
Arkadaşlığın turşusu kurulurmuş, ve hatta evi en çok özlediğin anda kilerde unutulan o son kavanoz gibi seni hiç ummadığın anda bulurmuş. Gurbetin tadı tuzu, biraz da yalnız sofrana bir gün kimi misafir edeceğin galiba. Canım dostum Sıla ile Crema’da bir bankta günü batırdık. Geri döneceğin bir yer varsa, gitmek ne büyük ayrıcalık.Küçük bi banka sığışırım diyosanız hoş geldiniz. Hepinize kadar yerimiz var.
Transkript
Herkese merhaba.
Herkese merhaba.
Herkese merhaba.
Arkadaşım.
Şimdi böyle bir durum var.
Tek bir mikrofonum olduğu için benim.
Daha sponsorum falan olmadığı için.
Böyle birbirimizi bölmeden.
Böyleli konuşacağız.
Sen o kız değil misin??
Hoşgeldiniz
Bugün sevgili Sıla ile birlikte
Kremadayız
Hoşgeldin Simaycım
Sen de hoşgeldin Sıla'cım
Sıla benim galiba bu
Zaman zaman anlattığım
Ve haberinizin olduğu
O korkulu Kuzey İtalya
Hayatımda galiba
Bana renk katan
Beni birazcık da olsa
Hani o üzerimdeki buzu atan
İnsanlardan bir tanesi ki
keza gerçekten buraya çok korkularımla
geldim. Şu an İtalya
durmamın sebebi oturum
yeniletiyor olmam. Beni bu kadar uzaktan
izliyor olmanızda hiçbir markanın bana
sponsor olmaması.
Ve şu an Crema'dayız.
Call me by your name'in çekildiği
yerdeyiz. Ben oturum
yeniletme işleri için vesaire geldim
ve gerçekten bürokrasisinden çok
korkarak geldim. Yani ağlayacağıma,
üzüleceğime, stresleneceğime çok eminken
iki gündür beni gülmekten
ağlatıyorsun. Sen ve kameranın arkasındaki
kahramanımız Nuray.
Duymuyorlar.
Biz bugün Sıla ile aslında
herhangi bir sohbetimizi yapacağız ve ben yine de
keyif alacaklarını düşünüyorum.
Ama her şeyden önce sen kimsin
dinleyicilerimiz bir bilsin isterim.
Ve sonra da seninle
her zamanki sohbetimizi etmek için sabırsızlanıyorum.
Uzatıyorum
mikrofonumu.
Tekrardan Güzide şehrimiz.
Kremaya hoş geldin öncelikle Simay'cım.
Ben kimim?
Adımı biliyorsunuz şu an.
Hikayemi de anlatayım mı?
Ben Sıla.
21 Aralık'ta 27 yaşına gireceğim.
Hemen doğum günü haberleri.
Şu anda hali hazırda koçluk, diyalog fasilitasyon, öğretmenlik, çeşitli işler yaptığım bir dönemdeyim.
Yani öyle bir soru sordun ki aslında kimsin dedin ya neyi anlatacağımı pek bilemedim.
Sen neyi merak ediyorsun? Neyi anlatayım? Kim oldu? Hangi kısmımı anlatayım?
Bence sen full time bir yaşayıcısın.
Full time bir enerji kaynağısın.
Ya tabii ki insanın bunu kendisi yaşarken deneyimlemesi o kadar kolay olmuyor.
Yani bu senin günlük rutininse, senin için insanları güldürmek işlem bile değilse
aslında ne kadar hayat dolu olduğun, ne kadar mutluluk, neşe saçlığın falan bunlar çok insanın kendisinin kolay kolay fark ettiği şeyler değil.
Sen aslında bir sürü şey yapıyorsun evet ama ben bugün seni buraya daha benim arkadaşım olansılı olarak çağırmamın sebebi
biraz da bu Avrupa'nın ne kadar ütopik görülen ve ne kadar masalsılaştırılan böyle sanki bir peri masalı gibi
Sanki buraya gelince her şey geçiyormuş ve çok yoluna giriyormuş gibi hissettirilen tarafının aslında gerçek yüzünü gören ve bunu çok uzun süredir yaşayan, buranın artık lokal bir insanı haline gelmiş birisi olarak da seninle dertleşelim, konuşalım istiyorum.
