
Florentia Village ve Gate Event Park iş birliğiyle gerçekleşen Türkiye’nin en görkemli alışveriş, eğlence ve kış festivali Winter Village sizi bekliyor! 🎄✨ 14 Kasım - 30 Aralık tarihleri arasında ücretsiz girişle Winter Village’ın büyülü dünyasıyla tanışın. Üstelik konserler de ücretsiz! ❤️
Ücretsiz Davetiye Kodunu Al: Tıkla
Gate Event Park / Flotentia Village
*
Yalnız değilsin. Terappin; zihnin ve bedenin için uzman kadrosuyla bütünsel sağlığında hep yanında.
✨ POD20 kodu ile: İlk ve tekli seanslarında geçerli %20 indirim seni bekliyor.
Kendine bir iyilik yap, bugün dinlenmeye ve iyileşmeye izin ver.
@terappin.online
*
Bu bölüm "Terappin" hakkında reklam içerir.
*
1992 sonbaharında Moskova yakınlarındaki bir ormanda üç çocuğun cansız bedeninin bulunması, yıllardır çözülemeyen kayıp çocuk vakalarını yeniden gündeme getirdi. Soruşturmanın sonunda polis, kimsenin şüphelenmediği bir isme ulaştı: çevresinde sessiz, çalışkan ve başarılı bir at yetiştirme uzmanı olarak tanınan Sergey Golovkin.
Bu bölümde Golovkin’in yıllar boyunca nasıl fark edilmeden suç işlemeye devam ettiğini, evinin altına kurduğu gizli alanı, Sovyet sisteminin seri cinayetlere bakışının soruşturmalara nasıl yansıdığını ve sonunda onu yakalatan süreci inceliyoruz.
11 çocuğun öldürülmesinden hüküm giyen Golovkin’in dosyası, yalnızca bir seri katilin değil; görmek istemediği karanlığı yıllarca saklayan bir sistemin de hikâyesine dönüştü.
Transkript
Yeri Suç Hikayeleri Podcast'a hoş geldiniz.
Yeni bölümleri kaçırmamak için bildirimleri açmayı unutmayın.
5 Ekim 1992 sabahı.
Moskova'nın batısındaki Odintsov ormanları, sonbahar yağmurlarının ardından mantar toplayıcıları için açılmıştı.
Yaşlı bir kadın, iki küçük torunuyla birlikte nemli yaprakların altından çıkan mantarları sepete doldururken,
sabahın sessizliği içinde yürüyordu.
Ormanın kokusu her zamanki gibi çam ve ıslak toprak kokusuydu.
Ta ki rüzgar yön değiştirene kadar birkaç metre ileride kalın bir çam ağacının çöp diplerinden gelen bir koku vardı.
Bu koku doğaya ait değildi.
Tatlımsı, ağır bir şeydi.
Yaşlı kadın bir an duraksadıktan sonra burnunu rüzgarın geldiği yöne doğru çevirdi.
Sonra merakla birkaç adım attı.
Torunlarından birini geride bırakarak ne olduğuna bakmaya gitti.
Ama onu takip eden küçük kız yaprak yanının kenarından sarkan bir şey gördü.
Bu küçük bir eldi.
Beyaz bir el.
Çürüyen yaprakların ve çamurun arasına özensizce gizlenmiş, beden bütünlükleri vahşice bozulmuş 3 küçük erkek çocuğunun cansız bedeni duruyordu.
Cesetlerin durumu sıradan bir cinayetin çok ötesindeydi.
Bu kelimenin tam anlamıyla ritüelistik bir işkencenin kalıntılarıydı.
Çocukların bedenlerindeki izler ölümden çok önce başlayan ve saatlerce süren tasavvur edilemez bir eziyetin haritası gibiydi.
Özellikle içlerinden birinin bedeni, katilin kurbanı üzerinde mutlak bir tanrı gibi hükmettiğinin, onun acısından beslendiğinin en net kanatıydı.
Bölge savcılığına haber gittiğinde dedektiflerden birinin söylediği tek şey tüm tüyleri ürpertti.
Balıkçı yine avlamış.
Çünkü 1986 yılından beri Moskova çevresindeki ormanlarda çocuklar kayboluyordu.
Yıllardır basın, polis ve halk bu meçhul katile iki lakap takmıştı.
