Zor Zaman Tavsiyeleri 1: İş Bulma Sürecinde Kafayı Kıranlardan Mısın?

Selamlar, hoş geldiniz.

Ben Melisa. Ne yapıyorsunuz, ne habersiniz?

Umarım hepimiz için güzel bir hafta olur.

Bu aralar etrafım böyle üniversiteden mezun olanlarla dolu.

Haliyle tabii biraz da stresli bireylerle.

Yıllardır böyle artık geri geldiğinde sürünerek, geri geldiğinde öğrenci olmanın verdiği özgürlüğe dayanıp eğlenerek sürdürdüğün eğitim hayatın maalesef bitiyor bebeğim.

Hatta daha da fenası artık kendi maddi sorumluluklarını da üstlenmekle yükümlü olacağım bir noktaya doğru hızla...

ilerliyorsun. Artık böyle anneden babadan para almak zor gelecek.

Parasız kaldığını söylemek ya da para istemek istemeyeceksin.

Herkesin gözü üzerindeymiş gibi hissedeceksin.

Hani sanki herkes böyle ne boş boş oturuyorsun bir işe yara o kadar okudun falan diyecekmiş gibi.

Bende de böyle olmuştu.

Ben Eskişehir'de okudum.

Kendi evim kendi düzenim vardı.

Bir anda böyle boşluğa düştüm.

Dedim ki eyvah şimdi ne olacak?

Evi bozacağım mı? Ailemin yanına geri mi gideceğim?

Ya da buradan Bir iş bulup aynı düzende devam mı edeceğim?

Buradan da iş bulabilir miyim ki?

Kaldı ki hani bir iş arama süreci olacak sonuçta.

O süreçte ne yapacağım falan.

İşte bu sorularla ve mezun olmanın verdiği ağırlıkla kafayı kırmıştım ben o dönem.

İnsanlar mezun oluyorum diye sevinirken ben böyle stresten kıvranıyordum.

Hani midem falan ağrıyordu.

O kadar stres yapıyordum bunu.

Üzerimde bir yük gibiydi resmen.

Çünkü her zaman en düzgün planları yapan ben.

Hani öyleyim ya en düzgün en harika planları yapıyorum ya kendim için.

defa plansız ve seçeneksiz hissediyordum.

Bu hisse beni delirtmek üzereydi o dönemde.

Bir yandan böyle son sınıfın başından beri başvurmaya başladığım iş başvurularından elendiklerim vardı.

Süreci devam edenler vardı öte yandan.

İşte hangisi olacak ya da bir tanesi olabilecek mi diye beynimin öbür tarafından düşünceler de bir yandan tabii yiyordu beni sinsice.

Hatta şunu da anlatayım.

İşte mezun olacağım artık.

Mezuniyet geldi. Annemlere haber verdim.

Annemler geldi işte. Birkaç günde kaldılar.

Ben o kadar stresliyim ki.

Hani bir de soru soruyorlar tabii.

Eee var mı planın?

Ne yapacaksın şimdi? Hani falan böyle sorular.

İyice strese giriyorum.

Neyse herkesle sıra sıra kavga ettim ben bir güzel.

İnsanları huzursuz ettim.

Sonra da sinirden oturdum ağladım.

Annen ve babam da şaşırdı anne.

Dedi ki ne oluyor ya? Kız kafayı kırdı yani.

Neyse bir yandan da işte kardeşim şey diyor.

Abla bak böyle yapma. İşte üzme insanları.

İşte senin mezuniyetine geldiler.

Mutlular seni mezun ediyorlar diye falan.

benim tek istediğim de şey yani.

Hani böyle yatağa geçeyim.

Bir C'nin pozisyonunu alayım ve depresyona girip ağlayayım.

Hani ne yapacağım ben şimdi?

Sadece bunun savaşını vermek istiyorum o an yani.

Neyse. Annemler gitti.

Ben kaldım bir başıma.

Kendimi de böyle kötü hissediyorum.

İnsanlara hani bok gibi davrandım ya.

İnsanlar sonuçta kızımız mezun oluyor dediler.

Hani güzel geçeceklerini sandıkları bir şeye geldiler sonuçta.

