hangi eczanede kahvaltı

Aramıza yeni katılanlar var mı bilmiyorum.

Bu bölümü ilk defa dinleyenler, ilk dinlediği bölüm bu olanlar olacak mı bilmiyorum.

Ama daha üçüncü bölümü bile yayınlamadım.

Bugün yayınlamayı düşünüyorum.

Bir yandan da bu kadar böyle bir şeyleri pat pat pat pat söylemeye başlamak çok şaşırtıyor beni.

Bu kadar dolu olduğumu bilmiyordum açıkçası.

Çünkü ilk iki bölümde söyleyebileceğim her şeyi söylemişim gibi gelmişti.

Üçüncü bölümde konu kaldım.

Çok mutlu, çok mutsuz, keyifsiz olduğum anlarda da konuşabileceğim belli konuları konuştuk.

Ama artık sanki dörtte beşte bir şey bulamayacakmışım gibi hissediyordum.

Ama her gün farklı bir şey hissediyorum gerçekten.

Belki ilk ikisinde biraz daha böyle bilinmezlik hissinin yarattığı şeylerle çok fazla konuştum.

Üçte bildiğimi düşündüğüm aşk üzerine konuştum.

Ama bu sefer beni sinirlendiren, beni yoran şeyleri konuşacağım galiba.

Çünkü o isteksizlikle bir yerde bilgisayarı açtım.

Yani geçtim karşısına ve dedim ki ben bugün sinirliyim.

Bunları konuşmam lazım.

Çünkü bu noktaya kadar böyle çok fazla vardı.

Konuşmak istemediğim, üstüne örtüğüm, uğraşmak istemediğim şeyler.

Ama halının altına süpürmekten çok da ileri gitmiyor.

Ve bir noktada çok daha fazla pislikle bir anda mücadele etmek zorunda kalıyorsun.

Ben de hiç sevmem etrafta uçuşan tozları.

Ama onunla birlikte toz almak da en nefret ettiğim temizleme yöntemidir.

Ama böyle işte çöpü doldukça çıkartmak, evin kokmasını engellemek, kış gününde havalandırmak zorunda kalmamak için ben de kendime böyle bir yol seçtim ve dört bölümdür de birlikteyiz zannedersem.

Yani umarım birlikteyizdir.

Bugün dediğim gibi beni biraz böyle sinirlendiren şeylerden bir sitem etme isteğiyle oturdum.

ve içten içe

sizin de o kız olduğunuza

eminim.

Söylediğim şeylerde bir

ortak payda da buluşacakmışız gibi.

Ve sanki böyle bu podcast'te

sen o kız değil misin?

gibi böyle bir ihtimal olarak değil de

ya sen o kız değil misin? gibi daha böyle

bir temenni. Lütfen karşımdaki de

benim gibi olsun isteğiyle

talebiyle aslında

galiba bu podcast'ı yapıyorum.

Bu da aramda şimdiden bir duygusal bağ

oluşmasına sebep oldu.

Umarım sizin de o bağ oluşmuştur.

Çünkü ben artık bir tane daha platonik ilişkiyi kaldırabilecek güçte değilim.

Kaldı ki bölümleri 200 kişinin falan dinlediğini düşünürsek 200 kişiye bir platonik aşk beslemek beni bayağı yorar.

Ben de son sınıfım hani o insafsızlığı yapmayın bana.

Her neyse.

Ben podcastleri yaparken genelde böyle işte boşaltım yapıyorum yani.

Ağzıma gelen her şeyi söylüyorum.

Bazen dil sürçmelerim oluyor.

Bazen böyle söylemek istediğimin tam tersini falan söylüyorum.

Ya da aralarda çok duraksıyorum.

Ama editlemeyi bilmemenin yanı sıra o duraksamaları da kesesim gelmiyor.

Çünkü çok böyle hayatın içinden geliyor.

Yani gerçekten hayatın içinden kaydediyorum.

