fiziksel ve ruhsal olarak kendime acı çektiriyorum ve size yemin ederim müthiş bir keyif alıyorum bundan.

Müthiş bir keyif alıyorum.

Diyorum ya koşu bandındayım.

Bir şey beni hırslandırması lazım.

İşte beni bir tane işte birisi aldatsın.

Ben de onu çok fena böyle mort edeceğim.

Bunu düşünüyorum ve o öfkeyle böyle spor yapıyorum falan.

Bunu niye yapıyoruz bilmiyorum.

daha majör şeyler yaşadığım için

bu ara psikoloğumla bunu hala konuşmadım

ama bununla ilgili herhangi bir

araştırma yapmadım

bunu yapmak çok istiyorum

çok teşekkür ederim bu dinleyicime

bunu da bana hatırlattığı için

bunu ben de yapıyorum

bunu ben de yapıyorum bu normal demiyorum

çünkü yaptığım şeylerin çok büyük bir yüzdesinin normal olduğunu düşünmüyorum

tabi normal ile tartışılır

stereotip olarak diyorum yani

normale çok uyduğu söylenemez

ama ben de bayılıyorum yalnız değilsin

gelelim bir sonraki soruya

biri kötü şekilde hayatımdan çıktı

kendimi nasıl affedeceğim

kendimle nasıl barışacağım

bu

öncelikle hayatımdan kötü şekilde

birinin çıkması gerektiğini

gerektiği durumu yaşadığın için üzgünüm

bu gerçekten üzücü bir hayal kırıklığı oluyor

hayatına biri giriyor ve

ister istemez

böyle hayatına özellikle girdiğin kişiyi çok

kucakladıysan çok gerçekten

sen neredeydin gibi bir şey olduğunda

hayatına girdiği andan sonrasında

onunla yaşamak bir kenara ama

ondan önceki hayatını da

sanki o böyle film arasında

tuvalete gitmiş ve filmin

ikinci yarısındaki 5-10 dakikayı kaçırmış

orayı anlatıyormuşsun gibi böyle

hayatının ondan önceki kısmını da ona

anlatmak istiyorsun ve

o yüzden hayatımızı aldığımız her insanın

ben çok özel olduğunu düşünüyorum

her anlamda sürekli

gittiğiniz selamlaştığınız mahalle bakkalının

bile sizde bir yeri oluyor.

Duygusal bir paylaşım

yapmasanız bile

her gün selam verdiğiniz güvenliğin

bir yeri oluyor

sizde. İçinizde bir

güven, bir öfke, bir antipati,

bir sempati uyandırıyor yani

insanlar. Bunların hepsinin bir yeri olduğunu

düşünüyorum. O yüzden hayatından

çıkan kişi benim bahsettiğim gibi çok

inanılmaz,

ayrılmaz bir parçasıydı hayatının ya da

değildi bilmiyorum. Ama yine de birinin

hayatından kötü şekilde çıkması

zor bir şey.

Bence bu biraz böyle

çok dolmuş, uzun süredir

çıkartılmamış bir gözenekteki

siyah nokta gibi.

Onun çıkması gerektiğini biliyorsun ama o çıktığında

orada bayağı bir boşluk kalıyor.

Bu sefer de gözün o boşluğa takılıyor.

Hani insan hayatı o kadar akışkan değil.

Biri çıkınca böyle

diye böyle o boşluğu

doldursun. O kadar akışkan değil.

Bir süre o boşluğa bakıyoruz.

Bence kendinle barışmanı

sağlayacak şey ilk olarak

o boşluğu embrace etmek.

Yani özür dilerim kelime aklıma gelmedi.

O boşluğu kucaklamak.

O boşluğu içselleştirmek.

Ben bir bölümde çok iyi hatırladığım bir örnek.

Bazı insanlar hayatınızdan çıktığında

çok uzun süredir orada duran bir koltuğun yerini değiştirmek gibi

böyle etrafta toz taneleri uçuşur

ama o koltuğun altı hiç toz olmamıştır.

Böyle oturur o boşluğa bakarsınız.

Belki o da artık daha iç açıcıdır.

Belki gerçekten o koltuğun oradan gitmesi daha gerekli bir şey için yer açmıştır.

Ama yine de orada yatsınamaz bir boşluk ilk etapta olur.

Bence o yüzden ilk önce onun karşısına geçip onu bir seyretmek.

Ve o boşluğu doldurmak yerine onun yerine alacak bir şey koyduğunda çünkü o artık bir kısır döngüye gidiyor.

Hayatına bir şey almış değil bir boşluğu doldurmak için bir şey almış oluyorsun.

ve buradaki niyet tamamen amacı ve sonucu etkiliyor.

O yüzden ben hayatımdan biri, bir şey kötü şekilde çıktığında

önce oturup o boşluğu içselleştirmeye çalışıyorum.

O boşlukla konuşuyorum.

Neden, ne oldu kötü şekilde çıktı, neydik, nereye geldik bunu düşünüyorum.

Çünkü genelde birileri hayatımızdan kötü şekilde çıktığında

bu bizim için o kadar inanılmaz bir şeydir ki

geçmişe dönüp baktığımızda o insanlarla olan ilişkimizi böyle bir çarpı 5 falan daha da olumlu görürüz.

Hani biz çok iyiydik nasıl olur bu diye.

O yüzden kendinle barışman, aralardaki belki de bazı alarmları görmen, bazı sinyalleri fark etmen

ya da senin için belki bitişinden dolayı iyi ya da kötü olan buydu bilmiyorum.

