ama yine de inanıyorum

mikrofonu açmadan önce nasıl başlayacağımı biliyordum aslında.

Ama nedense mikrofonu açınca bir anda söyleyeceğim şeyler kafamdan gitti gibi oldu.

Konuşasım var ama böyle spesifik şu konudan başlıyorum gibi bir şey yok kafamda.

O yüzden de baya güzel bir sohbet edeceğimizi düşünüyorum bugün.

Bugün pazar ve açıkçası havanın kapalı olduğuna çok sevindiğim bir pazar.

Bir şeyleri kaçırdığımı hissetmediğim, evde oturmanın çok doğru hissettirdiği bir pazar.

Ve birkaç gündür de böyle çok üst üste sosyalleşmem gerekti.

Yani artık gerçekten sosyalleşmek benim için bir gereklilik.

Bir tarafım çünkü bir daha bu kadar genç olmayacaksın enerjim varken yap diyor.

Bir tarafım sıkıldığı ya da enerjisinin olduğu günlerde çoktan verdiği sözleri yaptığı planları tutmak zorunda hissediyor.

Bir taraftan sosyalleşmem gerekiyor.

Bazı şeylere artık evet demem gerekiyor ki sürekli hayır dersem artık davet edilmeyeceğim gibi gibi.

Tabii ki de bütün bunların yanında biraz da canım istiyor derken çok sosyalleşmiş bulundum ve uzun bir süredir yalnız olmayı istediğim bir an çok yakalamamış, hissetmemiştim.

O yüzden tekrardan şöyle bir ya ben bugün galiba evde bir duracağım hissini yakalamak çok iyi oldu.

Sular kesik o yüzden duş alamıyorum.

Duş alamayınca güne başlayasım gelmiyor.

Saat 5 olacak bu arada.

Temiz kıyafetler giyesim yok hala pijamamla oturuyorum.

Diğer yandan böyle harıl harıl bir pazar temizliği de yapamıyorum.

Hani villa da kovasını neyle dolduracağız abi.

Ama öte yandan da bu zamanı çok boşa geçirmek istemiyorum derken böyle sürekli tabii ki telefon scroll'lıyorum.

Ve bir anda karşıma böyle bir TikTok çıktı.

Arkada çalan şarkı inanılmaz etkiledi beni yani.

Flatwood Mac'in böyle okunuyor galiba Flatwood Mac ya da Flatwood Mac.

Flatwood Mac herhalde.

Flatwood Mac'in ya bu kadar fazla Flatwood Mac denmemiştir hiç bence 30 saniye içerisinde üst üste.

Neyse onların bir şarkısı.

Benim de galiba teknolojiye dair en sevdiğim güncellemelerden bir tanesi.

Artık böyle TikTok'da Spotify'da bir şarkıyı gördüğünüzde onu direkt Spotify'ınıza falan ekleyebilmeniz.

Oradan böyle şarkıyı dinledim.

Sonra bir diğer çok sevdiğim teknolojik gelişme olan şarkının radyosuna git'e girip

oradan böyle benzer şarkılar dinlemeye başladım ve mest oldum arkadaşlar.

Yani mest oldum. Bir anda sanki böyle dizi izler gibi, film izler gibi.

Hani böyle çerezlik bir şeye başlarsınız da bir anda böyle elinizdeki ne bileyim çamaşır katlamayı ya da bulaşıkları yerleştirmeyi bırakıp hakikaten bir koltuğa oturup böyle bir izlemeye başlarsınız ya.

Sonra bir bölüm daha, bir bölüm daha.

Benim için öyle bir şeye dönüştü zaten müzik dinlemek. Oldum olası böyleydi.

Ama bir anda böyle oturdum ve sanki flow state'deydim gerçekten.

Yani inanılmaz şarkılar çalıyor, sözleri çok güzel, sözlerini okuyorum ve böyle pıt pıt yağmur yağıyor.

Böyle taban penceremden görüyorum.

Üzerimde pijamam ama bilmiyorum bu tabii benim bir şeyleri aşırı romantize etmeme sebebi ama hani ne bileyim ya ben böyle evet hayal ettiğim pijamalar.

Yani nasıl desem bunu anlayacak birileri olduğuna eminim ama anlamayacak insanlar da olabilir diye açıklıyorum.

Dizilerde, filmlerde izlediğiniz ya da bir kitapta tasvirini okuduğunuz o karakterin işte dağınık bir topuz ve işte kurdelalı çorapları ve işte küçük şortu üzerine böyle büyük bir sweatshirtüyle falan.

Evet, öyleyim gerçekten ve iyi hissettiriyor.

Bilmiyorum, hani böyle pijamalarımla oturup elimde bir bardak kahve, çok klişe ve çok keyifli.

şarkıların sözünü okuyarak dinlemek

bir anda böyle aşırı bir duygu yoğunluğu hissettirdi bana.

Kafamı çevirdim sol tarafta.

Kedim inanılmaz rahat uyuyor.

Yani öyle rahat uyuyor ki hani

sokakta geçirdiği zamanı unutmuş gibi.

Artık sokak onun için sadece

camın önünden izleyebileceği bir gösteri sadece.

Bir hareketlilik.

Bir anda böyle ona baktım.

Sonra abi dedim yani böyle bir komitment olabilir mi yani?

İnşallah böyle 15 yıl falan birlikteyiz yani.

15-20 yıl.

Ve onun haberi bile yok. Yani aslında ne kadar büyük bir kalp ağrısı edindiğimin haberinde bile değil.

İkinci kedim benim Lilibet. Bundan bahsetmemiştim. Keşkek biliyorsunuz ilk kedim Aydın'da.

O nedenle o artık hani annemin oğlu. Ben onun annesi değil ablası oluyorum.

O yüzden kendi kedim diyemiyordum çok artık Keşkek. O bizim kedimiz.

Ve Lily de aslında geçici yuva olarak bir süreliğine bana geldiğinde bir şekilde çok da farklı karakterlerde olmamıza rağmen birbirimize çok ısındık ve tamam dedim yani artık bununla sonsuza yani böyle geldik böyle gideceğiz oldum ve artık benim çocuğum.

Ve her geçen gün onu çok seviyorum.

Ve her geçen gün ona baktığımda hayalini kurduğum bir şeyi gerçekleştirmiş olduğumu bir yandan da görüyorum.

Bir ev, bir televizyon, bir de kedi olsun falan.

Hem gerçekleştirdiğim şeyin tam anlamıyla ayaklı bir anımsatıcısı.

Hem de gerçekten çok büyük bir kalp ağrısı.

Yani bir gün onu kaybedersem ne kadar üzüleceğimi bazen tahmin bile edemiyorum.

ve bu sabah ilk uyandığımda ilk işim buna biraz ağlamaktı açıkçası.