Siz de onu görün, duyun istiyorum.

Hani böyle kendimi işte soyutlanmış, yalıtılmış bir odada çok profesyonel bir şekilde kaydediyormuşum gibi de hissetmediğim, öyle de olmak istemediğim için.

Hani böyle sizinle sanki karşılıklı çayımızı, kahvemizi almışız ve artık bir şeylerden sitem ediyoruz.

Ne haber, nasılsın faslı geçti ve sitem başladı gibi hissediyorum.

Ya tabii ki dilerim ileriki bölümlerde böyle heyecanımı, sevincimi paylaştığım şeyler de olur ama bu aralar hayatım çok fazla sitem üstüne kurulu.

Belki ben de böyle o sitemleri camın karşısına geçip konuştuğumda

hani böyle annelerimiz işte ne bileyim

işte hamur falan açarken bir parça da bize verirlerdi küçükken

oynamak için, oyalanmak için.

Sanki ben de o artık parçalardan böyle içimde birikenlerden

bir tane insan silüeti yaratıp onunla konuşuyormuşum gibi.

Ama o silüetten de bir geri cevap almak, sizin bir şeyler söylemeniz

beni inanılmaz derecede mutlu ediyor.

Belki bu podcastta sitem edeceğim şeylerin yanı sıra böyle şükran duyabileceğim nadir şeylerden bir tanesi bu.

Bugün aklıma gelen böyle birkaç tane şeyi şey yaptım.

Not aldım.

Biraz galiba oradan başlayacağım.

Ne oldu da bu kadar sinirlendim bir anda bugün.

Bugün böyle bütün sinirim.

Güne başladığımda havalanması için balkona koyduğum pantolonu orada unutmam ve sabah onu buz gibi bir şekilde giymemle başladı.

Sonra yola çıktım.

Maskesini burnunun altına indirmiş insanlar gördüm.

Bu beni biraz daha sinirlendirdi.

Sonra bir şekilde staja ulaştım.

Umumi tuvalette klozetin kapağını kaldırıp sonra tekrar indirmeyen bir adama sinirlendim.

Sonra böyle her şey bölük bölük kafamın içine gelmeye başladı.

Sanki böyle dünyanın tüm yorgunluğu üstümdeymiş gibi hissediyorum.

Bir anda böyle kapağa kalkmış bir klozeti görüp de yorgunluğa nasıl bağladığımı sorarsanız da aslında şöyle oldu.

Hiç başınıza geldi mi?

Mesela dışarıda umumi tuvalet kullanırsınız.

Bir girersiniz birisi sıçıp batırmış.

Temizleme ihtiyacı bile duymamış.

ya da tamam sifon çalışmıyordur, ne bileyim tuvalet fırçası yoktur ama

yaptığını böyle bir peçeteyle örtme ihtiyacı bile duymamış.

Ve siz belki sadece elinizi yıkamaya girdiniz.

Ama yine de sırf o pislik size aitmiş gibi görülmesin ve siz başkasının hatasıyla yargılanmayın diye

böyle bir başkasının sıçtığını temizlemek.

O geldi aklıma.

Ve bu aslında gerçekten çok daha insanın başına gelebilecek bir olay olmasının yanı sıra

çok fazla da olayı çağrıştırıyor.

Yani yaptığımız bir sürü başkasının bokunu temizlemek gibi eylemler var.

Yapıyoruz yani bunu.

Ve hani öyle ki kendi yaptığımız pislikleri temizlemek de çok daha ayrı bir külfet gelirken

hani böyle insan bazen gerçekten yere düşürdüğü bir kitabı bile aylarca oradan almazken

bir başkasının yaptığını temizlemek aslında biraz kanına dokunuyor.

Hele ki o insan tanımadığını etmediğin birisi ise bir sinirlendiriyor seni.

O geldi aklıma.

Sonra dedim ki, bütün derdin tasının arasında kendin sebep olmadığın bir boku bile fırçayla oflaya püflaya dibe itmeye çalışıyorsun ya.

