Çin Nasıl Komünist Oldu? - Mao Zedong ve Çin'de Sosyalizmin Yükselişi

Çin, dünyanın yükselişte olan süper gücü.

Bu güç, bir zamanlar inşa edilen sosyal ve ekonomik yapı üzerinde yükseliyor.

Peki Çin, bir zamanların en güçlü ve en köklü imparatorluklarından biriyken, nasıl oldu da sosyalist bir cumhuriyete dönüştü?

Bugün bu sorunun cevabını arayacağız.

Penceremizi ilk olarak 19. yüzyıla aralıyoruz.

Bu dönemde Çin büyük bir buhran içindeydi.

Bir dönemin kudretli imparatorluğu son birkaç yıl içerisinde hem batılı güçlere hem de Japonya'ya karşı ardı ardına yenilgiler almış ve ekonomik olarak adeta çöküşün eşiğine gelmişti.

Afyon savaşlarında Britanya'ya yenilerek Hong Kong'u kaybetmiş, 1. Çin-Japon savaşından sonra ise Tayvan adasıyla Kore üzerindeki egemenliğini yitirmişti.

Çinli aydınlar bu dönemi 100 yıllık aşağılanma olarak tanımlamış ve dönemin basın organları ise Çin'i hasta adam olarak adlandırmaya başlamıştı.

Bu uzun süren karışıklık ve buhran dönemini Taiping gibi ayaklanmalar izledi.

Kısacası imparatorluk tamamen çıkmaza girmiş, çeşitli reform denemeleri ise gidişatı pek değiştirmemişti.

Bu süreçte batılı devletlerin ve Japonya'nın talepleri de giderek artıyordu.

Bunun bir sonucu olarak Çin'de milliyetçi hareketler güç kazanmaya başladı.

İşte tam da bu gelişmelerin ortasında Çin'in güneyinde Sun Yat-sen adlı bir adamın önderliğinde Tong Mengui yani Devrimci İttifak adı verilen bir örgüt kuruldu.

Örgütün amacı hanedanı devirip yerine cumhuriyeti kurmaktı ve her geçen gün destekçileri muazzam şekilde artıyordu.

Sonunda beklenen patlama Ekim 1911'de gerçekleşti.

10 Ekim 1911 tarihinde merkezi ordudaki bir grup devrimci subayın Wu Chang ayaklanması adıyla başlattığı isyan kısa sürede ülke geneline yayıldı.

Güney Çin'de alevlenen bu kalkışma hızla bir milliyetçi devrime dönüştü ve Qing hanedanlığının sonunu getirdi.

Aralık 1911'de bir meclis toplandı ve devrimin önderlerinden Sun Yat-sen, delegeler tarafından Çin'in geçici başkanı olarak seçildi.

Şubat 1912'de Çocuk İmparator Puyun'un da ailesinin can güvenliğini garanti altına almak şartıyla tahttan feragat etmesi,

200 yıllık Qing Hanedanı'nın ve yine 2000 yılı aşkın süredir devam eden Çin İmparatorluğu'nun sonunu getirdi.

Artık Çin yeni bir döneme girmişti.

Yeni kurulan Çin Cumhuriyeti, kağıt üzerinde demokrasiye geçişi temsil ediyordu.

Ülkenin başkenti Nanjing olarak belirlenmiş, beş renkli milli bayrak her yerde dalgalandırılmaya başlanmış ve modern bir anayasa hazırlanmıştı.

Ancak bu cumhuriyet devrimcilerin hayal ettiği düzeni derhal getiremeyecekti.

Bir tarihçinin ifadesiyle 1911 devrimi sadece bir başlangıç adımıydı ve 1949'daki ikinci devrim olmadan tamamlanamazdı.

Gerçekten de yeni kurulan devletin merkezi otoritesi yok denecek kadar azdı.

1916'dan itibaren devasa Çin toprakları bölgesel savaş ağalarının idaresine geçti.

Tarihçiler bu dönemi daha sonra parçalanmış uç beylikleri olarak adlandıracaktı.

Öyle ki kuzeyde Zhang Zorin adlı bir general Mançurya'da hüküm sürerken,

Orta Çin'de Wu Peifu, güneye yakın bölgelerde ise Tang Jiao gibi bazı generaller bulundukları eyaletlerin fiili hükümdarları haline gelmişlerdi.