Tam yatağımın yanında böyle apartmanın arka tarafına bakan bir pencere var

ve oraya çok güvercinler konuyor.

O yüzden de Lili sürekli her sabah fix, kuşlar böyle ses çıkartmaya başladığı anda

oraya çıkıp onları izliyor büyük bir heyecanla.

Sonra bir süre sonra da yanında sızıp uyuyor.

Ve bu kadar kısa sürede böyle bir ritüeli geliştirmemiz bile

ya bilmiyorum beni tanıyorsunuz ben buna tabii ki oturur ağlarım.

Ve böyle ne bileyim bir pazar günü biraz ortalığı toplamak, böyle YouTube'da birileri arkada konuşurken buzdolabını silmek.

Sonra sular kesilince bir sürü planımın iptal olması kafamın içerisinde ve kendimi televizyonun önünde böyle şarkılara bakarken bulmak.

Belki de uzun süredir en farkında olmadan hiçbir şey yapmamanın içinde olduğum anlardan bir tanesiydi.

Masada arkadaşımın eve gelirken getirdiği pembe laleler duruyor.

Sol tarafında kedim uyuyor.

Hani hava kapalı ama camdan böyle tatlı bir gündüz ışığı hala bir şekilde bir umut vaat ediyor.

Sesim çatallı çıkıyor mesela çünkü iki gündür non-stop arkadaşlarımla bir yerlere gidiyoruz, bir şeyler içiyoruz, dans ediyoruz, şarkı söylüyoruz ve benim artık hani sesim mahvolmuş durumda.

Ama diğer yandan da üzerimde bu kadar keyifli geçirdiğim birkaç günün böyle bir izinin bende olmasını verdiği bir tatlı bir mutluluk da var.

Yani böyle o kadar hasta gibi hissettirmiyor.

Çok da yorgun hissettirmiyor.

Dün ne kadar eğlendiğimi bazen sesimin böyle çatallaşmasında tekrardan hissediyorum.

Garip bir şekilde çok huzurlu hissediyorum.

Bu huzurun nereden geldiğini biraz anlamaya çalıştım aslında.

Gerçekten bir iki saattir falan hatta belki daha uzun süredir kafamda mikrofonun karşısına geçmek var.

Ama ben kafamın içerisinde bir sohbet ediyorum.

Bakalım nereden başlayacağız diye.

Normal şartlarda kendimi tanıyorum.

Ben bu noktaya kadar konuştuktan sonra öfsümay sadede gel ne anlatıyorsun falan deyip şimdiye kadar çoktan bu bölümü durdurmuş.

Yani bu kaydı durdurmuş ve bir tık daha böyle şimdi düşüncelerimi bir boşalttım ya daha böyle derli toplu bir başlangıç yapardım.

Hayır ama ben bu bölümü atacağım abi.

Yani bu bölüm tek nefeste kaydedilip sizin önünüze sunulacak.

Öyle de bir eminim yani bugünkü sohbetten.

Çünkü yani konusu bu.

Konusu gerçekten biraz da net bir konunun olmaması.

benim oradan oraya zıplayacak olmam.

Biraz da koltuğumda oturup böyle

sizinle iki kelam etmek istemem yani.

Her zaman çok dolu şeyler konuşulmaz.

Bazen böyle akışla giderken

zaten çok derin

çok büyük kayalara toslayabiliyor insan.

Bakalım beni nereye götürecek bu bölüm

bilmiyorum. Aslında biraz üzerimdeki

huzur sanki

nihayet böyle yavaştan bir nabzımın

yavaşlamaya başladığını hissetmemle de

ilgili. Yani ne yalan söyleyeyim

son bir ay benim için duygusal anlamda

bayağı bir yüksek tansiyonluydu.

Birilerinden hoşlanmak

hatta başta birilerinden

hoşlanmadan biraz

heartbreaker olacağına falan

karar vermek. Sonra işin hiç öyle olmaması.

Sonra birinden hoşlanmak.

Sonra eski kalp kırıklıklarının

aklına gelmesi. Sonra abi yani

kalbini kıran başka bir insan ya.

Hani bunun ceremesini sürekli

başka insanlar mı çekecek deyip yine bir gardı

indirdin. Sonra yine hakikaten

gardımı keşke indirmez olaydım

dediğin. Böyle böyle işte her zaman

Sanki Sima Yılmaz Circle'larını yaşamakla meşguldüm.

Baktım ki sürekli aynı konuyu konuşuyorum arkadaşlarımla.

Sürekli aynı adamın bu sefer ne yaptığını konuşuyorum.

Bu sefer nasıl bir pot kırdığını konuşuyorum.

Bu sefer beni ne kadar çeleden çıkarttığını konuşuyorum.

Sonra bir şey oluyor.

Aslında belki de öyle değildi falan yapıyorum.

Sürekli kendim yeni baştan bütün bu durumları, bütün bu yaşananları bir yorumlama ihtiyacı, bir değerlendirme ihtiyacı hissediyorum.

Sonra aslında bu ihtiyacı hissetmemin zaten çok cevapsız ya da çok aşikar bir şekilde bir cevapla baş başa bırakılmamın sonucu olduğunu düşünüyorum.

İstediğin cevabı alamadın diye bunu kabul etmeyip kendin, senin gönlüne yatan, kafana yatan cevabı arıyorsun.

Simayı fark ediyorum falan.

Yani demem o ki biraz evet duygusal anlamda beni yoran bir ay geçirdim.

Biliyorsunuz ki ben kendinden ya da ne istediğinden emin olamayan adamların bir magnetiyimdir.

Bunları böyle şak diye çekerim.

Burada tabii ki her zaman karşı kutbu suçlamamak lazım.

Ben de bir şekilde onları aslında çekiyorum.

Onlara çekiliyorum.

Bu ay biraz belki de artık bunun yeter lan dedirtmesiyle de sonlandı.

Mart bitiyor.

Ve Mart ayının son terapi seansında da ben terapistimle biraz bunu konuştum.

Kendime öfkeliydim ya.

Ben ne yapıyorum ya?

Ben neyin içindeyim?

Ben niye kendime bunu yaşatıyorum falan gibi bir.

Aydınlanma demek doğru olmaz ama böyle bir silkinme yaşadım.

Ve ne yalan söyleyeyim o yüzden de biraz belki de nabzım yavaşladı.

Böyle bir olay üzerinden bir insan üzerinden bir şey anlatmayacağım ama ya şundan çok sıkıldım gerçekten.

İşte situationship kelimesi yani bir kere daha duyarsam zaten böyle ne bileyim cinnet falan geçireceğim gibi geliyor.

Diğer taraftan dating app'ler, ayarlanan date'ler, ayarlanamayan date'ler bir daha yazdı mı yazmadı mı yazmadıysa sen yaz saçmalama hemen yazılır mı falan.

Hani biz neyin içerisindeyiz?