Balıkçı ve boğayılanı.
Ama kimse yüzünü görmemişti, kimse evini bilmiyordu ve kimse o gün ormanda bulunan 3 çocuğun katilinin sonunu getirecek son halka olduğunu tahmin edemezdi.
Selgi Golovkin'in eylemlerini tam olarak kavrayabilmek için önce bu cinayetlerin işlendiği dönemin atmosferini anlamamız gerekiyor.
1980'lerin ortası, demir perdenin ardındaki Sovyetler Birliği artık sağsılmaya başlayan ama hala kendi ideolojisine tutunan bir dev gibi ayaktaydı.
Resmi söyleme göre seri cinayet, sadizm ve cinsel sapkınlık kapitalist sistemin yozlaşmasının ürünüydü.
Komünist Ütopya'nın böyle bir karanlığa ihtiyacı olamazdı.
Bu çörlük devletin kendi eliyle inşa ettiği bir yalandı.
Bir bölgede çocuklar ardı ardına kaybolduğunda yetkililer bunu sistematik bir avcının işi olarak görmüyordu.
Münferit kazalar, kaçak yolcular, sebepsiz yere evi terk etmiş gençler,
rapor kağıtlarında yazan açıklamalar hep bu kalıpların etrafında dönüyordu.
Belki de Sovyetler Birliği'nin tek kötü tarafı buydu.
Oysa Moskova'daki Söpski Psikiyatri Enstitüsü'nün arşivlerinde bambaşka bir gerçek duruyordu.
Ünlü kriminolog ve psikiyatrist Andrei Tashenko'nun kayıtlarına göre 1986'dan itibaren enstitünün yüksek güvenlikli koğuşlarından tam 78 seri katil geçmişti.
Ama bu sayı halktan özenle gizleniyordu.
Çünkü cinayetlerin yaşanmadığı mükemmel toplum ilizyonu devletin kendini ayakta tutma biçimiydi.
Peki kim kazanıyordu bu yalandan?
İdeoloji kazanıyordu, bürokrasi kazanıyordu ama Sergei Golovkin gibi sessiz sabırlı, kamufle olmayı bilen avcılar belki de hepsinden çok kazanıyordu.
Takvimler 1985'i gösterdiğinde Mihail Gorbacov iktidara geldi ve glosnost yani açıklık politikaları esnemeye başladı.
Ardı ardına devlet sırları, sansürlenmiş dosyalar, yıllardır görmezden gelinen vakalar birer birer gün ışığına çıkmaya başladı.
1991'de Sovyetler Birliği çöktüğünde ise halının altına süpürülen tüm canavarlar çıplak haliyle gün yüzüne çıktı.
Ve o sırada Rostov'da Kızıl Ripper lakaplı Andrei Chikatilo'nun 50'den fazla kişiyi öldürdüğü ortaya çıkartılmıştı bile.
Bir gerçek çok sert bir biçimde anlaşılmıştı.
Ted Bundy veya Jeffrey Dahmer gibi isimler sadece Amerikan icadı değildi.
Rusya'nın kendi ormanlarında, kendi şehirlerinin yer altında, devletin görmezden geldiği kendi canavarları yıllardır avlanıyordu.
Bir seri katil bir anda ortaya çıkmaz. Canavar yılların toksik birleşimiyle ilmek ilmek dokunur.
Genetik, çevre, travma, ihmal ve sağlıksız öfke onu son haline doğru götürür.
Sergei Golovkin'in hikayesi bu karanlık reçetenin en uç örneklerinden biridir.
26 Kasım 1959'da Moskova'da dünyaya gelen Sergei Aleksandrovich Golovkin hayata bir dizi fiziksel ve sağlık dezavantajlarıyla başladı.
Göğüs kafesinin tam ortasındaki sternum kemiğinde doğuştan gelen şekilsel bir kusur vardı.
Bu kusur yıllar ilerledikçe onun bedensel görünümünü, akranları arasındaki yerini ve kendisine dair algısını zehirleyecekti.
Bununla birlikte çocukluğu boyunca kronik bronşit atakları ve sindirim rahatsızlıkları peşini bırakmadı.
Ama onu sosyal olarak asıl çökerten fiziksel kusurları değildi.
Gece yatağını ıslatıyordu.
