Haçlı Seferleri Hakkındaki Gerçekler - Neleri Yanlış Biliyoruz?

Tarih Podcast

Kudüs Krallığı, Antakya Prensliği, Urfa ve Trablus Kontluğu.

Tarihle ilgilenen herkes bu olaylara az çok aşinadır. Hatta bundan sonra gerçekleşen olayları da biliriz.

Nurettin ve Selahaddin Eyyubi'nin yükselişi, Haçlı Devletleri'nin küçülmesi, savaşlar, suikastler, diğer seferler.

Ve en sonunda 1291 yılında son Haçlı Kalesi Akka'nın fethedilmesiyle bu devletlerin tamamen yok olması.

Tarih derslerinden bile hatırlayabileceğimiz türden bilgiler bunlar.

Fakat ufak bir sorunumuz var.

Sinema filmlerinde, dizilerde, kitaplarda Haçlı Seferlerini pek çok yerde gördük.

Ancak hikaye bize anlatılanın çok ötesinde derin ve çok farklı anlamlara sahip.

Mesela şu soruları sorsam size.

Haçlı seferleri gerçekten bir din savaşı mıydı?

Yoksa Avrupalı topraksız aristokratların kendi devletlerini kurabilmeleri için düzenledikleri bir sefer mi?

Haçlılar gerçekten söylendiği gibi 600 binden fazla adamla mı Anadolu'ya gelmişlerdi?

Ya da şunu sorayım.

Müslümanlar ve Haçlılar arasında yalnızca savaşlar mı oldu?

Yoksa taraflar kendi aralarında ittifak da kurdular mı?

Başlığa bakınca nasıl her şeyi yanlış biliyorum diyenler çıkacaktır aranızda.

Bu yalnızca bizim bir süre önce hazırlamaya başladığımız ve olaylara biraz daha farklı pencerelerden bakmaya çalıştığımız bir serinin adı.

İlk videoya gösterdiğiniz muazzam ilgi bizi gerçekten sevindirdi ve seriye devam etme kararı aldık.

Evet lafı uzatmadan aslında her şey iyi değil ama mutlaka bir şeyleri yanlış bildiğinizi göreceğiniz Haçlı Seferleri videomuza hoş geldiniz.

İlk olarak sayılardan bahsedelim.

Ortaçağ kaynaklarına bakarsak 1. Haçlı Seferine katılanların sayısının 100 binlerle ifade edildiğini görürüz.

Hatta bazı anlatılarda bu sayı 600 bini geçer.

Peki gerçekten 600 bin kişilik bir Haçlı ordusu Avrupa'dan çıkıp Anadolu'ya girmiş olabilir mi?

Bunun net bir cevabı var. Hayır.

Peki ama bu bilgi nereden geliyor?

1. Haçlı Seferine katılmış olan Fokker de Charter İznik civarında toplanan Haçlı kuvvetlerinden bahsederken savaşabilecek durumda olan erkeklerin sayısını 600 bin olarak veriyor.

Eckehard yaklaşık 300 bin kişiden söz ediyor.

Raymond de Agulia ise sayıyı 100 bin civarında veriyor.

Aslında Orta Çağ kaynaklarını yan yana koyduğumuzda bile tutarsız bir tablo oluşuyor.

Bir tarihçi 100 bin diyor, diğeri 300 bin, bir başkası 600 bin.

Aradaki fark yüzbinlerle ifade ediliyor.

Dolayısıyla ilk anlamamız gereken şey şu.

Bunlar modern anlamda yapılmış asker sayımları değil.

Haçlı ordusunda herkesin kaydının tutulduğu merkezi bir sistem yoktu.

Modern tarihçiler bu nedenle sayıları yeniden hesaplamaya çalışıyorlar.

Mesela John Franz İznik civarında birleşen Haçlı kuvvetlerinin toplam büyüklüğünü yaklaşık 50 ila 60 bin kişi civarında değerlendiriyor.

Jonathan Riley Smith Avrupa'dan yola çıkan toplam kitlenin yaklaşık 75 bin kişi olabileceğini düşünüyor.

