en son ne zaman iyi ki doğdum dedin?

yani bir 6 ay yazmalık hemen sevgili yapmışsın sen de.

diyen o insanlara dönüşeceğim.

O erkeklere.

Siz biraz boşladın mı ya?

Sizi birazcık

görüldü de mi bıraktım acaba diye düşünüyorum.

Ama bazen en iyilerimizin

bile biraz dinlenmeye

ihtiyacı vardır.

Sen o kız değilmişsin. Hoş geldiniz. Biz yine

Kürkçü dükkanına tabii ki

geri döndük.

Benim bu podcaster hayatında

galiba en sevdiğim şey

tabii ki biraz mesafelenince

biraz ara verince ben de kendimi

çok suçlu hissediyorum ama

günün sonunda kendimi

tamam da sen hayatı konuşuyorsun.

Biraz da yaşamak

seni aslında podcast'tan

uzaklaştıran değil, konuşacak

konuları topladığın bir

saha araştırmasına itiyor.

Bu kaynağını hayattan alan

bir şeyse bölüm kaydetmediğin

zamanlarda da aslında

sepetini dolduruyor oluyorsun

diyebiliyorum kendime.

Ve bu sadece bir teselli değil.

çok büyük bir oranda da aslında

realite. Anlatacak

şeylerim birikti.

Çünkü hissettiğim, düşündüğüm

şeyler çok katmanlaşmaya başladı.

Yine ne konuşacağımı

bilmeden mikrofonun karşısına geçtim.

Ve evet,

her zamanki gibi yine yazmadan

aklıma gelen şeyleri sizinle paylaşıyor

olacağım. İstisnasız

podcast'e başladığımdan beri

her yıl doğum günümde

doğum günümü en azından ele alan

Ama öncesinde ama sonrasında bir bölüm kaydediyorum.

Bu belki ilk başta biraz daha tabii bunu konuşmak, bir yaş almak üzerine mikrofonun, bilgisayarın karşısına geçtiğim bölümlerde ama 27 yaşıma girdim dün.

Bu sefer çok daha yeni bir yaş almanın ne hissettirdiği üzerine konuşmak için aslında karşınıza geçmemiştim.

Fakat yine de galiba konu buraya mutlaka gelecek.

Konuşmadığımız süreçte bence biraz da mikrofondan ve sizden uzak kalmamın sebebi kendimi saklaması çok zor bir sırla sınıyor olmamdı.

Kısa süreliğine böyle 2-3 günlüğüne bir kaçamak İstanbul'a gidecektim bir sürpriz için.

ve hayatındaki her şeyi burada hiç tanımadığı insanlarla paylaşan biri olduğumu düşününce

yakın arkadaşlarımla, çevremle ne kadar her şeyi en ufak detayına kadar paylaştığımı tahmin edebiliyorsunuzdur.

Ve böyle bir şeyi bir sır olarak tutabilmek ve son ana kadar bozmamak hakikaten yaptığım en zor şeylerden bir tanesiydi.

Ve galiba olur da bunun heyecanı ağzımdan kaçar diye her ne kadar sonunda editleyen ben olsam da

Biraz olsun konuşmaktan uzak durdum.

Ha tabii bir de bunları anlatıyorum ama yakın zamanda başıma gelen şeylerden bir tanesi bir de aşık oldum.

Buna aslında biraz konuşulacağı bir bölüm olacak bu anlıyorum.

Şimdi kendi iç sesime biraz kulak veriyorum.

Bu konularda çok da yüzü gülmemiş bir insansanız çevrenizde artık sizin için en iyisini daha umutsuz bir taraftan dilemeye başlıyor.

Ay Allah'ım şu kızın yüzünü de bir güldür artık ya.

Bu da hadi fos çıkmasın falanı.

Yakın çevrenizde gerçekten görmeye başlıyorsunuz.

Belki çok heveslisiniz ve bu heves geçirdiğiniz 200 farklı hevesten daha farklı hissettiriyor.

Ama yine de çevrenizden sen yine de dikkat et olur mu?

Yine de temkinli olu duyuyorsunuz.

Bu tabii sahip olduğunuz heyecanı bazen baltalayabiliyor.

Arkadaşlarınızın, yakın çevrenizin sizinle ilgili endişesini anlıyorsunuz ama gerçekten o anda ihtiyaç duyduğunuz şey birinin size olabilecekleri hatırlatması mı?

Yoksa bir kere de bu roller coaster'da ellerinizi havaya kaldırıp sadece o düşüşü, o heyecanı hissetmek mi istiyorsunuz?

Yoksa ama sıkı tutun tamam mı?

Düğünü de duymak hakikaten o kadar hayat kurtarıcı mı?