Çünkü ben gerçekten biraz artık tahammül sınırlarım zorlanarak Türkiye'ye döndüm.
Ve bunu kameranın dışındaki zamanlarda da konuştuk ama
Türkiye'ye geri dönmenin biraz başarısızlık olarak algılandığı zamanlardan geçiyoruz ama
senin için burada olmak ne?
Sen ne noktada kendim evet ben buradayım artık bir şeyleri başardım dedin mi?
Bu denilebilen bir şey mi?
Senin hikayeni duymak istiyorum ben.
Güzel soru için teşekkür ederim Simay'cığım.
Her gün her soruda böyle yapamayız ama.
Ana haber bülteni gibi.
Ne yapacağımı da şaşırdım yani.
Aslında dediğin şey çok güzel bir konu.
Bahsettiğin konu.
Çünkü ben şöyle bahsedeyim.
Ben çok kime konuşayım?
Sana mı konuşayım?
Oraya mı konuşayım?
Oraya zaten çok zor görecek bizi.
Tamam.
Siz şey yaparsınız.
Ben çok sosyal, dışa dönük birisi olarak kendimi tanımlıyorum.
Aslında belli bir süreye kadar da gerçekten sadece ekstravert olduğumu düşünerek buraya gelmeden önce tabii böyle bir karakterden göçle birlikte daha izole olmuş belki de bir hayata geçtim.
ve tabii ki de bu birçok açıdan insanı birazcık destabilize eden bir şey.
Çünkü beklemiyorsun, bir yerden bir yeri yer değiştirmek, bir ülkeyi değiştirmek, bir okula başlamak, okumak vs.
Bunlar daha tahmin edilebilir şeyler aslında bir göç sürecinde ama daha farklı duygusal kısımlarına ben de tahmin etmiyordum.
Ve bunu çok uzun bir süre buradaki bu izolasyonu belki yani en basitten aslında bir şehirde gidip oturup esnafıyla muhabbet ettiğin ya da işte seni tanıyan sen mi geldin hoş geldin hissiyatını o aidiyeti hissedene kadar bir böyle havada sallandığın bir dönem oluyor burada.
Ve ben bunu çok uzun süre boyunca, şimdi 5 yıl falan olacak buraya geleli, karakter değiştirdim gibi düşündüm.
Çünkü 21 yaşımda buraya geldim. Şu anda 27 yaşına gireceğim.
Çünkü bu bir yandan da aslında hem gençlikten, o ergenlikten, adulting'e geçtiğim bir döneme de denk geldiği için
Allah Allah ben artık sosyal birisi değilim herhalde.
Hani ben huy değiştirdim ve böyle biriyim diye zannederken aslında öyle olmadığını fark ettim.
Yani gerçekten bir kafeye, bir bakışa, bir sana karşıdan gelirken selam veren bir bakışa bakıyormuş.
Bunun sebebinin ben olmadığını anlamam.
Yani aslında çok küçük şeylerin içinde o aidiyeti buluyorsun.
Bazen de o aidiyeti sen yaratıyorsun.
Bana eğer soruyorsan hani senin için ne diye dersen.
Bence hem çok zor, kesinlikle çok zor bu arada.
Hani hiçbir şekilde kolaylık yok. Dediğin gibi bürokrasi olsun daha böyle günlük hayatta belki fark etmediğimiz ya da işte birazcık daha geriye attığımız ya tamam bu Türkiye'de de olurdu diyebileceğimiz belki çok küçük şeyler bile aslında insana etkileyen şeyler.
Bunun için de tabii ki bürokrasi de dahil.
Ama bir süre sonra biz de dışlanıyoruz.
Tabii ki bunu yapan var.
Dediğim gibi orası ayrı bir konu ama ait değilim hissiyle.
