Bölüm 8: Yıldızlar Nereye Gider?

Şimdi keşif zamanı, burada sorular hep farklı.

Hazırsan başlıyor bu kez, çocuklar için geliyor bu podcast.

Merhaba minik kaşifler ve her akşam yıldızlar çıktı artık uyku vakti diyerek kocaman öpücükleriyle çocuklarını uyutan sevgi dolu ebeveynler.

Minik kaşiflere hepiniz hoş geldiniz.

Ben Pelin. Bugünkü keşfimiz için yine başımızı yukarı kaldırıp gökyüzüne bir bakmamız gerekecek.

Eğer siz yatmadan önce gökyüzüne baktıysanız o parıl parıl parlayan minik ışıkları görmüşsünüzdür.

Sanki gökyüzüne birkaç kutu sim dökülmüş gibi değil mi?

Ama sabah olup uyanıp perdeyi bir açıyoruz ki ortalık günlük güneşlik ve yıldızlardan eser yok.

İnsan ister istemez düşünüyor.

Bu kadar yıldız nereye kaçtı?

Sabah olunca bavullarını toplayıp dünyanın öbür ucuna mı gidiyorlar?

Yoksa hepsi birden ışıklarını mı söndürüyor?

Gelin bu ışıklı bilmeceyi beraber çözelim.

Evet hazırsanız yıldızlar nereye gider sorusunun peşine düşüyoruz ve keşif başlıyor.

Şimdi çocuklar işin aslı şu.

Aslında yıldızlar hiçbir yere gitmiyor.

Belki kulağa inanması biraz güç geliyor ama biz burada konuşurken bile o minik yıldızlar tam tepemizde.

Gökyüzündeki yerlerinde durmaya devam ediyorlar.

Peki madem oradalar biz neden göremiyoruz?

İşte burada hani şu meşhur gökyüzü neden mavi bölümünde konuştuğumuz o ışık oyunlarını hatırlamamız gerekiyor.

Hatırlıyor musunuz?

Güneşten gelen ışıklar atmosferimize yani dünyamızı saran hava battaniyesine çarptığında ne oluyordu?

Özellikle kısa boylu olan mavi renk her yere dağılıyor ve gökyüzünü masmavi bir renge boyuyordu.

İşte gündüz vakti olan şey tam olarak bu.

Güneş o kadar parlak ve o kadar güçlü ki atmosferimizi masmavi bir ışıkla dolduruyor.

Bu mavi ışık sanki gökyüzüne çekilmiş dev bir perde gibi davranıyor.

Yıldızlar da o kadar uzaktalar ki onların narin ışıkları güneşin yarattığı bu parlak perdenin arkasında kalıyor.

Yani yıldızlar sönmüyor.

Sadece güneş onlardan çok daha güçlü bir ışık şovu yaptığı için görünmez oluyorlar.

Bunu şöyle düşünebilirsiniz.

Bir arkadaşınızın doğum günü partisindesiniz ve ışıklar söndü.

Kapıdan biri pastayla şarkı söyleyerek giriyor ve pastanın üstündeki mumlar yanıyor.

Mumun ışığını o anda çok net görürsünüz değil mi?

Ama birisi birden odadaki o kocaman çok güçlü tavan lambasını açarsa ne olur?

Mumun ışığı artık eskisi gibi aydınlatmıyormuş gibi görünür.

Aslında ışık hala oradadır ama tepedeki lamba o kadar güçlüdür ki mumun minicik ışığını görmemizi engeller.

İşte yıldızlarda da durum tam olarak böyle.

Peki bu parlak yıldızlar akşam olunca tekrar nasıl görünür oluyor?

Aslında her şey dünyamızın o meşhur dönüşünde saklı.

Dünyamız kendi etrafında tıpkı dev bir topaç gibi durmadan döner.

Biz güneşe doğru baktığımızda her yer aydınlanır ve gündüz olur.

İşte o an güneşin çok güçlü olan ışığı gökyüzünün masmavi bir perdeyle kaplar ve yıldızları bizden saklar.

Ama dünyamız dönmeye devam ettikçe...

Biz yavaş yavaş güneşin olmadığı tarafa yani karanlık tarafa doğru bakmaya başlarız.

Güneş arkamızda kaldığında bizim için gece başlar.

Gökyüzü karardığında ise güneşin o parlak ışığı artık yıldızları saklayamaz hale gelir.

Ve işte o an aslında hep orada olan yıldızlar birer birer görünmeye başlar.

Yani onlar yerlerinden bir santimetre bile kıpırdamazlar.

Sadece biz dünyamızla beraber dönüp neşin o parlak perdesinden uzaklaştığımız için onları tekrar görebilmeye başlarız.

Yani çocuklar bir şeyi o an görmüyor olmamız onun orada olmadığı anlamına gelmiyor.

Yıldızlar her zaman oradalar.

Tam başımızın üstünde bizi izlemeye devam ediyorlar.

Sadece bazen en güzel şeyleri fark edebilmek için.

Ortalığın biraz sakinleşmesini ve her yerin o huzurlu karanlığa kavuşmasını beklememiz gerekir.

Tıpkı yıldızlar gibi bazı güzellikler kendilerini göstermek için doğru zamanı beklerler.

Şimdi size bir sorum var.

Eğer gökyüzündeki yıldızlardan birine bir isim verebilseydiniz bu isim ne olurdu?

İsterseniz bu soruyu anne ya da babanıza da sorun.

Bakalım onların gizli yıldızının adı neymiş?

Belki bu gece başınızı yastığa koymadan önce pencereden dışarı bakıp yıldızlara gündüz de orada olduğunu biliyorum dersiniz.

Kim bilir belki onlar da size göz kırparlar.

Bir sonraki keşfimizde görüşmek üzere.

Merakla kalın, hoşçakalın.