Thomas Esprit ise askerlerle birlikte sefere katılan sivilleri de hesaba kattığımızda toplam sayının yaklaşık 60 ila 100 bin kişi arasında olabileceğini söylüyor.

Evet rakamlar yine değişiyor çünkü bin yıl önce yola çıkan insanların kesin sayısını bugün bile hesaplayamıyoruz.

Ama tahminlerin tek bir noktada toplandığını net bir şekilde söyleyebiliriz.

Haçlıların sayısı kesinlikle 600 bin civarında olmadı.

Bir de şu konuyu da açıklığa kavuşturmak gerek.

Ortaçağ ordusu deyince birçoğumuzun kafasında sadece askerlerden oluşan bir kitle canlanıyor olabilir.

Fakat bu dönemde orduların yanında din adamları, hizmetkarlar, kadınlar, çocuklar ve çeşitli nedenlerle sefele katılmış siviller de bulunuyordu.

Bazen bu hesaplamaların içine bunlar da dahil ediliyor.

Ancak savaşa etki bakımından düşündüğünüzde etkileri neredeyse yok denecek kadar az.

Sayılar konusunda ufak bir düzeltme yaptığımıza göre yaygın iddialardan biriyle devam edelim.

Klasik tarih anlayışında Haçlıların neredeyse tamamının Avrupa'da kendilerine yer bulamayan,

bulamayan, topraksız ya da

servet peşindeki aristokratlardan

oluştuğu ve doğuya kendi devletlerini

kurmak için gittikleri kabul edilir.

Bu durumu

şöyle düşünün. Aristokrat bir

ailenin üçüncü çocuğu olarak dünyaya

geldin mesela. Büyük oğul

düklük topraklarını alıyor. İkinci

oğula da bir arazi ve mülk kalıyor.

Sana gelince diyorlar ki hadi

bakalım seni manastıra gönderiyoruz.

Keşiş olacaksın. İşte bu topraksız

lordlar haçlı seferlerinin başlamasıyla

bir fırsat oluştuğunu düşünerek bu sefere katılıyorlar ve bölgeye geldiklerinde devlet kuruyorlar.

Mesela Urfa Kontu ve sonradan Kudüs Kralı olan 1. Balvin'in durumu buna çok benzer.

İlk bakışta bu durum kulağa oldukça mantıklı geliyor.

Ama Haçlı seferlerini sadece bu bağlamda ele alırsak kısmen yanlış bir olay örgüsü inşa etmiş oluyoruz.

Birinci seferin sonucuna bakarsak gerçekten de Urfa, Antakya, Kudüs ve Trablus gibi Haçlı devletlerinin ortaya çıktığını görürüz.

Ayrıca bazı Haçlı liderleri de doğuda yeni topraklar ve ünvanlar elde ediyorlar.

Fakat sefere katılan insanların önemli bir bölümü aslında sefere çıkabilmek için önce sahip oldukları serveti harcamak zorunda kalıyorlar.

Çünkü sefer tek bir merkezden idare edilmiyor.

Mali yük tek bir noktadan karşılanmıyor.

Katılmak isteyen neredeyse herkes kendi teçhizatını ve yol masraflarını karşılamayı önceden kabul etmek zorunda.

Bunun en güzel örneklerinden biri Montemel Lord'u Ahart'tır.

Ahart sefere katılmaya karar verdiğinde yolculuğunu finanse edebilmek için Kulini Manastırı ile bir anlaşma yaptı.

Sahip olduğu bazı hakları ve mülkleri manastıra ipotek etti.

Karşılığında ise 2000 Lyon soğusu para ve 4 katır aldı.

Üstelik yapılan anlaşmaya göre bu mallar basit bir şekilde geçici olarak verilmiş de değildi.

Ahard'ın onları geri alabilmesi son derece zor şartlara bağlanmıştı.

Yani bu adamlar doğuya gidip zengin olmak için yola çıkmadan önce Avrupa'daki servetlerinin büyük bir bölümünden vazgeçiyorlardı.

Ve Ahard yalnız da değildi.

