dondurma kutusu

Merhaba arkadaşlar, ben Simay ve siz de benim podcastim olan Sen o kız değil misin?'iz? 3. bölümünü dinliyorsunuz.

Bence ilk iki bölümde yeterince samimiyet kazandık.

İlişkimiz artık belli bir noktaya evrilmeye başladı.

O yüzden böyle her ilişkinin gidişatında olduğu gibi ben de sizi arkadaşlarımla tanıştırmaya karar verdim.

Umarım yüzümü kara çıkartmazsınız.

Umarım arkadaşlarımdan da hoşlanırsınız.

Bugün bu bölümde belki Flu TV'den de tanıyacağınız Z kuşağında İlker Canik'le ilgili epey haddini bildiren birisiyle birlikteyim.

Ve kendisini tanıtmadan önce bugünün konusunun aşk olduğunu söylemek istiyorum.

Bölümün yine bir ismi yok.

Ben de bölüme oturup dinledikten sonra ismini seçeceğim.

Ama siz de bu bölüme istediğiniz gibi bir isim verebilirsiniz.

Çünkü burası her ne kadar benim konuştuğum bir podcast olsa da siz de o kızsınız.

Ve hep birlikte aslında bir şeyleri anlamlandırmaya çalışıyoruz.

O zaman ben sizi bir konuğumla baş başa bırakayım.

Selam, ismim Hava. Ama bunun dışında bugün burada olmamın en büyük sebebi

Smile'a hem hisler hem düşünceler noktasında böyle hayatta tanıştığımız zamandan itibaren

aynı yerlerde duruyor olmamız ve biraz da birbirimizi anlıyor olmamız.

Dolayısıyla hem o anlayış içerisinde hem de birbirimize kattığımız ya da katacağımız şeyler çerçevesinde

hem aynı düşüncede olduğumuz hem de farklı düşündüğümüz şeyleri konuşmak.

Böyle.

Kendimle alakalı başka ne diyebilirim bilmiyorum.

19 yaşındayım.

Ve ben Hava'yı 4 senedir tanıyorum.

Yani o küçük bir kızlıktan böyle yetişkinliğe girişi.

Keza benim de öyle.

Ve bana bir şeyler katışı.

Çoğu zamanda ikimizin de olduğumuz yerde saymasıyla geçen bir arkadaşlarımız var.

Biz de bu süreçte oturup baktığımızda öznelerin çokça değiştiği ama içeriğin, üzüntünün, hayal kırıklığının ya da heyecanın genel olarak aynı kaldığı ilişkiler noktasında aslında kesiştiğimizi fark ettik.

O yüzden de bugün biraz aşk konuşalım istedik.

Mesela şu an ikiniz de aşk konusunda biraz ağzı yanmış insanlar olarak aşk deyince ilk etapta biraz aklımıza kalp kırıklığı, hayal kırıklığı geliyor.

Ama aşkın çok daha genel bir şey olduğunu, herkesle tanımının farklı olduğunu da tabii ki biliyoruz.

O yüzden böyle bugün belli konularda ilerleyelim.

Dertleşmekten ziyade ya bu aşk gerçekten neymiş bir anlamlandırmaya çalışalım.

Belki önümüzdeki maçlarda daha az galibiyetle, pardon daha az mağlubiyetle,

yani biraz galiba mesleki deformasyon oldu ilişkilerimde sürekli mağlup olan taraf olmamla,

daha fazla galibiyetle evimize dönebilelim istiyoruz.

O yüzden burası şu an bizim antrenman sahamız.

Biz galiba Aşk Nedir ile başlayacağız.

Yani benim burada ne denir programın sunucusu, moderatörü olarak galiba konuğuma ilk sorum.

Aşk'tan ne anladığı olacak?

Sen aşk'tan ne anlıyorsun Hava?

Başlangıç olduğu için çok kısa bir şey söylemek istiyorum.

Benim aklıma direkt olarak birbirine akan iki insan geliyor.

Bu tamdır gifleri oluyor ya.

Biraz öyle bir şey geliyor.

Çünkü hayat biraz devinimden ibaret bir şey.

Hiçbir şey aynı kalmıyor ve her şey kendi akışında devam ediyor.

İşte aşkın da iki insanın kendi arasında bir yol bulup orada akışa geçmesi.

Bu şekilde tanımlıyorum.

Çok biraz aporizma gibi oldu ama.

Peki mesela platonik aşklar da var.

Yani platonik aşklar da bir ilişkidir aslında.

Ve genelde bu akış metaforundan gidersek platonik ilişkilerde sanki bir taraf akarken

diğerinde çok da bir kaynak yokmuş gibi görünüyor.

Onu sence nasıl bir devinim?

Bence şöyle yaşamış biri olarak söylüyorum.

Karşı taraf fark etmese de o da size ister istemez akıyor oluyor.

Ya da ne bileyim işte sizi yaptığı şeylerle, söylediği şeylerle, izlediği, okuduğu, dinlediği şeylerle etkiliyor olduğu bir durumda oluyor.

Ve siz ona akarken de onun size akmaması imkansız.

Böyle aradan çok uzun süre de geçse içinize baktığınızda hala ondan size kalmış şeyler görüyorsunuz.

Ve o da fark etmese de aslında sizin sevginiz bir yerlerde onun etrafında kümelenmiş durumda oluyor.

Oradaki akış biraz tek taraflı gibi görünse de aslında diğer tarafın daha pasif olduğu bir akış bence.

Böyle tanımlıyorum.

Anladım.

Yani sana doğru akmasa da en azından seni akıtan şey bir noktada.

Yani işin içinde.

şeyde çok benim konuşmak istediğim

bir noktaya aslında parmak bastım

bu değişim ve devinim derken

çünkü yani sonuçta

ilişkilere başlarken

tabii ki bir ilişkinin

nasıl başladıysa biteceği gerçeğini de

bir kenarda tutuyoruz ama hani

nasılsa bitecek mantığıyla da başlayan ilişkilerin

ben çok zaten sağlıklı ilerlediğini görmedim

mutlaka bir yerde

bitiyor yani en iyi ihtimalle

işte ömür boyu süren

bir aşk ölümle sonlanıyor

Belki taçlanıyor çünkü özellikle bizim jenerasyon çektiği ayrılık ve ayrılık acılarına baktığımızda ya da ayrılık şeklinin ne kadar çirkinleşebildiğini gördüğümüzde belki o ölümle ayrılma çok daha böyle temiz, kimsenin suçlanamayacağı bir bitiş gibi.

Ama ben biraz şeyi gerçekten merak ediyorum.

Bu sana yönelteceğim bir sorudan ibaret değil sadece çünkü bence bunun tam bir cevabı yok.

mesela ne oluyor da biz o devinimde

o değişimde bir anda

çok tanıdığımız avcumuzun içi gibi

bildiğimiz insana yabancı geliyoruz

ya da o bunu yapmazdı

ne oldu görüyoruz çünkü

bazı ilişkiler var gerçekten

mesela ben bunu geçmişte yaşadım

o senin dediğin

akış böyle başlangıçta

kaynaktan gürül gürül akıyordu

ama sonrulara doğru artık

şiddeti azaldı ve artık

beklenen verim alınmamaya

başladı. Çünkü aslında her ne kadar

o sorumluluk dediğimizde aklımıza

işte dersler, para kazanma

kaygısı gibi daha insanın omzuna yük

olmuş şeyler gelse de aslında her

ilişki bir sorumluluk. Mesela biz

seninle dedik 3. bölümü birlikte çekelim.