Bir de işte aa kanka bu senin çocuk değil mi? Senin çocuğu Hinge'de gördüm.

yani hiç de gördüysen benim çocuk değil

demek ki kanka falan

hani böyle artık şey oldum ya

ya bunlarla mı uğraşacağız

hani bir de burada şey de değilim artık

ben artık neredeyse 30 olacağım

bunlarla mı hayır burada da değilim

yaştan da bağımsız

kaç yaşında olursak olalım

içi boşaltılmış dinamiklerden çok sıkıldım

tanışılan uygulamadan

yerden mekandan zamandan

aktiviteden falan değil

benim aslında sitem ettiğim şey

ben bu

içi boşaltılmış dinamiklerden

bu karmaşalardan

yanıtsızlıktan dolayı sizi sürekli

soru sormak zorunda bırakan dinamiklerden

çok sıkıldım. Sorduğunuz sorularda

yani çok manasız soru var.

Kendime söylüyorum aslında bunu. O yüzden

Mart ayı benim için gerçekten yorucu.

Kendime böyle dramalar

yaratmaya çalıştığım ve

günün sonunda da biraz ne yalan söyleyeyim

kendimden utanarak ne yapıyorsun

lan sen bir kendine gel artık diyerek

sonunda bitiyor yani. Ben

ayların bitişini, haftaların başlayışını

evet bir başlangıç, bir yenilik

olarak gören, klişe bir insanım.

O yüzden bu ayın da bitecek olması

beni mutlu ediyor çünkü gerçekten

orada bırakmak istediğim çok fazla şey var.

Bugün zihnimden geçenlere

biraz böyle bir bakış atacak olursam, size

biraz oradan kulübler, böyle

alıntılar verecek olursam. İşte

bulaşık makinesini boşaltıyorum. Sonra

bulaşıkları yerleştiriyorum. Bir yandan

böyle çöpü çıkartacağım ama

genelde böyle siz çöpü tam çıkartırsınız.

sonra bir anda böyle bir sürü çöp çıkmaya

başladı evden. O yüzden böyle çöp

poşetini kapının önüne koymadan önce bir

sandalyenin koluna geçirdim.

Evdeki ıvır zıvır çöpü atıyorum falan.

Çok spesifik bir anda hani bazen böyle

aklınızdan geçen şeyi hatırlamak

için atıyorum telefon kaydırırken

birkaç yıl sonuncaya gidersiniz ya

ben ne düşünüyordum falan diye.

Tam böyle spesifik o çöp poşetinin

pembesi gözümün önüne geldiği

bir anda ben çok güzel sevileceğim

lan gibi bir düşünce geçti aklımdan.

Ve bu çok klişe ama hani gerçekten siz de görmüşsünüzdür sosyal medyada.

Yani benzer algoritmalara sahip olduğumuzu düşünüyorum beni dinliyorsanız zaten.

Hani aşka inanıyorum çünkü ben varım.

Aşka inanıyorum çünkü benim nasıl sevdiğimi biliyorum gibi bir analoji çok dönüyor internette.

Ben buna katılıyorum.

Keza arkadaşlarımın sevme biçiminden de aynı şekilde hissediyorum.

Yani şimdi şöyle bir şey var.

Bunu daha önce de söylemiştim.

Bunun hala arkasındayım.

Bu değişmeyen fikirlerimden birisi şimdilik.

aşk istiyorsun ama belki de aşk farklı formlarda işte kedinde aile bireylerinde ne bileyim arkadaşlarında falan yok abi öyle bir şey değil yani evet ben arkadaşlarımı da aşık gibi seviyorum ben kedime de tabii ki yani kurban olurum canımı veririm ama bu o değil ben aşk aşk bir şey istiyorum hani bana zaten hayatımda diğer kurduğum sağlıklı bağları kıymetli derin ilişkileri ama bak tamam aşık bu kadar mı political incorrect bir şey söyledin

bütün mahalle kornaya basmaya karar verdi.

Aa.

Yanlış bir şey söyledik herhalde. Neyse.

Yani demem o ki. Aa.

Arkadaşlar müsaade lütfen ya.

Neyse. Aynı algoritmayı

paylaşmıyoruz belli ki mahalledekilerle.

Şöyle düşünüyorum. Yani ben

arkadaşlarımla çok güzel bir bağ kurmuşum.

Bir hayvanla kalpten

bağlanmışım. Annemle

ilişkimi bir düzene oturtmuşum.

Anne kızlığı öğrenmişim.

Arkadaş olmayı öğrenmişim. Sonra abi

insan annesiyle çok da arkadaş olmamalıyı düşünüp

karar verip geri dönmüş mü falan.

Bunlar zaten kendi içinde çok güzel ve kıymetli dinamikler.

Benim aşkı bu kadar isteyip hayatımda ona bir yer açmışken

ama belki de aşk farklı...

Ya hayır abi ben buna inanmak istemiyorum abi.

Ben aşık olacağımı ve birinin de bana kör kütük aşık olacağını bilmek istiyorum abi.

Tutuklayın abi beni o zaman.

Neyse.

Ama gerçekten şu analojiye katılıyorum ki

biraz da aşka inanmamın sebebi

benim sevme şeklim.

Ve sevgiyi öğrendiğim yerler.

O yüzden evet arkadaşlarıma

kesinlikle burada kredi vereceğim ama hani

beni oradan alamazsınız yani.

İşte bak arkadaşlık ilişkilerin ne güzel falan.

Güzel kanka evet.

Hani.

Yani. Neyse.

İki gün önce Kadıköy'deydim arkadaşlarımla.

Ve arka odaya her gittiğimde

poster alıyorum. Tabii ki de.

Ve her ayı alıyorum. Yani bu böyle

bir dört yıldır falan böyle. Tabii ki de

İtalya'da olduğum dönemde baya bir sekteye uğradı.

Ama 4 yıl ne baya oluyor.

Yani üniversiteye başladığımdan ve bu arka odayı keşfettiğimden beri sanırım en eski elimde bir 2020 var.

2020'den beri düzenli olmasa da belli aralıklarda çok düzenli olarak ben arka oda posterlerini alıyorum.

Ve Napoli'ye gittiğimde 2021'de oradan dönerken o zamanki erkek arkadaşıma yanımda birkaç tane götürdüğüm arka oda posterlerini bıraktım.

Bıraktım. Onları da zaten yurt odama

böyle biraz daha bana evde hissettirsin

diye asmıştım. Asmak için

yanıma almıştım. Hani

little she know gerçekten. Hani

evde hissederim diye arka oda posteri

götürdüğüm şehir bana ev kavramını

yeniden yaşattı. Orası da ayrı

bir şey. Mesela bu da keza.

Bu tarz dinamikler de beni aşka

ve bana da çok güzel bir aşkın

geleceğine inandırıyor beni.

Neyse bunu da bir kenara bırakıyorum.