Bir törene geldiler sonuçta ve ben onların o günlerini mahvettim.

Bir yandan da ama şey diyorum.

Yani şu an Bunu yaşaman, böyle düşünmen ve bu düşüncelerin böyle duygular hissettirmesi çok normal.

Sen de yeri geldiği zaman insanları kötü günlerinde idare ediyorsun.

Biraz da onlar seni idare etsin.

Ama günün sonunda da onlar ailen ya.

Yani senin bu noktaya kadar gelmeni sağlayan en büyük destekçilerin aslında.

Neyse. Ben böyle birkaç gün kafa tatili verdim kendime.

Biraz depresyonlu, biraz kafa dağıtmalı falan.

Sonra oturdum böyle bir topladım kendimi.

Dedim ki sen zaten hep elinden geleni hatta çoğu zamanda elinden gelenin fazlasını yapan ya da yapmaya çalışan birisin.

Ve şu an içerisinde bulunduğun durum içinde gerçekten elinden geleni yaptın.

Şimdi biraz sabretme zamanı.

Sabret, bekle, biraz akışa bırak kendini.

İşte o ara bir tatile gittim.

Mülakatlara girmeye devam ettim falan.

Hatta tatil... Fatilde bile mülakata girdiğimi hatırlıyorum.

Neyse bunları yaşarken şunun farkındaydım aslında.

Ben aldığım eğitimin ve yeteneklerimin gayet bilincindeyim.

Kendimi de yeterince geliştirdim.

Büyük bir emek verdim.

Bu emeğin de elbette bir karşılığı olacak.

Hani tereddütlerim ve stresim bunların farkına vardıkça azalmaya başladı.

Hani hiçbir çaba göstermemiş insana da şey diyemeyeceğim yani.

Stres yapma ya. Bulursun iş.

Ya da işte en iyisini bulursun sen falan.

Ya tabii ki iş bulunur.

Ama hani seni ne kadar tatmin eder ya da sen karşıyı ne kadar mutlu edersin?

Bunlar bu noktada biraz tartışılacak şeyler.

Tabii şunu da unutmamak lazım.

Herkesin yolu ve hızı farklı oluyor bu dönemde.

Kimi hemen böyle iş buluyor, kimi biraz bekliyor.

Aslında önemli olan sabırlı olmak ve sürecin tadını çıkarmaya çalışmak.

Çünkü bu da hayatında olması gereken, yaşaman gereken bir süreç yani.

Bu süreçte de kendinize güvenin.

Ve yeteneklerinizin farkında olun.

İş arama sürecinin böyle zaman alabileceğini ve bunun normal olduğunu göz ardı etmeyin bu noktada.

Çünkü bu düşünce gerçekten hani böyle düşünemediğiniz süreçte çok yıpratıcı bir hal alıyor.

Hani kimse işi hazır bir şekilde mezun olmadı.

Yani okul bittiği gibi iş onu kapıda beklemedi, kapıda karşılamadı.

Herkes bu süreçlerden geçti.

Kimi için daha sancılı oldu, kimisi ise işte tek mele de attı umurunda bile olmadı.

İşin püf noktası aslında her şeyin zamanla yerine oturacağı.

Benim şu an bu zamana ihtiyacım var ve ben bu zaman için sabırsızlıkla bekleyeceğim diyebilmelisiniz.

Unutmayın ki bu süreçte sizi en iyi anlayabilecek kişi sizsiniz.

O yüzden içinizdeki sesle ve güçle kendinize olabildiğince yardımcı olmanız gerekiyor.

Bu dönemde kendinize zaman ayırdığınız ve plan yapmaya başladığınız bir dönem olsun.

Buradan da böyle bir şeyler kapmaya bakın.

Kendinize uygun kariyer seçenekleri araştırın.

Hangi sektörlerde çalışmak istediğiniz...

İzlediğinizi belirleyin ve bu doğrultuda CV'nizi belki de yüzlerce kez güncelleyin.

Bakın ben de bölümün başında anlattığım gibi o dönemi acayip sancılı atlattım.

Ama bir şeyler kaparak sıyrıldım gerçekten.

Şu an burada bunu da anlatıyorum ki siz de bu şekilde sonlanabileceğinin farkına varın.