Belki kendimizi bir tık daha dışarıya da itebiliyoruz diye düşünmeye başladım.
Çünkü ben de huyum olmayan şekilde sosyal çevrelerden daha geri durduğumu fark ettim.
Mesela ilk başlarda kabul edilmeyeceğim öngörüsüyle birlikte.
İşte tamam zaten çünkü burada da genellikle hani benim yaşadığım yerde özellikle international gruplardan çok daha lokal gruplar var.
İşte İtalyanca konuşanlar vesaire.
Kendimi geri tutuyordum huy olmayarak.
O duvarı kırdığım zaman yani şöyle ya tamam düzgün konuşmuyorsam karşı taraf beni anlamaya çalışsın.
Ben kendim olarak yani aslında özümde buradaki kimliğimle değil ama orada yani daha önce Türkiye'de kendim için oluşturdum ve bana ait olduğunu bildiğim şeyleri buraya tekrar taşımaya transfer etmeye başladığım zaman bir şeyler değişmeye başladı.
başladı. Birazcık da
aslında farklı
olmayı kötü görerek
ya da farklı olmak
başkalarının gözünde bazı insanların
gözünde kötü diye ya da
farklı olmak işte onlara göre
ya sen buralı değilsin
farklısın diye benim gözümde farklı
olmak kötü bir şey değil ki. Benim gözümde farklı
olmak muhteşem
bir şey, müthiş bir şey.
O zaman ben ona müthiş bir şeymiş gibi
davranacağım ve
karşı taraf müthiş gibi düşünmüyorsa
doğru mu gidiyor bu cümle?
O zaman
onun problemidir.
Hani şey, bunu sen
daha iyi bilirsin tabii. Hani
bu benim çok sevdiğim bir hayat felsefesi.
Şey kısımlar
bir yana gerçek problemler bir yana
onlar çok göze görülür problemler.
Göze görülmeyen
kısımda
hiçbir şeyi personal almamak.
Şöyle.
Yani karşı tarafın işte az önce dediğim örnekten karşı taraf beni farklıyım diye beni merak etmek yerine benden bir şey öğrenmek yerine
aa bu kız buraya da gelmiş ne yapıyor benim memleketimde, onun hayatı nedir ben ondan ne öğrenirim.
Çünkü ben böyle yaklaşıyorum insanlara.
Farklı gördüğüme daha çok çekiliyorum bu sebeple.
O onu demiyorsa benimle ilgisi yok onunla ilgisi var.
Bu perspektife geçtiğim zaman bir şeyler bir tık kolaylaşmaya başladı benim için ama bürokrasi değil.
Bir de şimdi mesela ben dün geldim. Zaten senin o yaşadığın heyecanı az çok anlayabiliyorum. Arkadaşların geliyor ve Sıla aslında Soresina dediğimiz gerçekten görecek küçük ve anlattığı kadarıyla benim gerçekten çitlerden atlayarak tuvalete akşam elimizde mumla gideceğimizi zannettiğim bir köyde yaşadığını iddia ediyordu.
Soresina diye küçük bir kasabada yaşıyorsun aslında.
Ve ben oraya gelen 14.
14. Türküm.
Çünkü Sıla şimdiye kadar kendini saymamış.
Sıla ile birlikte tam 14 Türkiye'li vatandaş Soresina'ya ayak basmış oldu.
Bizim bildiğimiz kadarıyla bir eksilir bir artar.
Çok gideceğini sanmıyorum.
Ve yani bu zaten evet bizim biraz kanımızda var.
Yani o misafirperverlik, o çarşafların değişmesi, o deterjan yumuşatıcı kokusu falan ama bir de gerçekten insan hayatının ne kadar büyük bir kısmının ancak birileriyle paylaştığında lezzetli ve kıymete değer olduğunu da sanki böyle öğreniyor.
Yani ben tabii ki hepimiz onu yaşadık. Avrupa'ya ayak bastığında maalesef şöyle bir tarafı var.
Ben senin de yaşadığına neredeyse eminim. Spesifik konuşmamış olsak da.