Kanun ve düzen neredeyse her bölgede farklıydı.

Savaş ağları arasındaki çatışmalar sivillerin hayatını zorlaştırıyordu.

Diğer yandan ise batının etkisi halen hissedilmeye devam ediyordu.

İmtiyazlı limanlar ve demir yolları sayesinde özellikle İngiliz, Fransız ve Amerikan şirketleri Çin ekonomisinde söz sahibi olmaya devam ediyorlardı.

Bu durum milliyetçi fikirlere sarılmış olan Çinli vatandaşları fazlasıyla rahatsız ediyordu.

Tam da bu noktada dünyada bir süredir popüler hale gelmiş olan sosyalizm ve Marksizm Çin'de de yoğun bir şekilde kendine taraftar bulmaya başladı.

1917 Bolşevik Devrimi ve 1. Dünya Savaşı'nda yaşanan bazı olaylar bu durumu tetiklemişti.

Netice olarak 4 Mayıs 1919'da çoğunlukla öğrencilerin katılımıyla gerçekleşen protesto gösterileri başladı.

4 Mayıs hareketi olarak tarihe geçen bu protesto olan Modern Çin tarihinin seyrini değiştirdi.

On binlerce öğrenci sokaklarda bilim ve demokrasi sloganları attı ve ulusal onuru savunmak amacıyla yabancılara verilen imtiyazlara isyan etti.

Bu hareket bir yandan Çin'de modern milliyetçiliğin yükselişi, diğer yandan ise Marksist-Leninist fikirlerin yayılışı için bir katalizör oldu.

İşte tam da bu esnada henüz 25 yaşında genç bir kütüphane asistanı olarak çalışan Mao Zedong adında genç bir adam,

Pekin'de yaşanan bu olayların havasını soluyordu.

O döneme kadar okuduğu kitaplar içerisinde klasikler ve Marksizm arasında gidip gelen Mao,

bu hareketle birlikte iyiden iyiye sosyalizmi benimsemeye başladı.

O an için belki hiç kimse farkında değildi ama o gün aslında Çin'in tarihini kökten değiştirmişti.

Bundan sadece birkaç yıl sonra Temmuz 1921'de Şangay'da bir evde 13 kişilik küçük bir grup toplandı.

İçlerinde kütüphaneci olarak çalışan Mao Zedong adındaki genç adam da vardı.

O gün Çin tarihi açısından bir dönüm noktasıydı.

Zira bu küçük grup resmen Çin Komünist Partisi'ni kurduklarını ilan etmişti.

Mao ise bu toplantıya Hunan eyalet temsilcisi olarak katılmıştı.

Parti ilk başta sayıca çok küçük şehirli entelektüellerden oluşan bir gruptu.

Toplantıya katılan delegeler toplamda Çin genelinde birkaç düzine üyeyi temsil ediyordu.

İlk faaliyetleri ise işçiler arasında sendikalar kurmak, öğrenci vaidin çevrelerinde propaganda yapmak oldu.

Ancak gerçekte parti henüz oldukça güçsüzdü ve ülkedeki etki alanı sınırlı kalıyordu

Şangay'da bunlar yaşanırken Çin'in güney kesimlerinde merkezi otoriteyi yeniden tesis etmek isteyen yeni bir güç yükseliyordu

Komin Tang yani Milliyetçi Hareket

Bu hareketin başında 1911 devriminden tanıdığımız Sun Yat-sen vardı

Ve batı karşıtı politikaları sayesinde Sovyet yönetiminin ilgisini çekmişti

Bolşevik hükümet Çin'de anti-emperyalist bir hükümetin kurulmasını kendi çıkarlarına uygun görüyordu.

Bu doğrultuda 1923 yılında komüntern ajanı Adolf Joffe ile Sunyatsen bir anlaşmaya vardılar.

Sovyetler Sun'a silah ve danışmanlık desteği sağlayacak, karşılığında Sun ise kapılarını komünistlere açacaktı.

Birinci Birleşik Cephe olarak anılan bu ittifak sayesinde Çin Komünist Partisi üyeleri topluca komintank saflarına katıldı ve milliyetçi hareketle birlikte çalışmaya başladılar.

İşte Mao da bu süreçte komintank saflarına katılmış ve hareketin propaganda kanadında etkin bir rol oynamaya başlamıştı.