Böyle bir sürü soru var.

ben nazara çok inanmam

ya da biraz inanırım

düşüneyim

evet biraz inanıyorum

ama şöyle

tabii ki de sizin mutluluğunuzla

herkes mutlu olmayacak

ya da bazı insanlar

kıskançlıkla gıpta etmeyi

imrenmeyi karıştıracak

belki de bazı insanlar hakikaten sizin hiç de mutlu

olmanızı istemeyecek

sizinle ilgili kötü dileklerde bulunacaklar

bilemiyoruz ama günün sonunda

bu her neyse

benim tamam da ben paylaşmak konuşmak istediğim şeylerden kendimi alıkoymalı mıyım soruma

evet Zimai birazcık geri durmalısın dememe neden olmadı.

Tabii ki ilişkilerimizden bazen başarılarımızdan kabul aldığımız bir işten okuldan beklediğimiz bir haberden

tam anlamıyla emin olmadan insanlarla paylaşmak istemiyoruz.

Ben burada nazardan ziyade sonuç her ne olursa olsun eğer hayal kırıklığı olacaksa bir de başkalarına açıklama yapma sancısıyla uğraşmak istemediğimiz için bir şeyleri son dakikaya kadar kendimize saklamayı öğüt edindiğimizi düşünüyorum.

Buna da hak veriyorum.

Hakikaten insan bazen bir şeyler tam olarak netleşmeden söylemek istemiyor, cings etmek istemiyor.

Ya da şimdi olmazsa insanlara da açıklama yapmak, ya o olmadı biliyor musun demek.

Aslında orada belki de telkin edilmesi ya da sırtının sıvazlanması gereken kendisiyken karşısındakine işlerin o kadar da kötü olmadığını inandırmaya çalışmak hakikaten çok zor bir şey.

ve bunu da yapmak istemeyişi nazar değmesin diye kısaltıp açıklayabiliyorsak ben buna çok okeyim.

Ama nazar benim galiba hayatımda çok öncelikli bir konsept hiçbir zaman olmadı.

Hatta insanları hayatımda olan her şeyi, bu yakın bir arkadaş, belki yeni bir flört, yeni bir haber, yeni bir başlangıç

bunları da çok hızlı bir şekilde hemen paylaşmaya çok meyilli bir insanım.

Ve bunun aslında o birileri duyarsa bu işler yolunda gitmeyebilirden ziyade tam tersi bir motivasyonla belki başkalarını da bu gerçekliğe şahit edersem o zaman hayatımdaki bu şey beni hayal kırıklığına uğratmaktan biraz daha çekinir düşüncesi.

örneğin biriyle yeni bir ilişkinin başındaysam

bu önceleri yaptığım bir şeydi farkında olmadan

yine tabii biraz terapiyle kendi üzerime düşünmelerimle

biraz karalamalarımla burada sizinle konuşmamla anlamlandırdığım bir şeydi ama

aslında insanları biraz da hayatımdaki o yeni insana yeni ilişkiye şahit durumuna getiriyordum

ve bu da aslında ister istemez hayatımdaki insana bir gözdağı veriyordu

artık sen sadece benim değil bu kadar insanın da gözünün önündesin.

Eğer beni üzersen, yarı yolda bırakırsan,

bu insanlara sadece ben değil sen de hesap vereceksin gibi.

Bu kadar tabii üzerine düşünülmüş, bu kadar planlanmış bir şey değil ama

hani içinde biraz da nasıl böyle gece vakti tenha bir sokaktan yürümektense

daha kalabalık bir yerde yürümeye daha aşina hissederiz.

En azından özellikle kadınlar orada aslında etrafımızdaki insanların tanıkların başımıza kötü bir şey geleceğinden bizi yüzde yüz korumayacağını bilsek de en azından birilerinin müdahale edebileceği ya da tanıklık edebileceği gerçeği maalesef ki biraz su serpiyor insanın içine.

Ben gerçek hayatta yani o dış dünyada yaşadığımız şeylerin birçoğunun birebir aynısının zaten kendi iç dünyamızda da olduğuna çok inandığım için böyle bir benzetme bana çok eşdeğer geldi.

Ve fark ettim ki aslında bırakın nazar değmesini ben biraz da çevremdekiler bilsin ki ben bir kere daha yarı yolda bırakılmayayım ya gibi bir inanç vardı aslında.

Tabii bu zamanla yıkıldı çünkü hayal kırıklıkları arttı. Ben belki artık hayatımı birisiyle paylaşmak ve birinin hayatımda olduğunda başkalarıyla paylaşmak konusunda daha çekimser bir insan olmaya başladım.

Ve bu beni bir yere kadar da korudu. Çünkü bir insanın hayatımda olduğunu ne kadar hızlı paylaşırsam yeri o kadar keskinleşir inancının aslında içten içe şimdiye kadar edindiğim, tırnaklarımla kazıdığım, kendi kendime inşa ettiğim birçok şeyi de çok azımsadığını fark ettim.