Bunun ne kadar yorucu olduğundan bir anda dünyanın bütün yorgunluğu üstümdeymiş gibi hissettim.

Ama yorgunluk kelimesinin de öyle çetrefilli bir tarafı var ki, nankör bir kelime.

Çünkü her şey için söylüyoruz bunu.

Bütün gün yürüyorsun, dolaşıyorsun, belki çok eğlenceli bir aktivite yapıyorsun.

Sonra of çok yoruldum diyorsun.

Ayaklarına kara sular iniyor.

Ya da ne bileyim işte spor yapıyorsun bunu.

Kendin için yapıyorsun.

Çok yoruluyorsun ne bileyim.

Dünyanın en iyi seksini yapıyorsun.

Of çok yoruldum deyip alnındaki teri siliyorsun.

Ama bir de ruhen çektiğin yorgunluklar var.

O zaman of yoruldum dediğinde bir noktada da diyorsun ki

ama bu yorgunluk benim az önce saydıklarımla aynı değil.

Hani benim ne kadar yorulduğumu görün, anlayın, hissedin istiyorsun.

Ama bu o kadar her şey için kullanılan bir terim ki, açamadığın bir turşu kafanın uzunluğunda bile bir ofladığında, elini ovaladığında kullanmadan o yorgunluğu mimiklerinle, jestlerine gösteriyorsun.

O yüzden yorgunluk bu kadar ele ayağa düşmüşken, insanın ruhi yorgunluğundan, ruhi de neyse yani, ruhani yorgunluğundan böyle bahsederken bunun basite indirgendiğini düşünmek,

tam karşılığının yorgunluk olması ama bir o kadar da içinin boşaltılması da sinirlendiriyor.

Ve bugün buna çok sinirlendim.

Hani böyle gerçekten çocuk gibi böyle yere yatıp yerin kirini pasını hiç umursamadan

böyle bir de çocuklar böyle montlarını giyerler o montun içinde hareketleri de kısıtlanır

kendilerini böyle yere atarlar debelenirler ya.

O şekilde bir an için yerde ne kadar pisliğin olduğu ne kadar mikrobun olduğu

bu dışarıda koronanın olduğunu, bunların hiçbirini umursamadan bile yere yatıp dünyanın bütün yorgunluğunu hissettiğime dair bağırmak istedim.

Ve sanki ne kadar sesimi yükseltirsem o kadar ikna edici olacakmışım gibi.

Sonra o bağırtığı ihtiyacının, bağırma ihtiyacının sesini ne kadar insana duyurabilirsen o kadar varsın,

o kadar hissinde gerçek gibi bir inançtan kaynaklandığını düşünerek dedim podcast yapacaksın yani yine.

Yine oturup bilgisayara konuşacaksın ve belki yere yatıp bağırmaktan, debelenmekten ziyade daha tek düze bir ses tonuyla, daha decibelimi stabil tutarak sizinle konuşuyorum ama aslında ne kadar fazla insan dinlerse o kadar sesimi dünyanın bir yerinden bir insan duymuş gibi hissediyorum.

Hani belki dünyanın bir yerinden çok uç bir söylem oldu.

Hani ulan kimsin seni dünyanın bir ucundaki insan dinlesin diyorsunuz.

Ama bu arada Finlandiya'dan ve Norveç'ten dinleyicilerim var.

Hani bu da dipnot düşmek isterim.

Yani demem o ki hani beni şu an ben evimde otururken beylikdüzündeki biri duyuyor ve dinliyorsa o benim için zaten dünyanın bir ucudur.

Ki zaten beylikdüzü dünyanın bir ucudur ama hani bu fact'leri de bir kenara bırakırsak.

Aslında sesini duyurma ihtiyacını inanılmaz karşılayan bir yer bu podcast.

Ben konuşuyorum, kimseye hesap vermiyorum, polemiklere de girmiyorum.