Bugün oturduk 3.

kaydımızı alıyoruz ve

aslında bu da bizim arkadaşlarımıza yüklediğimiz

sorumluluklardan bir tanesi.

Yani her ilişkinin sorumluluk olduğu

gerçeğinden kaçamıyoruz ama

şeyi merak ediyorum.

Mesela benim oraya devam edeyim.

Bir ilişkin vardı ve gerçekten o akışta artık o kaynaktaki gücü, o yoğunluğu hissedemez olduk.

Ve böyle musluğu yavaşça kapatır gibi çünkü o artık sonlara doğru onu şıp şıp damlaması, bir hiddetinin olmaması da seni rahatsız ediyor bir noktada.

Diyorsun ki ya ak ya da akma yani.

Dikkatini dağıtıyor.

O yüzden kapatıyorsun.

Ama bazı ilişkiler de var.

Böyle bıçak kesiği gibi kesiliyor.

Değişim nasıl oldu?

Çünkü senin o dediğin devinim bir anda böyle şiddetli bir suyun dalga kırana çarpıp durması gibi değil aslında.

Belli bir böyle menderes çizmesi, akması, kendi yolunu bulması.

Hani ne oluyor da bir anda bitiyor?

Benim şu aralar belki içinde bulunduğum durumdan kaynaklı en fazla üstünü düşündüğüm şey galiba aşk konusunda.

Bu konuda net nasıl bir şey söyleyebilirim çok bilmiyorum.

Çünkü ben de o bevinim içerisinde aslında biraz daha kendini aynı tutan tarafta olduğumdan

değişimi ayak uydurmak zorunda kalan ya da onu algılamaya çalışan,

kendi hayatına onu adapte etmeye çalışan sonradan ben oluyordum.

Ama bana biraz şöyle geliyor.

Biz ya da ne bileyim ben kendi özelimle konuşacak olursam

o ilişkinin içerisindeyken

Zaklım'ın bir sözü vardı.

Her ilişki kalbin büyüttüğü bir bebektir diye.

o bebeği büyütmeye o kadar çok yoğunlaşıyoruz ki ya da işte kendimizden önce o bebeğin büyüğü oluşu bizi o kadar çok gururlandırıyor ki

böyle sanki biz bir yanımızda bir yerleri çok fazla çocuk bırakıyoruz ve o çok fazla geliyor bir şeyler ona.

Yani bırakılmak, terk edilmek, işte arka koltukta unutulmuş gibi hissetmek.

Tüm bunların bundan kaynaklandığını düşünüyorum.

Burada suçlanacak taraf karşı taraf mı olmalı, biz mi olmalıyız?

İşte o biraz tartışma konusu yaratıyor.

Çünkü fedakarlık ya da kendinden vermeye mi yanlış anlıyoruz acaba?

Ya da o ilişki için yaptığımız şeyi yaparken kendi bireyliğimizden mi ödün veriyoruz?

Biraz bu tartışma konusu oluyor.

Ama bir yandan baktığım zaman da zaten aşktan anladığım ya da yaşamak istediğim biraz da öyle bir şey olduğu için

çocuk kalmak gibi değil ama

yani o ilişkinin benim hayatımda olması, bana bir takım sorumluluklar yüklüyor olması

bunların hepsini zaten baştan bir ön kabulle eğer o ilişkiye başlıyorsam o şekilde başlıyorum.

Zaten bu da benim bir yanımı zaten çocuk tutacak bir şey.

Dolayısıyla sonrasında karşı tarafın belki de o akıştan bir anda kopması

ve bizim o akışın o kadar çok içinde olmamız ki

onun oradan koptuğunu fark edemememiz ya da işte o oradan kopup gittikten sonra bunu fark ediyor olmamız falan

hep bundan ileri geliyor gibi geliyor bana da.

böyle

yani ben şey geldi aklıma

sen söylüyorsun

biz bir de

bir şeyleri konuşalım şunu konuşalım bunu konuşalım

ama bir yerden de şey aman çok konuşmayalım

hani podcast'te kalsın

diye düşündük o yüzden sen konuştukça

bende bir şeyler uyanıyor

mesela sen kendinden vermeyi mi yanlış anlıyoruz

dedin ben direkt böyle

kendime yöneldiğimde şeyi fark ediyorum

ben kesinlikle yanlış anlıyorum

kendinden vermeyi

kendini vermekle çok karıştırıyorum.

Kendimden bir parça vermektense

kendimi komple veriyorum.

Aslında mesela orada bu biraz da

çocuk yetiştirme

benzetmesinden gideceğim. Mesela

annenin tabağına yemek koyar.

Sen dersin ki işte bir kaşık yeter.

Ama bilirsin ki annenin lügatında

bir kaşık asla yetmez. O tabak

dolacaktır. Ama sen de kendi

sınırlarını biliyorsun. Yani senin orada

yiyebileceğin bir kaşıksa

aslında kalanı ziyan oluyor. Yani

o noktada bu benim

belki atıyorum iki ilişkim önce fark ettiğim

ama hala daha yürürlüğe sokamadığım

bir kusur bence.

Ben her zaman karşı tarafın

talep ettiğinden de fazlasını verip

onu fazlasına maruz bırakıyorum.

Sonra da hani vermek

çok veren olmak,

bonkör olmak hep böyle çok güzel bir şeymiş

gibi bize öğretilmiştir ya

sonra haliyle bir beklentiye giriyorum.

Ben sana bu kadar verdim ama aldığım

karşılık neden böyle diye.

Ama aslında orada karşı tarafa şöyle bir söz

akı duyuyor. İyi de ben senden bu kadar çok

istemedim ki. Yani o yüzden

kendimden versem belki

ilişkilerim daha sağlıklı yürüyecek.

Ya da hiç değilse bittiklerinde

ben daha sağlıklı ve tüm güçlü bir halde

devam edebileceğim. Ama ben komple kendimi

verdiğim için o tıpkı senin

dediğin gibi hani her insan aslında kendinin de

çocuğu bir yerde. Ben resmen

o ilişkiden sonra kendi çocuğumun

velayetini karşı tarafa veriyorum.

Ama o çocuk da benim aslında.

Şimdi ben velayet

için savaşacağım ama

ben kendimin aynı zamanda ebeveyniyim.

Ve aynı zamanda karşı taraftayım.

Yani kim için savaşacağım

ve kim savaşacak. Yani kendim için

savaşmam lazım ama güç yok.

Komple karşı taraftayım.

Yani hani mesela

ayrılıklar yaşanır.

Bu

sözsüz bir anlaşmadır. Bozulduğunda

da çok eleştirilir. İşte

verilen hediyeleri geri almak.

Artık sen onu o kişiye verdin.