Ve baktığımda bu 27 yıllık hayatta en azından kendimi bildiğim ve hareketlerimle, tavırlarımla, evet bu simay dedirttiğim, kendimle demeye başladığım belki de son 20 yılda birçok şeyi inşa ettim.

Tabii ki bir noktaya kadar tıpkı bisikletin arkasındaki o dördüncü tekerler gibi ailem, çevrem, öğretmenlerim, okul hayatım yani hayatı onlar tarafından da öğrendiğim insanlar vardı ama bir yerden sonra artık pedalı siz çeviriyorsunuz, vitesi siz yükseltiyorsunuz ve yönünüzü de biraz siz çiziyorsunuz.

Ve kimsenin yolu kolay değil. Kimsenin çevirdiği pedal kaymak gibi akıp gitmiyor. Kimse öyle boşa düşüp de tamam buradan sonrası yokuş aşağı frenlere tutulsam yeter diyemiyor öyle kolay kolay.

ve soru artık hadi biri olsun da ben onu hemen paylaşayımdan ziyade

ya biri olur da bu hayat hakikaten bu insanla bu kadar hızlı paylaşılacak kadar

savunmasız korumaya ihtiyaç duymayan bir şey olabilir mi?

Yani insan bazen kendine de kepenk indirmek ister.

İnsan bazen çıkarken kendinin de kapılarını kilitleyip

en azından ertesi sabah geri döndüğünde oranın vandallığa uğramadığında

camının çerçevesinin indirilmediğini görmek, en azından huzurla uyumak ister.

Biz bence içinde yaşadığımız hayatı çok normalleştirdiğimiz, onu çok monoton bulduğumuz her köşesinde artık

neyin nasıl olduğunu bildiğimizden ötürü bazen ne kadar kıymetli ya da ne kadar efor gerektiren bir şey yaşadığımızı,

yarattığımızı unutuyoruz ve kitlemeye gerek duymuyoruz.

Ama kıymet değer sadece görünürde, pahada olacak şeyler değil.

Bazen insanın sadece gözünü açabildiği günlerin toplamı bile bir hayat demeye pekala yeterli olabiliyor.

Ve gerçekten bu hayat biriyle bu kadar hızlıca, bütün çıplaklığıyla paylaşmak için bu kadar aceleye getirilecek bir şey mi?

diye sormaya başlamıştım.

O yüzden de belki de istemeyerek de olsa ya da aynı motivasyonlu olmasa da

annemin o nazar değer biraz işleri ağırdan al mottosuna gelmiş bulundum.

ve bana iyi geldi.

Bir şeyleri kendime saklamanın

ona nazar değebileceği korkusundan değil de

onun tadını doya doya çıkartmak istememden kaynaklı olduğunu

hani böyle tıpkı çok hızlı bir şekilde yemek yerken bir anda

ay dur biraz yavaşlayayım ya hani atlı koşturmuyor

demek gibi

öyle bir farkındalık yaşamak gibi

yavaşlatarak, sindirerek

belki birilerine anlatarak anlamlandırmaktansa

önce kendi içimde konuşarak, kendi duygularımı biraz daha tahayyül etmeye çalışarak yaşamanın iyi olduğunu keşfettim.

Tabii bu aradan almaların sonucunda hakikaten nazar denilen şey varsa ve ondan da korunuyorsam ne mutlu ama

bir şeyleri ne kadar geç ya da erken paylaşmamızın onun ne kadar süreceğini, bu denli etkilediğini çok düşünmüyorum.

Ha tabii bazen işin içine terimleşmiş bazı şeyler girebiliyor. Bir anda böyle love bombingin içinde bulabiliyoruz kendimizi ya da yapıyoruz. Hemen böyle partnerimizi her yerde paylaşıyoruz ya da ne bileyim bilmiyorum yani insanları çok dahil ediyoruz falan.

oradaki motivasyon artık biraz bizim de kendi kendimize kalıp da düşünüp

ben acaba bunu neden yapıyorum sorusunu sormakla anlayabileceğimiz bir şey ama

günün sonunda bir şeyin ömrü eğer böyle dış faktörlerle ya da

daha sizin kendi içinizde olan mental süreçlerle ilgili değilse

siz onu erken paylaşmışsınız, geç paylaşmışsınız.

Ben bunlarla çok ilgili olduğunu düşünmüyorum.

Günün sonunda her şey bitebilir.

ama bence bazen bir şeylerin ne kadar süreceğine ya da bitip bitmeyeceğine olan odağımız o kadar keskinleşiyor ki

etraftaki hiçbir şeyi görmüyoruz.