Ve bu sorun pek çok çocukta olduğu gibi erken yaşta sona ermek yerine ileri yaşlara kadar uzandı.
Kriminoloji literatüründe McDonald üçlüsü olarak bilinen üçlü tanı,
yani altın ıslatma, kundaklama ve hayvanlara eziyet,
ileride şiddet eğilimi gösteren katillerin çocukluk biyografilerinde sık sık karşımıza çıkar.
Golovkin bu üçlünün en belirgin özelliklerinden ikisini daha çocukluk yıllarında üzerinde taşıyordu.
Okula başladığında durum daha da kötüleşti.
Sınıf arkadaşlarının onun üzerinden gelen idrar kokusunu fark edeceğinden, alay edeceğinden, onu aşağılayacağından korkuyordu.
Ve bu korku boşuna değildi.
Gün geçmedi ki okulda bir alay, bir itip kakma, bir dışlanma olmasın.
Yıllar sonra sınıf arkadaşlarından biri o dönemi anlatırken Sergin'in kendi içine kapanmış,
kimseyle konuşmayan, kızlara en ufak bir ilgi göstermeyen ürkek bir çocuk olduğunu söyleyecekti.
Evdeki tablo da okuldan farksızdı.
Babası ağır bir alkolikti.
Evin içinde sürekli bir gürültü, bir gerilim, bir hakaret vardı.
Küçük Serge'nin yaşadığı utanç ve dışlanmışlık evde şefkatle karşılanmak yerine çoğu zaman görmezden geliniyor bazen de açıkça aşağılanıyordu.
Ebeveynlerinin evliliği yıllar içinde çatırladı ve nihayetinde 1988'de resmen sona erdi.
Ne var ki o tarihe gelindiğinde Golovkin'in içi çoktan donmuş, empati dener şey onda hiç filizlenmemişti.
İçindeki aşağılık duygusu ve dışarıya yansıtılamayan öfke kendine dönen bir kin haline gelerek büyüyordu.
Peki böyle bir çocuk öfkesini nereye yönlendirir?
Yetişkinlere saldıracak cesareti yoktur.
Akranlarıyla da baş edemez.
Geriye sadece bir hedef kalır.
Kendinden daha güçsüz olana saldırmak.
13 yaşına geldiğinde Sergi sokakta bulduğu sahipsiz bir kediyi evine getirdi.
Onu önce boğdu sonra da birbirinden ayırdı.
Aynı dönemde evdeki akvaryum balıklarını canlı canlı kaynar suya attı.
Haşlanmalarını soğuk kanlılıkla seyretti.
Bunlar çocukça yaramazlıklar değildi.
Bunlar yıllar sonra küçük erkek çocuklarına uygulayacağı saatlerce süren işkencelerin ilk provalarıydı.
Bir canlının ölüm anındaki çaresizliği, serginin yaralı benliğini besleyen tek yakıt haline gelmişti.
Seri katil araştırmalarında en çok dehşete düşüren detay genelde şudur.
Bu insanlar gündüzleri sıradan hatta saygın hayatlar sürebilirler.
Psikiyatri literatüründe buna Mask of Sanity yani akıl sağlığı maskesi denir.
Sergei Golovkin bu maskeyi kusursuz bir titizlikle dokudu.
Okul yıllarındaki yalnızlığına ve içindeki fırtınalara rağmen akademik olarak başarılıydı.
1982'de Sovyetler Birliği'nin en prestijli eğitim kurumlarından biri olan Timiryazev Tarım Akademisi'nden mezun oldu.
Mesleki tercihinin hayvanlara yönelmesi tesadüf değildi.
Çünkü hayvanlar onun çocukluktan beri üzerinde güç kurabildiği tek canlı grubuydu.
Mezuniyetinin ardından önce Moskova'daki bir hipodromda göreve başladı.
Kısa süre sonra da saygın bir çiftlikte at yetiştirme uzmanı olarak çalışmaya devam etti.
Titizdi, çalışkandı, işine sadıktı.
Atların bakımıyla ilgilenirken gösterdiği disiplin amirlerinin gözünde onu örnek bir vatandaş haline getirdi.
Nitekim 1989'da tüm Rusya Sergi Merkezi'nde düzenlenen büyük bir tarım fuarında at yetiştiriciliğine yaptığı üstün katkılardan dolayı gümüş madalyayla ödüllendirildi.