Çünkü en büyük polemiğim kendimle zaten.

Hani kendimle tam anlamıyla bir ne kavgam bitti ne sevdam ilişkisi yaşadığım için siz benim karşılıklı atışmamı dinliyorsunuz.

Ve belki zaman zaman atıştığım insan ya da işte ona savunma yapan ben olarak kendinizi görüyorsunuz.

Ama tabii ki benim için önemli olan kendinizden de bir şey bulmanız.

Hatta bazen tartıştığım ben ve konuşan benden ziyade konuştuğum şeylerden bile bir şey bulmanız çok kıymetli benim için.

O yüzden bu konuşma süreci bana çok var hissettiriyor.

Ve ben de yorgunluğun içine kadar boşaltılırsa boşaltırsın konuştukça onun gerçekliğine bu kadar insanları inandırabilirmişim gibi hissediyorum.

O yüzden yine oturdum ve konuşacağım.

son dönemde harbi harbi

çok yorgun hissediyorum.

Hani böyle yatağa yatayım

hiç kalkmayayım

ve uyandığımda her şey bitsin istiyorum.

Neleri

kaçırdığımın hiçbir önemi yok.

Hani devir değilsin

devrim olsun ne bileyim

bir anda uzaylar istila etsin

hiçbiri umurumda değil. Sadece ben

uyandığımda bu bitsin istiyorum.

Ve böyle

yorgunluktan girince

böyle notlarıma girip işte birkaç tane

şey bahsetmek istediğim şeyi kenara yazdım.

Mesela şu an onlara bakıyorum.

Baktığımda bile şey diyorum.

Ben bunu acaba hangi mantıkla yazdım?

Ne söylemek istiyordum? Çünkü

iki saat önce bu notu alan simayla

şu an burada konuşan simay arasında bile

bir değişim var ve bu beni çok

şaşırtıyor. Ama bu değişim de

şöyle yani değişmeme rağmen

o iki saat önceki simayın yükünü

da hala taşımaya devam ediyorum.

Bu da yorgunluğumu çok pekiştiren bir şey.

Hani insan

önünde çok uzun bir yol olduğunu bilerek ya da çok uzun bir hayat olacağını umarak yaşarken

bütün yüklerden arınmak isterken nasıl kendi kendinin kambur olduğunu fark eder ve bu gerçekle yaşar

tam olarak o paradoksun içindeyim galiba.

Bu aralar her şeye öfkeliyim ve gerçekten hem soyut olarak hem de somut olarak

Bütün mecazlardan arınmış bir şekilde.

Sırf benim üstüme kalmasın diye insanların sıçtığını temizlemek zorundaymışım gibi hissediyorum.

Elimde sürekli bir tuvalet fırçası ile dolaşıyormuş gibiyim.

Ama işin şöyle bir yanı da var.

Sevdiğin, kıymet verdiğin insanların sıçtığı bir şeyse çok da temizlemek sana koymuyor.

Mesela evinde kedisi, köpeği olanlar anlayacaktır beni.

Takıyorsun eldiveni, çat çat alıyorsun böyle.

Hatta elinde o atığı tutarken de bir yandan şeyi prosesliyorsun.

Ha iyi tamam hala düzenli tuvalete çıkıyor.

Ya da işte şey düşünüyorsun hani Allah Allah acaba yediği bir şey dokundu mu?

Çıkarım yapabiliyorsun yani oradaki canlının atığından bile.

Ve düşününce yani kedi köpek bile yaptığı şeyin üstünü örtebilirken insanların onu orada o şekilde bırakması beni çok rahatsız ediyor.

Ama bu rahatsızlık sadece hijyene dayalı bir rahatsızlık değil.

Hani tamam 3 bölümdür metafor yapa yapa artık böyle sanki dünyada üstünde konuşacak metafor kalmamış gibi hissetmem bir kenarda dursun.

Şu an ben...