Birçok haçlı yolculuk masraflarını karşılayabilmek için topraklarını sattı, ipotek etti, borç aldı ya da mülklerinin bir bölümünü kiliselere ve manastırlara bıraktı.

Atların, silahların, hizmetkarların, yiyeceklerin ve aylar hatta yıllar sürecek yolculuğun masrafları vardı.

Dolayısıyla karşımıza oldukça önemli bir soru çıkıyor.

Eğer bu insanların temel amacı doğuya gidip zenginleşmekse neden daha yola çıkmadan servetlerini tüketiyorlardı?

İşte Haçlı Seferlerinin yalnızca toprak bulamayan şövalyelerin doğuya gidip devlet kurması şeklinde açıklanamayacağının ilk işaretlerinden biri burada ortaya çıkıyor.

Bunun yanı sıra bu seferlere katılan lordların durumunu da göz önünde bulundurmak lazım.

Mesela Bohemond, Balvin, Godefroy ve Raymond gibi bazı lordlar sefer sonrasında bölgede kalmışlardı.

Ancak seferin hedefine ulaşmasıyla birlikte Robert, Yüztaş ve Hug gibi bazı lordların geri döndüğünü de biliyoruz.

Bu da geleneksel tarih anlatımının topraksız aristokratlar yaklaşımını belli oranda yanlışlayan bir diğer veri.

Yani özetle şunu ifade etmek istiyorum.

Haçlı seferleri katılımcıları yalnızca kendilerine yeni topraklar arayan insanlardan oluşmuyordu.

Kimisi gerçekten günahlarından aranacağını düşünerek yola çıkmıştı.

Çünkü kilisenin onlara vadettiği şeylerden biri buydu.

Bir kısmı sadece macera olsun diye katılmış bile olabilir.

Evet bir kısmının da gerçekten çıkara dayalı emelleri vardı.

Benim değinmek istediğim temel nokta aslında şu.

Haçlılar tek bir adam değillerdi.

On binlerce insan söz konusu burada.

Ve bunların hepsinin kendine göre farklı amaçları vardı.

Yani onları tek bir hedefe kilitlenmiş, tamamen dini bir hareket ya da tamamen çıkarlarına göre hareket eden bir topluluk olarak tanımlamak olayları doğru anlamamızı engelleyecektir diye düşünüyorum.

Peki bu dönemde olayların diğer tarafında ne tür gelişmeler yaşanıyordu?

Yani Müslüman dünyasında.

Şimdi işin bu kısmına göz atma vakti.

Haçlılar Anadolu'yu geçip Suriye'ye ulaştıklarında karşılarında birleşmiş bir Müslüman dünyası yoktu.

Hatta tam tersine bölge kendi aralarında mücadele eden çok sayıda siyasi gücün kontrolündeydi.

Bunun en önemli nedenlerinden biri Büyük Selçuklu Sultanı Melikşah'ın 1092 yılında ölmüş olmasıydı.

Melikşah'ın ölümünün ardından başlayan taht mücadeleleri Selçuklu dünyasını ciddi biçimde parçalamıştı.

Suriye'de ise durum daha da karışıktı.

Suriye Selçuklularının Meliki Tutuş ölünce oğulları arasında bir mücadele patlak verdi.

Bu oğullardan Rıdvan Halep de kardeşi Dukak Şamlı hüküm sürüyordu.

Musul ise Selçuklu valilerinden Kürboğan'ın hakimiyetindeydi.

Bunların dışında bölgede kendi çıkarlarını korumaya çalışan başka emirler ve şehirler de bulunuyordu.

Üstelik güneyde Mısır merkezli bambaşka bir güç vardı. Fatımiler.

Yani bugün haritaya bakıp bir tarafta Haçlıları diğer tarafta Müslümanları görmemiz biraz yanıltıcı olabilir.

Çünkü 1097 yılında bölgedeki Müslüman hükümdarlar kendilerini tek bir cephenin parçaları olarak görmüyorlardı.

Kendi şehirleri, hanedanları, rakipleri ve hesapları vardı.