Dışarıdan bakan biri için tablo gayet netti.
Saygılı, çalışkan, devlete faydalı, hayvanları seven bir ziraat uzmanı.
Yalnızlığı evet ama yalnızlık Sovyetler Birliği toplumunda bir suç değildi.
Üstelik onun yalnızlığı alışkanlık kazanmış, işine odaklanmış bir adamın tercihi olarak yorumlanıyordu.
Kimsenin aklına gelmeyen tek şey vardı.
O gümüş madalyayı boynuna taktığı tarihlerde kendi evinin altındaki yeraltı zindanında çocukların cesetleri birikiyordu.
Peki bu karanlığı besleyen şey neydi?
Golovkin yakalandıktan sonra yapılan adli psikiyatrik değerlendirmeler onun iç dünyasının röntgenini çıkarmaya başladı.
Ünlü kriminolog ve avukat olan Yuri Antonia'nın tuttuğu notlar bu adamın cinayetlerinin kökeninde bambaşka bir gerçek yattığını gösteriyordu.
Antonia'na göre Golovkin'in eylemleri özünde cinseldi ama bu sağlıklı bir cinsellikten değil derin bir cinsel yetersizlik ve aşağılık kompleksinden doğuyordu.
Selgi Golovkin yakalandığı güne kadar yani 35 yaşına kadar hiçbir yetişkin kadın ya da erkekle rızaya dayalı bir ilişki yaşamamış bir bakirdi.
Kendini hiçbir zaman tam bir erkek olarak hissetmemişti.
Yetişkinlerin dünyasında reddedileceği korkusuyla öylesine felç olmuştu ki eşit şartlarda bir partnerle yüzleşmek onun için imkansızdı.
Ne var ki içindeki şiddetli cinsel arzu da yok olmamış aksine yıllar içinde sapkın bir biçimde yön değiştirmişti.
Yetişkin bir ilişki kuramayan Golovkin kendine karşı koyamayacak, kendisini reddedemeyecek hedeflere yöneldi.
Yani küçük erkek çocuklarına.
Cinsel fantezileri ancak kurbanını tamamen çaresiz bıraktığında, ona acı verdiğinde ve hatta onu öldürdükten sonra gerçekleştirilebiliyordu.
Cinayet onun için mutlak iktidarın ve sahte bir erkekliğin ispatıydı.
Büyüdüğünü, güçlendiğini, bir şey olduğunu ancak bir çocuğun son nefesini tuttuğu anda hissediyordu.
Golovkin'in fantezileri 1984'te teori olmaktan çıkıp pratiğe döküldü.
O yıl Moskova yakınlarındaki bir ormanlık alanda bir erkek çocuğuna saldırdı ve ona cinsel saldırıda bulundu.
Arnından öldürmeye çalıştı.
Ama çocuk direndi.
Belki bağırdı, belki kaçtı, belki Golovkin'in cesareti olay sırasında kırıldı.
Sonuç olarak kurban hayatta kaldı ve Golovkin ilk denemesinde başarısız olduğunu anladı.
Bu başarısızlık onu durdurmadı.
Tam tersine iki yıl boyunca içine kapanıp planını gözden geçirdi ve hatalarını tek tek analiz etti.
Daha izole, daha savunmasız, daha kolay kontrol edilebilir kurbanlar seçmeyi öğrendi.
19 Nisan 1986'da Moskova Oblastı'ndaki Katuar Tren İstasyonu yakınlarındaki 15 yaşındaki Andriy Pavlov'a yanaştı.
Bıçağını çıkararak çocuğu tehdit etti ve onu ormanın derinliklerine sürükledi.
Ağaçların arasına Pavlov'a saldırdıktan sonra onu boğarak öldürdü.
Ardından cesedi üzerinde de sapkın eylemlerini sürdürdü.
Cinayet artık bir teori değildi.
Yalnızca 3 ay sonra 10 Temmuz 1986'da ikinci kurban geldi.
Bu kez hedef Odintsova yakınlarındaki bir yaz kampından kaçırdığı 12 yaşındaki Andri Gulyaev'di.
Yaz kampları Golovkin için ideal bir av alanı olmuştu.
Ailesinden uzakta, gözetimsiz, savunmasız çocukların bulunduğu kapalı alanlardı.
Gulyaev'i de ormana götürdü, saldırdı, boğdu.
