UTMB Serisi - Kaçkar by UTMB 50k Nasıl Geçti? #2

Kaçkar maceramızın ikinci bölümündeyiz.

Kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Evet sonra devam ettik ikinci CP'den sonra.

Hala bu arada çıkmaya devam ediyoruz.

Hatta ben ikinci CP'den sonra böyle yol düz gidiyor.

Sonra 90 derece sola dönüş var.

Böyle önümdeki bir iki kişi de düz gitmeye devam edince ben de devam ettim.

Böyle biraz gittik falan sonra bir bağırış çağırış bir baktık.

Uzaktan böyle CP'den bize bağırıyorlar yanlış gidiyorsunuz falan diye.

Sonra iki üç kişi kaçırmıştık.

Hani geri döndük çok değil tabii bir 100-200 metre civarı falan.

Geri dönüp bu sefer doğru yoldan devam ettik.

Böyle tatlı tatlı bir çıkış var.

Ama gittikçe daha sertleşiyor.

Gittikçe sertleşiyor.

Orada böyle artık hani ilk çıkışın zirvesine ulaştığımız bir yer vardı.

Gittikçe sertleşiyor, sertleşiyor, sertleşiyor derken en son böyle son 1 kilometresi iyice böyle herhalde 16 ile 17. kilometre arasıydı.

Çok sert bir hale geliyor.

Yine böyle dağa tırmanır gibi bir yere geliyoruz.

Yani orada artık iyice zorlanmaya başladım.

Yani 1500 metre civarı zaten irtifa kazanmıştık herhalde yanlış hatırlamıyorsam.

Böyle 2000'lere doğru yaklaşıyordu irtifa kazanımımız.

Orada yani bayağı zor çıktım orayı.

Hatta şöyle bir şey oldu.

Orayı çıkarken böyle sağ kuadımda böyle bir kram böyle girer gibi oldu.

Girmedi ama böyle hafif bir şey hissettim.

Öyle olunca bir korktum hani daha çıkışlar var daha gideceğiz.

Sonra yanıma sıvı magnezyum almıştım.

Hemen durdum sakince.

Sıvı magnezyumumu aldım hemen içtim.

İyi geldi böyle zaten bu aroması vesaire.

Ondan sonra bir suyumu muyumu içtim tuz apımı tekrar attım.

Böyle bir dakikalık falan bir ara verdim orada.

Ondan sonra o beslenmemi yaptıktan sonra devam ettim.

Ve bir daha yarış boyunca hiçbir şey hissetmedim.

Hani kramp hiç yaşamadım.

Ondan dolayı da mutluyum yani hiç kramplarla uğraşmadım.

Zaten bu 17. kilometreye vardıktan sonra artık inişe geçiyorduk. Orada ben biraz şeyden korkuyordum hani çıktık çıktık ineceğiz. Hani inşallah iniş koşulabilir bir zemindir. Çünkü yani haritada baktığında iniş ama her zaman da o inişlerden koşarak inemiyorsun ya.

Ama neyse ki koşulabilir bir inişte böyle bir 5 kilometre civarı diğer CP'ye kadar iniyorduk.

Yani orada böyle tekrar bacaklar açılmaya başladı, koşmaya başladım tekrardan.

Ve hani kendimi iyi hissettiğim bir 5 kilometre oldu.

Ya benim inişlerde çıktıktan sonra...

Çabuk geçtin çıkışı.

Yani bir şekilde çıktım.

Ya ben çıkışlara zaten kafada okeydim yani.

Ben kaç kadar 50'ka çıkışa gidiyorum.

hani sıkıntı yok. Hatta

inişlerde de şey dedim. Yoluda gördüm

ah ne güzel inerim dedim. Batonu

katlayacağım. Katlamam lazım arkaya

koymak için. Ya bir türlü

birini katladım. Diğerini birazcık

benim yayını şey yapmışlar.

Yay kat sayısı fazlaydı.

Çok basamıyorum yani. Elimde izi

çıkıyor. Evet yani Gülü'nün batonunda

bir şey var. Yani diğer batonlardan

daha sert

bir şekilde. Yani

böyle tekte yapamıyorsunuz yani.

Bir de elim terli yani kayıyor falan.

En son oradan bir tane adamı çevirdim.

Turistmiş zaten şey.

Şunu katla falan.

Hani tamam adam böyle biraz zor oldu.

Bu neymiş falan.

Katladı şey yaptı verdi bana.

Hemen arkaya taktım.

Ben de koşuya artık oh dedim bacaklar rahatladı.

İyiymiş mi yapabilirim.

Gayet rahat bir şekilde başladım.

Yani normal hani ne çok hızlı ne çok yavaş gidiyorum.

Sonra şey batonlar arkaya koyduğumuz için biz okçular gibi sırta takmadık.

Biz arkamızdaki lastikleri taktık.

Ellerime çarpıyor uçları.

Çok rahatsız oldum.

Katladığım şeyleri elime aldım.

Elimde koşuyorum.

Hadi ya ben de öyle bir şey olmadım.

Uçuk beni çok rahatsız etti yani.

Ellerimi tam dinlendireceğim böyle sallım sallım koşacağım ama koşamadım onları çarpıyorum diye elime aldım batonları.

Ya bir kilometre çok güzel geçti böyle.

Oh diyorum hatta video falan çektim.

Evet şu an koşabiliyorum.

Sonra bu kuatlar patladı herhalde.

Yani inemiyorum Onur.

Yani ve şey oldu böyle.

Gidemiyorum artık yani yere basamıyorum.

Ben inişte yürümeye başladım.

Yani dedim yani şu an çıkışlar keşke çıksam.

Yani çıkabiliyorum çünkü.

İnemediğimi fark ettim.

Orada bir sanırım kuatlar yeterli olmadı.

Yani hemen jel içtim tuz apı içtim falan ama.

yani beni patlattı.

Çıkış antrenmanlarının yetersizliği

artık orada. Yani evin

girmeye başladı. Evin bahçesinde

hazırlanırsan böyle olur yani.

Gideceğim bir tepe çıkacağım sürekli.

Neyse bizim beynimizdekilerle.

Ben inişlerde

biraz üzüldüm bayağı. Vakit kaybettim

orada. Sonra da işte o

5 kilometrelik yerde son bir

2 kilometrede açıldım biraz.

Hatta şeyi gördüm bu Uludağ'ın

organizatörlerinden Engin

Bey'i gördüm. Hani onunla da sohbet ettik

işte falan. Hani nasıl diyorum

Zeyniler falan.