İçtiğin bir şeyin, yediğin bir şeyin ne kadar daha uygun olduğu, gece eve kaçta döndüğünün ne kadar daha az güvensiz hissettirdiğin,
ne kadar daha kendinden emin olduğun gibi bütün bu kendi kültüründe ve maalesef yaşadığın topraklarda bulamadığın şeyleri
bir başkasının ülkesinde bulduğunda benim hep aklıma buna sevinmektense buna sahip olamayan ve geride bıraktığım insanlar geliyordu ve kendimi bir yerde hep suçlu hissediyordum.
O yüzden de nasıl desem herhalde insanların en çok Avrupa'ya çıktığında ki Avrupa'nın balon olduğunu kesinlikle düşünüyorum.
Türkiye'den bir şekilde çıktığında
bunu deneyimlemesinden
de ziyade galiba en çok istediğim
şey aslında birbirimize tutunmanın
bir arada olmanın ne kadar
paha biçilemez bir şey oldu. Ya bunu da şöyle
bir yerden söylemiyorum. Avrupa balon
ya çıkmayın falan gibi bir yerden
söylemiyorum. İnsan tabii ki ister
yani. Hani insan ister ki çıkayım ki benim
hayatta en sevdiğim şey dışarı
kendi konfor alanımdan çıkmaktır. Çünkü
dönmeyi çok severim. İnsanın dönebilecek
bir yeri olması
what a privilege yani.
Ama bunu çok kaçırıyormuşuz.
Yani ben gerçekten şey kafasına girdim.
Ya şu döküman, evrak, bürokrasi işleri olmasa da 5 gün Sıla'nın kanepesinde uyuyup kafayı resetleyip dönsem falan.
Senin arkadaşlıklar noktasında nasıl değiştirdin hayatını?
Çünkü çok sosyal bir insansın.
Ve totalde 14 kişinin ayak bastığı, Türk olarak, Türkiye'li olarak ayak bastığı bir köyde yaşıyorsun.
Nasıl bir his bu shifting?
Ki Ankara'da okumuş, görece çok sosyal bir hayat yaşamış birisin.
Güzel bir nokta yine.
Çok atış nokta bir.
Soru.
Neden?
Bu benim için özellikle bak bu kadar küçük bir yerde yaşamak benim için sosyalliği çok özel bir yere taşıdı.
Dedin ya az önce mesela arkadaşlarımın gelmesi ne kadar heyecanla bekliyorum.
Bu arada çok şükran duyuyorum.
Çünkü yani kimsenin duymadığı bir yerde yaşamama rağmen arkadaşlarım beni görmek için benim yanıma kadar geliyorlar.
Bak bu hiç yani hiçliğin ortasındaki bu yere.
O yüzden bu beni bir kere arkadaşlıklarımı daha farklı bir şekilde düşündürdü.
Yani böyle bir özel kıldı.
Ben de onlar geldiğinde daha özenli, daha intentional yani böyle araya İngilizce karıştırıyorum.
Böyle oluyor burada ya.
aklıma gelmedi
aynen ne diyor
daha
niyetli
intentional'ı çevir
yani gerçekten daha
özenlediğim öyle açıklayayım
öyle bir yere getirdi mesela
mesela şimdi biliyorum ki siz
geleceksiniz ben lahana turşumu ona göre
kurdum mesela yani zamanı
denk getirmek için anladın mı
bu benim için bir özendir
bir o bekleyişin
güzelliğidir mesela. Bu
hoşuma giden bir şey.
Sen aslında dostluğun turşusunu
kurdun orada.
Doğru.
Doğru. Baba oluyorum
falan şey tarzı.
Öyle bir yaklaştım ki.
Böyle güzel bir
noktaya getirdi. Şimdi
ben
buraya gelmeden önce ekstra bir sosyalliğim
vardı evet ama mesela şöyle bir
ya ben kendi
göç yolculuğumu anlatacak olursam
öyle bir yerden senin sonra şeye geleceğim
başarı dediğin noktaya geleceğim.
