bir defter daha bitirdim

acaba bu padavadaki son bölümüm mü bilmiyorum.

Ama benimle birlikte 3 yıl içerisinde sayısız bölümü ben burada kaydederken bana eşlik ettiniz, benimleydiniz.

O yüzden bir kapanışı sadece benim değil sizin de hak ettiğinizi düşünüyorum.

Bugün buradaki son günüm.

Çok kısa süreliğine birkaç tane kalan işi halletmeye ve kalan eşyalarımı almaya geldim.

Son dakikada baya bir aksilik çıktı.

İşte benim oturduğum yeri tutacak kişi son dakika vazgeçti.

Valiz sipariş etmiştim eşyalarımı toplayıp götürebilmek için siparişim iptal oldu falan derken böyle çok stresli.

Hani içten içe hallolacağını çok iyi bildiğim kendime sürekli Yasin Ay sen neyi halletmedin ki bu da hallolur sabret dediğim.

Ama tabii işim bununla kalmadığı çok stresli, çok keyifsiz, uykusuz, böyle sürekli uykularımdan kaygılı bir şekilde uyandığım birkaç gün geçiriyorum.

Ama bütün bunların yanında hala bir şekilde duygusallaşmaya, işte hayatı romantize etmeye, ne bileyim bir şehirle vedalaşmaya vakit ayırabilmek garip hissettiriyor.

Yani hani insanların böyle bir kaos anında, bir savaşın ortasında bile bir şeyleri böyle kutlamaya değer hale getirdiği, ışıklandırdığı o hali kendi içimde anlıyor gibiyim.

Sanki böyle bir savaş veriyorum ama bir yandan da hala işte en sevdiğim kafeye oturup son bir kahve içmek, son bir sandviç yemek gibi küçük küçük vedalaşıyorum şehirle.

her şeyin başına böyle bir son eklemek tabii çok dramatik, oldukça dramatik.

Son kez buradan yürüyorum, son kez bu sandviç yiyorum, son kez burada kahve içiyorum gibi.

Belki de üzerimdeki yükü daha da ağırlaştırıyor muyum bilmiyorum ama

açıkçası burada geçirdiğim son zamanları düşününce artık bu şehirle gerçekten güzel ayrılabilmem için,

onu güzel hatırlayabilmem için bu bölümü kapatmam gerektiğini, bu kapıyı arkamdan kapatıp belki bu sayede yeni bir kapıyı açmaya dair adım atabileceğimi düşünüyorum.

Saat 12. Buraları da kesmem yani.

Çünkü benim derdim ne olursa olsun arkadan hayatın akmaya devam ettiğinin güzel bir örneği oldu bence.

Sandviçim ve kahvem de geldi.

Ve aslında çok da planladığım gibi gitmedi.

Birazcık geç saat, yani buradaki insanların öğle yemeği saatinde anca bir şeyler yiyecek olduğumdan

kendime bir kahve ve kuruvasan keyfi yapacaktım ama kuruvasanları kalmamış.

Ben de bir people pleaser olduğum için o zaman sadece kahve alayım diyemeyip

çok da iç içici olmayan bir sandviç söyledim.

Genelde böyle bir şeyi son kez yaptığınızda en güzeliyle yapmak ya da yeni bir yerde başka bir şehirde ülkede geziyorsanız en iyi kafeyi en iyi restoranı bulmak gibi.

Aslında belki de o tatili o süreci iyice böyle boynumuza yük eden zaruri şeyler aslında zaruri olmayan şeyler kendimize yükleniriz ya.

Onu da biraz kırmaya çalışıyorum.

Hem zaten şu birkaç gündür çok yoruldum hem de artık böyle ulan akor vasan yemişim, hasaneviç yemişim.

Karnına doyur sonra kalk git eve eşyalarını topla gibi bir psikolojide de olduğum için çok daha umursamıyorum.

Ama gerçekten de arada galiba gerçekten işin anahtarı umursamamak.

