Ironman 70.3 Dünya Şampiyonası Nasıl Geçti? #1 (Konuk: Bahadır Tama)

Herkese merhaba. Koşver Gitsin podcast kanalına hoş geldiniz. Ben Onur. Ben Gülün. Bu bölümde 14 yıl milli sporcu olarak yarışmış harika bir konuğumuz var. Bahadır Tama bizlerle. Hoş geldin Bahadır. Hoş bulduk.

Bu bölümde seninle Ironman 70.3 Dünya Şampiyonası hikayeni konuşacağız.

Heyecanla bekliyoruz orada neler yaşadın, nasıl geçti.

Bunları duymak için sabırsızlanıyorum.

Ama hemen buraya girmeyeceğim çünkü yaklaşık 26 yıllık bir triathlon kariyerin var.

O yüzden seni yakalamışken şu an nasıl spora başladın, buralara nasıl geldin, nasıl yollar katettin bunları çok merak ediyoruz.

Önce oradan başlayalım.

Benim için triathlon gerçekten böyle çok farklı böyle hayatımın içerisinde bir yerde ve hep böyle bana yön veren bir yerde oldu. Belki de çok uzun süredir yapmamdan kaynaklı ya da hayatımın hep bir yerinde olmasından dolayı da olabilir.

E de senin de söylediğin gibi işte 26 sene oldu.

Belki kesintisiz olarak Türkiye'de en uzun süre triatlon sporuyla ilgilenen kişi bile olabilirim yani.

Bilmiyorum öyle bir istatistik tutmadık ama ben şimdi kafamda böyle bir düşünce.

Gerçekten daha böyle dün gibi 2000 yılı işte Çeşme'de bir yarışa gittik falan.

Hani bir de böyle benimkisi çok tesadüf olmuştu.

Babamın bir arkadaşın tavsiyesiyle böyle işte.

Aa sen yüzüyorsun koşuyorsun da hadi gel Çeşme'de şöyle bir yarış var gidelim yaparsın falan diyerek.

Yani emanet bir bisikletle başlayan bir süreçti aslında.

Hatta senin yüzme daha da küçük yaşlarda başlıyor değil mi?

Tabii tabii ben 6 yaşından 17 yaşına kadar bir fil yüzdüm.

Yani bayağı yüzme yaşlarına girecek şekilde yüzdüm.

Göztepe Spor Kulübü'nde yüzüyordum İzmir'de.

Hatta şöyle Göztepe'de benim şimdi yarışan arkadaşlarım var.

İzmir'de hala daha triatlon yapıyorlar.

O zaman Göztepe Spor Kulübü triatlon branşını benim triatlon'a başlamamdan dolayı kurdular.

Ben ilk başta ferdi olarak yarışıyordum.

Yoktu çünkü şey branş olarak altında.

Rahmetli Üstün abi vardı Üstünerek yüzme antrenörüm.

O zaman onun için kurmuştu.

Ben kulüpten ayrılmayayım diye.

Çok severdi beni.

Açıkçası böyle dediğim gibi çok uzun bir süreç.

Aslında çok anlatılacak şey var.

Saatlere sığmaz belki böyle anlatsam.

Ama dediğim gibi ilk işte tesadüf.

Böyle bir yarış önerdiler bize.

Biz de babamla beraber gittik.

Bir tane bisikletimiz vardı hatta.

Hani yarışa geldik.

Yarış saatlerimiz farklı olmasaydı ikimiz yarışamıyorduk.

Öyle söyleyeyim.

Benim babam da yüzüyordu bu arada.

O zamanlar.

Gittiğimizde de beni Türkiye şampiyonasına aldılar.

Babam halk kriyatında yarıştı.

Sonra yarış bitti.

Yani tabii o yarışta da bir sürü şey oldu.

İşte hiç bilmiyorsunuz bilmediğiniz bir ortam.

İşte yüzdük çıktık falan işte böyle bisiklete bindik.

İşte ben bisikletten bir kere düştüm falan böyle.

O kadar uzağım çünkü yol bisikletten falan.