Neden alakası yok diye.
Ben
kendi iç dönüşümüm olarak görüyorum.
Benim pek tabii ki de dışarıda
yaşanılan şeyler var ama ben olayları asıl
içimde yaşadım. Nasıl?
Çok sosyalim. Sürekli dışarıdayım.
İçime hiç dönmüyorum ama. Kendime
bir kere bile sormuyorum. Nasılım?
Neyim? Bilmem neyim. Hani
kendimle bir bağlantım yok.
Bu sefer öyle bir ekstremden, böyle
bir ekstreme gelmek, izolasyon
hani
biliyorsun yani çok fazla burada hani
Türk insan yok, Türkiye'den gelen
insan yok. O kadar konfor alanı olabilecek
bir alan. Öyle bir izolasyona
düşmüş oldum. Özellikle buraya
taşındığım ilk sene içinde.
Bu sefer insan daha
kendinde derine gitmeye başladı. En azından
bende böyle gerçekleşti. Bu sefer
kendimi de tanımaya başladım ve
ilk defa kendimle
arkadaş oldum. Böyle bir
hediye vermiş oldu bana. Yani
kötü görünenin altında bana böyle bir hediye çıkmış oldu bu göç hikayesinden.
E tabii bunu yapmış olunca bu sefer o öbür ekstremden bu ekstreme gelene kadar
ben de daha dengeli bir yere varmış oldum.
E bu sefer arkadaşlıklar mesela işte ben de çok sık Türkiye'ye gidip geliyorum bildiğim gibi.
Yani işte 6 ay buradaysam en az 3-4 ayı da Türkiye'de geçiriyorum gibi.
O dönüş heyecanını gerçekten anlatamam.
Ve döndüğümde ki nasıl diyeyim aileme, arkadaşlarıma, oradaki yaşantıma nasıl daha şükranla, daha özenle baktığım bir noktadayım.
Gerçekten.
Burada olmayanı orada buldum, orada olmayanı burada buldum.
Ama ikisi için de çok mutlu oldum.
Hem orada olmaktan çok mutluyum.
Oradayken niye buradayım deyip buradayken niye oradayım demek değil bence.
Ama bu yüzden de zaten bir başarı değil.
Kalmak da bir başarı değil, dönmek de bir başarı değil.
Kalmak nasıl başarı olur?
Kalmak insan kendisinin, kendi istiyorsa, kendisini iyi hissediyorsa.
Burada ben çok kötü bir zaman geçiriyorum, kalmak istemiyorum.
Sırf el alem işte ya niye işte kalmadın ya, işte Türkiye'ye dönülür mü ya falan filan yapıyor diye kalmam.
Niye kalmam?
Ben burada kötü hissettiğim an yoluma bakarım yani.
O yüzden bu zorlamaktır. Bu kendi bedenini de mentalini de zorlamaktır bana kalırsa.
Dönmek de çok benzer bir noktada.
Yani dönmek nasıl daha benzer bir noktada?
Mesela orada mutlu değilsin belki orada daha mutlu olacağını düşünüyorsun.
Orada kendi konfor alanına, yani genel konuşmak da çok doğru değil böyle bir konu için.
Çünkü herkesin hayatı ve şartları zaten bambaşka.
Belki buraya ben geri dönme niyetiyle geldim.
Belki ben başka bir şey keşfedip geri döneceğim.
Buraya ayak bastım diye ölene kadar burada yaşamak gibi bir gayem olmak zorunda değil.
Bu bir fiziksel yolculuk değil bana göre.
O yüzden aslında dönmüyorsun.
Döndüğün yer kendinsin.
Oraya dönmüyorsun.
Sen oraya aynı kişi olarak gitmedin zaten.
Sen oraya yeniden gitmiş gibi oldun.
Evet etrafta belki tanıdık şeyler görüyorsun ama yeniden öğreniyorsun.
Kendinden süzdüğün şeylerle.