Aslında bunun sonuçlarını görmek için Antakya'ya bakmamız yeterli.

Haçlılar yaklaşık 8 ay devam eden kuşatmanın ardından 1098 yılının haziran ayında Antakya'ya girmeyi başardılar.

Fakat durumları hiç de iyi değildi.

Çünkü yalnızca birkaç gün sonra Musul emiri Kürboğa büyük bir orduyla şehre ulaşmıştı.

Böylece kısa zaman öncesine kadar Antakya'yı kuşatan Haçlılar bu kez kendilerini şehrin içinde kuşatılmış buldular.

Açlık çekiyorlardı, ordularından firarlar yaşanıyordu ve dışarıda onları yok etmeye gelen büyük bir kuvvet vardı.

Kağıt üzerinde Kürbağa'nın durumu son derece avantajlı görünüyordu.

Haçlılardan 3 kat daha kalabalıktı.

Fakat önemli bir sorunu da vardı.

Bu tek bir hükümdara bağlı ve ortak bir amaç etrafında hareket eden bir ordu değildi.

Çeşitli emirlerin kuvvetlerinden oluşan bir koalisyondu.

Ve bu emirlerin hepsi Kürbağa'ya güvenmiyorlardı.

Çünkü Haçlıların yenilmesinden sonra Kürboğa'nın bölgede fazla güçlenmesi ihtimali bazı müttefikleri için Haçlıların kendisi kadar ciddi bir problem haline gelebilirdi.

Sonuçta 28 Haziran 1098'de Haçlılar şehirden çıkıp Kürboğa'nın birliklerine saldırdıklarında ordudaki bazı büyük birlikler savaş alanından çekilmeye başladı.

Koalisyon dağıldı ve Kürboğa geri çekilmek zorunda kaldı.

Haçlılar ise birkaç gün önce yok olmanın eşiğindeyken Antakya'yı ellerinde tutmayı başardılar.

Fakat belki de daha ilginç olanı bütün bunlar yaşanırken Kudüs'te olanlardı.

Haçlılar Avrupa'dan yola çıktıklarında Kudüs Selçuklu hakimiyetindeydi.

Fakat Haçlı birlikleri henüz Antakya civarındayken Mısır'daki Fatimiler harekete geçtiler

ve bölgedeki karışıklıktan yararlanarak Kudüs'ü ele geçirdiler.

Böylece Haçlıların ulaşmaya çalıştığı şehir sefer devam ederken bir Müslüman gücün elinden başka bir Müslüman gücün eline geçmiş oldu.

Savaşın gerçekleştiği coğrafyada herkes yalnızca dini kimliğine göre hareket etmiyordu.

Halep'in Şam'la, Sünni Selçukluların Şii Fatimilerle, bölgedeki emirlerin ise birbiriyle çözmeleri gereken hesapları vardı.

Ve Haçlıların başarısında kendi askeri güçleri kadar bu parçalanmışlığın da önemli bir payı vardı.

Fakat ilerleyen yıllarda işler öyle bir noktaya gelecekti ki Müslümanlarla Haçlılar gerektiğinde birbirleriyle ittifak bile kuracaklardı.

Mesela 1115 yılında Büyük Selçuklu Sultanı Muhammed Tapar bölgedeki hakimiyetini yeniden güçlendirmek amacıyla Emir Porsuk komutasında büyük bir orduyu Suriye'ye gönderdi.

Normal şartlarda Haçlıların bundan rahatsız olmaları şaşırtıcı değildir.

Fakat Selçuklu ordusunun bölgeye gelmesinden rahatsız olanlar yalnızca onlar değildi.

Şam hakimi Tuğtekin ve Artuklu hükümdarı İlgazi de bu ordunun bölgede güç kazanmasını istemiyordu.

Ve bunun sonucunda ortaya oldukça garip bir ittifak çıktı.

Bir tarafta büyük Selçuklu ordusu vardı.

Karşısında ise Antakya Haçlılarının lideri Roger, Şam hakimi Tuğtekin ve Artuklu hükümdarı İlgazi bulunuyordu.