Bir de eski teknoloji yani o zamanın şartları falan da belli.

Sonra biz toparlandık işte yarış bitti gidiyoruz falan.

Tam böyle arabaya bisiklet koyduk.

Bir anons duyduk.

Beni kürsüye çağırıyorlar falan bir de.

Döndük böyle kürsüye çıktım ben falan.

Sonra bitti beni çağırdılar.

Dediler ki yarın bir militenin kampı var burada.

Ondan sonra sen dediler dereceye girdin.

Doğal olarak seni de davet ediyoruz.

Burada 17 yaşındaydın değil mi?

Tabii tabii evet evet.

O da lisedeyim.

Tamam dedim.

Ne yapacağız?

Dediler tamam yarın işte sabahtan geleceksin işte.

Otel şu otel.

Söylediler.

Otele yerleşeceksin.

Tamam yerleşelim.

Ben gittim.

O zamanın şartları şimdi tabii internet falan böyle yok.

Bilmiyorsunuz çok uzaksınız her şeye.

Bisiklet ayakkabım yok.

Bisiklet taytini de bilmiyorum.

Ondan sonra hani böyle bu kadar uzağım yani olaya.

O emanet bisikletle ben kampa geldim falan.

Bana sordular.

Dediler ki yani bu kadar antrenörler vardı.

3 tane antrenör getirmişlerdi o zaman.

birisi enkanı yüzme antrenörüydü. Bir tane bisiklet antrenörümüz vardı.

Bir de Levent İnce diye

bir atletizme antrenörü vardı.

Beni üçü de ayrı ayrı çağırdılar.

Dedi ki biz böyle bir şey duymadık daha önce.

Hani ismini de görmedik.

Ne cinsin? Ne yaparsın sen? Nereden geldin?

Falan. Bizim Hüsnü abi'yi tanıyan

işte içlerinden enkanı antrenörü

tanıyordu yüzme antrenörü. Kendisini aradı

falan hatta. Yani böyle bir çocuk var burada.

Hikayesi bu falan diyerekten. O da

evet benim spordum dedi. Baya böyle

bir şey. Benim serüvenim böyle başladı.

Çok güzel yani.

Çok değişik oluyor.

Yani triathlon gibi böyle niş bir branşta da hani babanla yarışarak başlaman o yıllarda çok güzel bir olay.

Ya şöyle beni spora başlattan zaten babam.

Benim babam da yüzüyordu.

Ben 6 yaşında bir fiil yüzdüm.

Yani yüzme gerçekten beni böyle çok rahatlatan bir şey.

Ben seviyorum o.

Normal zamanda da hani böyle deseler ki bir gün triathlonu bırak artık hani yapma.

Hani ya da işte bir sakatlım olsa bir şeyim olsa ama yüzmeye devam ederdim yani öyle söyleyeyim.

Hala daha da öyle düşünüyorum.

Sonrasında da o içerisinde

yüzme bulunması. Sonrasında

babamla beraber biz devamlı antrenman

yapıyoruz, koşuyoruz. Ala'dayız.

Tüpraş'taydı çünkü benim babam orada çalışıyordu.

Onunla beraber devamlı antrenman yapıyoruz, koşuyoruz

ediyoruz falan. Bir tek içinde bisiklet

yoktu. O da tabii dedim ya

biraz uzağız duruma. Ondan dolayı

o da bana eşlik etti hep.

Yani şimdi şey yani o yönden

devamlı benimle beraber de

bütün yarışlara neredeyse beraber gidiyorduk Türkiye'de ki

yani her yerinde dolaşmışızdır.

Güneydoğu'da bile yarıştık yani öyle söyleyeyim

Adıyaman'da falan böyle

Gapa falan yarışa gidiyorduk arabayla

Baba oldu yani

Size de güzel bir ana olmuştu

Atasporu derler

Bizde de

Peki

Şimdi sen milli takıma girdin

Milli takıma girdikten sonra orada

Bir sürü başarıların oldu

Ama aynı zamanda senin ana mesleğin

Değil bu sporcu olmak

O nasıl gitti sende o süreç

Ya şöyle

ben böyle çok çalışkan bir öğrenci

değildim açıkçası ama ben sayısal okuyordum.