O da sonra devam ettik.

Bende birazcık daha bacaklarım açılmıştı.

Hani o bir iki kilometre yürüdükten

sonra inişte koşabildim.

Hatta böyle inişin o

güzel yoldan inişten sonra tekrar bir

patikaya bağlanıyor. Orada da

insanlar vardı böyle patikada.

Önümdekiler böyle koşarak geçiyor ama

benim de tam böyle tuz apı

ve jelin aynı anda içme

saati gelmişti. Ben de tam o anda

Hem tuzla pınatıyorum hem jeli içiyorum falan.

Yani koşmuyordum, yürüyordum falan.

Hepsi şimdi koşarak önlerinden geçti.

Bana bakıyorlar, ben yürüyorum.

Böyle bir şey oldu hani sen niye koşuyorsun gibi bir şey oldu.

Ben de dedim ya niye koşuyorlar anlamıyorum.

Sonra 3. CP'ye çok az bir süre kala şey gördüm.

Ayşegül Amla ile Birkan'ı gördüm.

Hatta böyle gülen bilinme o falan diye böyle şey yaptılar.

Ben de artık yorulmuşum tabii.

İnişler benim bacağımı patlatmış.

Yürüyordum.

Şimdi onlar da kamerayı alıyor beni.

Birden koşmam gerekiyor.

Şey diyorum ya sizi yüzünden koşmak zorunda.

Onlar da sağ olsunlar.

Umaralı oldular.

Destek oluyor.

Hatta bir kamerada CP'de sularımı falan doldurdu.

Sen dedi beslenme keyfine bak dedi.

Sağ olsun çok yardımcı oldun.

Ben de 3. CP'de 1 ve 2'ye nazaran katı da beslendim bu sefer.

Artık ekmek yedim.

Çünkü kaç jel içtim.

Ben midenin de bir kapasitesi var.

Biraz katı yiyecekle de bir midemi rahatlatmam gerekiyordu.

Yine kolalarımı içtim.

İşte birazcık tuzlu fıstık, kraker falan derken beslendim.

Tekrar bir yokuş çıkmaya.

Yokuşlar, tepeler, tepelerimiz.

Evet ben de 3. CP'ye geldiğimde onları gördüm.

Yine Birkan çok yardımcı oldu sağ olsun CP sırasında.

Ben de CP'de dediğin gibi biraz katı da beslendim bu sefer.

Biraz daha fazla durdum dinlendim diğer CP'lere göre.

Çünkü diğer zorlu bir sınavla karşı karşıya kalacaktık zaten.

O yüzden biraz enerjimi toparlamak istedim.

Ondan sonra tekrar çıkışlar başladı.

Bu arada 4 saat 18 dakika olmuştu bu CP'ye geldiğimde.

Şimdi de yani ikinci tekrar büyük çıkış başlıyor.

Tekrar böyle 2900 metrelere çıkacaktık.

Yaklaşık bir 4 kilometrelik 700-800 metre irtifa kazanımlı bir tırmanış vardı önümüzde.

Benim de 5 saat 12 dakika olmuş.

artık böyle CP'den yürüyerek çıkıyordum.

Artık koşmayı

saldım yani. Koşabiliyorsam

koşuyorum. Koşamıyorsam bıraktım.

Hani çıkacağımı da biliyorum.

Hani bir de şey yani

çok yukarıda. Yani bir video

çektim. Dağın eteğine

zoom yapıyorum. Zoom zoom zoom.

Böyle insanlar orada gözüküyor.

O kadar yukarıda bir yerde.

Ya zaten bu yarışı koşanlar bizi

anlayacaktır. Yani koşmayanlar

için de şöyle diyelim böyle normal bir yarış

gibi değil. Yani sürekli koşulabilir

bir parkur. Sürekli tırmanılabilir

bir parkur. Zaten bitirenlerin sürelerine

bakıp bunu anlayabilirsiniz. Herkesin

süreleri normal

bir 50 km süresinden

çok daha fazla. Mesela

şuradan bir örnek vereyim.

Mozart Bay UTMB yarışında da biz 44

km koştuk. Bakın bu da bir

UTMB World Series yarışı.

Bu da 44 km ve 50 k kategorisinde.

İkisinin yani

mesafeleri aynı. Ama orada irtifa

1300 m idi ve daha

nispeten daha yayılıydı. Evet ve

teknik parkur bu kadar yoktu ya. Ve teknik parkur

cihilli kesinlikle. Aynen değildi.

Dolayısıyla orada ben mesela ya sakat

olduğum halde 5,5 saatte

bitirmiştim. Burada 8 saat 44

dakikada bitirdim. Yani 2 parkur

arasında 3 saatten fazla

zaman oynamış. Ki orada dediğim gibi

şu anki kondisyonumda orada koşsam

zaten daha iyi koşardım. Yani

arada böyle ciddi bir 3-4 saatlik

farklardan bahsediyoruz. Yani

evet. Hem çıkışlar süre alıyor

hem inişler de öyle

bambam inilecek gibi değil. Teknik bir

parkur. Yani burada

güzel vakit geçirdik. İsteyebiliriz.

Evet yani doğanın

güzelliği. Aynen o zorlukların

güzelliği. Yani kendimi

çok ısınadım böyle. Hadi gülün

hadi gülün. Hadi gülün hadi gülün.

Ama ben bu arada çok keyif aldım.

Ben yokuştan çıkmayı seviyorum.

Böyle baton kullanmayı.

Hani bir yere varmayı, tıntın gitmeyi.

Daha çok sevdim böyle.

Daha tempolu koşudan.

Evet sonra sıradaki çıkışa doğru

yol almaya başladık. Orası da böyle

gitgide daha sert olan bir yokuştu.

Önce nispeten daha düz bir yerde ilerliyoruz.

Sonra böyle bir dağın kenarında bir tepeye

doğru tırmanıyoruz ve tırmandıkça daha dikleşiyor.

Hatta orada asla durma Fatih'le ve

Necdet Ülker'le karşılaştıktan denk geldik.

Böyle birkaç kilometreyi orada bir süre beraber gittik

çıkışa kadar. Yani tepeye çıktıktan sonra

böyle hatırlarsın birkaç tane göl var. Bir sağ taraf

tarafında bir göl kalıyor. Küçük bir göl. Hatta küçük deniz gölüydü adı. Sonra sol tarafta Karnevit Gölü var. Biraz daha aşağıda kalıyor o yukarıdan baktığımızda.

Kayalıkların orada.