Umursamayınca da bir şekilde işler sandığım kadar da kötü gitmiyor.

yorgunum

çünkü buraya gelmek o kadar

gözümde büyümüştü ki ben İstanbul'dayken

of ya şimdi kim gidecek

gelecek Allah'ın bir sürü eşya

falan gibi

bir de gerçekten maalesef

böyle bir şehirde

kötü anılarla orayı kafanızda

eşlediyseniz oraya tekrar

gittiğinizde

biraz korkuyorsunuz

sanki böyle o kapıyı açtığınızda

içinizde

Ve rutubetten küflenmiş bütün duygular üstünüze atlayacak ve nefesiniz kesilecek gibi hissediyorsunuz.

Hatta o yüzden biletimi Padova'ya değil Bolonya'ya aldım.

Zaten çok yakın bu iki şehir diye.

Ve ilk gün çok sevdiğim bir arkadaşımda kaldım.

Gittiğim bir yerde sevdiğim bir insanın, beni bekleyen birinin olduğunu belki de bilmeye ihtiyacım vardı.

Onun enerjisiyle buraya geldim ama işte son dakika aksilikleri biraz canımı sıksa da

belki de geri dönmeyi iple çekmeme ve buradaki bu çeptörü de kapatmama daha kolaylık sağlaması açısından

belki bu karşıma çıkan aksiliklerin bile faydalı olduğu bir yer vardır.

Bilmiyorum açıkçası.

Üç yıl geçirdim burada.

Eminim ara ara yine gelirim.

Hani çok böyle uğrak bir noktam olmaz ama sevdiğim insanların mezuniyetine, kutlamalarına gelirim.

Ya da belki arada böyle burası bizim için bir kesişim, bir buluşma noktası olur.

Açıkçası çok mutsuz değilim gerçekten bu bölümü kapattığım için.

Çünkü gerçekten yeni bir şeylere başlamak için bazen açık diğer sekmeleri kapatmak gerekiyor.

Yoksa gerçekten hani iki tane açık kapının arasında ne bileyim ceryem falan yiyorsunuz, boynunuz falan tutuluyor yani.

O yüzden yarın İstanbul'a döneceğim için mutluyum.

Bir yandan da kendime sürekli şunu hatırlatıyorum.

Her şeyin başına son ekleyerek işte bir kıtlık bilinciyle bütün İtalya'yı valizine koymak.

Ama şunu da alayım bunu da denemedim demek.

Ya da 3 yıldır her gün gittiğin markette reyonda duran ve hiç denemediğin çikolatayı şimdi denemek gibi bir zorunluluğun yok.

Hani sakin ol falan diye kendimi çok dizginlemem gerekiyor.

Bence burada tabii ki Türkiye'de olmanın da çok etkisi var.

Çünkü bir daha ne zaman çıkacağım, çıkabilecek miyim gibi böyle bulunduğumuz yeri bir kafes gibi hissettiren çok fazla parametre var tabii ama kendime sürekli hayatta ben bir şeyi çok istediğim sürece gerçekleşmesinin elimden kaçamayacağını ve bunun çok net örneklerinin hayatımda da hep olduğunu hatırlatma ihtiyacı duyuyorum ve bunu yapıyorum da.

Bence artık hayatta biraz da benim böbürlenme sıram geldi.

Hatta geçiyor bile.

Biliyorum ki tekrar gelmek istersem, tekrar yeniden bir yerde bir şeylere başlamak

ya da sadece ziyaret etmek istersem önümde çok bir engel durmayacak.

Çünkü ben zaten istediklerimi kendime verebilecek bir hayatın peşinden gitmek için bu yola çıkmıştım.

Neredeyse dört yıl önce.

O yüzden de bugün bu alışkanlığı kırmak için marketten sadece çok sevdiğim ve Türkiye'de çok bulamadığım kahveden aldım.

Yok şarapmış, yok alkormuş, yok peynirmiş, yok etmiş, yok magnetmiş, yok dedim yani.

Başka bir zaman sadece gezmek ve sadece güzellikleri hatırlamak ya da sıfırdan yaşamak için geldiğinde çantanı da bunlarla doldurursun.

Ama şu an sen buraya sadece bir görev için geldin ve bunu tamamlayıp gideceksin diye hatırlatmaya çalışıyorum.