Bir süre sonra Kudüs Kralı Baldwin ve Trablus Kontu Pons da bu ittifağa katıldı.

Yani savaşın tarafları Hristiyanlar ve Müslümanlar şeklinde ayrılmamıştı.

Bir tarafta Müslüman Selçuklu ordusu diğer tarafta ise Müslüman ve Hristiyan birliklerinin oluşturduğu ortak bir cephe vardı.

Haçlılar geldiğinde Müslüman dünyası siyasi olarak parçalanmış durumdaydı.

Ve bundan sonraki 20 yıl içinde de durum değişmemiş gibi görünüyor.

Bütün bunlar aslında bize oldukça önemli bir şey gösteriyor.

Yaklaşık 200 yıl süren Haçlı seferleri tarihini sürekli karşı karşıya duran iki büyük taraf şeklinde düşünmemek lazım.

Peki o halde bizim Haçlı seferlerinden aşina olduğumuz o büyük Müslüman Haçlı savaşları ne zaman başladı?

Mesela Selahaddin Eyyubi dönemine geldiğimizde karşımızdaki tablo çok farklıdır.

Haçlılara karşı cihat çağrısı yapan, Hıddinde onları yok eden, ardından Kudüs'ü ele geçiren çok daha büyük bir siyasi güç vardır karşımızda.

Peki aradan geçen yaklaşık 80 yılda ne değişmişti de böyle bir tablo ortaya çıkmıştı?

Aslında cihat düşüncesi Haçlı seferlerinden çok önce ortaya çıkmıştı.

İslam dünyasında yüzyıllardır var olan dini ve hukuki bir kavramdı.

Fakat Haçlılar 1099 yılında Kudüs'ü ele geçirdiğinde bu kavram henüz bölgedeki Müslüman hükümdarları ortak bir savaşın etrafında toplayabilmiş değildi.

Ama Kudüs'ün kaybedilmesinin hemen ardından bir takım sesler de yükselmeye başlamıştı.

1105 yılında Şamlı din alimi Ali bin Tahir Es-Sülemi Haçlıların gelişini Müslüman dünyasının kendi içindeki bölünmüşlüğün bir sonucu olarak yorumluyor ve onları bölgeden çıkarmak için cihat çağrısı yapıyordu.

Evet gördüğümüz gibi Haçlılara karşı cihat fikri aslında oldukça erken ortaya çıkmıştı.

Sorun bunu gerçekleştirecek siyasi gücün henüz ortada olmamasıydı.

Fakat bu durum 12. yüzyılın ortalarına doğru değişmeye başladı.

İlk büyük kırılmalardan biri 1144 yılında yaşandı.

Musul ve Halep hükümdarı İmadettin Zengi Haçlıların kurduğu Urfa Kontluğunun merkezi Urfa'yı ele geçirdi.

Bu gelişme önemliydi çünkü 1. Haçlı Seferi'nin ardından kurulan 4 Haçlı Devleti'nden biri ilk kez ortadan kaldırılmıştı.

Fakat Zengin'in ölümünden sonra bu mücadele çok daha farklı bir karakter kazandı.

kazandı. Yerine geçen oğlu Nurettin Mahmud, Haçlılarla mücadeleyi yalnızca siyasi bir

savaştan ziyade cihat fikri etrafında şekillenen daha geniş bir mücadele olarak ele aldı.

Fakat Nurettin'in önünde bir problem vardı. Haçlılara karşı geniş çaplı bir harekata

girişmeden önce Müslüman dünyasındaki parçalanmışlığı azaltması gerekiyordu.

Bu süreçte Halep zaten onun kontrolündeydi. 1154 yılında Şam'ı da ele geçirdi. Böylece

Karçılı devletlerinin doğusunda Halep ve Şam gibi iki önemli merkezi aynı yönetim altında birleştiren çok daha güçlü bir devlet ortaya çıkarmış oldu.

Bundan sonraki adım Mısır'dı.

Mısır'da Şii Fatimi Halifeliği hüküm sürüyordu ve Kudüs Krallığı da buradaki mücadeleye doğrudan müdahil olmaya başlamıştı.