Sonra benim o dönemki partnerim

arka odanın elbette

çok büyük bir hayranı oldu.

Ve İstanbul'a geldiğinde de

o sürede hep arka odanın posterlerini

aldı. Ben de böyle onun için biriktirmene

başladım. İtalya'ya tekrar taşındığımda

elimde epeyce, herhalde

15 tane falan, 15-16 tane

arka oda posteri birikmişti.

Onları verdim. Sonra

bizim yollarımız ayrıldı. Bu hikayeyi

az çok biliyorsunuz. Ama ben fark

ettim ki hala her

arka odaya gittiğimde iki tane poster alıyorum.

Bir tane kendime, bir tane

de herhalde hala o insana. Ve bu

yemin ederim bu insana

hala aşık olduğumdan

o işte biz bir gün geri dönecek

de işte bu arka

oda posterlerini değil. Benim için

artık arka odanın bir mekandan

arkadaşlarımla çok eğlendiğim

biriyle hatta tartıştığım

çok güzel posterler aldığım ne bileyim

bir gün çok güzel dans ettiğim bir gün çok

sıkıldığım bir sürü bir sürü farklı

anlamı olan bir yer olmasının

yanında bir de

bu insanla da artık eşleştiği bir yer var.

Ve ben hala bir gün belki hiç denkleşmeyeceğiz.

Bir gün belki kargolayacağım.

Bir gün belki elden teslim edeceğim.

Hala onun içine bir tane arka oda posteri alıyorum.

Hatta bazı aylarda bir tane alabildiysem ona vereyim ya.

Benim zaten hep fırsatım var gibi.

Bu mesela bence çok güzel bir sevme şekli.

Hala birini bir yerde anımsamak, bir şeyle onu eşleştirmek ve bundan çekinmemek

bence sevmenin çok güzel bir formu.

Keza işte sehpamda duran lalelere bakıyorum.

arkadaşımın bana gelirken getirdiği.

Bir süredir gerçekten

tekrardan eve çiçek almak istiyorum.

Biliyorsunuz böyle arada paylaşıyordum

Instagram'da falan. Çok seviyorum çiçek almayı ve

tam sokağımda da çok tatlı bir amca var.

Çiçek dükkanı var. Hem onunla böyle bir sohbet

ediyorum hem böyle bir iki haftada

bir evime bir renk geliyor falan derken

bayağıdır çiçek almıyordum. Aslında

almamamın sebebi de bayağıdır böyle bir

dükkana uğramadım. Abiyle çok selam

sabahlaşmadım. Araya zaman girdikçe de

böyle mahcubiyetim arttı.

Sanki böyle abiyi ghostluyormuşum.

gibi oldu. Şimdi de çiçek

almaya gidemiyorum. İşin düştü de mi

geldin diyecekmiş gibi geliyor. Adamın işi

bu hal bu ki. Garip bir borçlu

hissetme halim var yani abiye karşı.

O yüzden de bayağıdır eve çiçek alamıyordum.

Ve saksıda duran

daha doğrusu vazoda duran son çiçeklerimi

de yine arkadaşlarım almıştı.

Hatta bir öncekini de Şubat ayındaki

canlı podcast'tan

Esra diye bir dinleyicim

getirmişti. Çok teşekkür ederim Esra.

Çok uzun bir süre onlar böyle gerçekten

hani okuyu püfledim mi bilmiyorum ama

canlı kaldılar. Ben sürekli sularını değiştirdiğim

için de olabilir tabi. Şimdi ben bakıyorum

arkadaşımın böyle bu sefer o vazoyu

doldurması keza. İnanılmaz

tatlı bir şey ya. Bazen gerçekten

siz kendi vazomuzu bir şekilde

dolduramadığınızda biri

sizin için dolduruyor. Sizin ona

ihtiyacınız olduğunu bile bilmeden

sizin vazomuzun boş olup

olmadığını bile bilmeden sadece

istediği için sadece aklına

geldiğiniz için sadece

size çiçek almış

olmak istediği için bir anda

sizin vazonuzu dolduruyor.

Bu da benim çok güzel sevileceğime

çok güzel bir aşk yaşayacağıma

dair beni inandıran şeylerden

bir tanesi. Diyebilirsiniz yani Simay senin

inanasın var bence. Hani ottan boktan

nem kapıyorsun. Bu da olabilir.

Ama gerçekten bir arka oda

posterinde, bana alınan bir buket

çiçekte, ne bileyim böyle uzun

bir süre değil ama Zeki'yle

haftada en az 2-3 kez görüşüyoruz.

O hafta 2-3 değil de bir kez

görüştüğümüzde bana gelen bir

Simay Yarımana Gelsene Çay İçelim mesajında

sevileceğime dair bir heyecan içimde böyle hafiften tomurcuklanmaya başlıyor.

Çünkü bu insanların hepsi, ben de dahil olmak üzere,

bence çok kalifiye ve çok büyük kalpli ve çok şahsına münasır insanlar.

Mesela ben arkadaşlarıma baktığımda eğer bir ilişkileri yoksa

onu sevecek olan ve onun tarafından sevilecek olan insan ne kadar şanslı diye düşünüyorum.

Hali hazırda bir ilişkileri varsa onu izlerken, o ilişkiye şahit olurken

zaten inanılmaz bir keyif alıyorum.

Ve bu insanlar bir şekilde benim de bir şeyimi seviyorlar.

Ben bu insanlar tarafından seviliyorum.

Sevilişine şahit olduğum, sevilmesini onun kadar iple beklediğim, çektiğim, ona baktığımda sevilecek binlerce şey gördüğüm insanlar tarafından seviliyorum, hatırlanıyorum, düşünülüyorum ya.

Bu böyle aşk bazen arkadaşlıktadırdan öte.

hayır abi arkadaşlık arkadaşlıktır ama bu insanlar sende sevilecek bir şeyler bulduysa sen sevilesi bir insansın ve senin insanın da yoldayı bana biraz anımsatıyor.

Ve gerçekten yine başka bir klişe ama bunu da hani klişe dememin sebebi aslında biraz Instagram'da TikTok'ta görmüş olabiliteniz.

Ama yine katıldığım bir düşünce ve kesinlikle hayatlarımıza daha çok adapte etmemiz gereken de bir davranış şekli olduğunu düşünüyorum.

arkadaşlarınızın çıtayı çok yükselttiği bir ilişki denemeyiniz varsa

size bir çöpü bile layık görmeyen adamlara artık pas vermemeye başlıyorsunuz gerçekten.

Yani benim son görüştüğüm insan benim ne kadar çiçek sevdiğimi biliyor.

Evimde hep bir çiçek olmasını istediğimi kendime çiçek aldığımı biliyor.

Ben bu insana çiçek aldım iki kere arkadaşlar.

Argümanı her zaman çiçek almayı çok saçma bulduğu, çiçeklerin zaten öl...