Ama tabii bu sürecin bana öğrettiği çok güzel şeylerden bir tanesi de şu oldu ki,

gerçekten eğer birini özlüyorsanız ya da kafanızda sürekli düşündüğünüz,

bana bunu niye yaptı, acaba yazacak mı, özür dileyecek mi, pişman olacak mı gibi soru işaretleri

ya da biriyle yapmak istediğiniz bir konuşma vs. varsa,

Tabii ki burada duyguları küçümseyecek değilim ama belli ki kendinizi yeterince meşgul etmiyorsunuz.

Yani şu üç gündür o kadar sıkışığım ki hani böyle resmen tuvalete gireceğim saati ya da arada böyle breakdown yaşayacağım saati bile resmen schedule'lamam gerekiyor.

Aklıma incindiğim şeyler ya da beklediğim bir özür gelmiyor değil.

İnsanın zihni sıkışıklıkların arasında bile ona bazı duyguları çok içtenlikle hala hatırlatıp hissettirebiliyor ama şöyle bir tarafı oldu galiba bende.

Bu sefer aklıma işte beni yarı yolda bırakan bir insan ya da bitmiş bir ilişki geldiğinde durup şuna bakıyorum.

Evet ama ben şu an bütün her şeyi tek başıma yapıyorum.

Yani kalkıp zaten benim önüme bakmam lazım.

Bundan başka yolum yok.

Bir de karşımdaki insanın belki de hayatımda olması, elimden tutması, sırtımı sıvazlaması ya da sadece uzaktan destek vermesi bile birçok şeyi kolaylaştırabilecekken bunu yapmıyor.

Bunu yapmamayı, burada olmamayı seçmiş ve benim hala hazırlamam gereken bir valiz, kapatmam gereken bir ev var.

Bunu gözyaşları içinde mi yapacağım yoksa isteyerek, önüme bakarak ve zorlanmadan mı yapacağım?

böyle bir karar kalıyor geriye

ve böyle bir ikilemde tabii ki de çok da

şeyi seçmiyorsunuz yani

tamam ya ben

gözyaşlarıyla bu valizi kapatacağım ya da

işimin arasında sürekli telefonumu

kontrol edeceğim bana yazmış mı

story mi izlemiş mi diye

artık gerçekten

bir dakika ya ben niye bunu düşünüyorum

benim buna vaktim yok ya falan gibi

bir yerde oluyorsunuz o yüzden

kendimi yeterince meşgul edince

bazı duygulardan

da azade olduğumu,

onlardan kaçabildiğimi fark ettim.

Ki beni biliyorsunuz yani ben öyle kolay kolay

duygulardan, kaçmaktan bahsedecek bir insan

değilim. İşte bazen

en iyimiz bile insanlar

tarafından bu noktaya getirilebiliyor.

Şimdi biraz

bu Avrupa güzellemesi

hakkında işte

özellikle İtalya söz konusu olduğunda

işte Vitalenta, Yavaş Hayat

işte

Slow Mornings olayını

biraz konuşmak istiyorum galiba.

Aslında hayat bence her yerde

hızlı

ya da her yerde yavaş. Yani her yerde

çok göreceli.

Sizin onu nasıl yaşadığınız

sadece size de

bağlı değil aslında. Çevreye de çok bağlı.

Burada baktığımda mesela

şu an etrafımdaki herkes

yani işte 20 yaşında gençler de

ya da karşıda

kilisenin önünde oturan ortaokullu

çocuklar da ya da 70'ine merdiven

dayamış. Yaşlı çifte.

Bugünü bence oldukça şu an

yavaş bir şekilde geçiyor. En azından

şu birkaç saati. Çünkü

birlikteler, sohbet ediyorlar,

bir şeyler içiyorlar. Bunun için zaman

ayırıyorlar. Yani aslında zamanın

göreceliliği biraz

etrafınızdaki

insanlara da bağlı gibi geliyor bana.

Etrafınızda birilerinin olmasına

da çokça bağlı.

Aslında bu yine birazcık böyle benim

neden İtalya'dan döndün ya sorusuna

belki bir şeyleri

açıklama ihtiyacı duymamdan da kaynaklı.

