İkinci Katerina - Rus Tarihinin En Güçlü Kadını

Tarih podcast bölümü.

1762 yılı 8 Temmuz gecesi Alman bir prenses hızlı planlanmış bir saray darbesiyle Rusya tahtını ele geçirdi.

Almanya'nın küçük bir prensliğinde başlayan hayatı, Rus çariçesi Elizaveta'nın varisi Petro ile yaptığı evlilik sonrasında tamamen değişmiş,

hırs ve ihtiraslarla attığı adımlar onu kısa sürede Avrupa'nın en güçlü devletlerinden birinin zirvesine çıkarmıştı.

Savaşlar, ayaklanmalar, ihtilaller, darbeler ve ihanetlerle şekillenen bir yüzyılda,

34 yıl boyunca tahtta kalmış, Rusya'nın sınırlarını 540 bin km2 genişletmişti.

Saltanatı sona erdiğinde ardında,

rakip devletlere karşı askeri ve siyasal üstünlüğünü kabul ettirmiş, güçlü bir Rusya bırakmıştı.

Yine de adı çoğunlukla skandallarla anılmış,

dönemin önde gelen Rus aristokraplarıyla yaşadığı ilişkiler,

Avrupa'da her köşe başında anlatılan hikayeler haline gelmişti.

Ancak çok azı bu aşkların onu saltanatta tutan yegane güç olduğunu anlayabilmişti.

Hırsları ve tutkuları hüküm sürdükçe eskiden sahip olduğu masum karakterinden ve yenilikçi fikirlerinden uzaklaşmasına neden olmuş,

en nihayetinde Çariçe tahtı derin bir kan gölünün üzerinde yüzen acımasız bir hükümdara dönüşmüştü.

Onun yönetiminin ardından Rusya asla eskisi gibi olmayacaktı.

2 Mayıs 1729 tarihinde Prusya Krallığına bağlı Analt Prensliğinde bir kız çocuğu dünyaya geldi.

Hayatı bir peri masalı gibi başlamış, çocuğa Sophie Frederike Augusta adı verilmişti.

Babası Christian her ne kadar Saksonya eyaletine bağlı küçük bir prenslik olan

Analt'ın yöneticisi olsa da maddi durumu Sophie'nin doğduğu yıllarda çok da iç açıcı değildi.

Bu sebeple genç prensesin eğitimi annesinin hem soylu hem de kraliyetle köklü ilişkileri olan

zengin akrabaları tarafından desteklendi.

Sophie'nin doğduğu yıllarda Almanya birçoğu oldukça küçük ve güçsüz olan

300'den fazla prensliğe bölünmüş durumdaydı.

Bu prensliklerin başındaki aileler birbirlerine karşı siyasi avantaj sağlamak için sürekli mücadele halindeydi.

Daha küçük Alman prenslikleri içinse avantajlı bir evlilik çıkarlarını geliştirmenin en iyi yollarından biri olarak görülürdü.

Bu nedenle Sophie, Analt'ın hükümdarlık hanesinin konumunu iyileştirmek adına çocukluğu boyunca güçlü bir hükümdarın karısı olmak için yetiştirilmişti.

Ana dili Almanca olan genç kız, 18. yüzyılda Avrupalı seçkinlerin ortak dili haline gelen Fransızcayı akıcı bir şekilde konuşmaya başlamış ve saygıdeğer bir hanımefendiden beklenen Lutherci teolojinin görgü kurallarını öğrenerek standart bir Alman prensesi haline gelmişti.

Bu sırada Sofi'nin dönemin şartlarına uygun olarak eğitim alıp kendini geliştirdiği Prusya topraklarından çok uzakta,

babası tarafından inşa edilen güçlü devletin, geleceği için endişelenen başka bir kadın,

Sofi'nin hayatını da değiştirecek önemli bir karar alıyordu.

Bu kadın Rus Çarı Deli Petron'un kızı ve 1741-1761 yılları arasında Rusya'yı yöneten Çariçe Elizaveta'ydı.

Kendisinden sonra tahta çıkacak kişinin babası Petron'un soyundan gelen bir prens olması gerektiğini düşünüyordu.

Ancak Elizaveta'nın iktidarı ele aldığı yıllarda bu niteliğe uygun çok sayıda aday bulunmuyordu.

Çariçe hiç evlenmemişti.