Senin için gerçekten en olumlusu bu muydu bilmiyorum ama

oturup o boşlukla konuşman, o boşluğu kabullenmen

ve bir noktadan sonra gerçekten de hayatın kendi kendine, kendi akışında

o boşluğu doldurmadan da gerçekten sana kalmış, sana ayrılmış daha büyük bir alanda

yaşayabildiğini görmeye başlıyorsun.

Çok ucu sonu belli olmayan bir cümle kurdum ama umarım anlamışsındır.

Kendimize biz bir günde küsmüyoruz.

O yüzden bir günde de barışmayacağız.

Bunun zaman alan bir şey olduğunu hatta barışma sürecinde zaman zaman kendine yine kızıp küsüp sinirlenebileceğini kabullenmen lazım.

Boşluk mu oldu?

Yatacağız uzanacağız yani.

Boşluğun tadını çıkartacağız.

Bir şeylerin arasına sıkışıp kalmaktansa bazen gerçekten daha ferah bir ortam için bir şeylerin hayatımızdan çıkması gerekiyordur.

Her şeyin bir nedeni vardır.

Kendine barışacaksın ve kendini affedeceksin tabii ki de ama zaman gerekiyor.

Hayatın amacını bulamamak demiş bir başka dinleyicim.

Bence hayatın bir amacı şöyle.

Hayat tamamen yaşamaktan ibaret ve yaşarken durduğumuz istasyonlar bizim anlık amaçlarımız oluyor.

25'e kadar ki amaçların 30 olduğunda tamamen farklı olabilir.

Üniversiteye hazırlanıyorsan hayat amacın istediğin bölüme girip o mesleği yapmak olabilir ama o mesleği yaptığında da emekliye ayrılıp bir yazlık almak olabilecek.

O yüzden aslında hayatın bir amacı yok.

Yaşların, yılların ve dönemlerin amaçları var.

Hayatın tek bir amacı var.

O da yaşamak.

Bence bunu düşündüğünde hayat amacı günlük yatağı toplamak, bir bardak su içmek gibi küçük tasklere, görevlere dönüşüyor.

Ve bir şeyler minimalize edildiğinde bence olduğundan çok daha çabuk sonuca ulaşıyor.

Sevgiler.

Self-care gibi gelen aktiviteler demiş bir dinleyicim.

Bana self care gibi gelen aktiviteler kesinlikle cilt bakımı, sabah ve akşam belli bir rutinimin olması.

Bir şeyi düzenli yaptığımda gerçekten cildime iyi geliyor mu?

Bu arada hiçbir fikrim yok.

Çünkü sürekli aynı ciltte olduğum için çok bir şey göremiyorum.

Ama bir şeyi düzenli yapmak bana çok büyük bir kişisel bakım hissi veriyor.

Ruhsal, yemek yapmak, mutfakta zaman geçirmek, kitap okumak, playlist yapmak,

Instagram'da bir şeyler paylaşmak benim için kesinlikle self care.

Çünkü o şeyi paylaşırken ben gerçekten fotoğraftan, caption'dan, müzikten, konumuna kadar her şeyi çok düşündüğüm için

bana böyle hayatımın o anından çok kısa bir fragmanı izlemişim gibi hissettiriyor ve bana gerçekten meditasyon gibi geliyor.

Hayatın mutlu anlarını bana hatırlatan ya da mutlu bir ana yol açacağını hissettiğim şeyleri yaparken çok self care gibi hissediyorum.

İşte bir kurabiye yapmak ve onun sonra ailemle yemek, arkadaşlarımla sohbet etmek ama böyle çok bomboş bir konu üzerine o konuyu ne kadar genişletebileceğimizi görmek benim için self-care gibi.

Hayatın her anını romantize etmeyi kesinlikle öneriyorum size.

Birkaç tane geldi bu arada aileyle ilgili, aile problemleriyle ilgili konuşmamı isteyen dinleyicim.

Gerçekten aile sorunları evet var, tabii ki de var.

ama o kadar

o kadar öznel

o kadar birbirinden farklı ki

hani yani şöyle

bazen gerçekten aynı sorunlardan

muzdarip oluyoruz öyle olmasak mesela

bir tiktoku bir podcast

bir filmi bir dizi karakterini

kesinlikle anlayamaz

özdeşim kuramazdık hani bu bir gerçek

ama

o kadar aslında

büyük bir soy ağacına

sahip ki bu çünkü

yani ebeveyninin

sana yaşattığı problemin aslında

onların jenerasyonuyla

onların yetiştiriliş tarzıyla

onların anne babalarıyla

biraz daha uzaktan baktığında

onların da anne ve babalarıyla falan filan

böyle ilgili olduğunu gördükçe

aslında bir noktadan sonra ailenin

sana yaşattığı problemlere ya da neden

olduğu sorunlara değil de

onların bunu yapmasına neden olan

kaynağa inmeye, bunu görmeye

ve

tamamen

Açımak burada doğru kelime değil ama onları anlamaya başlıyorsun.

Onlara sempati duymaya başlıyorsun.

Burada kesinlikle travma güzellemesi yapmıyorum.

Bana kalırsa bir insan kötü ebeveynlik gördüyse bunu bir sonraki nesle aktararak değil o noktada bir kırılma yapıp

ben kötüyü gördüm ve bu bana iyi gelmedi.

Benim istediğim bu değildi.

Demek ki burada yanlış bir şey var.

Tamam belki doğruyu ben de bilmiyorum ama kesinlikle doğrunun bu olmadığını biliyorum diyerek

orada aslında bu körsü kırmak biraz bence ebeveynin elinde.

Ama ebeveynliği tatmadan da bu konuda bu kadar büyük konuşmam çok büyük bir saygısızlık olur diye düşünüyorum.