Ancak bu kez şiddetin dozu yükselmişti.
Bedeni parçalara ayırdı.
Adeta bir kasap işi gibi ormanın içine dağıttı.
Gulliev'in öldürülmesinden yalnızca 4 gün sonra aynı Odintsova bölgesinde kimliğe belirlenemeyen 16 yaşında bir çocuğun cesedi bulundu.
Beden üzerinde tam 35 bıçak darbesi vardı.
Golovkin yıllar sonra yakalandığında bu vakayı inkar edecekti.
Ama soruşturmacılar olayın yeri, zamanlaması ve işleniş biçimi nedeniyle bu vahşeti de onun profiline dahil ettiler.
Basın ve halk işte o dönemde meçhul katile iki lakap taktı.
Biri sessizce sulardan balıkları çıkaran ürkütücü bir figüre gönderme yapan balıkçı,
diğeri kurbanını sessizce sarıp sıkan boğa yılanı.
İki lakabda aynı gerçeği işaret ediyordu.
Kimse onu görmüyordu, kimse onu tanımıyordu.
Ama olayların durmayacağı kesindi.
1986'daki orman cinayetlerinin ardından Golovkin taktik bir duraklamaya girdi.
Orman, ceset saklamak için uzak görünse de aslında büyük riskler barındırıyordu.
Mantar toplayıcılar, orman koşucuları, yürüyüşe çıkan aileler her an onu suçüstü yakalayabilirdi.
Üstelik fanteziler artık saatlerce sürmeyi, ayrıntıya girmeyi, kontrolü daha derinlemesine deneyimlemeyi gerektiriyordu.
Açık havada bunu yapmak imkansızdı.
Ne yapması gerektiğini çok iyi biliyordu.
Kendine ait, ses yalıtımlı, ulaşılamayacak bir mabede ihtiyacı vardı.
1988'de bu karanlık planı hayata geçirmek için lojistik adımlar attı.
Kurbanlarına dikkat çekmeden taşıyabilmek adına bej renkli bir Lada marka araba satın aldı.
Ardından kendisine ait olan garajın zeminini kazmaya başladı.
Komşularına arabası için bir tamir atölyesi inşa ettiğini söyledi ve kimse sorgulamadı.
Çünkü o herkesin tanıdığı sessiz ve çalışkan ziraat uzmanıydı.
Oysa inşa ettiği şey bir tamir atölyesi değildi.
Metrelerce yere kazılan, dış dünyayla irtibatı tamamen kesilmiş, ses yalıtımlı, çıkışı olmayan bir zindandı.
Kriminologların önceden düşünerek planlama olgusunun en çarpıcı örneklerinden biri olarak kayıtlara geçecek olan bu yapı
Golovkin'in eylemlerinin bir öfke patlaması değil tamamen kontrollü ve soğukkanlı bir sistem olduğunu kanıtlayacaktı
Zindanın tamamlanmasıyla birlikte avlanma yöntemi de çökten değişti
Artık çocukları bıçakla ormana sürüklemiyordu
Onları tatlı sözlerle, vaatlerle, manipülasyonlarla doğrudan arabasına bindiriyor ve garajına götürüyordu
İlk garaj kurbanı 23 Eylül 1989'da geldi.
10 yaşındaki Sergei Strochkin zindanın karanlığında hayatını kaybeden ilk isim oldu.
Ardından yıllarca süren bir kıyım silsilesi başladı.
11 Ağustos 1990'da zindan yeniden açıldı.
Bu sefer içeri giren 15 yaşındaki Sergei Zakarenkov'du.
6 Kasım 1990'da ise kriminoloji tarihine geçecek bir gün olacaktı.
Golovkin 11 yaşındaki Aleksi Buriakov'la 14 yaşındaki Roman Dergaçov'u aynı anda kaçırıp zindanında eş zamanlı olarak öldürdü.
İki kurbanla aynı anda baş etmek bu tür sadist katillerde nadir görülen bir davranıştır.
Bu durum katilin mutlak kontrol fantezisine ve kendine olan patolojik güvenine işaret eder.
Cinayetler durmadı.
22 Ağustos 1991'de 13 yaşındaki Nikita Bogdanov da zindanın karanlığına kayboldu.
1992'nin baharındaysa listeye bir başka izim eklenmişti.