Buna rağmen yetiştirilmesi için hizmetçilere verilen gayrimeşru çocukların varlığına dair dedikodular bütün Rusya'da dolanıyordu.

Fakat Elizaveta bir oğlu ya da kızı olduğunu hiçbir zaman kabul etmemişti.

En nihayetinde varisini belirlemek için ülke dışına bakması gerekecekti.

Petro'nun bir diğer kızı Anna, Alman Holstein düküyle evlenmiş ve bu evlilikten Karl Peter Ulrich adında bir çocuk dünyaya gelmişti.

Elizaveta kısa süreli bir arayışın ardından Peter'in taht için uygun aday olduğuna karar verdi.

Ancak bir sorun vardı.

Çocuk yetiştirilme bakımından tamamen bir Alman'dı.

Daha önce Rusya'ya ayak basmış değildi.

Fakat Çariçe bunların halledilebileceğini düşünüyordu.

Böylece genç Peter 1742 yılında yetiştiği Holstein'dan alınarak Rusya'ya getirildi

ve aceleyle düzenlenen bir törenle Ortodoksluğa geçirildi.

Alman prensi Peter bir anda Rusya'nın gelecekteki çarı Petro'ya dönüşmüştü.

Ancak halledilmesi gereken bir şey daha vardı.

Çariçe Elizaveta Petro'yu kendinden sonra tahta geçmesi için tamamıyla hazır hale getirmek istiyordu.

Bu nedenle genç prens için uygun bir eş arayışına girildi.

Avrupa saraylarına haberler salındı ve uygun isimlerin kimler olduğu araştırılmaya başlandı.

Listeler oluşturuldu, portreler çizilerek St. Petersburg'a gönderildi.

Ve en nihayetinde Rumalı araştırmaların sonucunda gelin, Rusya Kralı Frederik'in naçizane önerisiyle Anhalt'ta bulundu.

Ve bu gelin pek tabii doğduğundan beri bir prensle evlenmek için yetiştirilmiş olan Prenses Sophie'den başkası değildi.

Güçlü bağlantılarının olmasının yanı sıra iyi bir eğitim almıştı.

Rusya sarayına hızlı bir şekilde adapte olacağı düşünülüyordu.

Bu evlilikteki amaç Rusya ile Rusya arasındaki dostluğu güçlendirmek,

Avusturya'nın etkisini zayıflatmak ve Avusturya İttifakı'nın bilinen bir tarafı olan Şansolya Aleksey Petrovic'in kariyerini sona erdirmekti.

Ancak bu diplomatik entrika büyük ölçüde Sofi'nin annesi Johanna Elizabeth'in müdahalesiyle sonuçsuz kaldı.

Sofi 1744'de Rusya'ya geldiğinde kendisini sadece Çarişah Elizabeth'a değil,

kocasına ve Rus halkına da sevdirmek için çaba göstermek zorundaydı.

Bu sebeple ilk olarak bir törenle ortodoksluğa geçirildi ve gelecekte Rusya'nın en güçlü ismi haline gelecek olan Katerina Alekseyavna adını aldı.

21 Ağustos 1745'te Peter ve Sophie yani Petro ile Katerina Petersburg'da yapılan görkemli bir törenle evlendi.

Bu evlilik ikisinin kaderini de sonsuza dek değiştirecekti.

Fakat başlangıçta her şey oldukça sıradan görünüyordu.

Rusça öğrenmesi için Katarina'ya bir öğretmen tutulmuştu.

Bununla birlikte dili öğrenmek konusundaki tutkusu takdire şayandı.

Gecenin bir yarısı herkes uyuduktan sonra kalkıyor, ses çıkarmamak için çıplak ayaklarla çalışma salonuna dönüyor ve gün içinde öğrendiklerini yeniden tekrar ediyordu.

Ancak Katarina zaman içerisinde yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu fark etmeye başladı.

Petro ile evliliği kısa sürede bir hayal kırıklığına dönüştü.

Genç prensin yaşı ilerlemesine rağmen hala oyuncaklarla oynamaya devam etmesi ve alkole olan düşkünlüğü çok geçmeden karısının nefretini kazanmasına sebep olmuştu.

Öyle ki Katerina anılarında ondan hayvanlara işkence etmekten zevk alan ve başkalarının eşlerini dikizlemeyi huy haline getirmiş röntgenci bir sapık olarak bahsedecekti.