Çünkü ebeveynliğin çok zor olduğunu tahmin ediyorum.

Ve bir hocamın dediği üzere de travmatize olmayan ebeveynlik çocukluk yoktur.

Kesinlikle aileden etkilenmeyen, ailesine işte keşke beni doğurmasaydınız diyen, ailesini suçlamayan, çocuğunu suçlamayan bir ebeveyn çocuk ilişkisi olduğunu düşünmüyorum.

kızgınlığın olmadığı bir anne çocuk baba çocuk ilişkisi düşünmüyorum

aileyle sadece şu klişe beni rahatsız ediyor

anne baba da olsa kimseye sahip olduğu sıfattan dolayı bir sevgi duymak zorunda değiliz

saygı insana insan olduğu için duyulur

ama karşıdaki de senin kişisel hayatını kişisel alanını senin bireyliğini ihlal ediyorsa da

Sırf isminin başında anne baba sıfatı var diye ona da sonsuz ve koşulsuz bir saygı duyulması gerektiğini düşünmüyorum.

Anne baba da olsa sevgi ve saygı aşama aşama kazanılan ve inşa edilen bir şey.

Çünkü özellikle de çocuk nezdinden bakıldığında karar mekanizması biz olmadan bu dünyaya geldiğimiz için

bence o noktada biraz anne babayı sevmeme kararımız olabiliyor.

Yine de çocuğunu sevmeyen ebeveynleri de anlamıyor değilim ama

çocuğu da yapmışsın, sevme

unutmasını düşünmüşsündür herhalde diye bir fikrim var.

Ama demem o ki

evet bu problemler var ama galiba

ben mesela neden

20 yaşımla 24 yaşım arasında

bu kadar yoğun bir

öfke azalması var aileme karşı.

Çünkü yaptığı şeylerin

yaptıklarının

arkasındaki jenerasyon

farkını, yetiştirilişi

onların sıkışıp kaldıkları

dönemi, korkularını

onların dünyaya bakış açısını görebiliyorum, anlayabiliyorum.

Yani göremiyorum, farkı görebiliyorum.

Ve bu farka rağmen yaşattıkları sıkıntıların tolere edilebilir olduğunu görüyorum.

Aileyle ilgili problemler çok konuşu olarak keşke çözülse, keşke dinleyebilseler, keşke dinleyebilsek falan ama

bence yaşaldıkça

ve bir noktadan sonra

onların

kendi çocukluk travmalarını

görmeye başlayınca oluyor.

Ben bazen onlarla tartışınca artık

onların içindeki çocuğu görüyorum.

Ve bazen

onlara anne babalık yapası mı geliyor?

Bence bu bir süreç.

Çok da zorlu bir süreç.

Umarım anlatabilmişimdir bakış içimi.

Evet.

Anda kalmak,

kalabilmek için neler yaptığımı sormuş bir dinleyicim.

Bence geçmişe dair şeyler yapmak ya da geleceğe düşünmek de aslında anda kaldığımız şeyler.

Bütün bir günü uyuyarak geçirmek de anda kalmak.

Çünkü aslında anda kalmamak zor olan.

Anda kalabilmek o kadar da zor değil.

Çünkü hayat seni bir yerde ona itiyor.

Hani en basitinden biyolojik saatin sana uyuman gerektiğini, suya ihtiyacın olduğunu, yemek yemen gerektiğini, tuvalete gitmen gerektiğini falan söylüyor.

Ve vücudun seni uyarıyor.

Anda bir şekilde kalıyorsun.

Ama ağının tadını çıkartmaktan bahsediyorsan ki biraz öyle anladım.

Bence o noktalarda ben de çok zorlanıyorum.

Çünkü bunu daha geçen bölümde söyledim.

Bazen bölüm kaydederken kafam hep bir sonraki görevde, bir sonraki bölümde, bölüm bitince ne zaman edip yer koyarım kısmında.

Bu biraz galiba kendini train etmekle olacak bir şey.

Yani biraz zaman vererek ve belki de yine o az önce söylediğim gibi hani fazla düşünmeye nasıl bir çözüm ürettiğimle ilgili biraz aynı noktadalar benim için.

Anda kalabileceğim yoğun şeyler yaparak mesela işte hani o anı takip etmemi gerektirecek işte yemek yapıyorum yakmamam lazım altını falan.

Ya da işte sinema, filmi sinemada izlemek mesela çok anda kalmamı sağlayan bir şey benim.

Çünkü çıkıp evde izlersem durduruyorum.

Ama sinemada kaçırma lüksüm yok.

Çünkü bütün filmi yakarım yani.

Böyle aktivitelerle önce kendimi biraz eğitip sonra daha arada zaman boşluğu olan

ya da zamanı durdurup devam ettirmek kendi elimde olan ama

kendi öz irademle anda kalabildiğim aktivitelere aşama aşama geçmek bence yardımcı oluyor diye düşünüyorum.

Hoşlandığım kişinin umurunda bile değilim.

Kul boş geldin dermişim.

Hepimizin bence yaşadığı bir şey.

Bu konuda çok şey söyleyebilirim.

Ama bir o kadar da hiçbir şey söyleyemem.

Çünkü ne seni, ne hoşlandığın insanı, ne düzleminizi hiç bilmiyorum.

Ama sadece şunu söyleyebilirim.

Bence, yani out of context bir yorum olacak.

Hoşlandığımız insanlardan neden hoşlandığımızın üstüne bir düşünelim.

Gerçekten.

Kartları önümüze serelim neden?

İdeasına mı?

Kafamızda kurduğumuz haline mi?

Ne olabilecekleri de mi?

ihtimallere mi? Gerçekten o kişiye mi?