Yani sporla alakalı bir bölüm hiçbir zaman olmadı.

Babam o konuda birazcık böyle fazla

ısrarcı oldu. Hani böyle hep böyle daha böyle

iyi bir üniversitede ama böyle sporla

alakalı bir bölüm okumam gerektiğiyle ilgili

falan ama hani hiçbiri benim aklımda böyle

sporla alakalı bir bölüm okumak ya da sanki

ben oraya kendimi ait hissetmiyorum. Çünkü benim için

hobi. Bu meslek olabilecek bir şey gibi

değildi hiçbir zaman. Dedim ya ben çok

dediğim böyle çalışkan bir öğrenci değildim ama

yani en azından böyle günü kurtarabiliyordum

öyle söyleyeyim. Öyle olunca da

Süleyman Demir Üniversitesine girdim ben.

Yaklaşık işte lisans eğitimi

4,5 yıl süre işte yarım dönem falan uzattım.

Yine böyle işte mil takımı o bu falan

antrenman yap gelesi de olsun falan derken.

Sonrasında işte 2 senelik 2-2,5 senelikte

bir yüksek lisans ve serverim oldu Şerif Üniversitede.

Tabii beni birçok yerde böyle

gittiğim zaman işte yarışa gideyim oraya gideyim

oraya gideyim çoğu insan şey zannediyor işte spor

ile ilgili işte bir bölüm okuyorum

öğretmenlik vesaire antrenörlük falan okuyorum

zannediyor ama halbuki alakası yok yani. Bir de

dedim ya o zaman çok fazla böyle sosyal medya

vesaire falan da yok. Gören insanların

çoğu öyle zannediyorlardı. Ama

dediğim gibi ben hani işimi yapmayı

da seviyordum. Yani o zamanki

mesleğimi yapmayı da seviyordum.

Şu anki, şu ankiyi daha çok seviyorum ama

ama spor dedim ya benim için hep bir hobi oldu.

Belki meslek olsaydı bu kadar olmazdı

ya da bu kadar uzun soluklu olmayabilirdi yani.

İşin açıcısı böyle.

İnce bir çizgi oluyor değil mi? Hani hobiden

mesleğe geçince aynı

aura olmayabiliyor bazen. Evet evet

sanki böyle meslekte bir zorunluluk

varmış gibi oluyor.

Şimdi de bir zorunluluk yani hissediyorsunuz böyle mesela yapmadığınız zaman falan ama en azından hani diyebiliyorsunuz ki şunu evet ben bugün bunu yapmadım ama daha büyük gerekçelerim vardı hani kısmı olabiliyor.

Para kaybetmiyorsun en azından.

Tabii tabii yani böyle bir getiri kaygınız yok.

Ya sakatlanırsam ne yapacağım?

Ben ona o yüzden şey gözüyle bakıyordum hani sporcu olmak bir meslek olsaydı burada olmazdı yani benim için olmazdı diye düşünüyorum hani bilmiyorum da.

Açıkçası böyle. Hiç böyle antrenörlük

falan düşündün mü?

Şöyle ben onu kısa bir dönem yaptım.

Yani kısa bir dönemden öyle çok kısa bir dönem değil aslında.

3-4 yıl kadar yaptım. Birebir antrenörlük

olarak yaptım. Hiçbir zaman böyle

uzaktan iyi işte birine ne antrenör programı

yazayım vesaire falan gibi bir şeyim olmadı.

Hani böyle çok kısa bir işte eşime, dostuma

ve tanıdığım arkadaşlarıma çok sevdiğim insanlara

böyle yardımcı olmak babında yaptım.

Evet. Onu da yaptım oluyor. Hatta hala

daha mesela böyle çok böyle işte sevdiğim

arkadaşların falan olursa yazıyorum, istiyorum ama

Ondan böyle para kazanmak gibi bir şeyim olmadı.

Üniversitede eğitmenlik yaptığım dönemde oluyordu.