Bu dönemde düşüncelerinde belli başlı değişiklikler de yaşandı.

Tıpkı dönemin diğer aydınları gibi Mao da köylü sınıfını eğitimsiz ve geri kalmış olarak görüyordu.

Ancak 30 Mayıs 1925'te patlak veren ve pek çok insanın ölümüyle sonuçlanan ayaklanmalarda köylülerin duruşu ve gücüyle aslında neleri başarabileceğini göstererek eski fikirlerinden vazgeçti.

Artık kendi sözleriyle de ifade ettiği şekilde köylü yığınlarının içinde muazzam bir devrimci potansiyel saklı diye düşünüyordu.

Bir yandan da bu süreçte Comin Tank'ta işler değişmeye başlamıştı.

Mart 1925'te Sun Yat-sen ölmüş, yerine Çankayşek isimli general geçmişti.

Çankayşek'in ilk amacı kuzeye bir sefer düzenleyerek savaş ağlarını yenilgiye uğratmak ve Çin'i birleştirmekti.

Bu amaçla 1926 yazında kuzeye büyük bir sefer başlatıldı.

İlk başlarda komünistler ve milliyetçiler ortak hareket etmeye devam ettiler.

Ancak 1927 yılının Nisan ayında yaşananlar aslında gerçeklerin böyle olmadığını gösterdi.

12 Nisan 1927 günü Çankayşek'in komutasındaki milliyetçi güçler Şangay'da kendilerine şehri teslim eden işçi milislerine ve komünistlere karşı saldırıya geçti.

Bu olay tarihe Şangay katliamı veya beyaz terör olarak geçecekti.

geçecekti. Yüzlerce belki de binlerce komünist sokak ortasında infaz edilmiş tutuklananlar

hapishanelerde kaybolmuştu. Mao katliamın haberini alınca önce memleketi Hunan'da

yer alan kırsal bölgeye çekilip bir ayaklanma başlattı. Ancak bu başarısız olunca 1927'nin

sonlarında birkaç yüz kişilik sadık çekirdek gücüyle Hunan ve Jiangxi eyaletlerinin sınırında

Jingang dağlarına çekildi.

Bundan sonra Mao, Jiangxi Sovyeti adıyla bilinen küçük bir bölge oluşturarak yeni bir stratejiye yöneldi.

Hedefi şehirlerde kitlesel ayaklanmalar çıkarmak değildi.

Aksine kırsal bölgede üstlenip gerilla savaşı vererek yavaş yavaş çevreden merkeze ilerleyecekti.

Bu hareketiyle geniş yoksul köylü kitlelerinin desteğini kazanmaya başlamıştı.

Ancak aynı zamanda gelecekte yaşanacak olan iç savaşın kıvılcımını da ateşlemiş durumdaydı.

Çankay Şekönderliğindeki hükümet, 1930-34 yılları arasında Jiangsi Sovyetine karşı 5 büyük harekat düzenledi.

Bunların ilk dördü, milliyetçi hareket için tam bir fiyaskoya dönüştü.

Mao'nun gerilla taktikleri, ani baskınları ve hareketli savunma sistemleri karşı tarafın sayıca üstün olmasına rağmen başarısız olmasında büyük rol oynadı.

Ancak 1933'ten itibaren işler değişmeye başladı.

Chiang Kai-shek bu kez eskisine göre çok daha büyük bir ordu toplamıştı.

Mao'nun savaş alanında baş etmesi gereken mevcut düşman askeri sayısı 700 bine ulaşmış durumdaydı.

Aynı zamanda Komünist Parti içerisinde de Mao'nun savaş yöntemlerine muhalif olan bazı isimler bu dönemde parti yönetimini ele geçirmişlerdi.

Bu yeni liderler Gerilla Savaşı'nı bırakıp milliyetçilerle bir cephe savaşına girilmesine karar verdi.

Ancak bu karar tam bir felakete dönüşecekti.

Çankay Şekin ordusu ateş ve hava gücü olarak da Komünistlerin Kızıl Ordusu'ndan çok daha üstün bir durumdaydı.

Aylarca devam eden savaş sürekli olarak Kızıl Ordu'nun aleyhine gelişti.

Nihayet geri çekilmekten başka çareleri kalmadığını anlamaları uzun sürmeyecekti.