Onun yerine daha elle tutulur bir şey yapılabileceği.

Tamam diyorsun hani okey bir yere kadar.

Ama sonra bakıyorsun adam sana elle tutulur bir şey de yapmıyor ya orada anlıyorsun mevzunun çiçek olmadığını.

Mevzunun bu insanın seni ya bir şey yapmaya değer bulmadığını ya sana bu yatırımı yapabilecek kadar kafasının daha orada olmadığını ya da yapmak istemediğini falan.

Ve gerçekten şimdi bakıyorum yani vazomu arkadaşımın doldurması beni inanılmaz mutlu eden bir şey.

Ama bu vazoyu bir adam da doldurabilirdi mesela.

Başka bir vazo almak zorunda hissedebilirdim.

abi çiçeklere bozuğu yetiştiremiyorum

falan da olabilirdim.

Bir saniye Garen arıyor en yakın arkadaşım.

Ona bir cevap vereyim. Kayıt alıyorum aşk.

Birazdan arayayım mı?

Dinleyicilerime bir şey

söylemek ister misin? Kesmeyeceğim çünkü

burayı. Hepsine selam olsun.

Teşekkür ederim.

Çok tatlı görünüyorsun. Arayacağım seni.

Tamam hadi.

Bay bay canım.

Mesela

bir anda arkadaşınızın sizi

şak diye görüntülü araması kadar

Güzel bir şey var mı ya?

Ya var da yine onların yaptığı bir sürü şey.

Hani bak bu adam bunu yapıyor.

Aramızda iki saat var.

Başka bir ülkede yaşıyor.

Tamam iki saat çok bir şey değil ama sonuçta hayatlarımız bir noktada zaman zaman çok kesişemeyebiliyor.

Bu adam beni arıyor ya.

Ben bir adamın 15 saat bana geri cevap atmamasında onun gerçekten meşgul olduğuna kendime niye inandırayım?

Kendime en güzel kahveyi bir şekilde layık gördüğüm ve kendimce en güzel kahvenin de kim bu olduğunu seçtiğim için

İtalya'ya gittiğimde zaten valizimde yer yoktu.

Kimseye bir şey getiremedim.

Kendime 2 kilo falan kahve aldım mesela.

Kendime bunu layık gördüğüm bir yerde bir kahve ısmarlamaktan

aciz bir adama neden birkaç saatimi harcayayım mesela.

Böyle böyle bir aydınlık bir ermişlik geldi.

Şimdi şunu da diyebilirsiniz.

Bununla mı aydın?

Bir zahmet kanka.

Bunun bir altı yer çekimi var falan.

O kadar dogmatik bir şeyden bahsediyorsun da diyebilirsiniz.

O işler öyle olmuyor.

Sevmek, sevilmek artık sizin için bir isteklilikten ziyade artık olmazsa olmaz ve giderek açılan bir delik ve yamanmalı gibi bir şeye karşılık geldiğinde

ve o boşluktan artık siz cereyan yemeye başladığınızda, çok zorlanıyorum cereyan demekten, cereyan yemeye başladığınızda

o artık böyle bir isteklilikten ziyade bir aciliyet gibi bir adeta bir tehlike arz ediyor.

Böyle onu fellik fellik aramaya başlıyorsunuz.

Hani böyle bir noktada bir durup sakinleyip bir dakika bir dakika ben niye böyle bir şeye zaten settle down olayım ki diyebilmek o kadar da böyle basit bir öğreti değil yani.

Benim gibiyseniz.

Ya valla öğreniyorum.

Hani geç öğreniyorum.

10 kere tekrar etmem gerekiyor.

Aynı dersi 20.ye alıyorum falan.

Ama valla öğreniyorum.

Ve bundan çok mutluyum ya.

Mesela nereden anladım öğrendiğimi?

Böyle minik nüanslarda.

Yemin ederim bak son görüştüğüm kişi onunla görüşmemem için çok geçerli en az 5-6 tane şey yaptı.

Yani şöyle söyleyeyim 2-3 tane çok net hani yüzüne bile bakmazsınlık derecede.

Birkaç tane de hani artık benim karakterimden, beklentilerimden mütevellit.

Yine bu insanla olmaz diyebileceğim şeyleri kattım.

6-7 tane şey vardı ve ben böyle bunların hepsini yuttum ya.

Hepsine böyle kafamı çevirdim.

En son seni dedi bir arkadaşıma tanıştırmak istiyorum.

O nasıl mutlu oldum?

Hani anlatamam size.

Yani nasıl mutlu oldum abi?

Yani tamam zaten güzel bir şey.

Buna mutlu olunur da.

Ben ekstrem mutlu oldum.

Çünkü hani şey.

O benim için bir arkadaşla tanıştırılmaktan.

Aa işte ben de kıymetliyim.

Ben de değerliyim.

Bak beni arkadaşıyla tanıştırmak istiyor falan hani.

Halbuki belki adam arkadaşıyla İngilizce konuşacak birini arıyor.

Yani anladın mı?

Ya da belki de öylesine söyledi.

Ya da belki de gerçekten samimiyetle tanıştırmak istedi.

Her neyse.

Aşırı böyle mutlu oldum.

Bekledim böyle işte hani mesela pazar günü konuştuk bunu söyledi

Perşembe günü arkadaşıyla ben de görüşeceğim tanışacağım falan

Arkadaşı geliyormuş başka bir ülkeden Türkiye'yi ziyarete bilmem ne

Nasıl heyecanlıyım nasıl mutluyum

9 gibi falan benim işim bitiyor buluşuruz gibi konuştuk

Bir gün öncesinden bir teyitleştik

Dedi ben seni her türlü alırım 9 gibi

Hani arkadaşım yorgun bile olsa

Tamam dedim saat 8 oldu çıt yok

Böyle kendime diyorum ki yazmayacaksın

karşındakine sana bir şey teklif ettiği bir durumdasın.

Onun bunu teyitlemesi gerekiyor.

Sen zaten öncesinde dün, ondan önceki gün konuştun, yazdın.

Yapma.

Yok yani bana mısın demiyorum.

İşte aradım hani bir şey yapmayacak mıyız falan.

Ya işte çok kusura bakma işte yorulmuşuz, uyuyakalmışız ama işte çıkacağız haber veremedim falan.

Tamam.

Seni her yerden alırım.

Oldu biz taksiyle geleceğiz.

Taksi oldu metro.