Ayrıca Petron'un çiçek hastalığına yakalanması teninde Katarina'nın iğrenç olarak tanımladığı kalıcı izlerin oluşmasına da sebep olmuştu.

Prenses genç adamın bu soluk renkli teninden hoşlanmamıştı.

Yine de Petron'un bu durumu genç prensesi aşağılamak için kendine birçok metres tutmasına engel olmamıştı.

Ancak Katarina'nın huzursuzluğu Petron'un aşk oyunlarına duyduğu öfkeyle sınırlı değildi.

Çariçe Elizaveta ile de arası açılmıştı.

Bu yüzden bu yıllarda kendini kitaplara verdi.

Özellikle Fransız aydınlanmasına yoğun bir ilgi duyuyordu.

Bir süre sonra bu ilgi inanılmaz bir tutkuya dönüşmüş ve Katarina, Montekü, Voltaire, Diderot gibi Fransız aydınlanmasının önde gelen figürleriyle yazışmaya başlamıştı.

1745 yılında henüz genç bir kız olmasına rağmen 15 yaşında bir filozof olarak nitelendiriliyordu.

Bu yıllarda ilk sevgilisi Sergei Slitikov ile de tanışmış bulunuyordu.

İddiaya göre Katarina'nın Petro ile evliliği tamamlanmamış, ikili hiçbir zaman cinsel bir birliktelik yaşamamıştı.

Bu yüzden hayatında ilk ilişkisini Sergei ile yaşadığı düşünülmektedir.

Buna rağmen bu ilişki çok uzun sürmemiş ve Katarina, sarayda Petro karşıtı olan bir grubun,

güçlü temsilcilerinden Grigori Orlov ile aşk yaşamaya başlamıştı.

Bu birliktelik gelecekte Katarina'yı tahta götüren en belirleyici unsur olacaktı.

5 Ocak 1762'de Çariçe Elizaveta'nın ölümünün ardından Petro, 3. Petro adıyla Rus Çarı ilan edildi.

Katarina, St. Petersburg'da düzenlenen tören esnasında hazır bulunmuştu.

Çift, bundan sonra yine aynı şehirde bulunan Kışlık Sarayı'ya yerleşti.

Ancak Petro'nun tuhaflıkları ve aşırılıkları Katarina'yı çileden çıkartmaya devam ediyordu.

Kısa bir süre içerisinde önce yatak odasını sonra ise kaldığı sarayı değiştirdi.

Ancak bir ömür boyu bu sapkın çarın gölgesi altında yaşayamayacağını anlaması uzun sürmeyecekti.

Nihayet Katerina 8 Temmuz 1762 gecesi sevgilisi Grigori Orlov ile düzenlediği bir saray darbesiyle tahtı ele geçirdi.

Petro, Orlov'un muhafızları tarafından tahttan indirildiğinde gözyaşlarına hakim olamamıştı.

Eski çara tahttan çekildiğine dair bir belge imzalatıldı ve tüm dünyayı şaşkınlığa uğratan bu saray darbesinin ardından sadece birkaç gün geçtikten sonra 17 Temmuz 1762 tarihinde Petro, Katerina'nın tutkulu aşığı Grigori Orlov tarafından boğularak öldürüldü.

Şimdi Katerina'nın tacı ele geçirmesi için yalnızca ona uzanması gerekiyordu.

Nihayet Katerina 22 Eylül 1762'de Moskova'da 2. Katerina ünvanıyla Rusya'nın yeni çariçesi ilan edildi.

Bu ünvan ona hayatı boyunca elde etmiş olduğundan çok daha fazla güç bahşedecekti.

Ancak bu gücün fazlasıyla kırılgan bir yapıya sahip olduğunu anlaması uzun sürmeyecekti.

Katerina hakimiyeti ele geçirdiği ilk andan itibaren dikkatli hareket etmek zorundaydı.

Bir saray darbesiyle iktidara gelmişti.

Yani onu zirveye taşıyan şey sonunu da getirebilirdi.

Ayrıca yakın çevresindeki muhafızları dışında çok az desteğe sahipti.

Buna ek olarak kendisine karşı kurulan ilk komplo 1763 yılında gerçekleşti.