Evet. Az ileride de kayalıklar başlıyor. Yani ben o kayalıklara gelince şey oldu böyle hani koşuyorsun, devam ediyorsun falan. Kayalıklara doğru böyle bir geldim, kayalıkları görünce bir durdum.

Bildiğin normal koşu zemini bitiyor ve artık kayalıklar başlıyor. Kayalıkların üstünde devam ediyorsun.

Ve uzun bir süre devam ediyor kilometrelendi.

Evet.

Hatta yani orada böyle çıkarıp videoyu çekmiştim mesela.

Hani video çekmeye değer buldum o an yani.

Nasıl bir yer, nasıl bir yerde koşacağız falan diye bir garipsemiştim orada.

Küçük bir bölüm değil.

Uzun bir şekilde kayalıklar var ve iniyoruz.

Bir de böyle bir geniş bir yerden başlıyor.

Ondan sonra daralıyor.

Böyle bir hani yan tarafı biraz daha uçurum olacak şekilde dar bir yerden de geçiyorsun.

Ondan sonra tekrar genişliyor.

Yani bayağı uzun da bir yer.

Yani açıkçası biraz tehlikeli bir yer orada böyle.

Özellikle yani hızlı koşmaya çalışsan bayağı büyük bir risk almış olursun.

Zaten şey var teknik parkur tabelası vardı.

Bir de şey orada birini geçmek hani yasak.

Geçmemen gerekiyor falan.

Bak ben görmemiştim onu da.

Aynen bayağı uyarılı.

Görsem de sorun olmazmış.

Kimseyi geçmemek.

Çünkü çok böyle şey hani koşulacak bir yer gibi değildi.

Hatta bu arada Beyza güzel de değil mi bir hikaye atmıştı orada düşmüş ve tekrar kalkıp devam etmiş.

Gerçekten orası birazcık böyle zorlayıcı bir yerde.

Yani dikkat edin tehlikeli yani.

Bir de tam oraya varmadan önce hani öyle sert bir yokuşa çıkıyoruz ki orası da çok zorlu bir yokuş.

Gözün kararsa bir şey olsa falan.

Ben birazcık şeyden hatta kayalıkları bir gördüm.

Şimdi elimde batonlar da var.

Batonlar sanki şey çıkaramadım elimden.

Neyse dedim batonlarla ilerleyeyim kayalıkta.

Tutunmak için çıkarmak istemiştim.

Ama şöyle yani kayalıkların bazılarının altı boş.

Yani oraya düşmekten korktuğum böyle aklıma direkt biten film vardı 127 saat.

Hani böyle adam dağcı kayanın altı oraya sıkışıyor kolu.

Böyle idrarını falan içip böyle hani çok sıkıntılı bir o kadar saat geçirip.

Ya ben dedim buraya düşsem kalsam sıkışsam kim alır beni bulur nasıl çıkarır falan.

Ben böyle birden paniklemeye başladım.

Ya diyorum hadi ayağım sıkıştı bileğimi burktum kafamı çarpsam kayaya.

Öldüm böyle hani böyle bayağı böyle ölüm senaryoları yazıyorum falan.

Hani panik oldu.

Sonra şeyi yapmaya başladım.

Kendimi terkin etmeye başladım.

Tamam gülin dedim.

Şurayı geç sonra ağlarsın.

Öncelikle sınav senesinde canın bir şeye sıkılır falan filan.

Neyse şu testi çözeyim sonra ağlarsın falan.

Onun gibi kendimi iddia ettim ve oraya full odaklandım.

Bir de şey üzüldüm.

Ben dedim burayı çekmem lazımdı.

Burada ne kadar zorlandığını görmem lazım.

Kamerayı cebimden çıkaracak cesaretim yok.

Çünkü sürekli böyle bir dikkat dikkat gidiyorum.

Çünkü bir ayağım kaydı.

Kafayı çarptım bitti.

Kayalardan bazıları oynuyor.

Bazıları çok sivri.

Benim en büyük sıkıntım elimde baton kalması.

Baton olmasa tutuna tutuna ineceğim.

Ellerimi kullanamıyorum.

Batonda kayada kayıyor falan böyle.

Orada akıl edemedim batonu katlayıp şey yapmayı.

Bir an önce çıkmak da istiyorum.

Aslında batonla dengeni kurmaya çalışıyorsun ama aslında orada batonla gitmek daha zor.

Evet hatta bir tane şey gördüm.

Bir yarış var.

Yine böyle kayalıkların orada geçiyor.

Kask takmak zorunlu bu yarışta.

Ve baton kullanmak yasak.

Sen de ikisi de tam tersi.

Evet yani ben tehlikeyi maksimuma çıkarmışım anlatabiliyor muyum?

Hani çok da şey ama iyice odaklandım.

Bir şekilde bitirmeye odaklandım.

Sonra şey kendime geldim.

Böyle biraz sakinleştim falan filan.

Hatta bir video çektim böyle nasıl korktuğumu anlattım.

Yani ben çok korktum bilmiyorum.

Şu an düşününce bir de hiç hayatımda kayalıklardan bu kadar uzun süre hani bu uçurum kenarları falan geçmedi mi?

Şimdi bir de bir önceki parkurlarda da hep uçurumun kenarından kayarak geçti.

Orada korkular da birikti birikti.

Burada patladı bence hani orada bir isyan oldu.

Neyse topladım sonra ama kendimi.

Bir de şey hani senin telefonunda video açık kalmış ya.

Ha bir de evet ben bu kayalıklara gelmeden önce orada bir işte gölü gördüm.

Gölü çekiyorum zannediyorum.

Çektim zannedip cebime koydum telefonu.

Meğerse onu çekmemişim.

Cebime koyarken kamerayı başlatmışım.

Tabii cebinde de şey filenin arkasına koyuyorsun.

Aynen.

Kamera orada fileden çekmeye devam ediyor.

Aynen öyle kırmızı bir file.

Ya resmen aksiyon kamerasıyla orayı çekmişim böyle.

Böyle söyleniyorum falan.

Bismillahirrahmanirrahim falan.

Güle güle izledik.

Tam böyle kaç dakikaydı?

Yarım saatte geçmiş olaydı.

Yarım saatte izledik.

Her bir iki dakikada bir kendi kendine söylenip duruyor.

Çok şükür çok şükür.

Bazen küfür etmişim falan filan hiç yapmam ama.

Bir dua ediyor bir küfür ediyor.

Böyle değişik psikolojiler.

İşin gitmişim ya.

Orada ben gerçekten ölüm korkusunu yaşadım Umur.