Nurettin'in komutanı Şirkun, Mısır seferleri sonunda dengeler değişti ve 1169 yılında Şirkun'un yeğeni Selahaddin Mısır'ın veziri oldu.

2 yıl sonra ise Fatımi Halifeliği sona erdirildi.

Yani artık Mısır'da yeni oluşan bu siyasi düzenin bir parçası haline gelmişti.

Fakat Nurettin 1174 yılında öldüğünde Müslüman dünyası halen tam anlamıyla birleşmiş durumda değildi.

İşte Selahaddin'in yükselişi de aslında tam olarak bu süreçte başladı.

Selahaddin önce Mısır'daki hakimiyetini sağlamlaştırdı.

Ardından Suriye'ye yöneldi, Şam'a aldı.

Sonraki yıllarda Halep'i de kendi hakimiyetine kattı ve Musul üzerindeki baskısını arttırdı.

Nihayet 1180'lere gelindiğinde Haçlıların karşısındaki siyasi tablo 1099 yılındaki tablodan artık tamamen farklıydı.

1. Haçlı Seferi sırasında Halep başka, Şam başka, Musul başka, Mısır başka bir siyasi gücün elindeydi.

Şimdi ise Mısır ve Suriye'nin büyük bir bölümü tek bir hükümdarın etrafında toplanmıştı.

İşte bizim Haçlı Seferleri denildiğinde zihdimizde canlanan o büyük mücadele de esas olarak bu ortamda ortaya çıktı.

Bir tarafta Haçlı devletleri, diğer tarafta ise Selahaddin'in yıllar içinde oluşturduğu siyasi güç.

İşte bu güç 1187'de Hıddin'de Haçlıları bozguna uğratacak ve Kudüs'ün alınmasına giden yolu açacaktı.

Ancak Selahaddin'in kurduğu bu birlikte kalıcı olmadı.

Selahaddin mi 193 yılında öldüğünde Geride oldukça büyük bir devlet bırakmıştı.

Mısır, Suriye ve çevresindeki geniş bölgeler Eyyubilerin kontrolündeydi.

Fakat bu toprakların yönetimi Selahaddin'in oğulları, kardeşleri ve diğer akrabaları arasında paylaşıldı.

Ve çok geçmeden eski sorun yeniden ortaya çıktı.

Aile içinde iktidar mücadeleleri yaşanmaya başladı.

Şam'ın, Mısır'ın ve diğer Eyyubi bölgelerinin yöneticileri zaman zaman birbirleriyle savaşıyor, zaman zamansa birbirlerine karşı ittifaklar kuruyorlardı.

Bu sürecin ne kadar ilginç sonuçlar doğurabileceğini görmek için şimdi 1229 yılına gitmemiz gerekiyor.

Çünkü o yıl Kudüs yeniden Hristiyanların eline geçti.

Fakat ortada ne büyük bir savaş ne de kuşatma vardı.

Hatta Kudüs'ü geri alan adam aslında Papa tarafından aforoz edilmiş Avrupalı bir hükümdardı.

Kutsal Roma İmparatoru 2. Fredrih.

Fredrih yıllardır Haçlı seferine çıkacağına dair söz veriyordu.

Fakat bu seferi sürekli erteliyordu.

Sonunda 1227 yılında yola çıkmaya hazırlanırken hastalandı ve seferini bir kez daha ertelemek zorunda kaldı.

Papa 9. Gregorius ise artık Frederick'in bahanelerinden bıkmıştı ve onu en sonunda aforiz etmeye karar verdi.

Frederick buna rağmen ertesi yıl ordusuyla doğuya doğru hareket etti.

Bu en tuhaf Haçlı seferlerinden biri olacaktı.

Bir tarafta Müslümanların elindeki Kudüs'ü geri almaya giden bir Hristiyan imparator,

diğer yanda ise onu aforiz etmiş bir papa vardı.

Üstelik Fredrihi'nin yanında 1. Haçlı Seferindeki gibi devasa bir ordu da yoktu.