Vasili Miroviç idaresindeki bir grup,

Şülüselburg kalesinde hapis tutulan sabık imparator 6. İvan'ı kaçırarak tahta çıkarmaya çalıştı.

Ancak muhafızların İvan'ı boğarak öldürmesi ve Vasili'nin yakalanarak idam edilmesi olayların yatışmasını sağladı.

Bu küçük isyan Katerina'ya taht üzerindeki hakimiyetinin nedenli hassas olduğunu göstermişti.

Ancak Orlov kardeşlerin de desteğiyle kısa süre içerisinde bulunduğu konumu güçlendirmeye başlayacaktı.

1766'nın sonlarında Çarişe, Rusya'da aydınlanma ilkelerine dayanan yeni kanunlar uygulamaya karar verdi.

1649'da uygulanan Aleksey Mihailovic kanunnamesi artık eskimişti

ve mevcut yaşam koşullarına uygunluk bakımından yetersiz görülüyordu.

Bu nedenle yeni kanunları hazırlamak amacıyla Rusya'nın her tarafından ve çeşitli zümrelerden seçilen temsilciler toplanmasına karar verildi.

Kanunları belirleyecek meclis toplanıncaya kadar Katerina yeni kanunlara esas olmak üzere kendisi bir taslak hazırladı.

Nakaz adını alan bu kanun taslağı devrin en yeni felsefi görüşlerine dayanıyor,

bünyesinde en insani ve ileri fikirleri ihtiva ediyordu.

Nihayet 1760 halkının sonunda Yasama Komisyonu toplanmış

ve Katarina'nın da bizzat katıldığı toplantılarda nakaz iki kez okunmuştu.

Ancak bir problem vardı. Kanunların hazırlanması için...

Zihnini yoran her şeyden bir anlığına uzaklaş.

Yalnız değilsin. Terapin uzman psikolog, diyetisyen ve fizyoterapist kadrosuyla bütünsel iyi oluşunda hep seninle.

Şimdi kendine bir alan aç. Uygulamayı indir, ilk ve tekli seanslarında geçerli POD20 koduyla %20 indirimle yolculuğuna başla.

Kendine bir iyilik yap. Bugün dinlenmeye ve iyileşmeye izin ver.

Verilen bütün öneriler sonuçsuz kalıyordu.

Katarina'nın yazdığı nakazın yapısı Rusya'nın mevcut şartlarıyla uyumlu değildi.

Nitekim Çarişe'nin bunu keşfetmesi uzun sürmedi.

Çok geçmeden bu yenilikçi yaklaşımdan soğumaya başladı ve en sonunda 1768 yılında temsilcileri geri göndererek çalışmaların durdurulması emrini verdi.

Bu kararın alınmasında 1768 yılı sonlarına doğru Osmanlı Devleti'nin Rusya'ya saldırması da önemli bir rol oynamıştı.

Bu yıllardan itibaren Katarina'nın politikası değişmeye başladı.

Artık merkeziyetçi yönetimi ve saltanatını koruyabilmek adına monarşiye ihtiyacı olduğunu biliyordu.

Yenilikçi hareketler teker teker rafa kaldırıldı.

Duoryanlar adı verilen küçük asizzadeler sınıfı Katarina'nın yeni gözdesi haline geldi.

Bu sınıfa verilen haklar genişledikçe köylülerin durumu kötüleşmişti.

Bunun doğal bir sonucu olarak Rusya'nın çeşitli bölgelerinde küçük çaplı köylü isyanları baş göstermeye başladı.

Ancak Katerina bunlara sert askeri müdahaleler ile karşılık verdi.

Onun aydınlanmacı, ılımlı ve yenilikçi fikirlerle başlayan hükümdarlık yılları artık yerini istibdat yönetimine bırakıyordu.

Rus çar ve çariçeleri her daim sert bir idari anlayışa sahip olmuşlardı.

Anlaşılan o ki Katerina'nın yönetiminde de bu gelenek sürdürülecekti.

Ancak ilk yıllarda yaşanan bu küçük isyanlar yalnızca bir başlangıçtı.

1773 yılında Rusya Yayık Nehri civarında patlak veren yeni bir isyanın haberiyle sarsıldı.

Bu isyan başlangıç itibariyle diğerlerinden pek farklı görünmüyordu.

Ve Katarina isyanın kısa süre içinde bastırılacağı konusunda ordusuna güveniyordu.