14 yaşındaki Sergi Pulikin 21 ve 22 Nisan gecesinden itibaren bir günden uzun süre zindanda tutuldu.
Ve garajın ışıkları her söndüğünde Golovkin kıyafetlerini değiştirip yukarı çıkıyor,
aynı gün içinde işe dönüyor, atların bakımıyla ilgileniyor, iş arkadaşlarına gülümsüyordu.
Bu bölünme yani bir yanda gümüş madalyalı örnek çalışan,
diğer yanda yer altındaki canavarlığı onun profilindeki en dehşet verici detay olacaktı.
Eylül 1992 yılına gelindiğinde Golovkin'in içindeki açlık doymak bilmez bir hal almıştı.
Sadece yalnız çocukları değil, kendine göre temizlenmesi gereken çocukları seçip manipüle etmeyi de öğrenmişti.
Suça meyilli, heyecan arayan, aileden uzak durmaya çalışan gençler onun için ideal avdı.
Benzer katillerin kurbanlarını kendi çarpık ahlaki yargılarına göre seçtiği bilinir.
Golovkin de hırsızlığa meyilli çocukları hedef alarak kendince sapkın bir temizlik yaptığını rasyonalize ediyordu.
15 Eylül 1992'de 3 çocuğun karşısına çıktı.
12 yaşındaki Yuri Sidiyekin, 13 yaşındaki Vladislav Sharikov ve 12 yaşındaki Deniz Efremov.
Onlara reddedemeyecekleri bir teklif sundu.
Yakınlardaki bir depoyu birlikte soyacaklardı.
Oradan değerli eşyalar çalacaklar ve paylaşacaklardı.
3 çocuk da bej renkli arabaya bindi.
Garajın ağır metal kapıları arkalarından kapandığında cehennem başlamıştı.
3 küçük çocuğu aynı anda zapt etmek kolay değildi ama Golovkin hazırlıklıydı.
Yuri ve Vladislav'ı aniden öldürdü.
Sıra Deniz'deyken bu çocuğu hayatta bıraktı.
Ona tam 12 saat boyunca kötü şeyler yaptı.
O 12 saatin sonunda çocuk bedenen ve ruhen tamamen parçalandığında yaşamına son verdi.
Peki sonra ne mi oldu?
Cevap o katilin iç dünyasını en iyi anlatan detay olacak.
Golovkin zindandan çıktı, kıyafetlerini değiştirdi, kanı temizledi, arabasına bindi ve işine gitti.
Atlarla ilgilendi, iş arkadaşları ile günlük sohbetler yaptı.
Belki de o günü amirinden bir övgü bile aldı.
Bir insan bunu nasıl yapabilir?
Bir insanın ruhu az önce bir çocuğun canına kıydıktan sonra nasıl gündelik hayata geri dönebilir?
Yoksa söz konusu olan aslında artık insan sayılmayacak bir şey miydi?
Katilin beyni cinayet eylemini ayrı bir kutuya kilitler, günlük hayatı başka bir kutuda sürdürür ve iki kutu asla birbirine değmez.
Golovkin'in bu mekanizması o kadar gelişmişti ki aynı günün akşamında akşam yemeğine oturup haberleri izlemekte zorlanmıyordu.
Ve kimse gözlerinin arkasında neler dönüp durduğunu hayal bile edemiyordu.
O yılların Moskova'sında kayıp çocuk haberleri gazetelerin küçük sütunlarında birikiyordu.
Yaz kamplarından, tren istasyonlarından, sokak köşelerinden çocuklar buharlaşıyordu.
Üstüne üstlük aynı dönemde Rostov'da Andrei Chikatilo'nun 50'den fazla kişiyi öldürdüğü ortaya çıkmıştı.
Halkta müthiş bir paranoya vardı ve polis üzerinde müthiş bir baskı vardı.
Ama Sovyet kriminolojisi profil çıkarma konusunda hala emekleme aşamasındaydı.
Geçmişte benzer vakalarda yapılan yanlış profillemeler yüzünden onlarca masum insan tutuklanmış, işkence görmüş, haksız yere idam edilmişti.
Golovkin davasında da polis yıllarca yanlış profillere takılıp kaldı.
Sabıkalılar, eski mahkumlar, sokak serserileri, işsizler.