...denmemin sebebi insanların beni tam olarak o umumi tuvalette sıçılıp...

...üstüne bir sifon bile çekilmeyen bok gibi hissettirmeleri.

Gerçekten külçe gibi oraya böyle lök diye düşüp oturmuşum.

Hatta öyle ki belki üstüme sifon çekilmeye de çalışılmış ama ben gidememişim gibi hissediyorum.

Benim için çizilmiş bir gider var.

O giderden döküleceğim ve ait olduğum yere gideceğim yani.

Bir tabakhaneye düşeceğim ama benim gibileriyle olacağım.

Nicesiyle olacağım.

Hatta belki etrafımdakilere bakıp ben o kadar da kirli değilmişim falan diyeceğim.

Ama o kadar doluyum ki o giderden bile geçmiyorum.

Ve sanırım tam olarak o gideri tıkayan konumdayım.

Ve artık böyle sifonu çekile çekile ben galiba o suyu dışarı atmaya başladım.

O yüzden bu da benim biraz o testi saati bozduğumun göstergesi.

Artık tam olarak hayatımın şey noktasındayım.

Bugün itibariyle hissediyorum bunu.

Belki yarın farklı hissedeceğim bilmiyorum.

Belki bunu atacağım sizinle birlikte dinlerken 20. dakikada diyeceğim ki abi ben böyle de hissetmiyorum şu an ama falan.

Ama hayatta böyle yani.

Ne hissettiğimi her zaman kontrol altında tutabiliyor olsam zaten şu an muhtemelen dünyayı ya da en azından kendi dünyamı kurtarıyor olurdum.

Burada bıdır bıdır konuşmazdım.

Yani artık böyle şey konumundayım hayatımda.

Ben o gidere gidere atıldım mı?

Gerçekten bir bok gibi bırakıldım mı?

Bırakıldım.

Peki artık o giderden geçebiliyor muyum?

Geçemiyorum kocamanım yani sığmıyorum.

Beni o kadar fazla tutup taş yapmışlar ki içlerinde.

Ne yapacağım?

Taşacağım o zaman.

Orada olduğumu, unutulduğumu ve orayı tıkadığımı fark edene kadar üstüme dökülen bütün suyu dışarı kusacağım.

Böyle ofansif hatta belki ofansiften ziyade defansif bir konum aldım.

Çünkü gerçekten son günlerde kendime çok zarar verdiğimi ve bunu sadece düşünce sistemimle yaptığımı ve elimde kendimden başka da bir şeyim olmadığını fark ettim.

Çünkü hani sevmediğiniz bir insana bile aynı ortamda tahammül edemiyorsunuz.

Kalkıp gidiyorsunuz.

Ama ben kendime bakıyorum.

Çoğu zaman sanki sevmediğim bir insanla birlikteyim.

Ama ortamı da terk edemiyorum.

Kendimle aynı bedeni paylaşıyorum çünkü.

Hani gerçekten o Murat Kekilli'nin Seni Çılgın klibindeki gibi yalıtılmış bir odanın içinde bir köşeden bir köşeye böyle dizlerimi tutarak

nevrotik bir şekilde sallanıyormuş gibiyim.

Çünkü kendimden kaçmak istiyorum ama kendimi nasıl sonlandırabilirim?

Kendimi sonlandırmaya gidersem nihai bir huzura değil komple her şeyi bitirmeye gideceğim.

Bunu da istemiyorum.

Yani yaşayacağım, hayatımın bana getireceği şeyleri de merak ediyorum.

Ama bu sevmediğim kişiyle de ilişkimi sürdüremiyorum.

O zaman ayrılabileceğim bir ilişki değilse bu yapıcı olmanın tam zamanı.

Aslında bu yapıcılık da benim hep başka insanlarla kurup bir türlü kendimde yapamadığım bir şey.