Yani şey senaryolar kafamda böyle riskler belirliyor belirliyor.

Ama sakin kalıp bir şekilde de bitirmem lazım.

Yani onu da yaptım.

Sonra işte biraz daha koşunca bir de parkurda insanlarla da konuştum falan böyle.

O da çok iyi geldi.

Hatta Sümeyye ile tanıştım.

Çok tatlı bir kadın.

O da diyor biz ne yaşadık ne oldu falan.

Diyor benim bir yaşında çocuğum var onu kim emzirecek diyor falan.

Böyle yani orada bir sonrasında güldük kendimize de güldük yani bunu nasıl yaptık diye.

Orada ikiniz de dolmuşsunuz yani bir şey söyleyince diğeri de içindekilere döküp iyice katlanarak sizinle almışsınız.

Yarışta olmasak koşup sarılacaktım ya.

Gel yaşıyoruz hala ölmedik diye.

Öyle bir an oldu gerçekten.

Bak şu an hatırladın mı hala şey oldum.

Tüylerim ürperiyor.

Bu arada ben de orada biraz tedirgin oldum ama o kadar çok korkmadım.

Çünkü bence sen baton kullandığın için biraz daha tehlikeli ilerlemiş oldun diye düşünüyorum.

Ben baton kullanmadığım için ellerim de boştu herhangi bir durumda tutunabilirim gibi kendimi belki daha güvende hissettim.

Bir de çok yavaş gittim.

Bildiğin yürüdüm zaten.

Kayalıkların üzerinde koşmaya çalışmadım.

Zaten bir önceki çıkışta bacaklar bitmişti yani.

Ama ne olursa olsun 50K parkurunu koşan kime sorsanız o kayalıklar deyince bütünleri ürperiyor yarıştan sonra.

Kimle konuşsak herkes aynı şeyi söylüyor orası için.

Ya bir de İstanbul'da ben böyle bir şeyi nasıl antrenmanı yaparım?

Ben hayatımda ilk defa bu kadar kilometre boyunca bir kayalıktan geçtim.

Hani şey değilim bilmiyorum.

Nasıl davranacağım, ne yapacağım?

Şimdi birazcık daha artık ellerimle tutunarak giderim.

Hani riski azaltacak bir şekilde geçerim oradan.

Yani yine koşmam ama biraz daha az korkabilirim.

Aslında şöyle yani bu sonuçta senin için bir tecrübe oldu.

Sonuçta sen kaç kay gibi Türkiye'nin en zorlu parkurlarından birinde yarışmış oldun

Ve bu tecrübeyi kazandın bir dahakinde daha iyi ilerlersin

Ya ben bir dahakine 20K koşmayı planlıyorum Onur

20K çok güzel tadımda

Yani herkese de 20K'yı öneririm

Ya ben de bir özlemedim değil 20K'yı seneye bir tekrar 20K'yı tazeleyelim güzel olur

Evet sonra devam edelim

Bu kayalıktan indikten sonra hani tekrar iniş devam ediyor bu arada tekrar.

Böyle bir patikalardan inmeye devam ediyoruz.

Oralar da hani zemini biraz böyle yine teknik.

Birkaç kere şey oldu benim.

Ayağımı yine bu sıkıntılı ayağım vardı ya.

Böyle bir burkar gibi oldum ama burkmadım.

Devam ediyorum 1-2 dakika geçiyor böyle 2-3 dakika falan.

Tekrar burkar gibi oluyorum.

Neyse falan diyorum bir 5 dakika geçiyor bir daha burkar gibi oluyorum falan.

Dedim hani Onur şu an sıkıntı var.

Çünkü ayağımı gerçekten burkarsam devam edemem yani bu ayakla.

Bir ondan korktum yani.

Ayağım burkulursa bitti yarış yani benim için.

O yüzden biraz daha yavaşladım.

Biraz daha böyle temkinli, düzgün basmaya devam ettim.

O şekilde zaten sıradaki CP'ye de az kalmıştı.

31. kilometrede CP'ye vardım.

CP'ye vardığımda da 6 saat 33 dakika olmuştu yarış başlayalı.

Ya bak sana şöyle söyleyeyim.

Aramızda 3. CP'de 1 saat varken 4. CP'de 2 saat olmuş.

Bende 8 saat olmuş.

Nasıl bir temkinli gittiysem artık olayın şokuyla kendime gelemedim.

Orada ben bayağı bir yürüdüm.

Birazcık doğayla bütünleştim.

Yaşadığımı şükrettim.

Dağları tekrar görebildiğimi.

O yüzden bende 4. CP'ye geldim.

Bir şeyler yine yedim.

Kolamı içtim.

Hatta batonu da kenara koydum böyle daha iyi besleneyim falan filan diye.

Oradaki işte insanlarla da tam böyle çıkarken alkışlıyorlar seni hani güle güle falan.

Herkese güle güle dedim çıktım.

Bir baktım elimde baton yok.

Hemen geri döndüm falan.

Ne kadar gitmiştin?

Ya böyle bir yüz gitmişimdir yüz metre falan.

Hemen anladım çünkü hep elimde taşıyorum batonu.

Hemen geri döndüm falan.

Şöyle alıyorum batonu lazım olur diye falan.

Sonra tekrar böyle hop hop yaptılar.

bu sefer de şey kamerayı açtım

artık hani böyle yine

bir şeyler anlatıyorum. Yolu kaçırdım.

Yanlış yöne gittim. Bu sefer bir

500 metre falan yolu kaçırmışım.

Ya çünkü arkamdaki adam

bir baktım solumdaydı.

Yani ve dedim ben yanlış

yönde miyim? Evet dedi.

Teşekkürler. Nasıl geleceğim oraya?

Hani solumda. Ya bir de ben

şey UTM'nin olayını anladım

bizim kaçkar parkının. Ya benim

gittiğim rota dümdüz

böyle toprak yol tamam mı?

Ama soldaki taraf böyle yine taşlı topraklı böyle kayalıklı böyle zor.

Yani nasıl koşulması.

Yani iki yol var.

İkisi de aynı yere gitti ama orayı seçmişler.

Yani ben oradan anlamalıydım.

Bu kadar basit olamaz bu yol.

Yanlış yola girdiğimde tekrar o yolu yürüdüm geri.

CP'nin oradan bir kapı varmış.

Oradan tekrar yakaladım.

Bundan sonrası daha keyifliydi.

Şey oldum ben böyle 5. CP'ye kadar.

Hani bir şekilde vay be Gülen.

hani saatlerdir koşuyorsun

hani. Gidiyor ayak falan.