O zaman yüzme takımı çalışıyordum.

Aynı zaman dalış eğitimlerine götürüyordum.

Onun haricinde işte benimle beraber triathlon yapan arkadaşlar vardı.

Onlarla beraber çalışıyorduk falan.

Bu arada ben mesela triathlon antrenörlük belgem de var.

İşte yüzme var.

Atletizm var.

Ben bunları kendim öğreneyim diye bu arada.

Çünkü şey, üniversiteyi ben kazandım.

Isparta'ya gittim.

Tam o havuz var.

Tam o bisikletim benimle beraber.

Antrenman yapabiliyorum.

Koşu zaten pist o falan şey.

Ayağımın altındaydı.

Ama antrenman programı verecek kimse yok.

Benim orada milis takımdayken antrenman yapmam gerekiyordu.

Onlar için de benim bir şeyler öğrenmem lazımdı.

Ben açıkçası o yüzden o sebeple hepsine gittim.

Hepsini öğrendim ama uygulama kısmında çok uzaktım.

Yani kendime işte böyle etrafımdaki insanlara hani o iş çok büyümedi.

Hani çünkü bir iş olarak bakamadım hani o birazcık o yüzden.

Belki meslek olarak baksaydım farklı olurdu.

Evet 26 yıldır triadlet olarak yarışıyorsun.

Yaşıyorsun, devam ediyorsun ama bu milli takım süreci boyunca böyle şu anki süreçlerde en iyi böyle top noktası dediğin yarışlar veya süreler nelerdi?

En top demeyelim. Ben böyle kendimi en iyi hissettiğim zamanlar böyle üniversitenin 4. sınıfında falandım böyle son zamanları.

Ama tabii yaş olarak da şey yani böyle 22-23 yaşındasınız böyle tam böyle en performanslı olacağınız zamanlar aslında baktığımızda.

Ya şöyle ben orada kendimi aslında o yaş için söylüyorum.

Tam böyle zirve noktasını gördüğüme inanmıyorum.

Ama o birazcık şundan kaynaklanıyor.

Ben hep şunu söylerim mesela.

Ben her zaman bana verilen imkanlar doğrultusunda en iyisini yaptım diye.

O günün şartları bana onu sunuyordu.

Ben o kadarını yapabiliyordum.

Yani işte havuz imkanım o kadar.

İşte yüzdüğünüz bisiklete bindiniz.

Ya da benim bilgi becerim o kadar.

Hani ben kendimi ileriye götürebilecek kadar ki kısmım o kadar.

Bir grubunuz yok antrenman yapmak için yalnızsınız falan.

En önemli şeylerden bir tanesi o.

Ama ben de en çok o zamanlar için kendimi görüyorum.

Zaten bir tekim şeydi.

O dönemde işte bu 2008'de 2012 yılları arasında bir olimpiyata gitmekle alakalı bir projenin içerisinde.

Yani şey Milli Olimpiyat Komitesi'nin bir projesinin içerisinde bulundum.

Yaklaşık 3 yıl kadar olimpiyata gidebilecek bir sporcu olarak burs aldım ben onlardan.

Ama dediğim gibi bir sürü etken var.

Olimpiyada gitmeniz lazım. Avrupa'da yarış koşmanız

lazım. Ya da dünyanın başka yerlerinde.

Puan toplamak gerekiyor.

Biz mi Avrupa'ya bağlıız mesela?

O günün şartlarında. Gerçekten Avrupa'da

dünyanın en iyi sporcuları yarışıyor.

Burası da her sporcunun hayali

zaten. Tabii. Öyle de bir durum var.

Şimdi Avrupa'ya bağlı olduğunuz için ülke

olarak en yüksek puanı oradan alabiliyorsunuz.

Asya ülkeleri mesela

ya da bir Afrika ülkesine gidip yarışma gibi

bir şansınız yok. Yani çünkü

federasyonu size gönderebileceği imkanlar belli.

Şartlar belli. O günün şartları.

diye söylüyorum. Bugün çok daha farklı durum ama.