Ve ben nasıl şu an anlatıp tavsiye verebiliyorsam sizin de bir gün bunu yapabileceğinizi bilin.

Her şey gelip geçiyor.

Hiçbir sancılı anda takılı kalmıyorsunuz.

Bunu kesinlikle unutmayın.

Bu dönemde, bu stresli dönemde de...

Daha doğrusu kendinize iyi bakmanız, yeterince uyumanız ve düzgün beslenmeniz gerekiyor.

Çünkü neden? Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur.

Gücünü kaybetmemek için fiziki olarak da uygun koşullarda savaşman lazım.

Her bölümde de dediğim gibi süreçte kendinize karşı nazik olun.

Çünkü bu başarısızlıkların sizi tanımlamasına izin vermeyeceğiniz bir yolun başlangıcı olur.

Yani başkalarına yaptığımız nazikliği neden kendimize yapmakta zorlanıyoruz?

Önce kendimize yapmamız lazım aslında.

Sen bu bünyede kendinle baş başa yaşıyorsun.

Önce kendini mutlu etmen lazım.

Kendini tatmin etmen lazım.

Unutma ki sen senin hayatındaki en değerli varlıksın.

Önce kendin için yapman lazım bir şeyleri.

Zaten kendini memnun edince emin ol başkalarına da daha fazla yararın dokunuyor.

Şunu unutmamak lazım bence.

Hayat inişli çıkışlı bir yolculuk.

Ve her inişin ardında bir çıkış mutlaka geliyor.

Kendinize inanın ve bu yolculuğun tadını çıkarın.

Kendinizi keşfetmek için bu zamanı bir fırsat olarak.

değerlendirin. Mükemmel olma baskısını üzerinizden atın.

Herkes bu dönemleri yaşıyor ya.

Yani ve bu dönemler aslında o anda her ne kadar fark edemesek de sizi daha güçlü ve daha dirençli yapıyor.

Düşmüş olabilirsiniz. Önemli değil.

Önemli olan düştüğünüzde tekrar ayağa kalkabilmeniz.

Bu dönem de bunu öğrenebilmek için bayağı iyi bir dönem bence.

Tam bir fırsat. Confucius'un da dediği gibi neden düştüğünüz değil neden kalktığınız önemlidir.

Amacınızdan sapmadığınız gerçekten onu bir hedef olarak belirleyip kararlılıkla ilerlediğiniz sürece neden kalkmanız gerektiği kendini size hep hatırlatacaktır.

Hayatta her düşüş sizi hedefinize bir adım daha yaklaştıran bir deneyimdir.

Zorluklarla karşılaşmak sizi sınamak ve gücünüzü ölçmek içindir.

Her düşüş sizin ne kadar güçlü ve kararlı olduğunuzu gösterir.

Eğer hedefinize doğru yürümeye devam ederseniz yolunuzda karşınıza çıkan engeller sizi yıldırmaz.

Aksine daha da güçlendirir.

Unutmayın pes etmek yok.

Evet. Bugün etrafımdaki mezun arkadaşlar sebebiyle mezuniyet sonrası iş arama sürecinde yaşadığım zorlukları aklıma getirerek aynı süreçteki arkadaşlarla zorlukları ve yine bu zorluklarla nasıl başa

çıkabileceğinize dair bazı tavsiyeler paylaşmak istedim.

Umarım bu tavsiyeler size ilham verir ve bu süreci daha kolay atlatmanızı sağlar.

Unutmayın ki her zorluk yeni bir fırsat doğuruyor.

Velhasıl bu bölümü de sonlandırırken yine meşhur bölüm sonu sorumu soruyorum.

Sizin de var mı bu dönemde hani böyle yaşadığınız hikayeler ya da işte tavsiyeler.

Bu bölümü sonuna kadar dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.

Sorunun cevabını benimle paylaşmanızı bekliyor olacağım.

Bunun için açıklamada Instagram hesabıma ulaşabilirsiniz.

Spotify'dan da takipte kalmayı unutmayın lütfen.

Kucak dolusu sevgi ve öpücüklerimi iletiyorum.

Kendinize çok iyi bakın.

Bir sonraki bölümde buluşmak üzere.