Ondan geri alamazsın. Ama

bu mantalitede ilerleyip

karşı tarafa da kendini hediye etmek

ne kadar doğru ve sonra

kendini geri istememen de

ne kadar mantıklı. Çünkü senin de

hayatını devam etmen için kendine ihtiyacın

var ama kendini ilişki içine

karşı tarafa hediye etmişsin.

Belki zorlamışsın. Belki böyle bayramda

tutuşturulan para gibi al al al

ihtiyacın olur diye eline vermişsin.

Sonra o kişi o parayı

bir kenara koyup unuttuğunda gerçekten ona mı

kızmalı yoksa kendine mi?

Bu konuda biraz evet konuşurken hem yanlış yaptığımızın farkında olduğumuz ama işte yapıyor olduğumuzu da inkar etmediğimiz şeylerden bahsediyoruz.

Bana da şöyle geliyor yani aşk ya da ne bileyim işte arkadaşa duyulan aşk da olabilir burada bahsettiğimiz şey.

O ilişkinin içerisindeyken o senin hayatının bir bölümünde oluyor ya ve sonra o çok sevmek çok özlemek duygusuyla beraber sen onu hayatının her yanında bir şekilde konulansın istiyorsun.

İşte aşık olduğun biri oldu mu arkadaş grubuna sokmak istiyorsun, ailenle tanıştırmak istiyorsun, okuluna gelip gidebilsin istiyorsun, evine gelip gitsin istiyorsun, ne bileyim evinde işte onun aldığı bir çiçeği koyuyorsun ya da onun sana hediye ettiği bir oyuncakla uyuyorsun.

Bu kadar çok hayatının içine, ya bu sadece sevgili anlamında da değil dediğim gibi.

Yani bunu arkadaşının sana yaptığı bir şey için de ki ben işte en basitinden cüzdanımda arkadaşlarımın veskalık fotoğrafları var, ailemin veskalık fotoğrafları var.

Bunun en büyük sebebi aslında onları hayatımın her yanında, her anında istiyor olman.

İşte bunu yaparken de biraz şöyle bir ilişki anlayışımın olduğunu fark ediyorum.

Yani ortak bir payda yaratıp hayatı orada paylaşmak değil de o iki tane farklı hayatın işte birbiriyle birleşip koskocaman bir hayat haline gelmesi ve orasının bizim oyun alanımız olması.

Yani ben istediğim zaman onun tarafında da oynayabileyim.

O da istediği zaman benim tarafımda oynayabilsin.

Ama sonra bir anda o orayı kapatıyor.

Artık burada oynayamazsın diyor.

Çünkü oynamak istemiyor olabilir aslında.

Evet yani bu tamamıyla onun hakkı.

Ama şey sindiremiyorsun bir anda.

O sıkıldım oyuncaklarımı alıyorum ve gidiyorum deyip evine geri dönüyor.

Ama bir yandan şunu da biliyorsun.

O mesela istediği zaman senin oyun alanında oynayabiliyor.

Çünkü sen hala orayı kapatamamışsın.

Bir de aynı zaman biz mesela çocuklukta da bu böyledir.

Karşı tarafın oyuncaklarına daha fazla ilgi duyarız.

Hatta şey deriz.

Ya sen hep oynuyorsun zaten biraz da ben oynayayım.

Aslında biraz insanı hayatına almak da öyle gibi.

Yani şey oluyorsun.

Sen zaten bir ömür kendinlesin.

Mesela benim eski erkek arkadaşım hayatıma 22 yaşımın ortalarında geldi.

Sonlarına doğru da çıktı.

Ve ben hayatımda olmadığı kısmın acısını o kısa dönemden çıkartmaya çalışırcasına onunla zaman geçirmeye çalıştım.

Çünkü kafamda şöyle bir şey vardı.

Sen zaten 22 yılı kendinle geçirdin.

Çünkü benim gözümde o dünyanın en şanslı insanıydı kendiyle 22 yıl geçirdiği için.

İstiyordum ki sen eve gidince yine oynarsın.

Ama izin ver şimdi ben seni kendi hayatıma adatledim.

Seninle bir evcilik oynayayım, doktorculuk oynayayım.

Ki benim ilişkilerimde de o doktorculuk gerçekten metafordan bağımsız harbiden olan bir şey.

Mesela bundan önceki ilişkimde de ilişkimden bağımsız ama paralel olarak benim böyle anksiyet ataklarım ortaya çıkmıştı.

Ve gerçekten bir yerden sonra bir doktorculuk oynamaya başladık.

Yani o benim anksiyet anlarımda yanımda olan bir eldi.

O yüzden ben bir nevi doktorculuk oynamak gibi bazen o koltuğa yatıp onun beni muayene etmesini, benim ağrıyan yerlerime temas etmesini isterdim.

Yani her ne kadar onun sorumluluğu dahilinde olmasa da onun işlediği bir suç olmasa da onun sorumluluğunu alıyordu.

Yani ilişki de biraz bu aslında.

Senden bağımlı ya da bağımsız senin elinin altında olan bir şeyin kir tutmasına izin vermemek.

Mesela onu bir önceki ilişkimde çok güzel yaşamıştım.

Ama bir yerden sonra o paralellik öyle bir üst üste binmeye başladı ki ben gerçekten anksiyet eden ötürü mü o kişiyle birlikteyim yoksa o kişiyle birlikteliğimle başlayan anksiyete bana daima kendini hatırlattığı için ilişkim ilerledikçe ben aslında beraberimde bir bavul gibi anksiyetimi mi taşıyorum ikilemine düştüm ki zaten o ikileme düşünce de ilişki ruhunu kaybetti ve bitti.

Ama mesela son ilişkimde şeyi yaşamıştım.

Ben artık ne yapacağımdan ziyade tıpkı senin o oyun alanına atfettiğin önem gibi bizim daha yapacak çok şeyimiz vardı.

Halbuki bununla ilgili bir arkadaşım şey demişti.

İkinizin de bir kredisi var.

Ama onun bütün kredisini senden önce harcaması senin yapabileceğin bir şey değil.

Yani ben mesela küçükken şey çok yapardım.

Ailedeki bütün çocuklara işte gofret, cips her neyse herkese eşit alınırdı.

Ben hemen yemek isterdim.

Ama bir yandan da önce abimler yesin de.

Hani ben yedikten sonra onlarınkine bakıp canım çekmesin isterdim.

Aslında biraz öyle.

Yani şey oluyorsun.

Hadi tamam sen de göster ben de göstereyim aynı anda bunu yapalım.

Ben biraz hızlı sanırım tüketiyorum.

Hemen sahip olmak istiyorum.

Yani hemen sahip oluyorsun tadını çıkartamıyorsun.

Sonra boş gofret paketine bakıp üzülüyorsun.

Benim galiba biraz değil bayağı çocukluğuma dair benzetmeler yapabileceğim bir alanda aşk.

Benim de biraz kalabalık bir aileden gelmemiz sebebiyle bu çikolata metaforunu şu şekilde kullanabilirim sanırım.

Kalabalık bir ailede ve çok çocukla büyüdüm.

Yani bana çikolata alınıyorsa onlara da çikolata alınan bir evde büyüdüm.