Bizim daha önce bu kadar uzun süren

bir koşumuz da olmadığı için onu da tecrübe

etmiş oluyoruz aynı zamanda.

En fazla işte şey

70.3'te 6 saat yaptım ben.

Hani 6 saatten sonrası

bacak hiç görmedim. O da farklı

tam karşılaştırmak doğru olur mu bilmiyorum.

Yüzme, bisiklet var onda.

Mozart'da 6 saat

yapmıştım gerçi o var.

6 saatten sonrası bir sürpriz.

Ne olacağım ne olacağım.

8 saat olmuş artık böyle

saatin sayacındaki o küçük şey

çok çabuk atıyor 8 oluyor 9 oluyor falan

şeyi fark ettim Onur

hani ayak

benden bağımsız hani kimin ayağı

bunlar gidiyor ama ben

komut vermiyorum böyle çok değişik

bir olay ve gitsem de

gidiyorum yani bana deseler

daha bu bir 40 kilometrenin daha var

giderim yani hani artık

kapatmışım kafayı

benim yiyeceğimi suyumu bulun

gideceğim ya hani adadım kendimi

ona. Çok değişik bir olan.

Bir taraftan vakit geçmiyor.

Çok uzun. Bir taraftan da

o kadar uzun olunca artık zaman

da bir bakmışsın geçmiş gibi oluyor.

İkisi arasında kayboldum ben.

Bir bakıyorum

atıyorum işte 7,5 saat falan.

Ne ara 7,5?

En son kaçtı falan.

Hatırlamıyorum.

Zaman kavramı gidiyor. Bir taraftan da

hala gidiyorum.

Zaman geçmiyor gibiyken saate bir

bakıyorum. Nasıl bu kadar zaman geçti

oluyorum. Değişik bir tecrübe.

Kesinlikle. Bir de şey

oluyorum ya. O kadar saattir

ben bir şey yapıyorum.

Hareketliyim. Nasıl

olabiliyor? Vücut buna nasıl

toplam yarış boyunca

14 tane jel içmişim.

Daha fazla jelim olsa yine

içerdim. Vücut da istiyor

böyle enerji. Çok değişik

bir olaydı gerçekten. Ben

daha da uzun koşmak istiyorum.

Tabii daha şey

farklı parkurlarda deniriz.

Uzunlarda deniriz. Ben bir ne kadar

gidebiliyorumu görmek istiyorum.

Yani vücut ne zaman

duracak beni? Evet

istop ettim. Bundan sonra bir adım

atacak takatim yok. Ben bunu

yaşamadım mesela bu yarışta.

Demek ki gidebilirim. Evet. Bu arada

ben de mesela sen söyleyince düşünüyorum

sadece CP'lerde

böyle durup dinlendim. Böyle onun dışında

yokuştu bilmem neydi.

Bir tek işte o yokuşta bir dakika

durup hani magnezyuma falan almıştım.

Ya onun dışında hiç durmadım.

Yavaş da olsa yani sürünerek

da olsa ilerledim.

Hep devam ettim ilerlemeye. Hani hiç

böyle oturayım dinleneyim 5 dakika falan

gibi bir şey yapmadım. Hani o da

iyi oldu. Mücadeleyi yaşamış oldum.

Evet. Yani en son işte

5. CP'ye geldiğimde ben

10 saat olmuş. 10 saat.

Çok şaşırmıştım böyle kendime.

Hatta bitmiyor da bir de.

Evet yani son CP'ye gelmeden

önce hala son bir çıkış

daha vardı. Yani orada gerçekten

artık böyle isyan ettim. Yani artık

bitsin bu diye. Çünkü

yani düşünsene 3000 metre

çıkmışım. Hala bir şeyler

tırmanıyorum. Hala o en son

çıkışın en sonu son

bir kilometresi yine böyle teknik patika

çıkışıydı. Hani böyle yine

çok yavaş ilerlediğimiz batonlarla

gittiğimiz bir yerde. Yani

3000 metre irtifa kazanan bacakların

bu kadar işte saatler

sonunda tekrar hala o yokuşa çıkması

çok zordu. Bir şekilde o

yokuşa da çıktık. Ya ben yokuşa

okeyim. Ya ben inişlerde

patladım bu sefer. Yani ben yokuş

görünce artık sevinmeye başladım.

Çünkü hani tın tın gidiyoruz. Ama bu

son yokuşta şey vardı

böyle ipli geçişler falan filan vardı.

Bir tane ipli

yerde ben ipi tutamadım.

Bu sefer ağaç

köküne tutunarak geçeyim dedim.

Kaydım böyle. Hani üstüm

başım toprak oldu falan böyle.

ağacı ipine tutunuyorum.

Ayaklarım boşta yani.

Sonra başka bir yere tutundum falan.

Bayağı tırmandım yani orada.

Orayı hatırlıyorum. Şöyle bir yer.

Bayağı dümdüz bir yer.

Dümdüz bir yerden yukarı çıkıyoruz.

Yukarıda ip var ama benden önce

geçen kişi benimde ipi

hani iple tırmanmış. Sonra

yana doğru devam ederken ipi de yana

doğru bırakmış. Dolayısıyla ben aşağıda ipi

alamıyorum. Hani ben de

orada yukarı çıkarken hatta

baktım anlamadım. Ben nasıl gideceğim diyorum.

ip yukarıda yana gidiyor. Bizim bende de

öyle oldu. İpi tutamıyorum işte.

Biri koymuş oraya. Değil mi? Yani giden

yukarıda bırakıyor ipi herhalde.

Aynı şeyden bahsediyoruz. Ben de orada

hani etraftaki otlardan

motlardan böyle tutunarak yani ayakkabıya

güvenerek çıktım yani. Böyle 80 derece

civarı bir duvardan

yukarı doğru 1-2 metre

yukarıya doğru çıkıp oradan devam ettik.

Ondan sonra

40. kilometredeki CP

var. Yani bu çıkıştan sonra o

CP'ye kadar herhalde 5 kilometre

civarı bir şey vardı. Yani orada

tekrar koşmaya başladık.

Ve orada hala koşabildiğimi

görünce tekrar bir mutlu oldum. Çok şaşırıyorum

ya gerçekten. Böyle

yavaş başlayıp hızlana

hızlana hızlana hızlana hızlana

40'a kadar ilerledik. Derken benim

işte 40. kilometrede CP'de

çok durmadım zaten. Hemen bir limon

alıp devam ettim. Zaten yarışın

bitmesine kalmış 4-5 kilometre.