Kimsenin aklına gümüş madalyalı devletine hizmet eden saygın bir ziraat uzmanı gelmiyordu.
5 Ekim 1992'de mantar toplayıcılarının ormandaki keşfi her şeyi değiştirdi.
Son 3 kurbanın Sidyek'in, Şariko ve Efremov'un cesetleri bulunduğunda bölgenin analizi, çevredeki hareketlilikten incelenmesi ve şüphe duyulan araçların takibi çemberin daralmasını sağladı.
Birkaç hafta içinde soruşturma yavaş yavaş Sergei Golovkin ismine odaklandı.
19 Ekim 1992'de polis ekipleri onu şüpheli sıfatıyla gözaltına aldı.
Karşılarındaki adam beklediklerinden farklıydı.
Ne terliyordu, ne titriyordu, ne açık veriyordu.
Baş direktifler Costario ve Bakin tüm suçlamaları reddeden, serinkanlı ve kendinden emin bir Golovkin'le karşılaştılar.
Ellerinde onu tutuklayacak kesin bir fiziksel kanıt henüz yoktu.
Onu serbest bırakıp 7-24 takibi almaya karar verdiler.
Plan delil yok etmeye çalışırken onu suçüstü yakalamaktı.
Ama o gece bir şey ters gitti.
Bürokratik bir kopukluk mu, bir memurun inisiyatifi mi yoksa kasıtlı bir ihlal mi bugün hala tam olarak bilinmiyor.
Sorumlu bir polis memuru dedektiflerin serbest bırakın talimatını uygulamadı ve Golovkin'i geceyi geçirmesi için tek kişilik hücreye koydu.
Bu dışarıdan basit bir idari hata gibi görünebilir ama psikolojik olarak Golovkin'in yenilmezlik ilüzyonunu paramparça edecek bir deprem olacaktı.
Yıllarca kendi zindanında mutlak güç sahibi olan karanlıkta tanrı rolü oynayan narsist katil şimdi kendi kontrol edemediği bir hücrede dar bir yatakta karanlıkta tek başınaydı.
O hücrede geçirdiği uzun gece onun yıllarca ördüğü akıl sağlığı maskesini kırdı.
Yenilmezlik ilüzyonu ortadan çatladı.
Ertesi sabah dedektif Kostaryov sorgu odasına girdiğinde karşısında dünçü serin kanlı ziraat uzmanı yoktu.
Dağılmış, çökmüş, konuşmaya hazır bir adam vardı.
Golovkin ilk sorgu saatlerinde çözüldü ve 15 Eylül'de işlediği son 3 cinayeti sıra sıra itiraf etti.
Ertesi gün polis ve adli tıp ekipleri onun garajına baskın düzenledi.
Gizli kapak açılıp yer altına inildiğinde en denildi dedektiflerin bile midesi bulandı.
Odanın ortasında bir bebek küveti duruyordu.
İçi pıhtılaşmış kanla, yırtık kıyafetlerle doluydu.
Duvarlarda, zeminde, gizli köşelerde parçalar, kemik ve biyolojik izler bulundu.
Basına yansıyan ve Izvestia gazetesinin raporladığı bulguları göre garajda yamyamlık eylemine dair izler de tespit edilmişti.
Ancak bu iddia ileride kısmen tartışmalı kalacaktı.
Çapraz sorgular ve kemiklerin eşleştirilmesinin ardından Golovkin toplam 11 cinayeti işlediğini kabul etti.
Cesetleri ve parçaları nereye gömdüğünü polise teker teker gösterdi.
Balıkçı nihayet ağa takılmıştı.
Tutuklanmadan sonraki en kritik aşama hukuki süreçti.
Bu adam deli miydi yoksa ne yaptığını bilen iyi bir rasyonel psikopat mıydı?
Moskova'daki dünyaca ünlü Söpski Psikiyatri Enstitüsü bu noktada devreye girdi.
Kısa süre önce Çikatilo'yu muayene eden psikiyatrist Andrei Taşenko ve ekibi Golovkin'i uzun süren testlere tabi tuttu.
Sonuç netti.
Şizoid kişilik bozukluğu vardı.
İleri derecede psikopati vardı ama aklı dengesi yerindeydi.
Cezayi ehliyeti tamdı.
Garajın altına zindan inşa etmek, cinayetleri planlamak, delilleri yok etmek, polisten saklanmak, yıllarca normal bir vatandaş rolü oynamak.