Ben o yüzden hani o anlamda

kendimi böyle en üst düzeyde

işte yaptım, ettim

falan diyemem. Ama çok

keyifliydi. Yani en azından denemiş

olmak bile güzeldi yani. Ben öyle düşünüyorum.

Başka etkenler sebep olmuş olabilir.

Onu yapamamış olabilirim. Ama zaten

yapsaydım hani

belki Türkiye'de bile çok farklı olurdu her şey ama

benim için o kadar şey değil.

Yani o günde kaldı artık hani ne diyeyim.

Ona yapacak bir şeyim yok yani.

O anki şartlar için elinden gelenin en iyisini yaptın ve bence de yani o hayalin peşinde o süreci yaşamak bile zaten çok güzel bir şey.

Tabii ki yani düşünsenize yani her sabah uyanıyorsunuz aklınızda hayalinizde öyle bir şey var.

Yani zaten herkes her hayal ettiğini gerçekleştirebiliyor olmuş olsaydı yani herhalde bilmiyorum hani öyle bir şey mümkün olamazdı yani.

Çünkü orada hangi yarışa çıkarsanız çıkın hep aklınızda işte ya ben bugün acaba kürsüde olur muyum veya işte ben bugün iyi bir derece yapar mıyım kısmı var.

Şimdi o yarışları düşününce ben hala heyecanlanıyorum.

Şimdiki mesela birçok girdiğim yarış bu kadar heyecanlandırmıyor beni ben açık söyleyeyim.

Yani bunu şey gibi şu koştuğum zaman bu dünya şampiyonası dahil buna.

Çünkü orada dünyanın en iyileri olarak diziliyorsunuz ve biliyorsunuz ki o yanınızdaki herkes dünyanın dört bir yanından seçilip gelmiş oraya.

Yani onunla bu çok farklı gerçekten.

Yani burada en son mesela yarıştığım ilk yarış için söyleyeyim.

Bu kesinlikle küçümsemek için değil.

Yani 4000 küsür tane adam yarıştı orada.

Ama içlerinden toplasanız belki işte 200 tanesi zamanında işte benim gibi antrenman işte geçmişi olan böyle çok böyle iddialı insanlardı.

Şimdi onların içerisinde de işte sadece yarışan kısım var, kesim var.

Veya işte benim gibi işte hem çalışıp hem işte yarışmaya çalışan bir kesim var.

Bunlar bahane değil tabii ama.

Eşit şartlar değil.

Tabii eşit şartlar değil.

Bu bir şikayet değil bu arada.

Ama o gün için, bu yarış için değil.

Ama o günün şartlarında, o günkü yarışlar için

evet biz eşit değildik orada.

Dizilen herkesle aynı şartlarda değildim ben.

Doğal olarak onun heyecanı o yüzden çok farklıydı.

Orada bulunduğunuz mesela yarışta

atıyorum işte 70 kişi yarışıyorsunuz.

35'i bitirdiğiniz zaman çok mutlu olduğunuz bir şey.

Yani çok ondur ediyor insanı.

Evet işte bakın ben burada bunu yaptım diyorsunuz.

belki kağıt üzerinde baktığınız zaman

öyle değil ama

gerçekte o iş öyle değil. Gerçekten

orada bir başarı var. Orada olabilmek bile

yani. Orada yarışabilmek.

Şu anki mesela giden arkadaşlar da mesela

işte şimdi mesela yeni Pekin'e gidecekler.

Dündü galiba. Antonyo Lurie ile bir konuştuk.

İşte Zekeriya var. Gerçekten

çok büyük bir şey.

Böyle onunla konuşurken böyle ya acaba

ben olsaydım şimdi Pekin'e gidiyorsaydım

ne düşünürsün? Falan diye böyle düşünüyorsunuz.

Yani aklınızdan geçiyor yani. O güne dönüyorsunuz

zekadan falan. Ama işte orada

yarışması gereken onlar şu anda ben değilim.

Yani şimdi bu konuda da gerçekçi olmak lazım.