Sonrasında benim

asıl yaşadığım problem

ortaya çıktı. Şimdi ben gidiyorum

Hatta böyle iyice hızlanmaya başlamıştım.

Zaten asfalta çıktık.

Artık hızlı yani dümdüz finish'e doğru gidiyorum.

Böyle ben indim işte 5 pace'lere hatta 5 pace'in altına doğru pace'lere inmeye başladım.

Yani güzel bir şekilde gidiyorum.

Derken birden bu arada böbreğimde de böyle bir sancı hissediyorum arada falan.

Diyorum hani bir saatlerdir jel işte elektrolit çubuğu bir sürü şey aldım.

Hani böbrek zorlanmıştır falan diyorum.

Önemsemiyorum.

Sonra giderken birden kalbime bir sancı girmeye başladım. Baya böyle kalbime sanki bıçak sokuyorlar gibi. Sonra biraz korktum, tedirgin oldum. Kalbime ne oluyor? Kalp krizi geçirebilirim, bir şey olabilir. Kalp şakası yok sonuçta. Sonra yavaşladım böyle iyice yavaşladım. Biraz öyle devam ettim. Sonra bu kalbimdeki sancı geçer gibi oldu. Bu sefer sırtıma kürek kemiğimin oraya geçti.

Ama nasıl bir sancı biliyor musun? Böyle nefesi veriyorum. Her nefes almaya başladığımda böyle nefesi içime çektikçe sırtıma birisi bıçak sokuyormuş gibi nefes ne kadar derin çekersem o kadar şiddetli bir acı oluyor ve nefes alamıyorum.

Böyle nefes daha alamadan geri veriyorum. Tekrar alacağım yine alamadan geri veriyorum. Bir taraftan koşuyorum bir taraftan bu haldeyim. Çok canım yanıyor falan.

böyle ya bitmeye de 2-3 kilometre

kalmış artık ya bir şey kalmadı.

Ama gidemiyorum çok kötüyüm yani.

Sonra böyle bir yürümeye başladım.

Yürürken bile aynı şey oluyor. Yürürken bile

böyle nefes alamıyorum yani.

Sıkıntı var. Hani yürüsem bitmeyecek.

Yani 2-3 kilometre

dakikalarca yürümem lazım.

Bir de canım sıkıldı yani. Ne güzel koşarak

bitireceğim. O kadar yol gelmişim.

Bacaklarım iyi. Nefesim iyi.

Koşacağım yani. Koşmamda bir engel yok.

Ama nefes alırken sırtıma sancı giriyor.

Anlamadım yani. Sinirim

bozuldu. Bak hiçbir şeye sinirim bozulmadı

yarışta. Yani o finish'e

2-3 kilometre kadar ben niye nefes alırken

sırtıma bir sancı giriyor

ve yani koşarak

güzel bir şekilde bitiremiyorum. Sonra

yani ağrıya ağrıya tekrar

koşmaya devam ettim ama böyle

inliyorum koşarken. Böyle hani

böyle kimse yok zaten etrafımda. Böyle

bağıra bağıra koşuyorum acıdan.

Yemin ediyorum öyle koştum.

Yani o son 2-3 kilometre var ya

en aslında keyifli, bam bam

gidip güzel bitireceğim yerde

böyle hani zar zor altı

pace'lerde. Peki yavaşlamana

rağmen yine de ağrı.

Yavaşlasam da var. Hızlı gitsem

da var. Sana bir şey diyeyim mi? Ben de

geçen sene 20K'da

o beton inişte bana

direkt böyle sağ alt

karnıma vurmuştu o ağrı.

Dalak gibiydi biraz. Dalak gibiydi böyle.

Hani bıçak saplıyorlar böyle

hani. Evet onun gibi ama benim

sırttaydı. Yani sebebi ne olabilir?

Ya mesela tuvaletim vardı ama

böyle aşırı sıkışık falan değildim

onunla ilgili olabilir mi?

Yani bilmiyorum belki ama sanmıyorum.

Böyle çok sıkıştım ve o zaman

devam ediyorum gibi bir şey yoktu.

İşte belki dalak şişmesi gibi

organlar içeride birbirine baskı yapıyor.

Öyle bir şey olabilir. Ya da aklıma

şey geldi. Ama ondan değildir diye

düşünüyorum. Böyle sonlara doğru

kafeinli jel içmiştim. Böyle bir

hani koşmaya başladık da dedim ya.

Böyle 3-4 kilometre geçti. Sonra tekrar

4 kilometre sonra falan bir kafeinli

daha içtim. Hani 2 kafeinli üst üste

içtim diye hani ondan bir

şüphelendim hani acaba kalp atışlarım

ondan mı nabzım

yükseldi bir şeyler mi oldu falan ama

her zaman içiyoruz kafe inceliği.

Ve aynı anda da içmedim. Arada yine

bir 4 kilometre falan var. Yani

dolayısıyla tam çözemedim neden olduğunu.

Yani eğer bu tarz bir şey yaşayan

varsa yani bana yazarsa

çok memnun olurum. Yani ben de yaşamıştım

sebebi şu yüzden olabilir falan

diye. Hani geri dönüşleriniz olursa

memnuniyetle okumak isterim onları.

Yani sebebini tam olarak bilemediğim bir şekilde bu son kilometreleri çok zor bir şekilde tamamladım ama yine de bırakmadım tabii.

Koşmaya devam ettim ama acılar içinde.

Hiç parkuru boyunca yaşamadığım kadar acı yaşayarak bitirdim.

Bu da daha zor bitirmeme sebep oldu.

Ama bu şekilde finişe geldim.

8 saat 44 dakikada bitirdim.

Senin son kilometreler nasıldı?

Benim son kilometrelerden artık seninle telefonda görüşüyorduk zaten.

15 dakikada bir arıyorum durumda.

!

Nasıl?

Tamam diyor bacakların gitmeyecek ama sonra açılacak falan filan.

7-8'in de çok da altına düşme falan diyor.

Hani böyle yürüme diyor ama yani çok da altının altına da düşme.

Hani çok da hızlanma.

Bu pace'leri koru gelirsin falan diye benimle konuşuyordu.

Gerçekten de öyle oldu.

Bir süre sonra artık bu bacaklar 6-6.30'u pace'e okeyledi.

Ve o şekilde zaten asfalttır bu Arnavut kaldırım taşlarından da.

Oralardan geçtik.