Ne yaşadığımızı, neyin içinde olduğumuzu, ne hissettiğimizi görmüyoruz.

Sürekli bir güvence arıyoruz.

Mesela belki de partnerimizin bizi bırakmayacağına, terk etmeyeceğine emin olana kadar onu paylaşmayarak

kendi kendimize ilişkiyi sigortalıyoruz belki de.

şimdi ben bunu paylaşacağım ama buna değer olması lazım

beni öyle ortada bırakmaması lazım

bu fotoğrafı atmanın bir de silmesi var falan

bu mantığı çok iyi anlıyorum

çevremde de görüyorum

hakikaten anlıyorum

ama sen onu silsen de silmesen de

ya da hakikaten günün sonunda insanlar

ulan bu da bir aşkı bulamadı

ulan bu da onuncuya aynı teraneyi bize oynatıyor

bu da onuncuya başka bir insanı kendi hayatının aşkı zannediyor

ya da bu da işte şunu yapacağım edeceğim diyor

5. startup'ı

3. iş girişimi

Ulan bu da podcast yaptı, bu da influencer oldu, bu da vlog çekiyor.

Devamı gel.

Eee?

Günün sonunda hakikaten dış dünyadaki bir insanı biz ne kadar sohbetlerimize meze ediyoruz,

ne kadar onun neyi, ne kadar istikrarlı yapıp yapmadığını konuşuyoruz.

Kısacası ne kadar umrumuzda.

Ve biz bu insanların günün sonunda ne kadar umrunda olacağız.

Haliyle bu kadar geçici ve bu kadar silik bir hayatta

insanların ne düşüneceğinden bağımsız kendi içinizdeki bazı acelecilikler ve belki de geciktirmeler

aslında kendi başına çok kıymetli geliyor bana.

Ben de şimdi yeni bir ilişkinin içindeyim.

Onu sürekli paylaşmak, sürekli onunla ilgili konuşmak tabii ki istiyorum.

Çünkü kalp kırıklığını konuşmak, bunu paylaşmak, 20'li yaşların kaygılarını konuşmak,

bazı duyguları anlatmak şimdiye kadar bana sayısız ben de böyle hissediyorum mesajını getirdi.

Sizinle çok fazla şey konuştuk.

Belki bunu dinleyenler spesifik bir sohbetimizi birebir de hatırlayacak bile.

Şimdi ben kalp kırıklığımı anlattığımda bir nazardan korkmuyordum da

şimdi aşkı, sevgiyi, yeniden sevilmeyi, yeni bir heyecanı anlatırken mi nazardan korkacağım?

Bu bana iki yüzlüce geliyor.

Kalp kırıklıklarımı ya da üzüntülerimi anlattığımda paylaşmanın bu duyguyu biraz daha katlanılabilir kalacağına inandığım bir güruh varken karşımda neden bir mutluluğu da aynı şekilde onlarla paylaştığımda arttırmayayım ve bu kolektif bir şeye dönüşmesin ki?

Neden birileri ben de böyle hissediyorum demesin ya da neden birileri de evet Simay ben de buldum ama ben de çok korkuyorum kaybetmekten ya da hep sevmeyi aradım ama sevdikten sonra ne yapacağımı bilemiyorum demesin ki ya da neden birileri şimdiye kadar benim belki bu arayışlarımla kendinde bir şeylerin özdeşimini kurmuşken.

Sima'yı tamam artık galiba yuvadan uçtu.

Neden sıra bana da gelmiş olmasın ki demesin mesela.

O yüzden sizinle konuşuyorum.

O yüzden belki de girizgah diyebileceğim bu 10-15 dakika artık ne kadar oldu hiçbir fikrim yok.

Nazar diye bir şey yok diye kendi içimde aslında meşrulaştırmaya çalışıyorum ama

günün sonunda evet güzel bir duygu yaşıyorum ve bunu paylaşmak istiyorum.

27 hakikaten yaşlı geliyor bana.

27'den daha büyük dinleyicilerim olduğunu biliyorum ve burada bir ageism yapmıyorum ama benim hayatıma şimdiye kadar geldiğim en yaşlı yaş bu ve gerçekten 27'de kulağa biraz büyük geliyor hatta garip bir şekilde bana 30'dan daha büyük geliyor niye bilmiyorum.

Garip bir şekilde çok iyi duygularımın olduğu, sanki benim hayatımın böyle turning pointlerinden bir tanesi olacağına inandığım bir yaş.

Ve duyguların, düşüncelerin olan bir yılda bir insanın hayatı ne kadar değişebilirinde çok fazla sorgusunu bana daha ilk günden yaptırmış bir yaş.

Ben doğum günlerine önem veririm.