Çünkü gerçekten bu soruyu duymak çok

sinir bozucu.

Hani insanlar hiç mi kendilerine senin şu an

neye ihtiyacın var diye sormuyor diye

çok düşündürtmüştü beni.

Mesela ben şu an İstanbul'a gitmeyi

iple neden çekiyorum?

Çünkü ne bileyim

mahallede zekide bir bira içebilirim

ya da kapıdan geçerken

bile işte idille

ayaküstü konuşmam bir anda yarım saat

bir saatlik bir tam hadi geç içeri

bir kahve içelim'e dönüşebilir.

ve aslında şu an burada işte bir kilisenin önünde bir masanın etrafında oturup aperol içen dostlardan çok da farklı bir şey değil.

Yani gerçekten bir yeri güzelleştiren şeyin kesinlikle oradaki bağlar ve insanlar olduğunun çok net bir göstergesi bu benim için.

Ve benim buradaki birçok arkadaşım artık ya Türkiye'ye döndü ya farklı fırsatlar çıktı karşılarına farklı ülkelere ya da İtalya'da farklı şehirlere gittiler.

İster istemez biraz bir yere gidişin gerçekten sizi orada kimin beklediğiyle de çok ilgili bir tarafı var.

Yani of şimdi kim gidecek mi diyorsun yoksa gitmek için gün mü sayıyorsun arasındaki farkı biraz başkaları da belirliyor.

O yüzden sorumluluğu çok da üstüme almamaya çalışıyorum.

Tabii yine de kafamın içine çok fazla soru var.

Yani bu üç yılı verimli geçirebildim mi?

Doğru yerlerde bulunabildim mi?

Ne bileyim bana edilen bir hadi gel dışarı çıkalım teklifini kabul etseydim hayatımın bütün yönü, rotası değişir miydi?

Acaba biriyle karşılaşsaydım, birini sevseydim burada ya da...

Burada bir ilişkim olsaydı İstanbul'daki hayatımı deneyimlememiş mi olurdum?

Hayatım, podcast'im, kariyerim nerede olurdu?

Kendime burada mı bir hayat inşa ediyor olurdum?

Aslında o kadar fazla opsiyon, o kadar fazla ihtimal var ki.

Bir yandan bu da çok garip.

Yani bu üç yılı bir anda gözden geçiriyorsun ve doğru yaşadım mı diyorsun?

Sanki bir doğruluğu varmış gibi.

Doğru yerlerde bulundum mu?

Yeterince sosyalleştim mi?

Acaba daha fazla mı gitmeliydim derslere?

Ya da ne bileyim daha fazla mı yabancı arkadaş edinmeliydim?

Bir tane işte atıyorum bir çocuk bana date teklif etmişti ama kabul etmedim.

Çıksaydım hayatım nasıl olurdu gibi şeyleri düşünüyorum.

Şimdi bu olduğum noktadan memnun olmadığımdan değil kesinlikle.

Hayatım beni getirdiği yerden çok mutluyum ama

Acaba her şeyi yerli yerinde doğru zamanında yaptım mı sorusunu da çokça soruyorum ama hani bu şey gibi.

Artık şatıla, havaşa, metroya her neyse binmişsiniz ve sürekli çantada pasaportu kontrol ediyorsun.

Zaten evden çıktın artık. Kontrolü yapman tabii ki kıymetli.

Belki bir noktaya kadar bir şeyleri unuttuysan geri de dönebilirsin ama o son dakika kontrolünün

insanın içini rahatlatmaktan başka hiçbir amaca hizmet ettiğini zannetmiyorum yani.

Biraz da içimizdeki bazı sesleri susturmak için bir şeyleri gözden geçirmeye ihtiyacı duyuyoruz.

Ve benim için de aslında şu an böyle geriye bakıp bu üç yılı doğru geçirdim mi diye düşünmek.

Ama kendime şunu da çok hatırlatıyorum.

Geçmişe şimdinin gözüyle bakmak her zaman o kadar da objektif bir perspektif sunmuyor.

Biraz yanıltıcı da olabiliyor.