Yolu böyle birazcık

dubalar koymuşlardı. Biz hep oralardan

geçiyorduk. Yani o şekilde

ya böyle şey zaten o son kilometreler

şey oldu böyle saate bakıyorum.

İyi ya daha şey

hani 10 saat 40 böyle

30 dakika falan filan. İyi ya

sabah 11 yaptım falan diye böyle

hani şeye bakıyorum falan.

Havaya bakıyorum. Ya gittiğimde kararmaz

inşallah. Ha şu an aydınlık ama

tam da kararacak gibi falan böyle.

Onun şöyle hızlı

koşsam yetişir miyim kararmazsa

falan. Hani böyle şeye inanamıyorum.

Yani günün şu an

10 saati geçti. Ve hala

koşuyorsun. Gitsen gidersin

de. Nasıl olabiliyor?

Ben buna inanamadım.

Bir insanın

çok değişik bir şey ya bu

dayanıklılık sporları.

Hala gidebilirsin.

Ben inanamıyordum böyle bacaklara.

Koşamayacağım dediğin yerde

koşmak zorunda olduğunda yine de devam

edebiliyorsun. Yani o

tamamen mental bir olay herhalde. Onu tecrübe

etmiş olduk. Biz hiç bu kadar uzun saatlerde

koşmamıştık. Ya ben bir de hiç bu kadar

uzun saat koşabileceğime de

inanmıyordum ama hani koşabiliyormuşum

yani veya bu kadar uzun

saat bir aktivite yapabiliyormuşum

ve daha da fazla aktivite

yapabilirim yani. Artık bende bir

şeyin kilidi açıldı yani.

10 saatin kilidi açıldı yani.

Ben bunu yapabilirime

inandım artık. Bizim için de hani

beslenme tecrübesi oldu aslında.

Çünkü bu kadar saat boyunca

işte sadece jelden ve CP'den

beslenerek acaba mide kaldıracak mı?

İşte sorun yaşayacak mıyım?

Beslenmeye devam edebilecek miyim?

Bunları ölçmüş olduk.

Bu kadar uzun saatlerde. Hani ultracıların

şöyle lafları vardır ya.

İlk 10 saat rahat da 10 saatten sonra

beslenme sıkıntıları başlıyor falan.

Bir dakika ya falan diyorsun böyle.

Hani biz de yani o

8-10 saatleri bir görmüş olduk.

Hani orada nasıl hissediyoruz?

Bacaklar nasıl? Mide nasıl?

Onların tecrübesini kazanmamız güzel oldu.

Aslında böyle mental olarak ve şey olarak mide olarak bence ultralar için hani göz kırpıyor.

Yani diyor bize artık şey vücudumuz diyor ki şu antrenmanlarını yap da bir uzat diyor.

Sen mesela özellikle benden 2 saat neredeyse daha fazla parkurda kaldın.

Ve hala hani jellerini içtiğin bir problem yoktu.

Daha iyiysem içerdim diyorsun.

Bak 14 jel mi içmiştin?

Evet 14 jel.

Yani çoğu kişi bu kadar jel içemiyor.

Midesi kaldırmıyor.

Sen bence bu konuda avantajlısın yani.

Bu yarış nezdinde jel olarak sıkıntı çekmedim hiç miydi?

Biraz tempo da önemli.

Tempo da çok yüksek olmadığı için çok rahatsız etmedi.

Güzel ya bu şekilde gidilir bence Onur.

Gidebiliriz daha da iznik olsun falan.

Bu şekilde yarışlarda kilometrelerimizi arttırabiliriz.

Finish'te de biz seni beklerken

işte Sonia Mustafa böyle bir yere geçti.

oradan işte seni videoya çekip destekleyecekler.

Ben finish'e geçtim.

Cüneyt abi vardı. Cüneyt abi daha iyi.

Şimdi şöyle. Şimdi sen gelmeden

bir şey yapıyoruz. Şimdi

üçümüz elli koştuk. Hani Cüneyt abi

yirmi koşmuştu ya. Böyle ben diyorum

arkadaşlar hani Gül'ün

biri koşarak çekmesi lazım. Aranızda

koşabilecek olan var mı falan diyorum.

Böyle herkes Cüneyt abiye bakıyor.

O böyle

bakacak kimse bulamadı falan.

Tamam tamam ben çekerim dedi. Sonra

onu bir yere yerleştirdik işte.

O ilk beni o karşıladı. Evet.

Onlar da başka bir yere yerleşti.

İşte ben tam finish'ine oraya yerleştim.

Böyle hepimiz seni bekliyoruz.

Güzel bir finish oldu yani. Sen geldin.

Ya ben böyle finish'e gidince

şey yapacağım. Ağlayacak değil mi?

Ağlamayacak. Nasılsın?

İçinde var mı? Ne yapacaksın?

Bunu finish'te

neler yapacağımı falan düşünüyorum.

Sizleri görmek de çok güzel oldu yani.

Sonia ile Mustafa'yı da görmek çok

hoştu yani. Onlar da çok iyi koşmuşlardı.

Cüneyt abiyi

görmek falan. Öyle yani

güzeldi. Sonrasında tabii birazcık

da şey son kilometrelerde

tekrar şeyi hatırladım.

Parkurda ne kadar şey

kayalıklarda korktuğumu hatırladım böyle.

Hani tekrar onun bir ne yaşadığım

ben. Hani hayattayım

çok şükür. Bitirdim. Böyle

o kadar bütün duyguları o kadar

karmaşık yaşadım ki yani.

Değişik bir... Finisten sonra şey oluyor ya zaten

bir boşalma oluyor böyle. Hani bütün

O stres kaslarında kendini sıkıyorsun saatlerci sıkıyorsun.

O finish'ten sonra böyle vücudunda garip bir boşalma oluyor.

Duygusal da bir boşalma oluyor.

Evet evet.

Ya o anda sevdiklerinin almak tabii en güzeli.

Kesinlikle.

Bir de mesela bitirdikten sonra işte yemek alanına falan gideceğiz.

Poları alacağız.

Yürüyemiyorum.

Yani hani ben koşuyordum.

Hani ne oldu?

İşte kafada hepsi.

Aynen gerçekten kafada.

Gitmiyor.

Bacakların ağrıları gelmeye başladı.

Yürüyemiyorum.

Birden üşümem başladı artık bağışıklıkta gidiyor tabi belli bir şeyden sonra.

Hani hemen ben yemek de dahi yiyemeden şeye geçtim.

Otelde bir kendime geldim.

Ama ben mesela şunu hatırlıyorum.

Yani yarış bittiğinde böyle nasıl geçti falan diyorlar.