Yani belki düzgün toparlayamadım bilmiyorum ama o yüzden dışarıdan çok içeriyle alakalı bir şey olduğu için ne dönmek başarı ne de kalmak başarı diye.
Bunun bir fiziksel yolculuktan ibaret olmadığını söylemen inanılmaz iç rahatlatıcıydı.
Bir dışarıdan duymak kesinlikle.
Bir de insan her zaman spektrumda nerede mutluyum ya da nerede mutsuzum değil.
İnsan bazen ben burada mutsuz olmak istiyorum bile diyebilir yani.
Hani mesela birinin omzunda ağlamak vardır.
Çünkü ağlamak kaçınılmazsa sen ağlayacağın yeri seçersin.
Ya da belki de spektrum daha az mutsuz olmaktır.
Mutluluğa belki başka bir adımda erişecektir insan.
O kadar siyah ve beyaz da değil.
Ve bu başka bir yerde olmak yani göçebe olmak ki ben biraz da tabii algoritmam da buna göre şekilleniyor sosyal medyada.
Ama işte uçan kuşları çeken ve göç bir doğal haktır gibi şeyler gördüğümde tüylerim diken diken oluyor.
Bütün bu sınırlara, borderlara, pasaportlara, vizelere çok öfkeleniyorum falan.
Bu bütün koruma içgüdüsüyle tırnak içinde bize lanse edilen her şeyin arkasında yatan o ırkçılığınızın biz kokusunu alırız yani.
Ama yine de küçük şeylerin yani insan birini arayıp of diyebilmenin huzurunu özlüyormuş.
Yani şöyle söyleyeyim ben o kadar çok mızmızlanıyorum ki anneme telefonda İstanbul'dayken özellikle ben nasıl yapacağım bu köfteli çorbayı falan diye cinnet geçirdim.
İki hafta önce beş kere falan aradım yani.
Ama İtalya'dayken hani aç uyurum söyleyemem.
Çünkü o aradaki mesafenin onun koşup kapatamayacağı bir şey olduğunu bildiğin için,
ya şimdi ben üzüldüğümü söylersem o buna daha çok üzülür gibi bir döngüyü düşünerek, bir sarmalı düşünerek,
o kadar fazla konuda kendimi yalnızlaştırmak zorunda kaldım ki ve independent kelimesinin anlamı çok karıştı bende.
Sanki her şeyin altından tek başıma kalkabilmek bağımsızlık sandım.
Halbuki özgürlük ve bağımsızlık insanın dur ben tek başıma yapamıyorum diyebilmesiymiş bazen.
Hani onu da fark ettirdi bana.
Ben burada öğrendiğim her şeyi kullanmak için Türkiye'ye gitmeyi beklediğimde fark ettim ya.
İnsanın gerçekten kanı çekiyor.
Yani şey gibi işte aldık makyaj malzemelerini arkadaşlarına dağıtacağız.
O kadar metaforik ve somut bir örnek ki.
Ben burada öğrendiğim aşkı da mutluluğu da mutsuzluğu da orayla paylaşıyorum.
Paketini ilk onlarla açmak istiyorum.
Böyle bir şey olabilir mi yani?
Öyle de garip bir tarafı var.
Ne diyeceğimi de bilemedim.
Mesela şu an kremada olmak.
Yani Colme Bay örneğimi izlemişsinizdir diye düşünüyorum.
Ve hani onun çekildiği bir yerde random bir parkta arkadaşlarla oturmak ve buradan eve gidince evde sohbet etmeye devam edecek olmak.
Ve kaydettiğimiz her şeyin dışında, ben sizin bildiğiniz içerik üreticilerinden değilim ama her güzel bir muhabbette bunu keşke başkaları da duysaydı da şu kaydet tuşuna basan, her anını çeken, şöyle uyanan influencer.
Şöyle.
Böyle hissettiriyor bana arkadaşlıklar.
Ve hani mesela burada kavuştuğumuz için değil, muhtemelen burada sende memleketi bulduğum için çok iyi hissediyorum.