Ekim 1934'te Jiangsi'de kuşatma altında kalan yaklaşık 86 bin komünist ordu personeli gizlice düşman hattının en zayıf olduğu noktayı aşarak batı yönünde kaçmaya başladı.

Bu, tarihin en meşakkatli askeri geri çekilme harekatlarından biriydi ve sonraları büyük yürüyüş olarak anılacaktı.

Çankayşek'in uçakları gökyüzünden bomba yağdırıyor, peşlerindeki milliyetçi birlikler sürekli taciz ateşi açıyordu.

Sadece 3 ay içinde Kızıl Ordu'nun yarısından fazlası ya çatışmalarda öldü ya da hastalık ve açlıktan dolayı bitap düştü.

Ocak 1935 tarihine gelindiğinde komünistler Zinyu Konferansı'nda bir araya geldiler.

Mao bu başarısızlığın faturasını cephe savaşını onaylayan üst düzey yetkililere kesti.

Onları gerilla savaşının taktiklerini hiçe saymakla suçladı.

Parti genelinde de benzer bir görüş hakimdi.

Netice olarak konferansın sonunda Mao, Çin Komünist Partisi liderliğine yükseltildi ve askeri harekatlar da dahil olmak üzere tüm yetkileri kendi eline aldı.

Bu esnada büyük yürüyüş halen devam ediyordu.

Mao ilk olarak Çinli milliyetçilerden kaçan askerlerini kurtarmak zorundaydı.

Bunun için rotada bazı değişikliklere gidildi.

Yürüyüş kuzeye yönlendirildi ve bu süreçte 18 dağ silsilesi ve 24 nehir aşıldı.

Ekim 1935'te Mao Zedong ve beraberindeki yaklaşık 8 bin savaşçı nihayet yanan kenti yakınlarında yer alan ve komünistlerin kontrolünde olan bir bölgeye ulaştı.

Uzun yürüyüş tam olarak bir yıl sürmüş 86 bin kişiyle başlayan yolculuk yalnızca 8 bin adamla tamamlanabilmişti.

Ancak bu grup artık Çin'in en kararlı devrimcilerinden oluşuyordu ve başlarında efsanevi olarak nitelendirdikleri bir lider yani Mao Zedong vardı.

Büyük yürüyüş Çin tarihinde bir dönüm noktası olarak kabul edilir.

Zira bu yürüyüşün sonucunda komünistler yok edilmekten zar zor kurtulmuş ve mevcudiyetlerini sürdürmeyi başarmışlardı.

Ayrıca yürüyüşün efsanevi bir olaya dönüşmesi de komünistlerin ülke içerisindeki popülaritesini arttırmış, birçok genç Kızıl Ordu'ya yazılmak için başvuruda bulunmaya başlamıştı.

Komünistler 1935 yılının sonlarından itibaren Yanankenti ve civarında kök salmaya başladılar.

Burası Mao ve askerlerinin nefes almaları ve güç toplayabilmeleri açısından bir sığınak işlevi gördü.

Bundan sonraki birkaç yıl nispeten sakin geçti.

Bu süreçte stratejiler yeniden gözden geçirildi ve yeni gruplar eğitildi.

Mao ise gerilla harbi üzerine ve uzun süreli savaş gibi yazılarıyla Çin'in Japon işgaline karşı nasıl savaşması gerektiğine dair yol gösterdi.

Ayrıca Marksist düşünceyi Çin sosyal ve siyasi hayatına uyarladığı makaleler kaleme aldı.

Ancak tam da bu noktada 1937 yılında çanlar tüm Çin için çalmaya başladı.

Japonya 7 Temmuz 1937'den itibaren Çin'i işgal etmek amacıyla büyük bir harekat başlattı.

Artık eski düşmanlıkların üstünün örtülmesi, hesaplaşmanınsa sonraya bırakılması gerekiyordu.

Bu amaçla milliyetçiler ve komünistler arasında 2. Birleşik Cephe adı verilen bir ittifak oluşturuldu.

Bu ittifak 2. Dünya Savaşı süresince de devam etti.

İki taraf arasında tam manasıyla bir barış yapılması mümkün değildi.

Fakat Çinliler birlikte hareket etmedikleri sürece dışarıya karşı zafer kazanamayacaklarının da farkındaydılar.