Çünkü ben genel olarak sevgiyi, sevilmeyi, bir insanın hayatta oluşunu, hayatınızda oluşunu takdir etmenin, bundan mutluluk duymanın her türlü ifadesine çok büyük bir özlem, çok büyük bir gıpta, çok büyük bir böyle heyecan duyarım.

Süreçlerinde Podcast BPT yanınızda.

Ve bunu da sürekli yaparım.

Sürekli insanlara onları ne kadar sevdiğimi, beni ne kadar mutlu ettiklerini ya da onlarla ne kadar gurur duyduğumu bir şekilde söylemeye çalışıyorum.

Çünkü çok iyi hissettiriyor.

Bu sadece ben bunu çok seviyorum, yaparsam benim de böyle bir muamele görmek istediğimi anlarlar gibi bir ters psikoloji değil.

Bana insanlara kıymetli hissettirmek de çok iyi hissettiriyor.

Ama özellikle doğum günlerini çok sevmemin bir sebebi de bazen hayatın koşturmacasında, telaşında hayatımızı, hayatta oluşumuzu, etrafımızdaki insanları bir durup takdir etmeyi tabii ki unutabiliyoruz.

Ve doğum günü bana böyle bir günlük bir tatil gibi geliyor.

Bir günlük, evet şimdi o bütün koşturmacanın yanında bence bir iyi ki doğdun mesajını da atmaya zamanın olabilir hatırlatması gibi geliyor.

O yüzden doğum günlerini çok seviyorum.

Çünkü hepimizin çok farklı hayatlar yaşasak da, çok farklı beklentilerimiz, çok farklı arka planlarımız ve çok farklı gidecek noktalarımız olsa da

hepimizin istisnasız ortaklaştığı tek bir şey var.

hiçbirimize bu dünyaya gelirken

gelmek istiyor musun diye sorulmadı

ve eğer bu noktaya kadar geldiysek

ve şu an bunu dinliyorsanız

ortaklaştığımız başka bir nokta daha var ki

şu an hepimiz hayattayız

ve istemeden

sorulmadan belki sorulsa cevap

evet çok istiyorum lütfen beni hemen dünyaya getirin olacak

ya da bilmiyorum ya kanka şimdi

ilke tapokeyde sonra vergiler falan giriyor işin içine

içine diyeceğiz belki bilmiyorum ama günün sonunda bir şu geldiğimiz noktada hayatta olmak bir de başta bunu tamamen irademiz dışı bir şekilde gerçekleştiriyor olmak ortaklaştığımız ve hayatta olduğumuz sürece ortaklaşacağımız yegane iki şey ve bu bana çok özel geliyor.

O yüzden evet belki de iyi ki doğdun ya hakikaten gerçekten iyi ki doğdun demek için spesifik bir güne ihtiyaç olmasa da

bunun doğan kişiden ziyade diğer insanlara söylemek için kaçınılmaz bir bahane olması benim daha çok hoşuma gidiyor.

Yine güzel Türkçemizin çok büyük kolaylaştırıcılarından bir tanesi, çok büyük romantizmlerinden bir tanesi de iyi ki doğdun kelimesi.

Bunun İngilizce'de bir karşılığı yok.

Happy birthday deyip geçiyorsun.

Mutlu yıllar kanka.

Doğum günün kutlu olsun.

Tamam.

İyi ki doğdun nerede?

Yani senin bu hayata gelişinden ötürü gerçekten mutluyum ya.

İyi ki doğdun.

Bir fark senin bu hayatta olman deme anlamına gelen bu iki kelimenin bir karşılığı yok İngilizce'de bildiğim kadarıyla varsa.

Lütfen söyleyin.

Bunu böyle çok kez açıkladım yabancı arkadaşlarıma işte.

I'm glad that you born demek.

İyi ki doğdun.

Vav falan diyorlar.

Baya romantik ya falan.

Evet ya da mesela birisi hapşurunca bilmiyorum fark ettiniz mi?

Çok yaşa dediğinizde aslında verebileceğiniz iki temel cevap vardır bu insanla olan yakınlığımıza göre.

Ya sen de gör dersin.

Evet ben tamam çok yaşayayım sen de gör.

Yani senin de uzun bir hayatın olsun temennisi.

Bir de hep birlikte vardır mesela.

Bana çok romantik gelir.

Ben çok yaşayayım ama hep birlikte.

Sen bunun içinde ol.

Sadece çok yaşama.

Benim o çok yaşamam dileğinde birlikte olalım demek gibi geliyor bana.

Ve o yüzden iyi ki doğdunun bende çok farklı bir yeri var.

Her ne kadar kendime artık doğum günü mesajı almak o kadar da elzem bir şey değil.

Ya da çok yakın bir arkadaşımın bile unuttuğu oldu.