Şimdi mesela ben bugün burada biraz hüzünlü, biraz kaygılı, ben İstanbul'a bir an önce artık dönmek ve şu sorumluluklardan azade olmak istiyorum diyen tarafımla bu son 3 yıla bakarsam sanki böyle 4 sene önce buraya taşıma kararı veren Simay'la çatışırım.

Ama baktığımda 24 yaşındaki Simay'ın, 23 yaşında aslında tekrar İtalya'ya gelmeye karar veren Simay'ın en büyük talebiydi, en büyük isteğiydi bu ve bu gerçekleşti.

Şimdi burada o kadar da mutlu olmayan bir Simay'ın gözüyle 24 yaşındaki Simay'a ya bize neler ettin, beni buralara getirdin bak hiç de mutlu değilsin gibi bir yargılamada bulunmak çok insafsız olur.

bunu geçen düşünürken aklıma şey bir örnek geldi

yani mesela

diyelim ki şu an mağazada markette

5-6 yaşlarında bir çocukla

denkleşeyim ve

şey kafasında olsun

Barbie almak istiyor

kendini yerlere atıyor Barbie'ye sahip olmak istiyor

ailesini ikna etmeye çalışıyor

çünkü benim 6 yaşlarım inanılmaz bir

Barbie obsesyonuyla geçmişti o yüzden aklıma bu geldi

ama diyelim ki ben o sırada

işte kiramı ödemeye yerime birini

bulmaya, valiz hakkımın geçmemesine

falan çalışıyorum. Kafam içi çok

dolu. Şimdi bu o çocuğun

Barbie'deki ısrarını ya da

Barbie'ye sahip olma hayalini

ne kadar gereksiz ve ne kadar

aptalca bir istek

falan yapar mı? Yapmaz.

Çünkü hepimiz biraz içinde

bulunduğumuz durumların, o an

yaşadığımız yaşın, çağın

istekleri ve ihtiyaçları ile biraz donatılmış

haldeyiz. Ben de

6 yaşında hayatın

Barbie evinden ibaret olduğunu düşünüyordum.

Şimdi

ya işte çatı da akıtıyorum

bunu nasıl hallederiz gibi dertlerim var.

24 yaşındaki

Simay da buraya gelmek

ve hatta çok spesifik bir sözümdür.

Evrenin de bana bunu

sen bunu istemiştin al bakalım

şeklinde yaşatması çok benden

yanalık mı yoksa manidar mı bilmiyorum ama

hep şey derdim ya ben artık İtalya'da

ağlamak üzülmek istiyorum diye ve

bunu hakikaten layığıyla yaşadım.

Yani dibine kadar yaşadım.

Artık gözyaşımın bittiği günler de yaşadım ama kahkahalardan katıldığım ya da kahkaha atmaktan, gülmekten ağladığım anlar da yaşadım.

23-24 yaşındaki Simay'ın bir hayalini gerçekleştirmiş olmanın üstümde garip bir hüznü ve nasıl desem gururu da var.

ama hani böyle bazen

ne bileyim küçük kardeşinizin

ya da annenizin falan bir istediğini

yaparsınız sonra sıra artık

sizin istediğinizi yapmaktadır ya

öyle bir yerden de

gerçekten kendime ablalık etmiş gibi hissediyorum

böyle

4-5 yıl önceki halime dönüp

bak tamam senin istediğin oldu yaptık

şimdi sıra benim istediğimde

şimdi birazcık da dinlenelim

bu kadar oyun oynadık şimdi de biraz

oturalım kitap okuyalım tamam mı falan gibi bir yerdeyim

Ve işte 28 yaşındaki Simay artık bir süre İstanbul'da olmak, hayatını orada kurmak ve kendi sınırlarını zorlamak istiyor.

Ve bence ben daha genç hallerimi buna tamam diyebilecek kadar tatmin edici bir hayat yaşadım.

Çevremdeki insanların, annemin, arkadaşlarımın hatta sizin aslında benimle gurur duyduğunuzu biliyorum.

Ama insanın kendiyle gurur duyması hele ki mütevazı topraklardan sonra çok kıymetliymiş onu fark ediyorum.

Ya aferin sana demek.