Askeri olarak Selahaddin'in fetihlerini tersine çevirebilecek durumda değildi yani.

Fakat Fredrihi'nin karşısındaki Müslüman dünyada Selahaddin'in dönemindeki gibi değildi.

Mısır'ın Eyyubi Sultanı El Kamil Selahaddin'in yeğeniydi.

Ve onun da uğraşması gereken başka Eyyubi hükümdarları vardı.

Özellikle kardeşi El Muazzam'ın yönettiği Şam önemli bir problemdi.

El Kamil bir dönem Fredri'nin askeri gücünü kendi ailesi içindeki mücadelede kullanmayı bile düşünmüş ve imparatorla temas kurmuştu.

Fakat Fredri doğuya ulaştığında şartlar artık değişmişti.

El Muazzam ölmüştü.

Buna rağmen Eyyubiler arasındaki mücadele bitmemişti.

El Kamil'in Suriye'de çözmesi gereken meseleler vardı ve Fredri'yle uzun bir savaşa girmek onun açısından pek cazip görünmüyordu.

Böylece iki taraf savaşmak yerine görüşme yapma kararı aldı ve 1229 yılında tarihin en ilginç anlaşmalarından biri ortaya çıktı.

Yapılan anlaşmaya göre Kudüs'ün büyük bölümü Hristiyanların kontrolüne bırakıldı.

Beytüllahim ve Nasır'a gibi Hristiyanlar açısından önemli yerlerde anlaşmanın kapsamına alınmıştı.

Karşılığında ise iki taraf arasında 10 yıllık bir ateşkes sağlanmıştı.

Bu anlaşma sonucunda Haçlı Seferleri tarihinin en ilginç olaylarından biri yaşandı.

Kudüs, 2. Fredrik tarafından herhangi bir savaş yapılmadan geri alınmıştı.

Fredrik, 1229 yılının Mart ayında Kudüs'e girdi.

Kutsal Kabir Kilisesi'ne gitti ve Kudüs Krallığı üzerindeki iddiasını burada gösterişli bir törenle tasdik etti.

Fakat bu anlaşma iki taraftan da büyük tepki aldı.

Müslüman dünyasında El Kamil, Selahaddin'in geri aldığı Kudüs'ü Hristiyanlara bırakmakla suçlandı.

Şam başta olmak üzere bazı şehirlerde anlaşmaya karşı ciddi tepkiler yükseldi.

Fredrich ise hala Aforozluydu ve Kudüs'teki Latin kilisesiyle ilişkileri son derece kötüydü.

Dolayısıyla Papa da onun yaptığı bu anlaşmayı desteklemiyordu.

Videonun başında Haçlı Seferleri hakkında her şeyi yanlış biliyor olabilir miyiz diye sormuştuk.

Aslında hayır.

Haçlı seferleri hakkında birçok şey biliyoruz.

Haçlılar gerçekten Kudüs için savaştılar.

Din bu seferlerin en önemli motivasyonlarından biriydi.

Kudüs 1099 yılında ele geçirildi.

Bölgede Haçlı devletleri kuruldu.

Ve sonraki 200 yıl boyunca Müslümanlarla Haçlılar arasında çok sayıda savaş yaşandı.

Sorun hikayeyi yalnızca bunlardan ibaret sandığımızda başlıyor.

Yaşananları yalnızca bir din savaşı gibi okumamak gerek.

ya da yalnızca çıkar savaşları olarak da görmemek gerek.

Bölgedeki siyasi ve sosyal koşulları derinlemesine incelediğimizde

aslında belli noktalarda ikisinin de gerçekleştiğini görüyoruz.

Bugün Haçlı Seferleri halen tartışılmaya devam ediliyor.

Bazen batılı liderler herhangi bir savaş ya da saldırı durumunu

Haçlı Seferi olarak tanımlayabiliyorlar.

Bu yüzden Haçlı Seferleri tarihinin iyi anlaşılması gerektiğini düşünüyorum.

ve umuyorum ki bu video bu açıdan ufak da olsa bir katkı sunar.

Bir sonraki videoda görüşmek üzere.

Hoşçakalın.