Olabilir çünkü ben de baktığınızda herkesin doğum gününü net bir şekilde hatırladığım, hiç düşünmeden çat diye söyleyebileceğim çok insan yok.

En yakın arkadaşımın doğum gününü bazen teyit etmem gerekiyor.

Tarihin yaklaştığını hissedip böyle bir telefonumu falan kontrol ediyorum.

Unutulabiliyor o yüzden.

O yüzden hiç bunlara hakikaten gönül kırgınlığı yaşamıyorum.

Ama bugün Zeki bana çok güzel bir şey söyledi.

Simay bu sürekli hatırlaması zor bir şeydir muhtemelen ama en azından doğum günlerinde tanıması ve arkadaş olması ne kadar güzel biri olduğunu hatırla.

İşte doğum günlerinin bize sunduğu fırsat tam olarak bu.

Çünkü bu her gün hatırlaması çok zor bir şey.

Hayatın bize her Allah'ın günü, Allah kahretsin şu dünyaya geldiğim güne dedirtebileceği o kadar fazla şey yaşıyoruz ki.

İşte arada bir bindiğimiz vapurda ya da radyoda Spotify'da denk gelen uzun süredir dinlemediğimiz bir şarkıda bir arkadaşla atılan kahkahada ya da şöyle uzun bir günün sonrası yatağa ayaklarımızı uzattığımızda belki hayat yaşamaya değer diyoruz ya da bazen demeye bile enerjimiz olmuyor şöyle hissedip geçiyoruz ama

bunun dışında hayat ona lanet edeceğimiz çok fazla şey yaşatıyor maalesef.

Sürekli kötü şeylere maruz kalıyoruz ve artık iyi ya şükür benim başıma gelmedi bile diyebilecek bir noktada olamıyoruz artık.

Hep şeydeyiz peki benim sıram ne zaman gelecek?

Bu rezalet döngüde ben ne zaman yara alacağım sorusu daha büyük bir yer kaplamaya başlıyor hayatımızda.

O yüzden yaş aldıkça doğum günü kutlamalarının önemi bende azalsa da iyi ki doğdun iyi ki varsın cümlesine duyduğum ihtiyaç da bir o kadar arttı.

Ve bunu da aslında bugün fark etmiş oldum.

Ve tabii ki de her farkındalığımda olduğu gibi bunu da burada konuşmak istedim.

27 yaşıma girerken daha doğrusu yeni bir yaşa girerken herhalde abartısız son 6 yılda ilk defa aşk dilemedim.

Ve bu çok garip bir duygu.

Resmen dileğimden tasarruf etmek istedim.

Bir dakika aşk dilememe gerek yok.

Onu buldum.

Bulduğumu hissediyorum.

Mutluluk dileyeceğim.

Ama baya da mutluyum.

hani mutluluk her zaman

dilenmesi her zaman böyle

stokta tutulması gereken insanın

mümkünse kilerine birazcık böyle

depolamak isteyeceği bir şey olsa da

sağlık

stabil bir hayat, sevdiklerimle bir arada

olmak gibi o mutluluğu

daha uzun süre tutacak, o aşkı

daha uzun ömürlü kılacak

daha uzun bir ömre yayılabilecek

bir dileği dilemek bana galiba

uzun bir süre sonra ilk defa nasip oldu ve

çok mutlu oldum. Yeni yaşıma

girdiğimde çok sarhoştum hakikaten

ama böyle bir anda arkadaşlarım elinde pastayla karşıma çıkınca hiç tereddüt bile etmeden bir anda üfleyiverdim bunları.

Çünkü neyi dileyeceğimi çok iyi bilmesem de neyi dilememe artık gerek kalmadığını bilmenin dayanılmaz bir hafifliğini yaşadım ilk defa ve

bu benim için gerçekten hayatta olduğumun bilincine vardığımdan bu yana geçirdiğim en zor yaşlardan biri olan 26'ya çok yakışır bir sondu.

Tamam of yani yine gönül koymadan, küsmeden, kavga etmeden bir yaşı bitirebildin.

Burnundan getirdi ama sana bitmesine ramak kala peçete de uzattı dediğim bir yaştı 26.

Ve şimdi 27 ve çok heyecanlıyım, çok keyifliyim, çok daha ahesteyim.