O kişinin

bizden hoşlanmamasına mı?

Neyine vurgunuz?

Onu düşünmekte yarar var.

Onun dışında

sen o kız değil misin dinleyen bir insanın

hoşlandığı kişinin

ondan hoşlanmaması

red flag diyebilirim.

Aldatılmak ve aldatmak.

Bu konu

hakkında benim fikrim

yıllar içinde çok değişti.

Ben lisedeyken

bir arkadaşım böyle başka bir arkadaşımı aldattı.

Ve bu bizim için çok büyük bir olaydı.

Bir küçük şehirde yaşıyorsun herkes herkesi tanıyor.

Hepimiz küstük.

Aldatan arkadaşa hepimiz küstük.

Bir yaşın birinde dedim ki salak mıydık biz acaba?

Çünkü aldatmak bir tercihtir.

Ve her tercih gibi bu da seninle hem hemfikir olabileceğin

hem de hem fikir olamayacağın noktalarla bir tanesine tekabül ediyor olabilir.

Siyasi görüş gibi, bir yemeği sevip sevmemek gibi, bir müzisyeni dinleyip dinlememek gibi

ya da çok daha radikal, dini bir inanç gibi.

İnsanların ilişkilere, açık ilişkilere aldatmaya, aldatılmaya bakış açıları da farklı olabilir.

Çünkü bizim ahlaki çerçevelerimiz farklı.

Yetiştirildiğimiz, kendimize koyduğumuz, olmasını istediğimiz çerçeveler farklı.

Benim ahlaki çerçevemde aldatılmak, aldatmak evet bunun dışında.

Çünkü benim için birini aldatmak o insanla olmak istemiyorum demek.

Ve ben o insanla olmak istemiyorsam zaten o kişiden önce kendimi aldatıyor olurum.

Olmak istemediğim biriyle bulunma fikri beni aldatma fikrinden daha fazla irite ettiği için zaten önce var olan ilişkimi bitiririm.

Ama aldatan insanlara baktığımda da çevremde birisi bunu yaptıysa kendimce bunun yanlışını,

çünkü karşıdaki insana ne kadar büyük bir acıyla baş başa bırakabilitesini açıklarım.

Ama lisedeki gibi kimseye sırtımı dönmem.

Çünkü biz birilerine bizce hata olan şeyi yaptıklarına sırtımızı dönersek doğruyu nasıl göstereceğiz, nasıl öğreteceğiz?

O yüzden bence bunun yolu konuşmaktan, aldatmak ve aldatmak üzerine biraz daha konuşmaktan geçiyor.

Yani evet bu toplumun büyük bir çoğunluğunun bence yanlış gördüğü bir şey.

Çünkü bence de yanlış.

Ama üzerine hiç konuşmuyoruz.

Seks gibi bir şey yani.

Konuşmamız lazım.

O yüzden açıkçası ben bir arkadaşım sevgisini aldatsa arkadaşlarımı tutup bitirmem.

Ama gerçekten karşıma alır çok ciddi bir konuşma yaparım.

Ve bir insanın psikolojisini, mentalitesini, özgüvenini, sevgiyi, aşka inancını sarsebilecek bir şey yaptığı için de eminim ki gözümdeki noktası değişecektir diye bir yorumum var bu konuda.

Yapmak istediğim şeylere yetişemiyorum.

Her şey yarım yamalak kalıyor demiş bir dinleyicim.

Bunun için Eda ile çektiğimiz Okyanus'ta İki Akvaryum Balığı bölümünü dinlemeni kesinlikle öneririm.

Eda benim o bölümde gerçekten ufkumu genişletti.

Bir konuda çok iyi olmaktansa birden fazla konuda kötü olmak, açık büfede yaşar gibi tabağını doldurmak keyifli bir şey.

Nefret ettiğin, tadını beğenmediğin şeyler olacak.

Ama bence neden diğerleri yarım yamalak kalmışken bazıları bitti, bazılarından biraz daha yapmak istedin, bazılarının tadına doyamadın?

Bunu anlamak için güzel bir yöntem.

Bırak yarım yamalak kalsın.

Hiçbir şey yapmamak ya da neyi isteyip istemediğini bilmemek noktasını bir sıfır daha öndesin hala.

Böyle düşünüyorum.

Sevgiler, öpüyorum seni.

Eski sevginin hayatına devam ettiğini görmek gibi bir bölüm gelir mi?

Kesinlikle gelir.

Bunu burada yanıtlamayacağım.

Kesinlikle gelir böyle bir bölüm.

Kreatif olamamak, yetememe düşüncesi ve sürekli meşgul olmaya çalışmak.

Kesinlikle benim de çok kafamda olan bir şey.

Çok kafayı taktık bence kreatif olmaya.

Teşekkürler dünya.

Teşekkürler dünya pandemideyken bile hep birlikte evde hiçbir şey yapmayalım kararını almaktansa.

kendiliği online eğitimlerle

yeni jenerasyon Einstein

yapan insanlar gerçekten

kreatif olamamak kabus gibi

bir şey oldu hepimiz için.

Ama bence insan kreatif olmadığı anlarda

da bir o kadar kreatif ya.

Yani kreatif olamadığımız bir an yok bence.

Kesinlikle

bilmiyorum ben düşünmüyorum.

Bir insanın hiçbir şey yapmamayı

normalleştirmemiz lazım ya.

Eylemsizlik eylemdir.

Yani ben bunu söylemekten

dilimde tüy bitiyor. Gerçekten

Hiçbir şeye yeteme ya.

Hiçbir şeye yeteme.

Yetişeme mesela.

Geç git.

Tamam toplantı falan geç gitme.