Milliyetçi ordunun ana gövdesi cephede Japonlarla boğuşurken komünistler gerilla savaşıyla Japon hatlarının gerisini vuruyor, aynı zamanda kendi siyasi nüfuslarını kırsalda yayıyorlardı.

Bu taktik askeri açıdan Japonları tam manasıyla durduramasa da siyasi açıdan komünistlere önemli avantaj getirdi.

İşgal altındaki köylere giren komünist birlikler toprak reformu vaadiyle köylülerin gönlünü kazanmayı başardılar.

Ayrıca halka karşı disiplinli ve saygılı davranarak halkın ordusu imajını pekiştirdiler.

Diğer yandan savaş süresince milliyetçilerin imajı ise yerle bir olacaktı.

Çankay Şek sıkı yönetim uygulamaları, basına sansür, muhalif seslere baskı gibi yöntemlerle diktatoryal bir yönetim benimsemiş durumdaydı.

Milyonlarca köylü ve işçi, milliyetçi hükümeti yozlaşmış ve baskıcı görmeye başlamıştı.

Bu durum komünistlerin propagandasını daha da güçlendirdi.

Mao'nun güçleri hem Japonlara karşı amansız bir şekilde savaştıklarını hem de yeni ve temiz bir yönetim getireceklerini iddia ediyorlardı.

Dahası bu vaatler halk arasında da karşılık bulmuş durumdaydı.

Nitekim savaş ilerledikçe Çin Komünist Partisi'nin kitlesel tabanı da büyüdü.

1937'de 40 bin civarında askere sahip olan Kızıl Ordu, 1945'e gelindiğinde 1 milyona yakın düzenli ordu askerine ve birkaç milyonluk milis kuvvetine sahipti.

Partinin üye sayısı ise 100 bine aşmış durumdaydı.

Yanan şehri adeta bir devrimci başkente dönüşmüştü.

Mao bu esnada partisinin ideolojik birliğini pekiştirmek amacıyla 1942 yılında Düzeltme Hareketi adı verilen bir kampanya başlattı.

Binlerce yeni üye ve entelektüel Mao Zedong tedrisatından geçirildi.

Partideki muhalif veya farklı düşünen unsurlar öz eleştiriye zorlandılar ve sindirildiler.

Bu şekilde Mao partinin tartışmasız lideri haline geldi.

1945 Ağustosunda Japonlar teslim olup 2. Dünya Savaşı sona erdiğinde Çin'deki işgal dönemi de son bulmuş oldu.

Japon orduları geri çekilirken geride büyük bir güç boşluğu bıraktılar.

Şimdi sırada bu boşluğu kimin dolduracağı sorusu vardı.

Çankayşek liderliğindeki milliyetçi hükümet mi yoksa Mao Zedong liderliğindeki komünistler mi?

Japonya'nın teslim olmasından sonra dünya kamuoyu gözünü Çin'de yükselişe geçmiş olan bu güç mücadelesine çevirdi.

Amerika Birleşik Devletleri savaşta da müttefik olduğu Çankayşek'i desteklemeye devam edecek gibi görünüyordu.

Bu amaçla Başkan Truman iki tarafı uzlaştırmaya çalıştı.

1945'in sonlarında ve 1946 yılının başlarında Çankayşek ve Mao Zedong birkaç kez bir araya gelerek anlaşmaya çalıştılar.

Hatta 1946 yılı başlarına gelindiğinde taraflar bir ateşkes anlaşması imzalamak için sözleştiler.

Ancak iki taraf da birbirine güvenmiyordu.

Netice olarak yılların düşmanlığı ve farklı ideolojiler ortak bir zeminde buluşmayı imkansız kıldı ve 1946 yılının ortalarında iç savaş yeniden alevlendi.

İlk başlarda milliyetçiler avantajlı gibi görünüyorlardı.

Amerika Birleşik Devletleri, Çankayşek ve hükümetine bol miktarda silah ve mühimmat desteği sağlıyordu.

Bu durum iç savaşta milliyetçi cephenin bir süre üstünlük kurmasını sağladı.

Sovyetler Birliği ise açıkça komünistleri desteklememişti.

Ancak 1946 yılında Mançurya bölgesinden çekilmiş ve bölgedeki silah depolarının Mao ve adamlarının eline geçmesine göz yummuştu.