Evimizin hayatta istediği en çok istediği bu olursa çok düzlüğe çıkacağım dediği şeyler var ve o düzlüğe çıkana kadar diğer her şeyi siktir ettiği bokun püsürün içinde boğulmaya devam ettiği anlar zamanlar ortamlar var.

mesela en basitinden bazen içinde bulunduğumuz evi yuvayı bile temizlemek için iyice pislenmesini bekliyoruz

çünkü efor sarf edeceksin ve çok da yorulmak istemiyorsun

tek seferde her şeyi yapmak istiyorsun

ya da belki de iyice pislendikten sonra onu tertemiz görmenin

bambaşka bir hazlı var ve onu yaşamak istiyorsun

bazen işte saçın iyice yağlanana kadar duş almıyorsun

bazen pijamalarını değiştirmek için

dur ya iki gün daha bunları giyeyim

zaten nevresimleri de değiştireceğim

diye bir kendince

pis bir ertelemenin içine giriyorsun

nasılsa kimse görmüyor diyorsun

ojelerini çıkartmak için

kalan dokuz tanesinin de

soyulup böyle

heba olmasını artık sefil olmasını

bekliyorsun hepimiz yapıyoruz bunu

çöp bazen kokana kadar çıkartmıyorsun

o kadar fazla örneği var ki hayatımızda

bazen o belki

ben onu çıkartmadan gider. Belki

o beni kurtarır diye. Bazı ilişkileri bitirmiyorsun.

Hepimiz yapmıyor muyuz bunu?

O yüzden hepimizin hayatta

ulan şu bir olsun da

kalan her şey zaten yoluna girecek dediği

şeyler var. Şimdi ben tabii

yirmilerimin ikinci yarısındayım.

Ve otuzlarıma çok daha yakınım.

Ve çevremdeki birçok insan

çok benzer hayat kaygıları

içinde. İşte iş bulabilecek miyim?

Okul bitti ne yapacağım? Ya da okul bitmek

üzere ne yapacağım? Falan.

ve herkes bir şey arıyor.

İlişki arıyor, ev arıyor, iş arıyor, staj arıyor,

ah hediye tarıyor ama bir şey arıyor

ve aradığımız şeyler hakikaten çok kolay bulunabilen şeyler değil.

O yüzden yoruyor, bir şey arıyorsun ama kalan her şey ona bağlı.

Tamam aşkı da arıyorum, iş de arıyorum

ama işi bulmadan, iki para kazanmadan çıkıp nasıl sosyalleşeceğim,

aşkı bulsam nasıl sürdüreceğim gibi kaygılar doğuyor.

Hayatımız aslında hepimizin o ilk taşta farklı bir şeyin yazdığı bir dominoya benziyor.

Ve o ilk taş sizde hangi renk, hangi sayı, hangi şekil olursa olsun o bulunduğunda kalan her şey

sanki tık tık tık böyle birbiri ardına çorap söküğü gibi dökülecek.

O ilk kurşunu atan şeyi bulmak evet çok kolay değil.

ama bence onu biraz minimalize etmek

ulan

hakikaten bir tanesini çözdüğümde de

hepsi de çorap söküğü gibi gelecek

ne var ki lan

bir tane şey hayatımda şimdiye kadar

birden fazla üstelik

benim istemediğim sorumluluğu

bir şekilde hallettim ya

şimdi kendi istediğim ve arkasından

daha çok istediğim şeylerin

gelişini müjdeleyecek o şeyi bulmam

bir tane ya

bir an bulursun

ve arkası gelir bulmazsın ve aramaya devam edersin şeklinde onu güzellemek küçümsemek hatta bana iyi geliyor bütün yapmam gereken şeyleri kendime sıralayıp da daha büyük bir işkence haline getirmektense sırasıyla gitmeyi bilmek

kendime bugün yapmam gereken şeyler listesi kurduğumda üstünü çizemediklerimin yasını tutup kendime yüklenmektense

ulan 10 tane şeyin 5'ini yapmışsın sana helal olsun demeyi becermek çok zordu.

Ama gerçekten çok iyileştirici.

O yüzden bunu söylemesem sizden çok kolaylaştırıcı bir hayat sırrını saklıyormuş gibi hissedecektim.

Tabii bu iyimsarlık aşık olunca ve çok büyük bir şükür sebebidir ki aynı insan da bana aşık olunca elbette kolaylaştı ama kimse de çıkıp bana diyemez ki tabii Simah sevince sevilince bunları söylemek çok kolay.

Hayır işte bunu kimseye dedirtmem ama biliyorum ki siz de demezsiniz.

Çünkü burada anlattığım, yaşadığım, hissettiğim, hayal kırıklığına uğradığım her şeyi düşününce baktığımızda ben de aslında yıllardır kendimi sağlıklı bir ilişkinin içerisinde severken ve sevilirken hayal ediyorum.