Ancak yanıldığını anlaması uzun sürmeyecekti.

İsyanın başında daha önce Osmanlı Devleti'ne karşı savaşmış eski bir asker olan Pugaçev vardı.

Özellikle Yayık Nehri civarında yaşayan Yayık Kazanları ile Rusya'nın muhtelif bölgelerinde bulunan gayri-ruz unsurları kendi etrafında toplayarak harekete geçmişti.

Bunun yanında isyan Pugaçev'in kendini Çariç'e'nin öldürülen kocası Petro olarak tanıtmasıyla şekil değiştirmeye başladı.

Bu iddia alt sınıfların ya da gayri Rus unsurların taleplerinden çok daha fazlasıydı.

Pugachev bu iddia ile doğrudan tahtı tehdit eden bir unsur haline gelmişti.

İsyanın Yayık Nehri civarındaki kalelerden Kazan şehrine kadar uzanan geniş bir araziye yayılmasının ardından

Katerina elinde bulunan en yetenekli generallerden biri olan Bilikov'u bölgeye gönderdi.

Bilikov her ne kadar Pugaçev'in birliklerine karşı başarılar elde etse de onun 1774'teki beklenmedik ölümü isyanın yeniden alevlenmesine neden oldu.

Pugaçev bu kez Rusya'nın hakimiyeti altındaki Müslümanları da saflarına katarak yeniden saldırıya geçti.

Sura ırmağına kadar ilerleyerek Penza ve Saratov şehirlerini ele geçirdi.

İsyanın yarattığı panik artık Moskova ve St. Petersburg'da hissedilmeye başlanmıştı.

Nihayet 1774 sonlarına doğru Rus generalleri, Nihalson ve Suvarov'un başarılı karşı saldırıları Pugaçev'in Yayık Nehri civarına geri çekilmesini sağladı.

1775 yılına gelindiğinde Pugaçev bizzat kendi arkadaşları tarafından ihanete uğrayarak Ruslara teslim edildi.

Ve aynı yılın Ocak ayının 21'inde Moskova'ya getirilerek idam edildi.

Katerina bu kanlı isyanı kanla bastırmakta kararlıydı.

Pugaçev taraftarları en ağır şekilde cezalandırıldı.

Köylülerin durumu daha vahim bir hal aldı.

Buna rağmen bu isyan Rusya'nın kendi bünyesinde yaşayan Müslümanları olan tutumunun değişmesini sağladı.

Katerina Müslüman tebaayı kazanmak için daha önce yasaklanmış olan cami ve medrese inşalarına yeniden izin verilmesini emretti.

Bunun yanı sıra 1789 yılına gelindiğinde Rusya Müslümanlarının dini işlerine bakılması için bir müftülük kurulmasında önemli rol oynadı.

Katerina'nın yönetimi altında Rusya her zaman olduğundan daha güçlü bir ülke haline gelmiş,

Belarus, Kuzey Kafkasya, Kırım, Litvanya, Letonya ve Ukrayna'nın doğu bölümü ele geçirilmişti.

Bu yıllarda elde edilen pek çok başarının temelinde Çariçi'nin Dışişleri Bakanı Nikita Panin'in gerçekçi girişimleri bulunuyordu.

Ancak Panin'in Rusya, Polonya ve İsveç ile ittifak kurarak Bourbon-Habsburg cephesinin karşısında yer alması bir süre sonra sonunu getirecek olan sürecin temel taşlarını attı.

1783 yılına gelindiğinde Panin iyice gözden düşmüştü.

En nihayetinde bu yıl içerisinde görevinden çekilmeye zorlandı ve onun yerine İvan Andreeviç Kosterman getirildi.

Katerina'nın hükümdarlığı boyunca Rusya özellikle Lehistan ve Osmanlı Devleti ile yoğun gerginlikler yaşadı.

1763 yılında Kral 3. Agust'un ölümünün ardından Leh tahtına Stanislav Panyatorski getirildi.

Yeni kralın Çariçe'nin sevgililerinden biri olması Leh halkını huzursuz etmişti.

Ancak tüm çabalara ve itirazlara rağmen 1768 yılına gelindiğinde Rusya, Lehistan üzerinde büyük bir güce sahipti.

Bu durum ülkenin dinamiklerinde yeni gelişmelerin yaşanmasına sebep oluyordu.