Ama senin bu kadar uzun yıllar boyunca

hala üst seviyede yarışabilmen

çok güzel bir şey bence. Yani milli takımda

dünya şampiyonları, Balkan şampiyonları

vesaire derken şu an hala

yani Ironman dünya şampiyonları

ve Ironman 70.3

takılıyorlar yanına.

O önemli bir şey.

Şu anda bile hala Ironman 70.3

dünya şampiyonlarındasın. Yani bu kadar

uzun yıllara yayabilmen bunu ve

bir pik noktası olarak yaşamayıp

hep üst seviyede kalmaya devam etmen

sürebilir bir şekilde. Aynen. Yani bu konuda da

enduransın iyi.

Ya şöyle aslında o kısımda ben

hayatımın mesela en böyle

sıkıldım bunaldım

hiçbir şeye vaktim yok dediğim zaman bile

bir şekilde bu triatlon yapmak

için zaman buldum. Yani onu

yarattım daha doğrusu. Yaşam tarzı haline getirdin

bunu aslında. Evet o birazcık şöyle bana bir şeylerden

kaçmak için fırsattı. Yani

işte şöyle düşünün.

Ben işte yüksek stans yapıyorum.

Pilotoj okuyorum. Ondan sonra

öteki taraftan yarışmaya gidiyorum falan.

Gerçekten böyle ekstrim bir şey. Çünkü

pilotoj okumak dediğiniz şey işte yüksek

stans yaparken ve bunu yapmak

çünkü oturup harada ders yersiniz

ama ben hani size mesela hayatında

bana gerçekten böyle oturup

ders ne zaman çalıştım diye sorarsanız ben

bu zamanı söylerim. Yani o

iki yıllık süreç evet ben

gerçekten oturdum çalıştım. Çünkü ben böyle

yerinde oturup da böyle saatlerce böyle

ders çalışabilen, üniversite zamanında bile öyle değildim.

Yani hazırlanırken de öyle değildim.

Ama sonrasında işte şokunla

başladığım zaman falan tabii iş birazcık daha farklı

olmaya başlamıştı. Onun içerisinde bile

bu vardı. Sonrasında

tabii ki devam etti. Belki biraz

daha böyle düşebilirdi o zamanki

performansım sonrasında. Ama sonrasında

da aile faktörü işin içine giriyor.

Bu konuda da mesela eşim falan çok

destekçi. Yani işte çocuğum yarışırken

beni görünce işte Melis böyle gördüğü zaman falan çok

mutlu oluyor. Yani benim o çok hoşuma gidiyor. Yani bilmiyorum

Belki onun için de doğduğu için de mutlu oluyor olabilir mecburiyetten ama.

Mecburiyetten mi artık bilmiyorum ama.

Ya bilmiyorum en azından hoşuna gidiyor onun da.

Eşim bu konuda dediğim gibi hani çok fazla yanımda.

Düşünsenize yani şimdi Melis 4 aylıktı.

Kaç tane anne alır da çocuğu da peşine benim peşime takılıp da gelir yani.

Şimdi babanın peşinden hani böyle dünyanın öteki ucuna yarışmaya öyle düşün.

Büyük fedakarlık var orada değil mi?

Tabii tabii.

Yani o yönden gerçekten şey onların hakkını ödeyemem yani.

Onlar olmasa da olmaz yani.

Bu arada eşi de triatlet yani o da sporcu.

Ben de tam onu soracaktım. Şimdi siz hem karı koca triatlet, hem karı koca çalışıyorsunuz ve çocuk var.

Çocuk da spor.

Triatlon antrenmanları falan zaten ayrı bir olay. Bütün bu düzeni nasıl sağlıyorsunuz?

Normalde biri belki spor yapıp biri yapmasa oradan arta kalan zaman biraz daha toparlayıcı olur ama ikinizin de bu kadar yoğun bu süreci nasıl yönettiğini merak ediyorum.

Benim eşim de vaziyette alakalı bir filmde de çalışıyor zaten ama

bizim zaten tanışmamız da böyle oldu.

Biz bir yarışta tanıştık.