Yani direkt şunu söyledim.

Hayatımdaki en zor yarıştı.

Hatta yarıştı değil hayatımdaki en zor deneyimdi.

Deneyimdi.

Bu kadar zorlandığım başka hiçbir şey olmadı benim.

Benim bir şey.

Belki bilmiyorum belki de daha da çok hazırlıklı gitseydim bu kadar zorlanmayı bilirdim tabii ki.

Hani onun da etkisi vardır.

Ya örnek veriyorum hayatında hiç koşmamış bir adama maraton koşturursan tabii ki onun için hayatındaki en zor deneyimi olur.

Ben tabii ki o kadar da boş gelmedim buraya ama yine de buranın hakkını verecek bir hazırlık da yapmadan geldim.

Onun da tabii ki etkisi var bu ekstra zorlanmamda ama parkurun da zaten çok zor olmasının bir etkisi var.

Her ne kadar hazırlansan bile çok zor bir parkur.

Dolayısıyla gerçekten şey yani şöyle oluyor.

Hani yarış bitince diyorsun ya bu nasıl bir şeydi ben ne yaptım falan diyorsun.

Ama biraz zaman geçiyor.

Sonra çektiğin acıları biraz unutuyorsun.

Sadece böyle şey kalıyor.

Başarmayız.

Bu kadar zor şeyi başardım ben.

Yani bu kadar acı çektim, bu kadar zorlandım, bu kadar saat sürdü ama bitirdim ve başardım.

Geriye o tatmin duygusu kalıyor sadece.

O yüzden daha iyi, daha güzel hatırlamaya başlıyorsun.

zorlukları birazcık daha

böyle unutmuş oluyorsun falan.

Ben unutmadım.

Gerçekten

hani şöyle düşünüyorum.

Başka yarışlarda hani bu kadar

zorlandım mı? Gerçekten benim de en zor

yarışlarımdan bir tanesiydi.

Ama birkaç yarışta da böyle

hani ölüm korkusu yaşamıştım.

O hani bisiklet yarışında

olmuştu bir tane dağdan inerken.

Yüzmede birazcık

deniz anıları biraz korkutmuştu

falan derken. Ama gittikçe böyle

şey yani deneyim kazandıkça

kazandıkça hani bir şekilde

alışıyorsun mu diyeyim hani korkularla

mücadele edip hani devam

edebiliyorsun. Ya bana şey çok

garip geliyor. Hani ben normal

bir hayatımda beyaz yaka

masa başı çalışıyorum. Sonra bir gidiyorum

Kaşgar'da dağlarda kayalıklarla

ölmemeye çalışıyorum. Hayır

bir tarafım böyle konfor alımını

korumaya çalışan bir bilim. Bir tarafım

da hani bu sıkıcı

hayattan biraz daha şey olsun

Hani eğlenceli olsun böyle maceracı bir güle.

Ama ikisinin de bir dozu var.

Hani ikisinden de çok olmamız lazım.

Yani bu standart bir hayatımızda böyle standart dışı aktiviteler yapmak.

Böyle yaşadığını hissettiriyor gerçekten.

Evet zaten hani nefesini kesen anlar aslında bu yaşadığın anların toplamını oluşturur derler ya.

Bizim için de öyle oluyor.

Normalde yani kaç tane hafta sonunu geriye dönük hatırlayabilirsin ki mesela.

Yani sıradan bir hafta sonu geçirdiğin zaman şöyle 3 ay önce şu hafta sonunda ne yapıyordun desem hatırlamazsın ama ben sana 3 yıl sonra bile bu hafta sonunda ne yapıyordun dediğimde yani gözünde çok güzel şeyler anılar canlanacak.

Ya aynı parkuru mesela her yıl koşuyoruz ya her yıl şu yılda şunu yaptım bu yılda bunu yaptım.

Yani direkt hafızanda yani o duyguların hafızanda orada yaşadıkların o çok güzel bir şey.

Yani Karşıkar'da o kadar güzel bir yer ki.

Evet.

Yani keşke yani yılda iki kere olsa da iki kere gitsek.

O kadar güzel ve keyifli.

Yani ben mesela Karadeniz'e çok gitmemiştim.

Böyle özellikle yaylalara falan hiç çıkmamıştım hayatımdan buraya gelmeden önce.

Yani diyorum baya bir eksik kalacakmış bende bir şeyler.

Evet.

Bu yarış olmasaydı buraları görmeseydim.

Özellikle ilk geldiğimde hani ilk defa bir yaylaya çıktığımda falan çok büyülenmiştim.

Bir tabloya bakıyor gibisin.

devasa hayatında görmediğim

kadar böyle dik

dağlar bana yakın bir şekilde

hem de. Yani o kadar yakınında

ve o kadar dik dağları.

Yem yeşil. Evet yani

arada bulutların üstündesin.

Yem yeşil Windows arka planı gibi

yerler yanında. İşte inekler

otlanıyor falan filan.

Çok güzel bir atmosfer var. Gerçekten

rüya gibi bir yer. Kaçkar bizim

her sene gidilecek yarışlarımızdan

biri. Yani her

takvimi ekliyoruz. Yani hiç

şeye gerek yok yani her yıl belli

yani bir sonraki yıl gidişeceği belli.

Yani bu çok güzel bir şey.

Umarım sizler de

bu heyecanı, bu duyguyu, bu tutkuyu

yaşarsınız. Evet. Bu arada

gitmeyen varsa gerçekten

bu yarışa gitmeli. Şöyle

söyleyeyim yani ben bir yarışa

gidecek olsam herhalde Kaçkar'a giderdim.

Bunu samimiyetle söylüyorum.

O zorluk hissi çok güzel.

O kadar güzel yerler.

O kadar zor bir yarış.

Hakkını veriyor zorluğunun.

ya ortam, atmosfer, işte öncesi sonrası oradaki o insanlar, yaylalara gidiyorsun, şunlar bunlar derken böyle deneyimleri topladığım zaman

ya muhteşem, inanılmaz bir yarış kalıyor.

Harika hatıralar kalıyor yani yanında.

Bir de ülkemizdeki tek UTMB yarışı zaten.

Dolayısıyla ben koşan herkesin gidip görmesinin gerektiği bir yer olduğunu düşünüyorum.

Evet bu yarışımız da bu şekilde geçti.

Bizleri Spotify ve Apple Podcast'tan takip edip dinleyebilirsiniz.

Sonraki bölümlerde görüşmek üzere.

Hoşçakalın, sporla kalın.