Leh halkı Ruslara karşı konfederasyonlar kuruyor, geniş çaplı bir uyanış hareketini organize ediyordu.

Ancak bölgeyle ilgilenen tek kişi Katerina değildi.

Rusya kralı Frederick'in görünmez eli de Leh toprakları üzerine çökmüştü.

Ayrıca Avusturya Ruslara karşı Lehlerin girişimlerini destekliyor, fitilin içerden yanmasına yardımcı oluyordu.

En sonunda bu üç devlet 1772'de bir araya gelerek Lehistan üzerindeki dikkate değer genişliğe sahip bir toprak parçasını

üçe bölmek suretiyle kendi bünyelerine kattılar.

Bunu 1792 ve 1795 tarihlerinde yapılan yeni anlaşmalar takip etti.

Nihayetinde Katarina'nın hükümdarlığı son bulduğunda artık Lehistan diye bir ülke kalmamıştı.

Toprakları Rusya, Prusya ve Avusturya tarafından yutulmuş, Leh milliyetçileri avlanmış,

her biri ülkelerini terk ederek Fransa ve İngiltere gibi Avrupa'nın başka ülkelerine kaçmak zorunda kalmıştı.

Böylece korkunç İvan döneminden beri uygulanmak istenen batı istikametindeki ülkelerin,

geniş topraklarının fethi belli oranda da olsa gerçekleşmişti.

Ancak Lehistan'da yaşanan gelişmeler Rusya ile Osmanlı'nın arasındaki gerginliğin artmasına sebep oluyordu.

Osmanlı hükümeti Lehistan'da yabancı bir devletin hakimiyetini istemediğinden Rusya'nın müdahalelerinin önüne geçmeye çalışmış ancak bu konuda pek de başarılı olamamıştı.

Buna rağmen hükümet 1767'den itibaren kaçan Leh milliyetçilerini ülkeye almaya başladı.

Sonunda Ruslar her şeyi göze alarak ani bir baskınla Osmanlı topraklarına girdiler ve mülteci lehlerle birlikte birçok Osmanlı vatandaşını öldürdüler.

Osmanlı Devleti bu kanlı katliama 1768 yılında Rusya'ya savaş ilan ederek karşılık verdi.

Rusya'nın Lehistan'daki durumundan istifade etmek için uygun bir fırsat yakalanmış gibi görünüyordu.

Ancak işler Osmanlı Devleti için pek de yolunda gitmeyecekti.

Türk birlikleri 1769'da Hotin Kalesi civarında yenilgiye uğratıldı.

1770'de Rumyantsev idaresindeki 30 bin kişilik Rus ordusu Balkanlara kadar ilerlemeyi başardı.

Ancak Osmanlı Devleti asıl darbeyi hiç beklenmedik bir anda beklenmedik bir yerde yiyecekti.

1770 yılının Temmuz ayının başlarında Aleksey Orlov idaresindeki Rus donanması Akdeniz'e girerek ani bir baskınla Çeşme civarında demirlemiş olan Kaptanı Derya Hüsamettin Paşa idaresindeki Osmanlı donanmasını yakarak küle çevirdi.

Buna rağmen savaş farklı cephelerde 1774 yılına kadar devam etti.

Ancak Rusların ezici üstünlüğü karşısında en sonunda Babali'nin teslim olmaktan ve barış istemekten başka çaresi kalmayacaktı.

Katerina zamanında Rusya ile Osmanlı arasında küçük kaynarca ve yaş anlaşması olmak üzere iki ayrı anlaşma imzalandı.

Bu anlaşmalarla birlikte Rusya askeri üstünlüğünü Osmanlı devletine kabul ettirmeyi başarmıştı.

Ancak Katerina'nın arzuları bu zor edinilmiş başarıların dahi çok ötesindeydi.

İstanbul'da bir Rum imparatorluğu kurmak ve Osmanlı'yı tamamen ortadan kaldırmak istiyordu.

Yine de Osmanlı devleti 18. yüzyıl itibariyle oldukça zayıflamış olmasına rağmen

Çarişe'nin düşündüğünden çok daha fazla ayakta kalmayı başaracaktı.

Hatta Katerina'nın evlilik yoluyla mensubu olduğu Romanov Hanedanından bile daha fazla.

Katerina, iktidarı ele geçirdiğinde Avrupalı filozofların kaleme aldığı satırlarda hayat bulan bir Rusya hayal etmişti.