İşte o yüzden mesela hadi Nuray'la
bizde kalsın. Üçümüz kız gecesi yapalım
falanı o yüzden istiyorum. Çünkü
insan kendi
memleketini yaratmak istiyor ya. Bu ne güzel
bir şey. Hani bir başkadır
benim memleketimmiş gerçekten be kanka.
Daha
güzel bir şey söyleyemezdin herhalde. Bak
onu o yüzden bir daha altını çizmek
istiyorum. Gerçekten işte tam da bu yüzden
fiziksel bir şey değil. Çünkü
o memleket his
o yuva bir his, o arkadaşlık
o senin dediğin işte ben
bunu ilk paketini işte arkadaşlarımla
açmak istiyorum. Şöyle böyle yapmak
istiyorum dediğin şey zaten
o aidiyet hissi. Yalnız
yalnız ağlamayı
seçebilirsin ama telefonun
ucunda onu açacak ve
senin derdini paylaşacak birinin olması
hissi. Zaten
bir aidiyet.
Göçebe ruhlarımıza diyeyim. Yani
bu bir karakter bu arada
bence. Gerçekten bak ben
kendi memleketimden
başka bir yerde doğdum. Sonra
geri döndüm. Liseyi başka bir yerde okudum.
Ailemden uzak okudum Denizli'de.
Ankara'dır. Yani sürekli
bir aslında doğduğumdan beri
böyle farklı farklı yerdeyim. Belki de bu yüzden
bu konuya daha
spritüel bir yerden yaklaşmayı seçiyorum.
Fiziksel değil. Çünkü
Türkiye'de de hiçbir yere hareket etmemiş
birisi bile göçebe bir ruhla
çoktan göç etmiş ve geri dönmüş de
olabilir. Yani bu böyle bir yerde
bu benim için.
Şey de öyle. Yani
diyorsun ya hani
Annem belki o mesafeyi kapatamaz diye
Daha da yalnızlaştırıyorum kendimi diye
O da çok doğru
O yalnızlık hissi işte onu paylaşmak
Gerekiyor bazen şu oluyor
İşte bak bak aranızdan bazıları şey yapıyor
Niye döndün
Niye döndün başarısız işte biz bu yüzden
Bazen kötü hissettiğimiz zaman
Aramak istemiyor da olabiliriz
Çünkü yargılanma hissi
Ya ben başka o zaman bu insanlar
Beni başarısız görüyor ben döndüm
Başarısızım burada kaldım ama
iş bulamadım başarısızım. Şunu yaptım
bunu yapamadım başarısızım. Ya arkadaşım
arkadaşlar hepimiz
bir noktada bir şey için zaten
yetersiz hissediyoruz. Yani
yani. Yarı istediğimiz yerde
yetersiz hissedelim.
Ama
ben de mikrofonu bulunca
halka seslenmem yok mu?
Yani bu değil doğru
soru ya da bu değil doğru
muhabbet başlangıcı.
Aniye döndün şöyle aniye böyle
Hayır ya bir desene arkadaşım nasılsın?
Heh.
Heh.
Ne yaptın?
Bana geçen nasılsın denmedi.
Bir 24 saat falan.
Belki benim şımarıklığımdır.
İki haftada nasılsın denmeyen vardır.
Orada da insan kendine sormalı.
Bana niye iki haftadır kimse nasılsın demedi.
Bir çevreyi değiştir yani.
O gün gerçekten kötü bir günümdü.
Yoğunda çalıştım falan.
Bir nasılsın diye sorulmadı diye gözyaşlarına boğuldum yani.
İnsan bazen bir nasılsının ne kadar fazla yer kapladığını yokluğunda anlıyor.
Ve şimdi yurt dışındayken tabii ki Türkiye'nin ne kadar nabzı yüksek bir ülke olduğunu biliyorsun ama o nabız senin içinde atıyor.
İçinde yani ve hani bu sefer orada olmamanın verdiği suçluluk,
asla bu bir kıyas olarak söylemiyorum ama belli dönemlerinde Türkiye'nin içinden geçtiği stresli, yüksek nabızlı dönemlerinde
Eğer Türkiye'de değilsem bir şeyleri kaçırır ya da sonradan öğrenirim.