Saat 9'dan 9.30

9.30'dan 10'a

Maç bitince çıkıyoruz ha

Evrildi

Ben o sırada işlerimi bitirmişim

Hıp hızlı yemeğimi yemişim

Makyajımı yapmışım

Güzelce giyinmişim

Artık en son zaman kaybetmeyeyim

Saat geç oluyor diye

Ayakkabılarımı ceketimi giymiş

Koltuğun kenarında oturup

Telefona bakıyorum

Bana çık denmesini

Ben çünkü yarış atayım

Böyle önümdeki kepenk açılınca böyle

Koşacağım yani

Yük oldu biliyor musunuz?

ayağımdaki ayakkabı sanki

böyle benim ayağıma mermer

böyle hani kaldırım taşı bağlayıp

beni denize atıyorlarmışçasına

beni bir çekti aşağıya. Ben sadece

metroya gidiyoruz şimdi diye

bir mesaj alınca. Hani nereye

gidiyoruz Simay biz şimdi çıktık kusura

bakma beklettim seni ama tam şurada

buluşabiliriz gibi bir detayım

bile olmadı. Biz metroya gidiyoruz şimdi

mesajı gelince. O benim son damlam

oldu. Ben ne yapıyorum lan falan

diye kalktım koltuktan arkadaşlar. Böyle

bir anda pamuğu aldım, makyajımı

sildim. Hani sanki benim için geri dönülmez

hareket oydu yani. Artık buradan sonra

dönülmez geriye falan diye.

Çıkarttım üstümdekileri, giydim pijamaları.

Normalde böyle anlarda bir anda

binge eating yaparım falan.

Açtım bir tane soda. Bir iki can

sıkıntısından, sinir bozukluğundan gözyaşı

döktüm. Sonra bir film açtım. Onu da

bitirmedim. TikTok scrollerken.

Yattım uyudum. Sonra bir uyandım.

İçimde bir öfkeyle. Hani gitmemişim

buluşmaya. Sadece size iyi eğlenceler

demişim. Simay ne oldu? Diye

aranmamışım bile. Gelmiyor musun?

Kusura bakma falan.

Çünkü karşımdakinin düşüncesi belli.

Abartıyor ya. 9.30 dedik

onu da çıktık yarım saat için ne oluyor falan.

Düşüne de bilir böyle. Ama

sebebin bu olmadığını bence

karşımdaki insan da içten içebiliyor ama

en önemlisi ben biliyorum ya.

Bu kadar şeyin bir birikimi aslında.

Bu kadar affın, bu kadar alttan

almanın sonucunda bir

müteşekkirlik, bir takdir

görmekten, bir el üstünde tutulmaktan

da öte iyice cepte

görülmek, iyice tepene binildiğini

hissetmek, iyice

önemsiz hissetmek. Aslında

fark ettim ki bütün affedişler,

bütün alttan alışlar bile

bak bu kadar aslında geri dönülemez bir şeyi

alttan alıyorum ki belki

benim kıymetimi anlarsın, belki bana hak ettiğimi

şimdi verirsin gibi bir yerden

geliyormuş. Ama biz çıktık, seni

beklettik, özür dilerim. Şu saatte şurada

oturalımdan bile aciz bir adamı

kıyafetlerimle koltukta oturup

beklediğimi fark ettiğimde

yemin ederim karşımdakinden daha çok kendime kızdım.

Biraz uyuyup uyandım gözümü kırpamadım sonra.

Böyle bayağı uzun bir süre.

Sanki böyle önemli olan karşımdakinin ne zaman WhatsApp'a girdiği

WhatsApp'a girince bana yazacakmış gibi.

Birinin son görülmesine bakarken kendimi bulduğumda dedim ki

ne yapıyorsun sen ya?

Seni şu an bu duruma getiren adam belli ki utanmıyor.

Sen buna köstek oluyorsun.

Pardonla destek oluyorsun.

Yani bu halde olmana sen de bayağı katkıda bulunuyorsun.

Her seferinde bu insana geçit vererek.

Ne yapıyorsun ya dedim.

Sildim her yerden.

Ve en az 10 hamle önce silmem gereken bir insandı.

Ama günün sonunda artık ne kadar geciktiğimi değil.

Sonunda bunu yapabildiğimi görüyorum.

Yani benim vazomu arkadaşım doldurmuş.

Bak şimdi bir anda Zeki'den bildirim geldi.

Mesaj.

Çay içelim mi?

Ya ne dedim size?

Çay içelim mi?

Spordayım çıkarken uğrayabilirim.

Ne dedim size?

Bak inanılmaz.

İşte bu Sen O Kız Değil Misiniz'in en iyi bölümlerinden bir tanesi.

Az önce Garen aradı.

Zeki yazdı hem de tam size bahsetmişken.

Şimdi ona gel diyeceğim.

Ve ben Simay ne oldu niye gelmedin ya da niye gelmedin anladım hani.

Bir konuşabilir miyiz bile demeyen bir adama daha ne yapayım?

Hani artık bir noktadan sonra neyi fark ettin biliyor musunuz?

Hani eğer benim gibi bir insansanız.

Yani ben artık bu huyumu biraz değiştiğini hissediyorum.

Artık kendimin de çok arkasında duruyorum.

Ama hani size yapıldığında çok sesinizi çıkartmadığınız bir muameleye arkadaşınız maruz kaldığında çok öfkeleniyorsunuzdur mesela.

Ya da mesela o akşam üşenip yemek yemeyebilirsiniz.

Ama arkadaşınız sizin evinize geldiğinde ne söyleyeyim sana ne yapayım sen aç mısın çorba vardı ısıtayım mı oluyorsun.

Ve bunu içtenlikle yapıyorsun ya.

Böyle bir insansan bile biraz artık şöyle düşünmek gerekiyor.

Abi hani ben bana ayıp edilmesini geçtim bu artık benim arkadaşlarıma ayıp oluyor.

Benim arkadaşlarım bana böylesine bir princess treatment yaparken bana her an hayatta olduğumu, hayatlarında olduğumu, akıllarında olduğumu hatırlatıyorken benim böyle bir adama bakıyor olmam, kafamı ondan yana çeviriyor olmam bu insanlara ayıp deyip artık yönünü değiştirmen gerekiyor.

Ki ben biraz artık motivasyonumu kendim de yok hani arkadaşlarımın verdiği değeri de geçtim ben de zaten buna kesinlikle düşmeyeceğim artık noktasına bir tık ben de kendime gelmeye başladım artık ben arkadaşıma yapılan muamele dua adamın ağzına sıçarım diyorsam artık ben de sıçıyorum sıçıyorum yani ama hala çok fırın ekmek yemem gerekiyor yani bu adama hala kızarsın mesela öküze bak dersin ama öküze de öküzlüğünü yaptıracak tarlayı ben vermişim yani.

hasat zamanı.

Biç tarlayı demişim yani. Ben bir

tarlayım. Beni biç

abi demişim yani. O öküzü üstümde

böyle tepindirtmişim yani.

Dont

falanım. Silkindim yani.

Arkadaşım çocuğum bana

hinge profilini atıyor. Bu seninki mi?

Az önce de dedim ya. Değil belli ki abi

benimki falan. Değil yani.