Ancak hayat onun düşlerindeki kadar adil değildi.

Öldüğünde ardında bıraktığı Rusya, hayallerinde olduğundan çok daha karanlık, çok daha acımasızdı.

Felsefi fikirlerin etkisinde serflere özgürlüklerini vermek istemiş,

ancak bir süre sonra serfler üzerinde hak sahibi olan küçük aristokratların haklarını genişletmek zorunda kalmıştı.

İktidarının son yıllarına geldiğinde Pugaçev isyanı ve Fransız devriminin üzerinde yarattığı olumsuz tesirler neticesinde

köylülere karşı olan düşüncelerini tamamen değiştirmişti.

Artık iktidarını elinde tutmanın yegane yolunun sırtını soylu sınıfa yaslamaktan geçtiğini biliyordu.

Bunun garanti altına alınması içinse eyaletlerin başında bulunan valilerin yetkilerini arttırarak yönetim mekanizmasını güçlendirdi.

Yine de Katarina'nın hükmünde Rusya bilimsel olarak ilerleme kaydetmişti.

1747'de İlimler Akademisi geliştirilmiş, 1755 yılında Moskova'da bir üniversite kurulmuştu.

Birçok alim ve edebiyatçı onun hüküm sürdüğü yıllarda yetişmişti.

Katarina'nın 3. Petro'dan olup olmadığı belli olmayan Pavel adında bir oğlu vardı.

Ancak Çariçe huylarını babasına benzettiği bu genç adamdan pek hoşlanmıyor, daima sarayda gözetim altında tutuyordu.

Öyle ki ölümünden sonra yerine torunu Alexander'ın geçmesi için girişimlerde bulunmaya başlamıştı.

Ancak bu girişimler, Katerina'nın 16 Kasım 1796 sabahı çalışma odasında ölü bulunmasıyla sonuçsuz kalmış ve onun ardından tahta olup haval geçmişti.

Katerina'nın 1745 yılında Petro ile yaptığı evlilik, onu prensesi olduğu küçük Alman prensliğinden alarak dünyanın en büyük ülkelerinden biri olan Rusya'nın merkezine, St. Petersburg'a getirmişti.

Bu evlilik onu dünyanın en güçlü kadınlarından birine dönüştürmüştü.

Ancak Katarina evliliğine hiçbir zaman bağlı kalmamıştı.

Entrikalarla dolu aşk maceraları Petro'nun yaşadığı yıllarda başlayarak ömrünün sonuna kadar devam etmiş,

yatak odasına girenlerin isimleri değişmiş ancak Çariçe'nin şehveti ve heyecanı asla değişmemiş, her daim canlı kalmıştı.

Grigori Orlov ve Grigori Potemkin Katarina'nın gözdelerinin en bilinenleriydi.

Ayrıca görevleri Çariçe'yi tatmin etmenin çok ötesindeydi.

Katarina'nın saltanatı onların inşa ettiği politik gücün üstünde yükseliyordu.

Çarişe'nin özel yaşantısının biraz fazla renkli olması en nihayetinde onun cinsel hayatı hakkında çeşitli söylentilerin çıkmasına sebep olmuştu.

Bunlardan biri de ölümünün bir atla ilişkiye girerken gerçekleştiği yönündeydi.

Ancak bu iddia hiçbir zaman kanıtlanamadı.

Tüm bu aşırılıklarına rağmen Katarina Rus halkı tarafından seviliyor ve kendisine büyük bir saygı duyuluyordu.

Ölümünün ardından Rusya'ya yaptığı büyük hizmetlerin karşılığı olarak

Büyük Katarina ünvanıyla onurlandırıldı.

Deli Petro ile birlikte yalnızca Romanov Hanedanı'nın değil,

aynı zamanda Rus tarihinin en güçlü liderlerinden biri olarak anıldı.

Hayatı küçük bir Alman prensliğinde adeta bir peri masalı gibi başlamıştı.

Öldüğünde bu masal, ardında bıraktığı yüzlerce isimsiz cinayet

ve sayısız saray entrikasıyla kirletilmişti.

Devraldığı taht bir kan gölü üzerinde yükseliyordu.

Öldüğünde ise bu kan gölü biraz daha derinleşmişti.

İzlediğiniz için teşekkürler.