Sonrasında işte evlendik.

Sonrasında işte yarışmaya devam ettik hala daha.

İşte babam sakin, babam da bizimle beraberdi.

Annem de geliyordu.

Ama bu şekilde devam ediyordu.

Sonrasında bu son dünya şampiyonasına gittiğimizde

eşim de benim dünya şampiyonası koştu.

Benden bir gün önce.

Orada kadınlar bir gün önceydi.

Erkekler bir gün sonra olduğu için.

Hatta onun da hikayesi ilginçtir.

Buradan bir arkadaşımız.

o da benimle aynı şirkette pilot

Burak Darıcı. Dedi ki bir yarış bakıyorlar.

E dedim hadi siz seçin yarışınızı.

Sonra ben de başka bir yere

yarış bakayım falan. Tamam dediler.

Baktılar ettiler falan. Washington'da bir yarış buldular.

İşte Maryland diye bir yer. İyi gideceğiz.

Tamam oraya kadar gidiyoruz. Sen de

yarış dediler bana. Bir his var yani.

Hani ben yarışamam şimdi. Hani ayrı

günlerde olsa kadın erkek hani belki olur da.

Eşi dedi ki ya ben dedim elise bakarım

dedi. 4-5 saat dedi. Ne olacak sanki falan.

İyi tamam öyleyse madem.

Hadi yarışalım o zaman. Ben de hemen

tabii onlar fikrini değiştirmeden

hemen kaydoldum falan.

Biz gittik oraya. İşte yarış bitti.

İşte benim slot zaten garantiydi.

Ben birinci oldum. Çünkü verecekler.

Benim slotumu almaya gittiğimizde

Salih'a da on ikinci oldu. Oradaki

performansa göre slalama yaptıklarında

Salih'in adı da okundu ama

çıkmak istemiyor. Biz oraya çok kısarcı olduk.

Hani ya bak dünya şampiyonası

bu. Hani ikimizin beraber koşabileceği

dünya şampiyonası hani hep olmaz.

Nis çok güzel bir yer falan. Ve hep

beraber dürterken oraya şey sunucu fark

gitti durumu. Ondan sonra o

dedi ki hani seni istiyorlar

hani çıkman lazım falan deyince mecbur kaldı.

Ondan sonra slot'u aldık o şekilde.

Onu da daha doğrusu ilgilendirdik. Çok güzel ya.

Biz ona 3 slot döndük bu arada. Burak'ı da aldık.

Nis'te o da yarıştı. Sonra işte bu

dünya şampiyonasına beraber gitmiş olduk. Son

yarışımızda orası oldu ikimizin de.

Nis gerçekten çok güzel bir yer.

Yarış bittiğinde bana bayağı söylendi ama ya.

Yani çünkü evet şimdi

Nis dünyanın en zorlu parkurlarından

bir tanesi şeyi gereği. Yokuşları

ve işte havanın sıcaklığı vesairesi

falan gereği. Bir de onlar son start aldılar.

Yaş grubundan dolayı. Yani

yarış bittiğinde evet tamam parkur

çok güzel ama ya bu çok zordu falan

böyle. Gerçekten

çok söylendi. Ama çok güzel

olay bence. Yani Karakoca birlikte

dünya şampiyonasına gittik. Evet evet.

Orada şöyle bir şey oldu. Yarış bitti. Şimdi

tam böyle finish çizgisi. Ben hemen dışarıda

bir yer buldum kendime. İşte oradan

bir resim çekildik. Sonra oradaki

madalyasını takan çocuk dedi ki ben

resminizi çekeyim dedi. Tamam dedik.

Sonra Salih Aşey dedi.

Yarın da Badire yarışacak dedi.

Tamam dedi aynı yerdeyiz dedi. Gene de

madalyasını ben takacağım. Sen burada ol dedi. Bir tane daha

resmi çekeyim. Öyle bir resmimiz de var bu arada.

Çok güzel. Bu arada aynı anda yarışmamanız

bir taraftan güzel bir şey değil mi?

Birbirinize destek olmuş oluyorsunuz.