Ve birkaç ayda yıllardır mücadelesini verdiğim ve zorluğunu hissettiğim belki de hatta yara izlerini üstümde taşıdığım savaşın, bütün o bulutunun, yarattığı o sisin, tozun, toprağın bir anda yok olması, bir anda her şeyin daha berraklaşması bana çok büyük bir aydınlanma verdi.

istediğin şey olduğunda

ulan bunu elde edene kadar da ne kadar yoruldum demiyorsun

bulduğun anda artık o akış seni

ve o zamana kadar da üzerinde taşıdığın bütün kiri pası

sanki üstünden gerçekten yıkayıp götürüyor

ve felsefe çok bilmesem de

belki de en içselleştirebildiğim şey devreye gidiyor

çok şükür ki aynı nehirde iki kere yıkanmıyoruz

haliyle bir kere üstümüzden geçip de o bütün tozu toprağı savaşın izlerine alıp götüren su bir daha üstümüzden geçmiyor oluyor ve artık buradan sonrası hep temiz bir su kaynağı akmaya devam ettikçe.

tabii ki burada hayatımdaki insanın çok büyük bir etkisi var ama bir yandan da o sağlıklılığın

o lan ben deli değilmişim ya sadece aynı dili konuştuğum bir insan yokmuş

halbuki anlattığım şeyler zaten anlaşılırmış sadece doğru yerde ve bu lisanın konuşulduğu kimselerce

anlaşılabilecek bir şeymiş demek o yıllardır mücadelesini verdiğim şeyin bütün ağırlığını alıp götürdü

ve bu çok çok güzel bir şey.

O yüzden galiba 27'ye girerken

beni nelerin beklediğini de hiç bilmezken

bu ana kadar bana öğretilen

belki kafama böyle vura vura

hayatın öğrettiği şeylerden bir tanesi

iyi ki de bu.

O yüzden ben de bugün yeni yaşıma hürmeten

sizlerle paylaşmak istedim ki

aradığınız şey her neyse

elbette kendi zorluklarıyla

kendi içindeki tümseklerle ve mücadelelerle gelecek.

Çok istediğiniz bir işte siz de offlayacaksınız.

Çok istediğiniz bir ilişkide siz de tartışacaksınız.

Çok istediğiniz bir kıyafeti alacaksınız ve lekelenecek.

Belki giymeyi unutacaksınız.

Çok iyi temizlediğiniz eviniz, odanız yine kirlenecek.

Yine temizleyeceksiniz.

Ama o geldiğinde, sizi bulduğunda ya da siz onu bulduğunuzda

bir şekilde elde ettiğinizde

onu ne kadar uzun süredir aradığınız

Sadece bir cümleye indirgelecek.

Ben bunu çok bekledim.

Ve onu elde ettikten sonra geriye sadece yaşaması kalacak.

Ve bence bu hiçbirimizin bilmediği bir şey.

Sen o kız değil misin bu bölümü, benim de 27'min ilk bölümü böylece bitti.

Bundan sonrasında beni nelerin beklediğini çok merak ediyorum.

Sağlıklı bir ilişki nedir?

sağlıksız ilişkiler yaşayarak

deneyimlediğim bir noktada hayatımın

yeni bir bölümüne yeni bir yaşına

aşık olarak girmek

benim için çok güzel bir hediyeydi

ilk kez kim kutlar

kim hatırlar kim unuturdan

ziyade sadece

sevdiğim bir insanla

ve belki de iyi ki doğduğumu

başkalarından duymaktan ziyade

kendime söyleyebilecek bir anda

kendimi bulmak bana çok iyi hissettirdi

iyi ki doğdum gerçekten

ve bunu sadece aşkı

bulduğumu hissedişimle değil, şimdiye kadar bulduğumu sandığım, bulamadığım, başarısız olduğum birçok ilişki içinde, birçok arkadaşlıkta da,

reddedildiğim birçok iş, birçok başvuru, olmak isteyip olamadığım birçok yer dahil olmak üzere söylüyorum.

İyi ki doğdum, iyi ki bana hiç sorulmamış bir şekilde geldiğim bu hayatta kendi tercihlerimin beni getirdiği yerlerde bulundum.

Bunu daha önce de söylemiştim ama tekrar etmek için bence güzel bir bitiriş olacak.

İnsan gerçekten kendi seçtiği yollarda yorulmaktan o kadar da gocunmuyor.

Her zaman umuyorum ki ama yorulacağınız ama dinleneceğiniz günün sonunda sizi ne bekliyorsa beklesin.

Gideceğiniz her yolda kendi hür iradeniz her zaman en büyük motivasyonunuz olur.

Siz de iyi ki doğdunuz.

Hatırlaması zor ama eğer bunu duymaya ihtiyacınız varsa bu bölümün son dakikalarını her zaman dinleyebilirsiniz.

Ben bunu sizin için söylüyor olacağım.

Umutsuzluğa alışmayın, yatağa küs girmeyin.

22 yaşında tanıdığınız o kızın 27 olması da sadece benim değil sizin de aslında ne kadar yaşlandığınızı gösteriyor bence.

Hangi gün olursa olsun doğum gününüz kutlu olsun be.

Vallahi.