Normalde mesela sıkıla sıkıla mızmızlanarak taşıdığım poşetlerin belki 3-5 katı ağırlıktaki valizleri 3-5 kat indirip çıkartırken

artırken

içimden kendime sürekli

tamam bir tane iş daha bitti, bir tane iş daha

kendi başına hallettin diyorum.

Yine de tabii bu kadar bağımsız olmak

evet belki beni

bazı insanları özlemekten, bazı

insanlara ihtiyaç duymaktan

uzaklaştırsa da

bu kadar bağımsız olmanın da bir taraftan

insana kendini

yalnız hissettiren bir yanı var gibi.

Hani gerçekten

işte annemin az önce telefonda konuştum

Ama şey dedi hani keşke yanında olsaydım da ben sana yardımcı olabilseydim diye.

Ama hani vizesi yok şu an, süresi de oldu, gelemiyor falan.

Ki benim de artık bir yerde bir şeyleri kendi başıma yapabilmeyi de öğrenmem gerekiyor zaten.

Ama böyle keşke yanında olsaydım.

Evet annem gerçekten dünya üzerindeki en iş bitirici insan ama

öyle olmasaydı da birinin sadece yanında nefes alıp vermesi, sırtını sıvazlaması

ya da sen unutmuşken sana bir su içmeyi hatırlatması ne kadar kıymetliymiş onu fark ediyorum.

Hem kendim olmak hem de kendime destek olan dışarıdaki bir ikinci kişi olmak

tamam çok güçlü hissettiriyor da yani bu kadar güçlü olmaya ne gerek var?

Savaşa mı hazırlanıyoruz?

Ya da insan bu kadar kaslandıktan sonra bir yerle dövüşmedikçe,

mücadele etmedikçe bunun bir anlamı olur mu diye düşünüyorum.

Ve sanki psikolojimi sürekli ortada bırakılmaya, bir şeyleri tek başıma halledecek hale gelecek olduğuma inandırıyor gibi bir yerdeyim.

Ama bunun kendini gerçekleştiren bir kehanette olmamasına uğraşıyorum.

Yine de bütün bu sıkışıklığın arasında ve yarın yani neredeyse 24 saatten çok az bir süre kalmışken İstanbul'a dönecek olmama ve yapmam gereken çok iş varken

şöyle bir kafede oturup kahvemi içip etrafı izleyip bu İtalyan güneşinin ki kuzeyde de çok öyle kolay kolay çıkmaz

üzerimden akıp gitmesine müsaade etmek, etrafımdaki insanların İtalyanca konuşmalarına kulak misafiri olmak, hareketlerini izlemek,

ait hissetmemek ama insanların aidiyetinden mutlu olmak gibi iyi geldi ne yalan söyleyeyim.

Benim de konuşacak birim varmış açtım mikrofonu sizinle konuşuyorum.

Ve belki birileri, çünkü ben biliyorsunuz dışarıdan nasıl algılandım ve göründüğümle çok ilgilenirim ama belki birileri telefonda konuştuğumu zannediyor, belki birileri gerçekten yalnız olduğumun ve yalnız hissettiğimin farkını da bilmiyorum ama kimsenin bilmediği bir şey var ki yarın beni arkadaşlarım bekliyor.

Yarın canım sıkılırsa kafam eserse gidebileceğim çok fazla opsiyon var.

Ya da burada yalnız olduğum için değil, İstanbul'da yalnız kalmak istediğim için yalnız olabileceğim, tek başıma olabileceğim anlar ve seçenekler var.

Kimse bilmiyor ve bilmelerine de ihtiyaç yok aslında.

Çünkü ben biliyorum ve çünkü ben bunu kendime sağladım.

Yani bir şehre veda etmek çok zor ama günün sonunda kendimi bir şekilde istediğim zaman İtalya'ya gelebileceğim, istediğim zaman konfor alanımdan çıkabileceğim ve istediğim zaman başka bir yeri kendime ev yapabileceğimi kanıtladığım için aslında çok da vedalaşıyorum sayılmaz.

kendime hep şunu hatırlatıyorum.

Bir şeyleri İtalya'dan depolamak zorunda değilsin.