Ama problem şuydu.

mesela biz o çikolataları

onlar yedikten sonra ben

sonrasında daha çok zevk alabilirim belki diye

sonra yasaklıyordum ya da hiçbir zaman

doğru zamanın gelmediğini düşünüyordum

ve sonra

o çikolata bir bakıyorum ortadan

kayboluyordu bir gün ve ben hani sadece

o hayalle yaşıyordum

o çikolatayı da hiçbir zaman

yemek nasip olmuyordu

o yüzden ben de sanırım

her şeyi

Zamanında söylemenin ve yapmanın

Önemli olduğunun farkına vardım

Ama işte bunda daha henüz

Hayatımı adapte etmeye çalışırken

Hayat bir anda benden daha hızlı davranmaya başladı

Ve ben bu sefer bir şeylerin hızına yetişemiyor oldum

Bir şey daha söylemek istiyorum

Bu çocukluğa ya da ne bileyim

O kişinin bizim hayatımıza

Uzun süre boyunca olmamasına ve olduğu

Zamandan sonra da aslında her anına ortak

Olmak isteyişimizde

Birinin çocukluk fotoğraflarına bakmak sevdiğim birinin

Arkadaşım da olabilir, sevgilim de olabilir.

Ablamlarım bile oluyor bazen.

Kendi ailemin benden önceki fotoğraflarına baktığım zaman.

Yani diyorum ki oradaydın, oradaydınız, mutluydunuz ve ben yoktum.

Şimdi oradaki anıları bir de benimle mutlu bir şekilde artık biriktirebildiğimiz kadar biriktirelim.

Böyle düşününce o insanlarla aslında işte 22 yılsa bir 22 yılda sana geçirsin istiyorsun.

Hatta belki daha fazlası.

ama zaman sende onda durmuşken onun için zaman devam ediyor olabilir.

İşte biz sanırım bu nüansları kaçırdığımız için.

Mesela belki o çikolatayı es zamanla herkes aynı anda açıp aynı hızda yese

oh diyeceksin tamam ben yedim ama o da yedi.

Artık ortada üzerine endişelenecek ya da canı çekilecek bir çikolata yok.

Bence o noktada hata yapıyoruz harbiden.

Ama şöyle söz konusu dediğim gibi çok sevmek ve çok vermek olduğunda ya zaten sana öğretilen bu.

Bunun neresinde yanlış var ki diyorsun.

Halbuki o minimal yaşam olayını bence en iyi aşka yedirmek lazım.

Şimdi bakınca tabii bizim jenerasyonda şey var aşk inanılmaz tüketilen bir şey.

Mesela ben bu ayrılığımı yaşadığımda şey hissetmiştim.

Bir gün bir tane arkadaşımıza ben şey sormuştum.

sormuştum. E sence

ne kadar sürer ilişkimiz? Ne düşünüyorsun

bizim hakkımızda? O da demişti ki çok tatlısınız

ama ben 3-4 ay anca diyorum.

Ben de dedim ki işte

3. yıl pastamıza senin resmini bastıracağım

göreceksin falan. Ve

gerçekten 3-4 ay sürdü yani.

Gerçekten 3'ün sonu 4'ün

başı derken ilişki bitti.

Şey oldum. İnsanlara bu

ilişkinin biteceğini ya da bittiğini

söylediğim zaman ama zaten

3-4 aylık bir ilişkiymiş diyecekler diye

çok çekindim. O yüzden ilk etapta

söylemekten çok korktum. Çünkü

3-4 ay gerçekten kısa bir süre.

Ama senin içine ne

yüklediğinle çok alakalı.

Hani dediğim gibi ben ilişkim bittiğinde şöyle

olmuştum. Ama bizim daha yapacaklarımız

vardı. Çünkü o 4 ay

bizim daha ne 4 aylarımızın

teminatı gibi geliyordu bana.

O yüzden mesela ben

insanlara ilişkime dair bir şeyler anlattığımda

ya da çektiğim özleme dair dertleşmek

istediğimde bazen verdikleri

ya da verecekleri cevaplardan çok çekiniyorum.

Ve beni şey fikri rahatsız ediyor.

Şimdi aynı jenerasyondayız ve ortalama aynı tipte ilişkiler yaşıyoruz.

Çünkü kendi çevremizi biraz bize benzer, daha konfor zon yaratmak için

daha benzer insanlardan oluşturduğumuz için seni anlamasını bekliyorsun.

Ama bir gün gerçekten biri çıkıp patavatsızca bir şey söyleyebiliyor.

Ya da abi bu basit bir ayrılık yani artık atlat bunu falan diyebiliyor.

O noktada oturup o kişiye ilişkindeki o ikili kimyayı anlatman mümkün değil.

Çünkü o kimyayı seninle anlayabilecek tek bir kişi vardı ve o da artık yok.

O inanılmaz bir panik hali.

Hani sanki şey gibi ortamda orada konuşulan dili bilmeyen tek insan sensin.

Ve sen onlara bir şeyleri anlatabilmek için kendi dilinde daha yüksek sesle konuşuyormuşsun gibi.

Hani bir yabancı yol sorar, sen İngilizce bilmezsin, ona sağdan gideceksin diye bağırırsın ama bu hiçbir şey değiştirmez.

Ben mesela biten ilişkim hakkında konuşmak istediğimde beni aslında sadece o eski partnerim anlar.

Ama o da yok.

Ben de bizim ikimizin oluşturduğu o dili başkalarına biraz bağırarak anlatmaya çalışıyorum.

Çok işe yaradığı söylenemez.

Bana da şöyle geliyor, bağırarak anlatmanın yanında.

Yani sen o dili o kişiyle oluşturdun ve o iletişim yalnızca size ait ya.

O yüzden bunu başkasına anlatmaya çalışırken sanki onların tanık etmediği, tanıklık edemeyeceği bir şeyi anlatıyorsun ve bir yandan şeyin kaygısını da taşıyorsun.

Ya ben acaba yeterince verebiliyor muyum hisleri?

Ya da çok mu fazla veriyorum acaba?

Ya da yanlış mı anlaşılacağım?

Esasında o kişiyle bunları konuştuğun zaman bu kaygıyı taşımıyorsun.

Çünkü zaten o seninle oradaydı

Beraber yaşadınız

Aynı dili konuşuyorsunuz

Ama bir insanın görmediği bir şeyi

İşte yani

Kör birine gökyüzünü anlatamazsın

Hiç görmemiş birine gökyüzünü anlatamazsın

Hissettiremezsin de

Çünkü o tamamıyla

Gökyüzünün sana herkese hissettirdiği şey de farklı

Dolayısıyla o

Zaten direkt olarak

Sana özel bir şeyi

Başkasına anlatmak zorken

Bir de başka bir dilde o kişiye anlatmak çok daha zor.

o yüzden

o ilişki bittikten sonra

diğer insanlarla konuşurken ben bazen

şeyden de çekiniyorum. Hani anlatırken

acaba değersizleştiriyor muyum bir şeyleri?

Ya da kirletiyor muyum?

Tozlanıyor mu üzeri?