Buna rağmen takip eden yaklaşık 6 ay boyunca milliyetçi cephe savaşta net bir üstünlük sağladı.

Fakat iç savaşın dinamikleri bir süre sonra milliyetçilerin aleyhine dönecekti.

Bunun birçok nedeni vardı.

İlk olarak halk desteği dengesi komünistlerden yana değişmeye başlamış durumdaydı.

Milliyetçilerin kontrol ettiği bölgelerdeki halklar hükümetin ekonomik yönetiminden bezmişlerdi.

1945-47 yılları arasında milliyetçi bölgelerde hiperenflasyon patlamıştı.

Fiyatlar astronomik seviyelere çıkmış ve şehirdeki sabit gelirli insanlar açlığa sürüklenmişti.

Ayrıca yolsuzluk ve adam kayırma Çankayşek yönetiminin standarda haline gelmiş ve hükümetin itibarını sarsmıştı.

Buna karşılık Mao ve taraftarları her geçen gün popülaritelerini arttırmaya devam ettiler.

Halk Kurtuluş Ordusu adını alan komünist birlikler disiplinleri sayesinde zor koşullarda bile direnç gösterdiler.

Mao Zedong uzun süreli halk savaşı stratejisini uyguluyordu.

İlk etapta büyük şehirlerden kaçınarak kırsalda güç biriktirdi.

Küçük çatışmalarla düşmanı yıprattı ve en uygun anı kollayarak karşı taarruza geçti.

Savaşın ilk kırılma anı Mançurya'da yaşandı.

1948 sonbaharında gerçekleşen Liao Sen Muharebelerinde

Çankayşek'in ordusu komünistler tarafından tam anlamıyla hezimete uğratıldı.

Bu zafer oldukça önemliydi.

Çünkü Çankayşek ordusunun büyük bir bölümünü bu bölgede konuşlandırmıştı.

Kasım 1948 ve Ocak 1949 arasında gerçekleşen Guayhai Muharebesi ile ise Milliyetçi Cephe'nin omurgası yok edildi.

Bu savaş büyük bir halk desteği sayesinde kazanılmış, Çinli köylüler Mao'ya askerlerine önemli oranda lojistik destek sağlamışlardı.

Çankayşek için işler artık içinden çıkılamaz bir hal almaya başlamış durumdaydı.

İlk olarak halkına karşı savaşıyordu.

Bunun da ötesinde askerleri de bu durumu artık fark etmiş ve silah bırakmaya başlamışlardı.

Hatta bir Amerikan raporu şehirlerdeki öğrencilerin ve işsizlerin komünistlere sempatiyle baktığını,

ülkede anti-Amerikan ve anti-emperyalist duyguların güçlendiğini belirtiyordu.

1949 yılı ise Çin tarihini tam anlamıyla kökten değiştirdi.

Nisan ayında komünistler Yangtze nehrini geçtiler ve milliyetçilerin başkenti Nanjing'i aldılar.

Çankayşek için tek bir seçenek kalmıştı.

Ülkeyi terk etmek.

Ve o 2 milyon mülteciyle birlikte bunu yapmak amacıyla Çin'i terk ederek Tayvan'a geçti ve orada sürgün hükümetini kurdu.

Artık her şey bitmişti. 1 Ekim 1949 günü Mao, Pekin'de toplanan müthiş kalabalığın huzurunda Çin Halk Cumhuriyeti'nin kurulduğunu resmen ilan etti.

1911 devrimiyle başlayan çalkantılı süreç artık sonuca ulaşmıştı.

Mao konuşmasında yüzyıllık esaretin sona erdiğini, Çin ulusunun artık ayağa kalktığını vurgulamıştı.

O an itibariyle Çin'de iktidar tamamen Komünist Parti'nin eline geçmişti.

Yeni başkan Pekin oldu ve Çin'in kırmızı beş yıldızlı bayrağı ülkenin her yerinde göndere çekildi.

İki hafta sonra ise Mao Zedong dünyanın en kalabalık ülkesinin başkanı olarak seçildi.

Ancak onun yaptıkları bir sonraki videomuzun konusu.

Gelecek hafta yayınlayacağımız bu videoyu kaçırmamak için kanala abone olduğunuzdan ve bildirimleri açtığınızdan emin olun.

Görüşmek üzere.