Sen kendine zaten bunları Türkiye'den alabilecek

geçimi

sağladın diyorum. Sonra bir taraftan

diyorum ki diyelim ki bu Türkiye'de yok.

Tamam alırsın biletini. Gidersin İtalya'yı

alırsın. Sakin ol falan diye

hatırlatmam gerekiyor.

Tabii ki benim de hayatta yetemeyeceğim

çok şey var yani. Buna eminim.

Vardır.

Ama kendi istediğim şeylere

yetebilmek hatta belki de zaten

yetebileceğimden fazlasını istemeyecek

kadar da mütevazi olmak

bir yerden de kendimle

barış içinde yaşamak istediğimi gösteriyor.

Gerçekten

yıllardır çok fazla alanda

kendimle savaştım. Beden algım,

sevilme arzum, yetersizlik

hissim, kaygılarım,

depresyonum gibi gibi

ve şu an bir süreliğine

bana zaman zaman cennet,

zaman zaman cehennem olan bir şehirde

sevdiğim bir kafede

güneşin altında

bir süreliğine son kez

oturmak ve geçen bu

3 yılı değerlendirmek

her yiğidin harcı değilmiş.

Normalde burası çok yağmurlu

hele bu dönemlerde hiç bu kadar parlak

değil ama artık şehir

bana bir jest mi yapıyor

yoksa senin arkandan

ağlayacak kadar da seni sallamıyorum mu

diyor bilmiyorum ama

ben sadece bunun tadını çıkartacağım.

Şimdi yavaş yavaş

Farklı yollardan eve gideceğim ve eminim sürekli şu sandviçi de mi yeseydim ya acaba şurada bir dondurma da mı alsaydım acaba şu rujdan stoklasam mı Türkiye'de yok gibi düşünceler zihnimden geçecek ve ben onları dizginleye dizginleye eve gideceğim.

Eşyalarımı toplayacağım.

Sonra halletmem gereken birkaç işi halledip akşam kendimi güzel bir yemeğe çıkartacağım.

Ama kendimi sadece yemeğe çıkartıyor olacağım.

Son kez Padova'da bir akşam kendime burada şunu ısmarladım demeden bazı şeyleri yüklediğimiz anlamın bizim söylediğimiz kadar olduğunu bilerek ve onları belki biraz minimalize etmeye çalışarak yarın evime döneceğim.

Ve bir zamanlar İstanbul'dan buraya gelmek eve dönmekti.

Şimdi buradan İstanbul'a dönecek olmak benim için ev ve ne kadar çok havada kalırsam kalayım.

Konduğum yeri bir şekilde eve çevirebildiğim için kendimle çok gurur duyuyorum.

Bu defterin artık kapanması gerekiyordu çünkü hala yazacak çok şeyim var.

Ama defter bittiği için ya eski yazılarımın üstüne bir şeyler karalamam gerekiyor ya da söylemek istediklerimi küçültmem gerekiyordu.

O yüzden bu defteri kenara kaldırıp kendime tertemiz, bol sayfalı yeni bir defter alıyorum artık.

Onu doldururken de burada olacağınız için çok mutluyum.

6 yıldır birlikte çok fazla yer gezdik.

Burada 3 yılımızı geçirdik.

Bence artık eve dönüş vakti.

Umutsuzluğa alışmayın.

Yatağa küs girmeyin.

Bu yolculukta benimle olduğunuz için çok teşekkür ederim.

Artık valizlerimizi de aldığımıza göre el sıkışıp dağılabiliriz.

Hani böyle uzun bir tatilden sonra artık eve dönerken arkadaşınızla bir süre görüşmek istemezsiniz ya.

işler kötü gittiğinden değil de biraz soluklanmak için.

Şimdi çok kısa bir molaya ihtiyacım var.

Sonra hayatın önüme getirdiklerini ayıklayıp

onlardan size zaten birkaç bölüm çıkartacağım.

Çok teşekkür ederim. Size gerçekten çok müteşekkirim.

Şimdi ağlamadan bu bölümü burada bitiriyorum.

Çünkü bu bölümün bitmesi yeni bir bölüm gelmesi için

gerekli olan tek şey.

Öptüm sizi.