Hani böyle sevdiğin insanın fotoğrafını

ya da hoşlandığın birinin fotoğrafını arkadaşlarına gösterirken

şey dersin.

Aslında burada çok çirkin görünmüş ama

yani normalde çok güzel.

Aynen. Hani onun gibi

onun gerçek kıymetini

göstermeye çalışıyorsun.

Aslında gerçek kıymeti dediğimiz şey de ne kadar gerçek.

Çünkü senin yarattığın bir ilüzyon.

Ama ben mesela şeyi çok merak ediyorum.

Bu sana sormak istediğim şeylerden birisi.

Şimdi biz yani bir jenerasyonuz.

İşte Twitter kullanıyoruz, Instagram kullanıyoruz.

Ve çıkan filmlerden hepimizin neredeyse ortalama eşit miktarda haberi var.

Ve şimdi tamam sen İlker Cenikli ile birlikte iş yapıyorsun.

ve haliyle çoğunluğa nazaran birçok şeyi beğenmeyen ve eleştiren birisi.

Haliyle ona karşı orada bir çatışma halindesin.

Ama kendi hayatlarımızda ortak noktalarda buluşabileceğimiz çok fazla insan var.

Mesela aşk filmi dediğimiz şey bence orada aşk yapan şey genellikle içindeki içerikten ziyade

başlangıcı ve bitişi gibi geliyor bana.

Mesela biz bir filmi izlediğimizde aşk diyebiliyoruz net bir şekilde.

Bu korku filmi diyebiliyoruz aslında.

Çünkü o filmi yüklerken de ne bileyim onun açıklaması işte bu bir korku filmidir demek.

Bence bu film 90 dakikadır demek kadar niceliksel ve net bir şey.

Ama hani bu kadar aşk az çok hepimizin kafasında böyle ortak temalarda buluşabiliyorken

biz ne oluyor da hala dünyanın geri kalanında diğer yarımızı arıyoruz ve bunda bu kadar başarısızız?

Bu konuda söyleyeceğim ilk şey şu.

Filmleri izlerken çok değişik bir entelektüel haz almak istemiyorsak

Ne bileyim kamera açılarından orgazm olmak falan istemiyorsak

Aradığımız şey aslında hemen hemen aynı şeyler

Yani o sanat kaygısını bir yana bıraktığımız zaman

Tanıdık duygular arıyoruz

Kendi hayatımızda gördüğümüz karakterleri

İşte oradaki karakterlerle özleştiriyoruz

Yani bir karakter görüyoruz, arkadaşım yazıyoruz

Aa bak bu karakter sana benziyor

Ya da sen bu filmdeki kıza benziyorsun

fiziksel ya da işte

kişisel özellikler olarak.

Aşk anlamı ya ben

genel itibariyle kendi beklentimi söyleyeyim.

Bir filmden böyle şeyler bekliyorum. Çünkü

o tanıdık hisler olduğu zaman

ha diyorum ki

tamam bu tanıdık bir his. Ben buna

başka bir insanın gözüyle bakacağım. Çünkü

her filmde işte o yönetmenin gözünden

ya da senaristin gözünden nasıl bir dünya

kurgulanmışsa o şekilde.

Buna baktığım zaman

yani bunu gördüğüm zaman

ben de şeyin arayışına girmeye başladım

yavaş yavaş. Tamam yani

böyle böyle bir film var

ve ben işte burada bunu arıyorum

ya da burada bunu buldum. Bu şekilde

aşk olsun,

trajedi olsun, drama olsun artık her nasıl bir film

izliyorsan

tam toparlayabildim mi bilmiyorum ama

genel itibariyle filmler konusunda

bu şekilde düşünüyorum.

Aşk da bunun içine girdiği zaman

biz kendi kalp kırıklıklarımızı arıyoruz

aslında. Mesela ağlamayı beklediğimiz

bir aşk filminde. Ya da

çok tatlı olacağına inandığımız

bir film bizi

aşk konusunda umutlandırıyor yeniden.

Çünkü bizim de zaten öyle bir umuda ihtiyacımız oluyor.

Yaşamda eksik olan ne varsa

ya da bizim yaşamda aradığımız ne varsa

sadece sinema üzerinde değil,

edebiyatta da bu böyle bence.

Orası biraz

o gerçekliği yaratmak adına

bir kapı açıyor bize.

Belki kendimiz

özel bir kültür yaratıp işte

ne bileyim şu filmdeki gibi

aşık olmak istiyorum, şu filmdeki gibi bir aşk

yaşamak istiyorum dedirtiyor.

Ya da diyor ki işte bak şu filmi izledin mi o film

tam olarak beni anlatıyor dedirtiyor.

Belki o yüzden sevdiğimiz insanlara

sevdiğimiz filmleri izletmeye

ya da izlediyse

bu filmi biliyor heyecanla kapılıyoruz.

Yani bir yandan hem geçmişin

hem bugünün hem de geleceğini

bulabiliyorsun ya orada. İşte o

filmleri önermek de biraz şey gibi oluyor.

Bak bu ben, buradan sana kendimden bir parça veriyorum.

İzlersen beni görmüş olacaksın gibi.

Ama ben çok isterdim mesela hani aşk filmi izliyorum.

Her şey çok güzel.

İşte artık esas kız, esas oğlan ya da iki esas kız ya da iki esas oğlan

ya da kendini nasıl tanımlamak istiyorsa iki kişi, üç kişi, beş kişi hiç fark etmez.

Aşkı tanımlayan insanlar bir araya geldiğinde sen böyle derin bir oh çekiyorsun.

ya da işte ayrılık beklentisiyle izlediğin bir dram filmiyse

oh tamam ayrıldılar artık bitti diyorsun.

Ben keşke kendi hayatımda da bunu yapabilsem.

Çünkü sonrasını yaşamak aslında esas meşakkatli şey.

Mesela film atıyorum iki kişinin birbirine hiddetle koşup,

sarılıp işte o özlemli öpüşmesiyle bitiyor.

Ya da işte çok yoğun bir seks sahnesiyle bitiyor.

Sen de diyorsun ki tamam ya işte oldu.

Tamam filmden bütün beklentimi aldım.

Ama kimse o seksten sonraki pillow talk'ı ya da işte ne bileyim başarısız bir seksi ya da kalkıp yakılan bir sigarayı ya da benim acilen çıkmam lazım çünkü metroya yetişeceğim kaygısını çok da filme yansıtmıyor.

Yansıtıyorsa bile mutlaka bir devamı oluyor.

Orada bitmiyor yani.

Ama mesela en güzel gecenin bile sabahında sen işe yetişmeye çalışıyorsun ya da siktir ya şimdi kahvaltı hazırlayacağım ama benim galiba sadece bir yumurtam kaldı falan diye düşünüyorsun.

Hani kendi hayatımda keşke mesela o bedenlerin çarpışması, özlemle birbirine sarılmaktan sonra bende de artık film kopsa, bitse.

Sonra bir sonraki filme kadar sükunetle beklesem.

Ama beni galiba esas diğer kısmı yoruyor.

Mesela bazen yaşadığım ilişkinin içinde bile o ilk flört dönemini özlüyorum.