Geç kalırım korkumdan.
Belki Türkiye'de o aynı zamanı deneyimleyen bir arkadaşımdan çarpı iki kat falan daha stresleniyordum.
Çünkü kendimi stressizlikten suçlu hissediyordum.
Yani gerçekten hani bir insanı bir Türkiye'den çıkarırsın ama o ülkeyi o insandan çıkartamazsın yaşıyorsun.
Böyle tarafları da var.
Bu arada kesinlikle bir propaganda değil.
Siz gönlünüzün, paşa gönlünüzün istediğini yapın.
Bu hayatta gideceğiniz yerde mutlu olma borcunuz yok kimseye.
İstediğiniz yerde üzülün.
Ben hayatımda en büyük duamdı ve kabul oldu.
Ben 2021 yılında Aydın'daki odamda hüngür hüngür ağlayıp
ya yalvarıyorum ben artık İtalya'da üzülmek istiyorum dedim.
Böyle mi kabul olur be yani?
Böyle mi kabul olur her yerinde yani?
10 şehrinde en az yerden toplamışlardır beni.
Ama sonra insan şey diyor.
Aha ben bunu istemiştim.
Ben hayat zaten beni üzmeyecek demedim ki.
Ama ben hayatla el sıkışırken dedim ki kanka beni üzecek misin?
Ben şöyle bir güney denizine doğru uzanayım.
Orada ne yapıyorsan yaptı.
Nitekim öyle de oldu.
Ben o yüzden kimseye diyemem.
Gittiğin yeri iyi seç bak mutsuz olursan dönmek yok falan değil.
Mutsuz olacağın yeri seç.
bir günde mutlu olacağın yeri seçersin.
Hatta belki de mutsuz olduğun yerde
seninle mutsuz olmayı o an
seçmiş birisiyle sırt sırta geleceksin.
Tıpkı bizim bu bankta oturduğumuz gibi.
Mutsuzlukları konuşmaktan
bir mutluluk çıkartacaksın yani.
Portakalı kabuğuyla yemezsin ki.
Soyunca çıkar yani içinden ve
parça parça olmasının sebebi vardır.
Belki de yanındakiyle paylaşmak içindir falan.
Ay şair ol.
Bitirelim artık Mesut'a.
Piyanist sana bırakıyorum.
Tamam.
Bir gün
İtalya'nın
Cream, İngilizcesi Cream ya.
Cream.
Cream, De La Creme adlı şehrinde
böyle random bir parkta oturup da
böyle bir şey konuşacağımı
göz göze gelmekte
hiç tahmin etmezdim.
Yani gerçekten
hayat sürprizlerle dolu.
Ha bu arada bir şey daha eklemek istiyorum.
Hiçbir zaman
hiç kimseye de şey diye bir cevap vermedim.
Hani geliyor ya o sorular işte.
Dönecek misin kalacak mısın? Ne yapacaksın?
Şimdi ne yapacaksın falan filan. Ben hep diyorum ki
bilmiyorum. Belki dönerim belki kalırım.
Ama hep kendimle olacağım.
Onu biliyorum.
Hep kendimleyim. Benim memleketim
kendimim. Ben Sıla Özerliğim.
Güle güle.
Sevgili Gönül dostları
Sıla Özer bizlerle birlikteydi.
Dünya üzerine beni en çok eğlendiren
ve en de zor zamanlarda tanıştığım
bir insandı.
yani umarım hayatımdaki yerin hiçbir zaman
eksilmez boşalmaz
çünkü doldurulması çok zor olacağına ben eminim
iyi ki geldin
sen iyi ki geldin
umutsuzluğa alışmasınlar yatağa küs girmesinler
biz şimdi eve gidip sohbetimize devam edeceğiz
iyi ki geldin
sen de iyi ki geldin
ruhuma
hoşçakalın
Bu transkript otomatik olarak çıkarıldı; kayıtla küçük farklar olabilir.