İstemem işsiz kaldım.

Demek istediğim şey yani.

Abi yoldasın.

Yarıdan da olsa bir şey yakalıyorsun.

Ve yarın bir gün yarım saat değil de 10 dakika geç kalacaksın.

Sonra tam zamana gideceksin.

Sonra 10 dakika erken gideceksin.

Sonra erken gidebileceğin saatte neler yapabileceğini göreceksin.

Aslında zaten olay 24 saat içinde bir şeyleri yapmak değil.

Kendi 24 saatin içinde bir şeyleri tamamlamak.

Kiminin günü sabah 4'te başlıyor, kimi sabah 4'te eve giriyor.

O yüzden bunlar farazi örnekler ama kreatif olamadığımız bir an yok.

Biz sürekli hiçbir şey yapmasak da, hiçbir şey düşünmediğimizi düşünmek istesek de,

hiçbir şey izlemesek de, okumasak da sürekli bir şeyler alıyor beynimiz.

Buna çok eminim gerçekten.

Ve bir noktadan sonra hiçbir şey yapmadan sadece tavanı izlediğin anlarda bile tavanı, duvarı, duvardaki klima deliğini anlamlandırmaya başlıyor beynin.

Çünkü durmuyor.

O yüzden kreatif olamadığın bir an yok.

Çıkar kafanın içindeki beynini takdir et, öp.

O asla senin kreatif olma şeyini, asla kreatifliği durdurmana müsaade etmiyor.

Öyle bir mekanizma. Böyle düşünmek lazım bence.

Ben böyle düşünüyorum. Yani kendime çok yüklendiğim anlarda dur diyorum.

Sen insansın. Senin sürekli bir şeyleri düşünen, bir şeyleri işleyen bir beynin var.

Şu an bir şey yapamıyorsan geçmişte yaptığın şeyler hala işlem sürecinden geçtiği içindir.

Sakin ol.

Proses isteyen şeyler yapıyorsun bu hayatta.

Beklemen lazım.

O yüzden şu an bir şey yapmadığını, meşgul olmak zorunda olduğunu düşünüyorsan

aslında hala önceki

meşguliyetlerini proses etmekten

geçiyor. Düşüncen, bedenin,

kimliğin. Ben her zaman şöyle düşünüyorum.

Daha meşgul olacağın,

kreatif olacağın bir sürü an olacak.

O kadar fazla şey üreteceksin ki

hangisinin patentini alman gerektiğine

karar veremeyeceğin anlar olacak. O yüzden

sadece nefes al.

Kreatif olmak zorunda değiliz. Bizim

bu dünyaya kreativite borcumuz yok.

Çamaşır makinesi bulunduktan sonra

bu dünyada ihtiyacı olan her şey

bulundu denmiş. Bunu biliyor muydunuz?

İnsanlar

Airpod 3 çıkınca ilk kim alacak

kavgasını da. Hani bırakın çamaşır

makinesini. O yüzden bekleyin.

Kreatif olmak

durmuyor. Çok eğleniyorum

bu bölümü bu arada kendi kendime konuşarak.

Depresyon

demiş birisi. Bu

üzerine belki bir bölüm

çekilebilecek bir konu.

Ama benim çekmek istemediğim de

bir konu. Sadece şunu söyleyebilirim.

Depresif olmak ve

depresyonun çok karıştırılması,

depresyonun tembellik,

ayrılık acısı,

yorgan altı, battaniye, nutella

gibi özdeşleştirilmesi

depresyon tanısını almış bir insan

olarak beni çok rahatsız ediyor.

Depresyonda olup

tabii ki de hala

çıkıp gezebilir, eğlenebilirsiniz.

Yorganın altına nutella da

kaşıklayabilirsiniz. Size öğretilmiş

depresyonunu yaşayıp

ya da kendinizce

kendi depresyonunuzu da yaşayabilirsiniz.

Sizin kendinize atadığınız yani o depresyon anında yaşadığınız süreç dış dünyanın beklentisine uyabilir, uymayabilir.

Ama depresyonu yaşama çok bireysel.

Çok fazla şey yapıp, çok fazla şeyle uğraşıp depresyonda olan insanlar tanıyorum.

Ben onlardan bir tanesiydim.

Spor yapıyordum, arkadaşlarımla sosyalleşiyordum, delilercesine kitap okuyordum, film izliyordum, podcast kaydediyordum ve depresyondaydım.

Bence depresyon o kadar biricik ki birinin evini ihlal etmek gibi herkes sınırını ve haddini bilmeli bu konuda ve kimse bence kimseye depresyon konusunda ahkam kesmemeli.

Sadece depresyon diye bir yazı geldiği için o soru kutucuğuna ben bununla ilgili genel fikrimi söylüyorum.

Öncelikle kendinize tanı koymayın çünkü bu tanı almış insanlara yapabileceğiniz çok büyük bir yanlış.

Ve depresyon dönemsel bir tembellik, hiçbir şey yapmamak, kötü hissetmek değil.

Depresif bir dönemle karıştırılmaması gereken bir şey.

Çünkü depresyon depresif dönem içerebilir.

Ama bu her depresif dönemin depresyon olduğu anlamına gelmez.

Lütfen böyle bir düşündüğünüz varsa depresyonunuz olduğuna dair mutlaka bir psikoloğa ve bir psikolog eşliğinde bir psikiyatra görünün.

kulaktan dolma bilgilerle

kendinize tanı koymayın

ve depresyonda olduğunu

söyleyen kimseyi de

bunu yaşayan başka insanların varlığını

söyleyerek rahatlatmaya çalışmayın. Çünkü

biz başka insanların da bizim gibi

acı çekiyor olmasından rahatlık duymuyoruz.