Yani şöyle oluyorum.

Hayatımda o kişi, istesem dokunabilirim, öpebilirim.

Ama ben şey diyorum, of o kadar tatlıydı ki o gün bir anda böyle kalkıp bana gelmesi falan.

Halbuki hala yapabilir ama insan kendi ilişkisinde bile başlangıcı özleyebiliyor.

Zaten filmlerin de belli bir süresi olmasının ya da ne bileyim sonsuza kadar devam etmemesinin en büyük sebeplerinden bir tanesi bu da

o çok özel anı aslında bulup hayattan koparıp senin gözünün önüne sunuyor.

Dolayısıyla bir noktada aslında şey ya yani o film izlediğin zaman senin için farklı bir özelliği olması gerekiyor.

Çünkü zaten yumurtayı kalkıp yarın sabah sen de kıracaksın.

Yani o filmde ertesi gün kalkılıp bunun kırılıyor olması ya da bunun derdine düşülüyor olması.

O nüansı çok farklı bir yere çekilecek.

Çok farklı bir şey hissettirecek sende.

Dolayısıyla kimsenin zaten gerçek bir hayata ihtiyacı yok öyle bir dünyada.

Ama biraz da kandırmaca gibi geliyor bana.

Evet aslında öyle.

En gerçek diye nitelendirdiğimiz film öyle.

Çünkü evet ortada belki de bir gerçeklik var.

İşte toplumsal filmleri ya da belgeselleri buna konu alırsak.

Ortada bir gerçeklik var evet ama bu gerçeklik bir insan tarafından yazılmış bir gerçeklik.

Ve yine bir insan tarafından çekiliyor.

Dolayısıyla evet belli bir gerçeklik var ama bu bazı insanların gerçekliği.

Yani ben ama biraz galiba şeyde takılıyorum.

Orada böyle bir paradoksa düşüyorum.

Şimdi hepimiz bu filmlere maruz kalıyoruz.

Biz aslında hepimiz o kandırmacanın içindeyiz.

Haliyle ona biraz maruz bırakıldık.

Ve şimdi ben şunu düşünüyorum.

Ben bu kandırmacayı gördüm hayatım boyunca.

Filmlerde bunu işledim.

Bunu izledim.

Derslerimde bunu ele aldım falan.

Benim potansiyel partnerim de öyle.

Ve biz nihayet hayat tarafından bir araya getirildik.

Yani benim genelde hayat tarafından değil Tinder tarafından oluyor ama.

Bir araya getirildik.

Sonra ne oldu da bitti.

Burada sorgulamamız gereken şey şu aslında.

Aynı şeylere maruz kalıyoruz ama aynı yerden mi maruz kalıyoruz?

Yani sen ona maruz kalırken nerede duruyorsun?

O ona maruz kalırken nerede duruyor?

Sen ona maruz kalırken nasıl bir şey yaşıyorsun?

Maganda kurşunu.

Onun hayatı nasıl bir evrede, nasıl bir dönemeçte?

Bunları bilemediğin için.

Yani seni ona onu da sana getiren yolu ikiniz de bilmediğiniz için

bunu yaşarken beraber öğreniyorsunuz

ve birbirinize anlatıyorsunuz aslında.

Doğru. Aslında evet. Bu noktada

ben biraz bu podcast'ı da seninle tartışırız

diye düşünmüştüm ama şu an seninle

yaptığım konuşma terapistimle yaptığımdan

çok da farksız değil. Yani o bana bir şeyler söyleyip

ben de kafasallayayım evet çok haklısınız

diyordum ve şu an söylediğin şey mesela

bende şeyi çağrıştırdı yani şöyle bir imge

oluştu. İşte hayatıma

girecek kişi kendi yollarından geliyor.

Ben de kendi yollarımdan geliyorum ama belki

ben gerçekten hayatım boyunca da

kendimi o yola hazırladım. Ne bileyim

trekking ayakkabılarımı giydim sırt çantamda

bütün ekipmanlarım var ve görece

daha düzgün bir yoldan geliyorum ama

belki o çamurlara bata çıka

geliyor sonra nihayet birlikte çok güzel

bir manzaraya çıkacak bir yolda kesişiyoruz

ve manzarayı göreceğiz ama

ben belki hevesle çıkarken

karşımdaki insan nefes nefese

yorgun belki etrafını göremeyecek

halde belki susuz

yani evet o noktada

farklı yollardan gelmenin çok büyük bir

dezavantajı var galiba

bak ve o noktada şeye çıkıyor

gerçekten. Senden önce yaşadığı

22 yılı bir de seninle yaşamasını

istiyorsun ki hani sen onun

o sağ koltukta oturan navigasyonu

ol. Bir de şey yani eksik kalmış,

örselenmiş, yaralanmış

her neresi varsa o 22

yıl içerisinde sen bir 22

yıl ondan istiyorsun ki o yerleri iyileştirebilesin.

Kendin

hasta ettiğinde de iyileştirebilesin onu.

Çünkü

her zaman insanların çaresi olamıyoruz.

Bazen onların başına işler de açabiliyoruz.

O zaman delimi içerisinde aslında.

Yani acısı olacaksan da ilacı olmak istiyorsun.

Birisi onun canını acıtıyorsa da ilacı olmak istiyorsun.

Yani hep onun için orada olmak istiyorsun.

Ama mesela istiyorsun diyorsun.

Biz istiyoruz.

Evet ama karşı taraf buna izin verecek mi?

Bunun bir garantisi yok sana.

Bu konuda aslında bir söz de vermiyorlar.

Çünkü sen de onlara söz vermiyorsun.

Peki karşı taraf yani şimdi biz bunu istiyoruz ve yapıyoruz.

karşı taraf da az çok istiyor

potansiyelini bir iki hayatımıza aldık

çok radikal bir hata

yapmadıysak az çok aynı

paydadayız

ben mesela aynı fedakarlığı göremediğimi

hissediyorum aslında ben şurada kendimi çok

eleştiriyorum bu belki benim

geçmiş partnerlerime de yaptığım hatalardan

bir tanesi arkadaşlıklarımda da böyle

ailemde de böyle hepinizden de

özür dilerim

bu noktada yaptığım hatadan açıkçası

Çünkü şöyle herkesin bir kendi sevme stili var.

Hatta ben bunu ilk bölümde de değinmiştim.

Ben kendi sevme stilim neyse hayatım boyunca hep onu gösterdiğim için tıpkı bir ayna gibi onun yansımasını gördüğümde

aa bu gerçekmiş diyorum.

Çünkü ayna böyledir.

Sen elini kaldırdığında o da elini kaldırır.

Gözünü kapattığında o da gözünü kapatır.

Yani senin perspektifindir.

O yüzden ben de istiyorum ki benim sevgimi gösterme şeklim ne bileyim.

Uyurken alnına düşen saçı kulağın arkasına atmaksa sanki ancak o onu yaparsa beni sevdiğine inanacakmışım gibi ve bu noktada çok fazla haklarını yedim.

Hani çok eleştirdim sanki beni sevmiyorlarmış gibi.

Çünkü şeyi kaçırıyorum.