Çünkü sizde eğer benim gibi kendini başkalarının tanımlamasıyla adlandıran, başkalarının gözüyle görmeye alışan ve o gözler sizi gördükçe kendini var eden birisiyseniz,

Yani siz de o kızsanız şunu çok iyi anlayacaksınız ki insanlar sizi görmediğinde ya da insanlar artık sizi olumlu görmediğinde kendi bakışlarınızla kalıyorsunuz.

O noktada size kim olduğunuzu hatırlatacak tek insan siz oluyorsunuz.

Aynanın karşısına geçip sen bunları bunları yaptın, hata olarak da başarı olarak da bunları yaptın diye radikal bir şekilde konuşmak gerekiyor.

Ama kendini şimdiye kadar hep başkalarının bakışlarıyla, atıflarıyla adlandıran biri işte o aynada yüzleşmeyi yapamıyor.

O yüzden o bütün başkalarıyla işleri iyi tutmak, böylelikle kendi küskünlüğümü, kendime olan kızgınlığımı, küskünlüğümü hatırlamamak konusunda yaptığım o yılların birikimi artık bir noktada alarm vermeye başladı ve işe yaramadığını fark ettim.

Değişiyorum ama artık bu değişimi biraz içe döndürüp kendimle de beyaz bayrak sallayıp bir ateşkes imzalamam gerektiğinin farkındayım.

Çünkü son dönemde sadece düşünceyle kendime ne kadar zarar verebildiğimi gördüm.

Mental problemlerde destek almanın sonuna kadar arkasındayım.

Ben de 3 senedir destek alıyorum.

Yarım senedir psikiyatrik destek alıyorum.

bununla çok normal bir şey olduğunu

her zaman söylüyorum çünkü

yani birçok insan

bunu söylemeye utanıyor

ya da bununla yüzleşmekten korkuyor

bir bölümde bunu da normalize edeceğiz

hep birlikte buna da hazır olun

istiyorum

onun dışında

bu

mental destekten şeye varacaktım

yani kendime o kadar

ruhen zarar verdim ki

gerçekten o Hoşçakal Kadar şarkısındaki hangi eczanede kahvaltı bir sabah seni unutturacak cümlesini

geçenlerde bir anda oha anladım oldum.

Gerçekten beynimdeki bazı şeyleri sırf ben kendimle ateşkes yapamadığım için

durdurmak adına, o ateşkesi benim yerime yapmak adına

sanki oraya bir elçi gönderilmişçesine

işte belli bir takım ilaçlarla aslında durdurmaya çalışıyorum.

Fonksiyonumu belki düşürmeye, yavaşlatmaya, uyuşturmaya teşvik ediyorum.

Ama gerçekten o ilacı her içtiğimde o söz kafamda yankılanıyor.

Hangi eczanede kahvaltı bir sabah bana seni unutturacak?

Çünkü unutmak istediğim, düşünmek istemediğim şeyler var.

Onları bırakıp hayatımın akışına devam edebileyim.

Ama ben böyle altımdan o su gürül gürül akıp giderken bir kayaya takılmış gibiyim.

debelenip duruyorum ve

hangi fazım, gerçekten hangi

eczanede kahvaltım bana bütün bunları unutturacak

çok merak ediyorum.

Ve kendime yaptığım şeylere de

çok üzülüyorum. Bu tabii ki

demek değil ki bütün mental problemler

insanın kendine yaptığı bir şeydir. Tabii ki böyle

söylemiyorum ama en azından benim şu an yaşadığım

biraz o noktada.

Yani böyle

stresten

kendimi

tanıyamaz olduğum

Böyle vücudum yaralarla kendini böyle bize zarar veriyorsun simay diye böyle bir göstermeye başladı.

Ve kendime aslında bütün kızgınlığım, mesela bunu da şu an fark ettim.

20 dakikadır konuşuyorum.

Klozet kapağını kapatmayan bir adam bana kendi kızgınlığımı hatırlattı.