O acının bir an önce bitmesini istiyoruz.

Teşekkür ederim.

TED Talk'a geldiğiniz için.

Devam edelim o halde.

Biraz eğlenceli bir şeyler seçeceğim.

Bence ben

bencil bir insanım bu cidden kötü bir şey mi? Hayır

değil. Çünkü

bencilsin. İçinde

ben var. Senden geliyor.

Sen bencil olmadan

özgeci olamazsın.

Başkalarına veremezsin.

Bencillik

sencilliği doğurur. O yüzden

go for it. Herkes

bencil olmalı bir noktaya kadar.

Sosyal medyadaki olumsuz eleştiriler.

Çok uzun yıllar

Twitter kullanmış ve Twitter'da da

hatır sayılır takipçisi olmuş.

Bu yüzden de bir noktadan sonra

her anlamda, her fikir

ve yanında zorbalığa uğramış, bulilenmiş

bir insan olarak söylüyorum ki

sosyal medya gibi bir ortamda

çok korkutucu aslında bir ortamda

kendi olmaya devam eden, kendi olmaya

çalışan, kendini, yaşam

tarzını, düşüncelerini, sevdiklerini

giydiklerine gittiği

kafeyi, mutluluğunu, mutsuzluğunu

paylaşabilme cesareti göstermiş

insanları maskelerin arkasına

saklanarak eleştirmek

onları zorbalığa maruz bırakmak

bir noktadan sonra

nasıl görünüyor biliyor musunuz?

Çok acınası. Çok üzücü görünüyor.

Çok üzücü görünüyor.

Bir noktadan sonra o insanlara çok üzülüyorsunuz.

Çünkü

bence bu arada şey değil yani sırf sosyal medyadasınız

diye biri tabii ki de size

bir şeyin beğenmediğini söyleyebilir.

Öneride bulunabilir.

Eleştirebilir. Sadece

zorbalık temelinde konuşuyorum.

Bence çok acınası.

kartları eşitle

benim gibi bir gerçek kimlikle

geç karşıma ve güzelce

konuşalım. Ya da belki kendince nedenlerim

var anonim olmak için. Tamam buna da

saygım sonsuz. O anonimliği

bana hakaret etmek için değil.

Normal bir şekilde kendi anonimliğini

benimseyerek bana fikrini

beyan et. Bana hakaret etme.

Beni demoralize etmeye çalışma.

Ben acı nasıl buluyorum?

Onun dışında

olumsuz eleştiriler de vardır

tabii ki.

Ve bence bir noktaya kadar yapıcı.

Ama her şey çok önemli.

Dil çok önemli mesela.

Konuşma şekli çok önemli.

Sosyal medyada herkes her şeyi görüyor diye.

Kimse size hizmet etmiyor aslında.

Gerçekten çok kolay bir çözüm noktası var.

Takip etmemek.

Diye bir fikrim var.

Yenilik korkusu.

Yenilik korkusu ile ilgili şöyle bir şey söyleyebilirim galiba.

var olanı ve eskiyi kabullenmeden yeniye adım atmak çok mümkün değil.

Yenilik hiç gitmediğiniz bir şehre, bir ülkeye seyahat etmek gibi.

Ve valiz hazırlarken hem olana uygun hem de tahmin etmeyeceğiniz bir şey gerçekleşirse diye böyle

bazı ihtimallere dair yanınızda bir şeyler götürürsünüz.

Ağrı kesici gibi, ne bileyim yaz günü gidiyorsanız bile bir şemsiye, bir yağmurluk gibi falan.

Ya da ne bileyim işte herhangi bir şey artık sizin kafanızda olabilecek ihtimallere karşı.

Ama tabii ki bu ihtimalleri belirlemek ve belki lazım olur diye çantanızı atacağınız şeyler de sizin geçmiş deneyimlerinizden çok fazla beslenen bir paterne sahip.

O yüzden her yenilik bence bir noktada korkutucudur.

Ama geçmiş deneyimlere eskiye ve şimdiye ne kadar sırtınızı yaslarsanız yeniliğe o kadar hazırlıklı oluyorsunuz.

Ve bence yenilik korkusu çok da tatlı bir korku.

Bilinmezliğe gitmek ve o bilinmezlikle kendinle yeniden tanışmak çok güzel bir heyecan getiriyor beraberinde.

İlişkide olmakla kendini tanımak, kendini geliştirmek arasında bir paralellik var mı?

Kesinlikle var.

Kesinlikle var.

Zaten bence bir insan yalnız olduğu haliyle bir insan olduğu halinde çok farklı benliğiyle tanışıyor.

Hani ben mesela ilişkide olan simayla yalnız olan herhangi bir ilişkisi olmayan simay çok farklı birbirinden ama ilişkisi olmayan simay da ilişkisi olduğu ya da olacağı dönemleri düşünerek hareket ettiği için aslında bir noktada ilişki olmayan anlarda bile ilişkinin ihtimali ve varlığı seni geliştiren, kendini tanıtan, ben neleri istiyorum ve istemiyorumu görmeni sağlayan bir şey.

ilişkiler de böyle. Mesela

ilişkilerdeki duyduğun

mutluluk, daha önce hiç tatmadığın tarzda

bir mutluluk sana bu hayatta aslında

neyi aradığını, neyi istediğini,

neleri istemediğini, nelerin senin sınırını

ihlal ettiğini görmeni sağlıyor.

Ve bu bazı oyunlar

vardır ya, dört kişiyle

oynanır. İki kişi olmadan oynanmaz.

Tek başına oynayamazsın falan.

Twister gibi.