Evet ikimiz bir ilişkinin içindeyken oluşturduğumuz bir dil var.

Ama benden önce o başkalarıyla olsun ya da olmasın ya da tek başına olsun onun farklı bir dili vardı.

Onu kaçırıyorum.

Hani sonuçta nasıl biz ana dilimiz Türkçe olmasına rağmen aralara İngilizce şeyler serpiştiriyoruz çünkü artık alıştık ve bazen gerçekten Türkçesini unutuyoruz.

O da haliyle seninle konuştuğu dile zaman zaman kendi başınayken öğrendiği o ana dilinden bazı kelimeler serpiştirebiliyor.

Aslında bu çok normal.

Ama işte bence gerek aşkın gerek ikili ilişkilerin ki ben de gerçekten arkadaşlarına aşık olan bir insan olarak şey beni endişelendiriyor.

Anlayamamak.

Neden orada o kelimeyi kullandın?

Neden öyle oldu?

Neden aynı değiliz?

Aslında şeyi de hep biliyorum.

Biriyle birebir aynı olursam ilerlemem yani.

Çünkü ben kendimle mesela sevgili olamam.

Ben kendime tahammül edemem yani.

O yüzden benden farklı biriyle birlikte olmalıyım.

Ama o kişiyi de o kadar seviyorsun ki komple böyle sanki bir puzzle parçası gibi şak sana böyle uyuşmasını istiyorsun.

Benim çok oldu mesela.

Hani o puzzle parçalarındaki girintiler ve çıkıntılar birbirimize uymadığı için bir yerlerimden kesmeye çalışmam.

Bir yerlerime fazlalıklar eklemeye çalışmam çok oldu.

Yaptığım da hem yük hataydı yani.

Birincisi bu arada aynı olmadan da aslında bir puzzle parçası gibi birleşiyor olabilirsiniz.

Çünkü benzerlik ya da aynı olmak, direkt olarak aynı şeyleri sevmek, aynı özelliklere sahip olmaktan değil de her şey aslında o hislerden ve onların karşı tarafa hissettirdiğimiz kısmından ileri geliyor.

Karşımızdaki insan için değişmeyi, onun için fedakarlıklar yapmayı, kendimizi vermeyi ya da kendimizden vermeyi artık nasıl tamamlıyorsak bunu.

yeniden sürekli olarak tanımlamamız gerekiyormuş gibi hissediyorum ama

bir yandan da şeyden de çok korkuyorum.

Yani ben işte 19 yaşındayım sen 22-23 yaşında olacaksın.

İyi kötü bir şekilde bir sevme stili belirledik ya da kendimizi bulduk en azından.

Ya da işte o bir şekilde devinim halinde ve farklı bir şeye dönüşecek belki de.

Ama temelde sabit bir şey var.

Yani biz ne yapıyorsak ne değiştirmeye çalışıyorsak onun üzerinden değiştirmeye çalışıyoruz.

Karşımızdaki insanlar bizi böyle sevmiyor diye ya da bizimle aynı şekilde sevmiyor ya da bizimle benzer şekilde sevmiyor diye suçlamak tabii ki doğru değil.

Ama o kişi senin hayatına girdiğinde ve seni tanımaya başladığında senin nelerden hoşlanıp nelerden hoşlanmayacağını anlamaya başladığında

zaten senin hoşlanacağın bir sevme stili de belirleyebiliyor aslında kendi hayatında.

Aynen. Sözsüz bir kontrat gibi.

Dolayısıyla seninle

Evet ya seni Sima'yı Sima gibi

Sevemeyebilir ama ben

Sima'yı Hava gibi Sima'ya iyi hissettirecek

Ve ona iyi gelecek bir şekilde

Sevebilirim

Bence bizim karşılaştığımız

İnsanlar

Bu konuda çok fedakarlık yapmayı sevmeyen

Ya da bunun üzerine çok kafa yormayı

Sevmeyen insanlarda

Ama bu konuda şöyle bir eleştiri de vermek

Gerekiyor biz mesela

Kendi sevme stilimizle aslında etrafımızdaki

insanlara ne derece iyi gelebildik?

Doğru. Ya da sandığımız kadar iyi gelebildik mi?

Peki bizim o ilişkideki

beklenti ne oluşturuyor? Ben onu

harbiden merak ediyorum. Çünkü

şu an baktığımızda mesela ben

ne zaman bir erkek arkadaşım

olsa ben de her şeyi annemle paylaştığım

için anneme derim ki

ben gerçekten şu an evlenecek olsam

bununla evlenirim.

Annem de bir şey der. Ama sen bunu bir önceki içinde

söylüyordun. Aslında biz zaten kendi içimizde

küçük evlilikler yapıyoruz. Mesela ben

evlenmeyi düşünmüyorum belki şu an için ama

şu an evlenecek olsam

yani bir hayatı ortak payda da birleştirecek

olsam o kişiyle birleştiririm.

Çünkü birleştiremeyeceksem zaten

hayatımda olmasının bir anlamı yok.

Hani o mantalite de bakıyorum ama

beklentilerimiz neyi oluşturuyor bizim?

Çünkü ortalama işte bir

beklentimiz var. Uyum olsun, espri

anlayışımız, arkadaşlarımla iyi anlaşsın,

toksik olmasın vs.

Ama o beklentileri ne oluşturuyor?

Yani ben kafamdaki sevme stiline

mi birilerini oturtmaya çalışıyorum

Yoksa birilerini tanıdıktan sonra mı bir sevme stilim oluşuyor?

Oradaki etkileşimin nereden kaynaklandığını hala çözemedim.

Bence ikisinde de sabit bir takım şeyler var.

Yani hiç olmayacağın, beraber olmayacağın insanlar var.

Bir de işte bu şekilde sevdiğin, yani sevme stilinin bir kalıbı da var aynı zamanda.

ama o kalıp da esnek

senin insanlardan

olan beklentilerin de esnek

ve onlar bir şekilde kendi içerisinde zaten

oluyorsa o akış içerisinde

devinim içerisinde artık her ne diyorsak

kendi yolunu buluyor

ve kendine bir şekilde oluşturuyor

bence zaten tehlikeli olan

bizim için de işleri tehlikeli

hale getiren, karşı taraf için de

tehlikeli hale getiren

o oluşan karakterin hep o şekilde

kalabileceğini düşünmek

ama o zaten esnekti

yani o kabı da esnetebilir

o zaman baya bir Rus ruleti oynuyoruz

birbirimizi bir şekilde kabul ediyoruz

ama ben de değişeceğim

o da değişecek

yani her gün şöyle uyanıyorsun

ben bugün bu havayım

işte o da bugün bu simay

bakalım bunlar birbirini sevecek mi

ama şöyle de bir şey var

mesela siz o yolda beraber gidiyorsunuz zaten

farklı farklı yollardan

gelmiş olmanıza rağmen

o çizgi bir yerde birleşiyor

ve birbirine bağlı bir şekilde gidiyor

Birbirine bağlı şekilde giderken işte aslında hani o rulet dediğin kısım biraz orada.

Belki de o ipin kopası gelecek.

İnceleyecek belki bir yerden kopacak.