Böyle şey oldum. Realiteyle sanki

yüzleştim. Hani böyle hayatındayken

değerini anlamayan insanların

hayatına çıkınca böyle sen benim

Mumla arayacaksın falan.

Aynen kanka mumla arıyor Hinge'de.

He's not.

Yani bir dikkat dağıtıcı arıyor.

Anladın mı?

Ya da senden öğrendiklerini satabileceği başka birini arıyor.

Ya da hiçbir düzelmek gibi bir umudu yok.

Hata yapa yapa birisini daha hayal kırıklığına uğratınca başka biri.

Onu da olunca başka biri şeklinde zıplaya zıplaya kendi hayatında süper maryoculuk oynuyor.

Hani sen şey zannediyorsun.

Şimdi beni kaybetmesinin etkisiyle biraz oturup böyle başını ellerinin arasına alıp.

Hayır abi.

Başını alan bir sen varsın kanka.

Hani.

Ağzımı bozuyorum artık.

Adam neymiş böyle başını duvarlara.

Yok kanka öyle bir dünya yok yani.

Ha tabii ki de pişman olan ders çıkartan falan vardır da.

Senin hayatından çıktıktan sonra o insanın çıkarttığı ders senin müfredatında değil.

Değil.

Artık seni bağlamıyor.

Senin hayatındayken ve sen o insanın hayatındayken, senin kim olduğun, ne kadar değerli olduğun, neler yaptığın hala ortadayken ve sen okunmayı bekleyen açık bir kitapken bu adam eline fosforlu kalemi alıp tek bir cümleyi çizmemiş, senden sonra kaç tane kitap bitirdiği artık senin umrunda olmamalı.

Sen o adamın kütüphanesine giremedin.

Ve bu senin değersizliğine ilgili değil abi.

Seni herkes okuyamayacak.

Her okuyan anlamayacak.

Her anlayan senin anlattığını anlamayacak.

Her anlayanın da sen okumasını istemeyeceksin.

Böyle bir ermişlik, bir rahatlık var üstümde.

Bir süredir böyle her sabah yaptığım şey Hince girip o likelayanları elemek.

Bir de böyle şey ya bununla mı uğraşacağız falan diye.

Abi hani keyifli, canın istediğinde bir kahve içmek, bir sosyalleşmek istediğinde girip kullansana şunu.

Niye her sabah mail kontrol eder gibi oradaki kalabalığa tahammül edemeyip çarpıya basıyorsun?

Kullanma o zaman.

Bu sabah sildim mesela.

Bununla dedim uğraşamayacağım yani.

Ya da normalde işte numarasını sildiğimde birini ya da hayatımdan çıkarttığımda

neden çıkarttığımı doğru bilsin.

Bana yaptığını doğru bilsin.

Doğru anlasın.

Anlamasın.

Bir insanın size yaptığı hatayı aslında anlaması gereken tek kişi sizsiniz.

Bu hata sana yapıldı.

Yürü git artık oradan.

O hatayı affedeceksen o kişinin kim olduğu da önemli.

Mesela yakın arkadaşlarım bana istedikleri kadar hata yapabilirler.

Çünkü bunun kredisini hayatında bulundukları süre boyunca kat be kat kendileri edindi zaten.

Ve benim bunu söyleyebilmemin sebebi zaten belli aşamanın üstündeki hataları bana yapmayacak olduklarını da çok iyi biliyor olmam.

Ama iki ay önce adını bile bilmediğim bir adamın sana hata yapmasına çok da müsaade etmemek lazım.

Yani hata müsaadelik bir şey değil de ikinci şansı demek istiyorum.

Hak etmemesi lazım.

Sen de o hatayı yapmayı ver dersin adama yani.

Ya o yüzden evet belki bazı konularda çok engin konuşuyorum, çok ermiş konuşuyorum.

Bazı konularda çok hala aynı şeyleri tekrar ediyorum.

Hani ben biliyorum bazılarınızın dinlerken ya hani kızım yuh falan hani bu kadar hayata bu kadar baştan başlanır mı falan dediğiniz duyar gibiyim.

Birçoğunuzun çok benzerini yaşadığını hissettiğini hatta benim bu anlattıklarımı belki utandığından çevresiyle paylaşamadığını da pek hala biliyorum.

yazıyorsunuz bana iyi ki o bölümü attın yani tek keriz ben değilmişim falan diyorsunuz.

Evet değilsiniz.

Hani sizden daha kerizi bu bölümü kaydediyor şu an.

Ama mevzu artık yapabiliyorum.

Artık yapabiliyorum.

Hep şey diyordum ben bu terapide sürekli bu adamları mı konuşacağım?

Ne zaman sıra bana gelecek?

Aha bana geldi.

Geçen cuma terapide kendime kızdım.

X kişisine Y kişisine Ahmet'e Mehmet'e kızmadım.

Kendime kızdım.

Kendime dedim tahammül edemiyorum.

Ben bunu niye yapıyorum ya?

Ben bunu niye yapıyorum diye kendime kızdım.

Kendi yüzümden ağladım yani bu cuma.

Bir adamın bana yok yaşattığı yaptığı attığı mesaj falan değil.

Kendimden dolayı ağladım.

Ve iyi geldi.

Hayatta hayal kırıklığına uğramamak çok zor.

Ama hayal kırıklığına bile uğrayacaksanız onu bile kendiniz yapın.

En azından içine ne koyduğunuzu bilirsiniz.

Yani nereden başladım bu bölüme bilmiyorum ama bayağıdır 3 saattir de konuşuyor gibi hissediyorum.

Ya benim bugün çıkarttığım çöp poşetinin bile bana düşündürtebildiği şeyler var.

Mesela şöyle söyleyeyim gerçekten.

Ben böyle bu İtalya'dan dönerken bazı eşyaları poşete sarıp da valize koydum.

Poşette yırtılmamış yani.

O yüzden çöp poşeti olarak düzgülü poşeti kenara koydum kullanırım deyip onu takmıştım çöp kovasına.

Doldu çıkarttım.

Abi ben ona bakınca bile ulan ya bir ay önce de İtalya defterini kapattık lan helal olsun sana bak.

Kaç kilo valizi tek başına taşıdın falan geliyor.

aklıma. Ya ben çöp poşetine

anlam yüklemiyorum bak ha.

Anlamı kazanmış benim hayatımda

o çöp poşeti. Ben çöp poşetine

bile baktığımda bir ülkeye

kendi başıma cesaret edip yüksek lisans

yapmaya gittiğimi görebiliyorken

bana baktığında bende bir şey

görmeyen adamı ama bende

çok fazla anlama karşılık geliyorum

de ikna etmeyeceğim. Böyle

yani her şeyin üzerine

konuşabiliyorum, düşünebiliyorum.

Bakın her şeyin.

masamda iki tane magnezyum duruyor.

Çünkü bir tanesini annem için almıştım.