En az iki kişiyle oynaman lazım. Bu da

biraz öyle. Kendinin belli noktaları

Ruhunun belli istekleri, karakterinin belli talepleri.

İki kişiyle oynayabileceğin oyunlar.

O yüzden o ilişki o noktalara tekabül ediyor.

Ve kesinlikle ilişki ne kadar kötü olursa olsun bile kendini geliştirmekle, tanınmakla ve ben bunu istemiyorum demekle çok bağlantılı, çok güzel bir şey bence.

Kendini öğrenmenin en güzel yollarından bir tanesi birisiyle kendini öğrenmek bir noktada da.

Kaygı, panik gibi sorunlar yaşıyor musun?

Yaşıyorum.

Tabii ki de yaşıyorum.

Bu konuda söyleyebileceğim şey, en büyük panik atak bile 15-20 dakikadan fazla sürmüyor.

Bunu sınırlandırmak, bazen o kaygı geldiğinde onu bir yaşayıp, dinleyip,

bu kaygıyı ayırdığım sürenin sonuna geldik diyebilmek zaman isteyen bir şey.

Ama oluyor. Gerçekten oluyor.

Kaygı anında tutunduğunuz, bunu paylaştığınız insanlar olabiliyor.

Yaptığınız, kendinizce geliştirdiğiniz taktikler olabiliyor.

Ve bunlar çok şahsına münasır.

Ama evet tabii ki kaygı ve panik sorunlarım oluyor.

Sevmek mi, sevilmek mi?

Keşke ikisi de aynı anda ama bu soruya yanıtım sevmek.

Birini çok sevdiğimde o sevgiden nasipleniyorum.

Ve bu kendim tarafımdan da olsa sevildiğimi hissettiriyor bana.

Baya güzel cevaptı.

İlişki ve aşktan korkmayan erkek nasıl bulunur ablam?

ilişki ve aşktan korkan erkek nasıl bulunur biliyor musun?

var bunlar

ilişki ve aşktan korkan erkekleri

görmeyerek

ya önce onları bularak

hani pirinç ayıklardı ya böyle

anneannem falan

öyle yani o hesap

maalesef

ilişki ve aşktan korkan erkek çok ben de anlamıyorum

bunların bu tribiniye yani

ama bulunuyor

sana tek tavsiyem

ilişki ve aşktan korkan biri karşına çıktıysa

onun bir fobisini kıracak insan sen değilsin.

Yani mesela köpek fobisi olanlara biz şey diyoruz işte

alıştırma yapacağız, maruz bıraktırma.

Yavaş yavaş işte köpeğe maruz bıraktıracağız.

Sen onun aşka kendisini yavaş yavaş maruz bırakacağı nesnesi değilsin.

Sen hala hazırda zaten aşka hazır bir erkeği hak ediyorsun.

Herkes korkusunu içinde halledip sonra lütfen ilişkiye girsin.

Çünkü gerçekten kızlar, erkekler

kendini nasıl tanımlamak istiyorsa öyle olanlar.

Biz rehabilitasyon merkezi değiliz.

Biz bu dünyaya eğlenmeye gelmiş küçük bir güruhusuz.

Ve Utku'nun da dediği gibi parti devam etmeli.

O yüzden ilişki baştan korkmayan erkek seni bulsun ablacığım.

Sevgiler.

İlk denemede başarılı olamamak ve en iyi en başarılı olma takıntısı.

Seni de bir önceki bölümüme gönderiyorum.

Ve ilk denemede başarılı olamamak bence harika bir şey.

Çünkü iyime sürekli başarıya gittiğinde ve çok yükselmeye başladığında düşüşün de o kadar yüksekten olacağını görmek insanı korkutuyor.

Biraz dizleri parçalamanın çok da kötü olmadığını düşünüyorum.

En yakın arkadaşa aşık olmak.

Ben zaten aşık olduğumuz insanların bir noktadan sonra en yakın arkadaşımıza dönüşmesi gerektiğini düşündüğümden en yakın arkadaşa aşık olma fikri bana çok tatlı geldi.

Tabii ki hani bunun biraz böyle kaygılandırıcı noktaları olabilir.

Hani olur mu olmaz mı ya en yakın arkadaşımı kaybedersem falan.

Ama ben söz konusu aşıksa çok insanın kaybedeceği bir şey olduğunu düşünmüyorum.

Çünkü hani en yakın arkadaşım ve ona aşık olduğumu söylersem ve arkadaşımız bozulursa kaygısı zaten muhtemelen ister ister seni geri çekiyordur.

Ve zaten yakınlığınız biraz mesafeye uğruyordur.

O yüzden bunu söylemek, bunu karşılığında paylaşmak belki çok güzel bir ilişkin olmasına ya da belki de var olan arkadaşlığının daha da sağlamlaşmasına yol açacaktır.

Çünkü birine bir şeyler hissetmek bir suç değil.

Gerçekten de çok yakın arkadaşınsa, en yakın arkadaşınsa hislerine karşılık vermese bile bunu anlayacak ve bu süreci bence birlikte bir şekilde, bu süreci birlikte geçireceğinize delalet eder diye düşünüyorum.

O yüzden aslında bu arkadaşlığınızı da görmek için güzel bir sınav.

Tabii şey demiyorum yani bu karşı tarafın biraz araya mesafe girmek istemesine de, sokmak istemesine de neden olabilir.

Bu da insani bir şey.

Sadece arkadaşlığınızın baki olabilmesi burada önemli olan.

Go for it diyorum ben.

Şahsi fikrim.

Hislerin ölmesi ve ayrılık.

Bence bir ayrılığın en doğal süreci bu zaten.

ve bu çok fazla insana nasip olmuyor.