Ya da belki direkt olarak artık seninle beraber olmak istemeyecek.

O değişimi ya da büyümeyi beraber mi geçiriyorsunuz?

Bu önemli.

Çünkü işte arkadaşlık ilişkilerinde de yani beraber büyüdüğün, sana çok iyi gelen, sana çok şey kazandıran insanlarla gün geliyor hiçbir şey konuşamaz hale geliyorsun.

Ama burada iki taraf da suçlu değil.

Sadece bazen olmuyor.

Zaman ilerlemiyor.

Bizim acısını çektiğimiz şey o ipin neden kesildiğini bilmiyor olmamız bence.

çünkü artık istemediğini

bilsek ve bundan emin olsak

zaten hani bizim de o ipi alıp

hayır benimle yürümeye devam edeceksin diyecek

halimiz yok ama

değişmeyeceğinden değil de

hani o değişimi beraber geçireceğinden

emin oluyorsun. Aslında şey gibi

bir deneme

sınavına girip hatayı

nerede yaptığını görmek istemek çünkü

esas sınavda aynı yerden hata yapmak istememek

ama bir bakıyorsun cevap anahtarını

pazartesi günü veriyoruz

Aynen. İşte ama hangi pazartesi olduğunu bilmemek.

Bilmiyorsun ve muhtemelen zaten o pazartesi hiç gelmeyecek. Cevap anahtarını da kaybetmiş olacaklar.

İşte ben de her ilişkimi gerçek sınavı oymuş gibi hissettiğim için önceki deneme sınavlarından hatalarımı anlamaya çalışacağım diye kendime söz veriyorum.

Ama her ilişkiye de bu gerçek sınavınmış. Ben hayatım boyunca buna hazırlanmışım gibi girdiğim için o ilişki bittiğinde şey diyorum.

Ben zaten gerçek sinema girip çıktım.

Benim artık denemeye ne ihtiyacım olur ki diyorum.

Sonra bir başkası çıkıyor.

Diyorum ki öncekiler denemeymiş.

Keşke hatalarıma baksaydım.

Ama işte belki insan hatalarıyla yüzleşmekten şey noktasına korkuyor.

Böyle bir bazanın altını açıp mesela yorgan almak istiyorsun.

Yıllardır dokunmadığın belki gerçekten ölmüş birisinin işte bir kıyafetini görüyorsun.

Her şey hop beraberinde geliyor.

Benim bence biraz o sandığı açmaktan korkmamın sebebi de o.

Yani ya o sandık o kişinin hayalini bana komple getirir ama o kişiyi getiremeyecek durumda olursa biraz ondan korkuyorum.

Ama galiba bu noktada kendi beklentilerimi biraz eleştirmem gerekiyor.

Bunu söylemiştim.

Yani mesela dondurma kabı her zaman içinde dondurma olduğuna işaret değil.

Hani bazen bir açarsın içinden kışlık domates sosu çıkar ya da sarma çıkar.

evet belki beklediğin gibi değildir

ama belki ihtiyacın olan şey de

bir kutu sarmadır

onu bilemezsin

galiba ona da zaman karar verecek

işte onun da şöyle bir kötülüğü var

oturup yiyip bitirdikten sonra

ihtiyaçtan ziyade o artık senin için

hep bir beklentiye dönüşüyor ya

yani yarın sabah açtığında da

oradan sarma çıksın istiyorsun

sonra yarın dondurma çıkıyor

sen sarmanın yokluğuna alışmaya çalışıyorsun

sonra dondurmaya alışıyorsun

sonra hop bir daha sermeye. Belki beklentiler

üzer klişesi beklentilerin de

her gün değişiyor olması ilgilidir. Evet.

Bence de. Bizden önce dondurma

kutularına ait bir

nasıl desem bir

topluluk belki her gün

bize sürpriz yapmak için içini değiştiriyor.

Bizim de ona göre hareket etmemiz

gerekiyor. Malı bir çalışmayla böyle fıt fıt fıt.

Aynen. Gizlice gidip dondurma

paketlerin içini değiştiriyorlar. Hop bu gece

sermeye dönüyoruz. Yani umarım

yarın içinden çıkacak olan şey

benim canımın istediği şeydir.

Yoksa öteki türlü zor olacak.

Sanırım aşk bununla alakalı bir şey.

Yani direkt olarak bu sorudan geliyor.

İstediğin şey mi, ihtiyacın olan şey mi?

Evet.

Benim buna verebilecek bir cevabım yok.

Galiba buna cevap vermek de istemeyeceğim.

Çünkü buna cevap vermek

gelecekte ki bütün ilişkilerimi etkileyeceği gibi

geçmişteki bütün ilişkilerimi de yanlışlıkla çöp kutusuna taşımak gibi olacak.

O yüzden ihtiyaç mı, istek mi bilmiyorum.

ama umarım

bir noktada kesişirler

yarın ihtiyacım olan şey tam da istediğim şey olur

ve hayatta karşıma onu çıkarır

yani bilmiyorum

en kötüsü de ne artık

isteğinin ne de ihtiyacının olması

bence

evet ama bence bizim ona daha zamanımız var

yani

benim için aşk bir ihtiyaç mı

ne evet ne hayır diyebilirim

bir istek mi kesinlikle

ben istiyorum ki

aşkı isteyen tarafımla ihtiyaç duyan

tarafım paralel olsun. Çünkü

birinden birinin yoksulluğu

inanılmaz toksik bir hale getiriyor. Tıpkı

şu an içinde bulunduğum durum gibi.

Aslında tek taraflı bir aşk yaşıyorum gibi

ve bir noktada bu toksik bir ayağı

kırık masada oturmak gibi. Üstüne

ne koysam kayıp gidiyor.

O yüzden o noktada ya masanın diğer

ayağını kıracaksın ya da altına

bir destek koyacaksın. Yani

ihtiyacım olan şey orada değil ama isteğim

o. O yüzden paralel

gitmesi benim için daha iyi olacak. Çünkü benim

o masanın üstüne yapacak daha

çok fazla şeyim var. Ve

yani galiba aşka dair söyleyebileceğim

şeyler bunlar. Senin eklemek

istediğin bir şey var mı? Benim eklemek istediğim

bir şey yok. Sadece ben işte isteğime

de ihtiyacımı da inancımı da kaybetmek

istemiyorum. Bunun biraz

beni ve benim yaşadığım

şeyleri

yaşadığım şeyleri demeyeyim ama yani

birey olarak beni büyüttüğünü

düşünüyorum. Bu his benim için çok

değerli bir iş çünkü.

Aşıklara selam olsun.

Aşıklara selam olsun.

Ve galiba biz

3. bölümün sonuna geldik.

Yine bir sürü şeyde yanıtlayamadık

aslında. Kendi içimizde

daha dolambaçlı bir

yol açtık belki de.

Ama dilerim herkes yarın dondurma

kutusundan ne çıkmasını istiyorsa

onu bulur. Ya da

bulamıyorsa bile aramaya devam etsin.

O zaman 2. bölümde söylediğim

Bir şey artık gelenek olsun.

Umutsuzluğa alışmayın.

Yatağa küs girmeyin.