Tüm bunlar onun ne yaptığının tamamen bilincinde olduğunu gösteriyordu.
Bu rapor avukatlarının delilik mazeretiyle onu akıl hastanesine gönderme şansını baştan kapatacaktı.
Yargılama detayların korkunçluğu nedeniyle kapalı kapılar ardında yürütüldü.
Ancak kurbanların aileleri özellikle anneler devleti adeta ayağa kaldırmıştı.
Ölüm cezasının kaldırılmasının tartışıldığı o siyasi iklimde annelerin mahkemeye sunduğu dilekçelerden bir satır yeterdi yaşananı anlatmaya.
O masum insanları öldürdü.
Bizden onun yaşamasına izin vermemizi mi bekliyorsunuz?
Toplumun bu feryadı karşılıksız kalmadı.
19 Ekim 1994'de mahkeme kararını açıkladı.
Bölge savcısı tarafından açıkça manyak olarak nitelendirilen 35 yaşındaki Sergei Golovkin
11 cinayetten ve ağırlaştırıcı sebeplerden dolayı idama mahkum edildi.
Ancak infazın gerçekleşmesi başlı başına bir politik krize dönüşecekti.
1990'ların ortasında Başkan Boris Yeltsin, ekonomik sıkıntılar içindeki Rusya'yı
Avrupa konseyine sokmak için yoğun bir diplomatik mücadele veriyordu.
Avrupa'nın şartı netti.
İnsan hakları normlarına uyulacak ve idam cezası kaldırılacaktı.
Ama iç kamuoyunda Golovkin gibi bir canavarı affetmek büyük bir siyasi intihar anlamına geliyordu.
Üstelik annelerin her hafta mahkeme önünde bıraktığı dilekçeler, medyadaki görüntüler ve yıllardır süren kayıp çocuk haberleri toplumun belliğinde taze bir yara açmıştı.
Devlet uluslararası baskıyla iç öfke arasındaki bu dar koridorda sessiz ve kesin bir karar aldı.
Önce infaz sonra reform.
Uluslararası sözleşmeler tam olarak yürürlüğe girmeden önce 2 Ağustos 1996 tarihinde Moskova'nın tarihi Butrika hapishanesinin koridorlarına yankılanan ayak sesleri Sergei Golovkin içindi.
Sovyet döneminden kalma geleneksel bir yöntem uygulandı.
Balıkçı, loş bir odada diz çöktürüldü ve infaz mangası tarafından ensesine sıkılan tek el kurşunlu hayatına son verildi.
O kurşun sadece bir katilin hayatını değil bir devrinde sonunu getirirdi.
İnfazdan kısa bir süre sonra Boris Yeltsin Rusya'da idam cezasına moratorium getirdi.
Yani geçici olarak askıya alma.
Sergi Golovkin Rusya Federasyonu tarihinde idam edilen son kişi olarak kayıtlara geçti.
Bugün Odintsova ormanlarında artık kan dökülmüyor.
Mantar toplayıcılar yaprakların arasında yalnızca mantar buluyor.
Ama Golovkin'in bıraktığı yara Rus toplumunun belleğinde kanamaya devam ediyor.
2023'te çekilen Fisher dizisinden kriminoloji arşivlerine kadar bu vakanın izi hala canlı.
11 çocuk her biri arkalarında gözü yaşlı aileler ve yarım kalmış hayatlar bıraktı.
Çünkü Selgi Golovkin'in hikayesi yalnızca 11 çocuğun trajedisi değildir.
Aynı zamanda bir sistemin, bir ideolojinin, bir kusursuz toplum ilüzyonunun da trajedisidir.
En karanlık canavarlar karanlıkta parlayan gözleriyle gelmezler.
Bazen gümüş madalyalı, saygın, sessiz bir komşu olarak aramızda dolaşırlar.
Bürokrasinin, ön yargının ve görmek istemeyen gözlerin körlüğünden beslenerek güçlenirler.
Sovyet dönemi bazı seri katiller de bunu iyi bir fırsata çevirdi.
Bu podcast'ın sonuna geldik. Bir sonraki videoda görüşmek üzere. Kendinize çok iyi bakın.
Bu transkript otomatik olarak çıkarıldı; kayıtla küçük farklar olabilir.