Sonra bu bende kilo yaptı dedi.

Yalan.

Haftada beş kere güne gidiyorsun.

Magnezyumla bir ilgisi yok anneciğim.

Onu bırakmış mesela.

Ona bakınca bile annemin te aydından yanında

ben bunu sana getirdim geri diye

o magnezyumu getirip benim

orta sehpama bırakışı hoşuma gidiyor.

Bu bölümü kaydetmeden önce annemi aradım.

Gözlerim yaşlı.

Anne ben seni çok özledim falan diye.

Ne oldu? Bir şey mi oldu?

Kötü bir şey mi oldu?

Kadın da yani tetikten ne oldu yine Hicri'de biriyle mi tanıştı falan oluyor kadın yani.

Yok dedim şükrandan bu sefer ağlıyorum.

Bak dedim sen oradasın, sağlıklısın, hayattasın, kedimiz var.

Benim burada bir tane daha kedim var sana torun getirdim.

Hani pazar gününü evimde geçiriyorum ve yaptım lan yaptım.

Ve yaptım dediğim nokta durmama asla müsaade etmiyor.

Hala bir üstünü hayal edebiliyorum, elde etmek istiyorum ve elde edebileceğimi de biliyorum içten içe.

Buna ağladım ben bugün.

Ve bazen baktığımda bu kadar hayat doluyken.

Mesela dün.

Arkadaşlarımla dışarı çıktık.

Böyle bir rakı sofrası yaptık.

Çok sevdiğim iki arkadaşım geldi Almanya'dan.

Sonra oradan dans etmeye gittik.

Deli gibi dans ettik.

Bir sürü insanla tanıştım.

Çok güzel dans ettim.

İlk kez hatta bunu İdil'le konuştuk.

Dedim ki yani o dedi galiba.

Ne kadar eğlendik farkında mısın dedi.

Cuma günü.

Cuma günü yine çıkmıştık dışarı arkadaşlarımızla.

Bir de dün çıktık cumartesi.

Cuma günü İdil şey dedi.

Ne kadar eğlendiğimizi konuşuyorduk ve fark ettin mi?

Erkek konuşmadık, erkeksiz eğlendik, flörtleşmeden.

Ay acaba ne demek istedi buradayı konuşmadan eğlendik.

Çünkü ben sadece dün arkadaşlarımla dans etmek istedim.

Hayatımın her anında da aşkı ben arayamam ki o da azıcık beni arasın.

Bazen onu böyle aramak ve bulmaktaki paniğimi bir kenara bıraksam ve kendim olarak o günü, o anı bir yaşayabilsem zaten aşkı kendime çekebileceğime çok eminim.

Hani bence ben gerçekten böyle biri benek net yani müthiş dans ettiğimden falan değil de ulan deliye bak falan diye kesin bana çekilir yani çok da eminim içten içe ama müsaade etmiyorum.

Ben arayacağım illa aşkı.

Ya benim bu hareketliliğimden dolayı aşk ben durmam gereken yerde bir türlü duramadığımdan beni bulamadıysa.

O yüzden ben bu pazarı evde geçirirken belki de biraz durmayı öğrettim kendime ya da durma pratiği ediniyorum.

Ve bunu yaparken bile herhangi dümdüz, bomboş, yağmurlu, hiçbir şey yapmadığım bir pazar gününde bile sizle böyle bir saat falan tek nefes monolog atıyorum.

Ve birileri en az, en az bir 3 bin kişi falan dinleyecek bunu.

Ne alaka mesela?

Ama dinleyecek.

Birileri saçma olacak, birileri sevecek, birileri yarıda kapatacak, birileri ikinciye falan dinleyecek.

Çünkü bir sürü insan var.

Şimdi mevzu benim podcastimi dinlemeye gelince bir sürü insan varken yani bir sürü farklı hissedebilecek insan varken, bir yemeğin bir sürü alıcısı varken, bir menüde her zaman bir sürü şey olup birileri birilerinin favorisi birileri ise en sevmediği iken dünyada gerçekten sevilmeye dair endişem olmalı mı diye düşünüyorum ve olmamalı da karar kılıyorum.

Zaten mevzunun artık benim sevilip sevilmemem olmadığını da anladım

Ama benim acilen bendeki bu sevgi fazlalığını karşımdakilerin eksikliğine

Tamam tamam bende vardı sen şunu al bununla beni seversin şeklinde ödünç vermeyi bırakmam lazım

Çünkü o asla geri gelmiyor

Hani bu erkeklerin işte kızlara sakın sivet şörtünüzü vermeyin sonra geri gelmiyor

Sokarım senin Pull&Bear'dan aldığım 500 liralık sivet şörtüne

sen benim o çok beğendiğin neşemi çaldın onu ne yapacağız?

Mesela.

Yani böyle sizin o enerjinizi beğenip, müzik zevkinizi, enerjinizi, esprilerinizi, giyim tarzınızı, bir şeylerinizi sizden çorlayıp

ancak sizden aldığı o kaymak karakterle bir noktaya kadar ilerleyebilecek adamlar olmadan da yaşanabiliyor bu hayat.

Hem de çok güzel yaşanıyor.

Hani böyle gerçekten o Miranda'nın, 80'si city'deki Miranda'nın

Ya biz bu kadar başarılı 4 kadın erkekten başka konuşacak bir şeyimiz yok mu noktasına geliyorum.

Şöyle de bir dilenme var.

Bu bölümde de erkekleri konuştum mesela.

Ama artık onları anlamak ya da bana yapılan bir davranışı analiz etmek için değil.

Ben bunun karşısında ne yapacağım noktasını konuştuğumu ve bunun da dünden daha iyi olduğunu ve birin sıfırdan büyük olduğunu düşünüyorum.

Ve kendime de helal olsun diyorum.

Ben mikrofonu açıp öylesine konuştuğumda bile bir şeyler bana iyi geliyor.

Bunu dinleyen birilerine de iyi gelecek.

Evet sevgi gerçekten her yerde benim için.

Çünkü ben gittiğim her yerde onu bir şekilde buluyorum.

Hiç yoksa yanımda zaten götürüyorum.

O yüzden galiba bundan sonraki hedef sevgiyi en az böyle gören biriyle olmak.

Ve böyle biriyle olmayacaksan belki de olmamanın o kadar da kötü bir şey olmadığını kabul etmek olacak.

Bir sonraki adım nerede, ne zaman, nasıl bir kabulle yaşanır bilmiyorum.

Ama olduğunda oraya geldiğinizde dinleyeceğinize hiç şüpheniz olmasın.

Umutsuzluğa alışmayın.

Yatağa küs girmeyin.

Herkes bu bölümden kendi dersini çıkartsın arkadaşlar.

Çok öpüyorum sizi.

Hoşçakalın.

İzlediğiniz için teşekkür ederim.