Çünkü o klozet kapağını kapatmaya bile yeltenmezken benim kendi içimde kapattığım o kadar çok şey var ki

gerçekten benim burada esas öfkem kendimeymiş.

Bunu da hep birlikte öğrenmiş olduk.

Belki benim gibi hisseden birileri vardır ve ben onlara cevap anahtarını vermişimdir.

Ben bu bölümü de bitireceğim.

Çünkü kendim tek başıma konuştuğum bölümleri genelde böyle 20 dakika bandında tutmak bana böyle bir parkuru tamamlamak gibi geliyor.

Onu aşmamak gibi geliyor.

Hayatın hala içindeyiz.

Ben birazdan çamaşır asacağım.

Çünkü çamaşır makinem delicesine içindeki kirlileri sıkmaya başladı bile.

Yani çamaşır makinesi bile işini yapıyor.

Onu asacağım, sonra kendi içimdekileri yıkayacağım, sıkacağım ve asacağım.

Ama bu sefer sonlandırmak için değil, gerçekten kuruyup tekrar giyilebilir hale getirmek için.

İçimdeki bazı hislerin de sanırım yıkanma zamanı geldi.

O yüzden her zaman söylediğim gibi, umutsuzluğa alışmayın, yatağa küs girmeyin

ve içinizdeki hisleri yıkamadan önce renklerine göre ayırmayı sakın unutmayın.

Sizi seviyorum ve size bu şarkıyla feda ediyorum.

Eskidi masken eskidi şaka

Yıkılır gölgen yanar sayfa

Küçülür dünyan bozulur halka

Karar ülke benim sakın kalkma

Bu bir yansıma bu bir koca tantana

Kendini döndüğün yoğun frekansa

Geri dönme bakma arkana

Her yeni kardeşe yeni bir karmışa

Kendimi kendime sorsam ne derim

Ön yargıya boğulur bedenim

Bilemezdim oluru var mı

Her şeyi kızdır unutup nedeni

Sevgiyi anlamam çok zaman aldı

Geçmişim ruhumun gölgesi artık

Geleceğimse olumlu bir saklayamam içimdeki

Böyle olmasının nedeni var mı?

Duygular kaybolur içinde yaşamım

Salabilsem akacak hayat kalabilse

Zihnim yanımda

Uçakla değişimin kesilmez erişimin

İzleme yok yetilişimin hayatının bir parçası senin

Birer parçalarınla bütünleşir

Bir parçası senin

Diğerleriyle bütünleşir

Eskidi masken eskidi şaka

Yıkılır bölgen yanar sayfa

Üçülür dünyam bozulur halka

Karanlığı kefenim sakın kalkma

Bu bir yansıma bu bir koca tantana

Kendini döndür yo prekansa

Geri dönme bakma arkana

Her yeni kardeşe yeni bir karmaşa

Benden mi kaynaklı bu?

Bilincim kayboldu ruhum

Günlerce hafız oldum

Yanlış mı, doğru mu, sorguluk

Tüm günler hep aynı

İnsanlar çok farklı bir binden

İsterim yönlendikse

Mantık beni köşede beklese

Cesaretle diyecekse

Senelerce mutluluk hepsininle

Eskidi masken eskidi şaka

Yıkılır gölgen yanar sayfa

Üçülür dünyan bozulur afgas

Kalır kefenim sakın kalma

Bu ziyan sana bir koca tantana

Kendini gönderin yol frekansa

Geri dönme, bakma arkana

Her yeni kardeşe, yeni bir kardeşe

Eskidi masken, eskidi şaka

Sıkılır gözyen, yanar sayfa

Bütün dünya bozulur halka

Ey kefenim, sürpriz atma

Bu ziyan sana bir koca tantana

Kendini gönderin yol frekansa

Kansa geri dön git, atma arkana

Her yeni kaydaşı yine bir karşıya

Üskedim, üstgedişem

Üskedim, üstgedişem

Üskedim, üstgedişem

Üskedim, üstgedişem

Altyazı M.K.