Hislerin azalarak bitmesi

durumu. Hani çok böyle ani

bir patlak veren kavgayla,

aldatmayla, güven problemleriyle

falan bitiyor ilişkiler.

Ama bence hislerin yavaş yavaş

azalmasıyla biten ayrılık

hala yaşananları böyle

bir cam faunus içinde,

vitrinin içinde onları güzelce

seyretmemizi sağlayan, anmamızı

sağlayan, zihnimizi ve

geçmişimizi lekelemeyen bir ayrılık

şekli çok doğal olduğunu düşünüyorum.

Ben bunu bir kere deneyimledim.

O insan hala çok yakın, çok sevdiğim bir insan olarak hayatımda ve çok müteşekkirim buna.

Bence hislerin yavaş yavaş bitmesiyle gelen ayrılık sağlıklı.

Ama dilerim her ilişki sahip olduğu ömrü çünkü her ilişkin ömrü kendince.

Umarım bu ömrü dolu dolu yaşatır iki tarafa da.

Birini siktir edebilmenin en iyi yolu nedir diye sormuş birisi.

bence o insanı

siktir etmek için bir yol arıyorsan

zaten yeterli sebebin var.

Bu yol arıyorsan

zaten vardığın noktadasındır.

Hani bazen lokasyonu açarsın

şuraya gitmek için zaten oradasındır ya.

Sen oradasın işte.

Sevgiyi gösterememek

özellikle temas yoluyla.

Gayet olabilecek bir şey.

Bazı insanların sevgililiğine

dokunmaktır. Bazılarının

değildir. Saygı duyulması

gereken bir şey kimsenin sizin

sınırlarınızı ihlal etmesine izin

vermeyin. Bu fiziksel sınırlarınıza

dahil olmak üzere.

Bu durum sizin değiştirmek istediğiniz bir şeyse de

buna bir anda en uçtan

başlayarak ulaşamazsınız. Kendinizi

daha çok bu durumdan uzaklaştırırsınız.

İlerlemeyi

daha da geriletirsiniz demek istediğim.

O yüzden sevgiyi temas yoluyla

göstermek sizin olayınız değilse

bu bence kabul edilmesi ve saygı duyulması

gereken bir şey ama sizin değiştirmek

istediğiniz bir şeyse de adım adım

sabırla ve karşınızdakilerin de size yardımıyla

değiştirilebilecek bir durum

diye düşünüyorum.

Alışkanlık kazanma süreciniz zorlu.

Kesinlikle katılıyorum.

Ama ben her zaman kendimi burada sayılarla

kandırıyorum. İşte bir şeye

alışmak için 3 hafta kilit süreymiş ya.

Deniyorum.

Onu kendime veriyorum.

O 3 hafta zaten

harbiden bir noktaya kadar onu bir rutine

sokuyor. O 3 hafta olmazsa

dur ya zaten 3 haftadır yapıyorum.

Hadi bir gün daha, bir gün daha, bir gün daha.

O 3 hafta oluyor 4, 6, 10 falan filan gidiyor gidiyor.

Ve kendi bünyemin ihtiyacı olan saat zaman kavramı içerisinde

kendi alışkanlığımı ihtiyacım olan süre içinde kazanmış oluyorum.

O yüzden burada bence kendimizi biraz sayılarla kandırmak en iyisi.

İlk defa bir ilişki içinde olmak demiş bir necim.

Çok tatlı.

Eğer ilk defa bir ilişki içinde olma fikri seni biraz geren bir şeyse,

aslında bunun hayatındaki ilk ilişki paterni olmadığını düşünmekle başlayabilirsin.

Her şeyden önce kendinle bir ilişkin var.

Arkadaşlık ilişkilerin, ailenle kurduğun ilişkin, okul, iş gibi daha zaruri ilişkilerin mevcut.

Evet romantik bir anlamdaki ilişki tamamen diğerlerinden farklı gelse de aslında belli noktalarda çok bağlantılı.

İletişim kurmak, temelinde güvenin, saygının, belli bir dozda sevginin yaptığı bir ilişki aslında hepsi.

Ama bütün bu kaygıların yanı sıra kendi ilk ilişkimi hatırlıyorum da %90'ı falan bu heyecan ve kaygıydı zaten.

O ne yapacağını bilememek ve insan ne yapacağını bilememe anına bir daha hiç geri dönemiyor.

O yüzden çok güzel bir şeyin içindesin.

İlk defa bir ilişkinin içindesin.

ve kocaman belirsizlik.

Yapacağın her şey, yaptığın her şey

aslında hani kazı kazan gibi.

Yaşadıkça, kazıdıkça

senin şansına çıkanı görüyorsun.

O yüzden kesinlikle tadını çıkart.

Bundan sonra ne kadar ilişki yaşarsan yaşa

gerçekten aynı derede iki kere yıkanılmıyor.

O yüzden her seferinde üstünden geçen su farklı oluyor.

Kesinlikle tadını çıkart.

Her jenerasyonun bir güzin ablaya ihtiyacı vardırın ilk partını bitirdik.

Çünkü daha yanıtlamadığım sorular var.

Bunu da zannedersem çok üstünden zaman geçmeden paylaşacağım.

Çok teşekkür ederim. Çok tatlı sorulardı.

İkinci bölümde görüşmek üzere.

Sizi seviyorum.

Bana yine istediğiniz soruları lütfen atın atar ara ara bunu yapalım.

Umutsuz dağılışmayın.

Yatağa küs girmeyin.

Kafanızdaki soruları da bir kenara bırakmak istemiyorsanız bana gönderin gelsin.

Sizi çok öpüyorum.

Altyazı M.K.

Altyazı M.K.