Aynen. O gerçekten. Çok önemli bir şey.

O güzeldi. Aynı anda olmamamız

parkurda. Bir tek işte şey

meclisi götüremedik. Hani biraz daha

dinlenebilelim diye. Çünkü sonuçta

daha çok küçük. Onda istekleri ve

arzuları oluyor. Dinler Emezi'ye bir tek

onu götürememiştik. Bir eksikliğimiz oydu oraya gittiğimizde

ama onun dışında her şey güzeldi. Çok güzel.

Şimdi dünya şampiyonasına

doğru yavaş yavaş ilerlerken yine

aklımdaki birkaç sorudan ben bahsetmek istiyorum.

Çünkü senin meseleine

değinmek istiyorum. Pilotsun.

Pilotluk sana zorluk çıkarıyor mu

şey bakımından? Sürekli her gün başka

bir ülkedesin. Hani bu triatlon

antrenmanları yaparken

seni ne derece etkiliyor onu merak ediyorum.

Mesela sabah Rusya'da uçuyorsun, akşam geliyorsun İstanbul'dasın, ertesi gün başka bir yerdesin, Japonya'dasın, oradasın, buradasın.

Sürekli bir hava değişikliği, sürekli iklim değişikliği vs. jet lag durumları vs. oluyor.

Bu seni nasıl etkiliyor?

Hatta biz konu kalmadan önce gelecekti bize ve ben Strava'da da bakıyorum falan.

Rusya'da koşmuştu yani.

Bize gelecek, burada podcast yapacak, buradan başka bir yere gidecek.

Hani gerçekten bizim için

biraz zor yani. Sabah Rusya'da

yok atıyor. Akşam gelip İstanbul'da işte

podcast çekiyoruz falan gibi böyle enteresan

bir durum var. O kısımda

aslında önemli şey şu. Beni en çok

etkileyen dinlenme kısmı. Şimdi

şöyle evet biz beynle çalışıyoruz

ama aslında fiziken de yoruluyoruz uçuş esnasında.

Yeterli dinlenmediğiniz zaman

bunun sonucu uçuşa

geldiğinizde gerçekten hani riskli bir

ortam doğurabilecek bir şey. Hani o hazımsanmayacak

ya da ölemsenmeyecek bir kısım değil.

Hani ben bugün daha az uyuyayım, az dinleneyim kısmı olmuyor.

Şimdi bunun bir avantajları var, dezavantajları var.

Bu doğal olarak birazcık daha planlı hareket etmenize sebep oluyor.

İşte saatiniz belli.

İşte geleceğiniz, gideceğiniz, işte antrenmana çıkacağım gittiğim yerdeki.

Ya da işte burada mesela uçuştan önce antrenmanı yapacağım saat vesaire falan filan.

Bunların hepsi biraz daha planlı oluyor.

Dinlenme saatleri şu bu falan.

O yönden güzel.

Ama zaman olarak tabii ki kıstığınızın olduğu zamanlar oluyor.

E mesela şöyle düşünün.

Buradan işte atıyorum Amerika'ya uçtunuz, biniyorsunuz gece.

Tamam Türkiye'de gündüz vücut saatiniz gündüz.

Yapacak bir şey yok.

İşte orada mecbursunuz yatacaksınız.

Yani gece kalkıp koşamazsınız o yorgunluğun üzerine.

Oranın sabah saatinde dinlendikten sonra artık buranın neresine renk gelirse belli olmuyor.

O saatte antrenman yapıp çok da uyum sağlamadan ondan sonra tekrar dinleneyim.

İşte dönüş işte görevini icra ettikten sonra artık uygun bir şekilde burada ne gerekiyorsa yapmaya çalışıyorum ben.

Şimdi bunların içerisinde kendimi böyle aşırı böyle yorgun hissedip tam dinlenemediğim için.

Ya da tam dinlemedim demeyelim de.

Şimdi mesela orada yapmam gereken antrenmanı yapamayıp döndükten sonra mesela burada tamamlamaya çalışıp böyle kendimi daha fazla yorduğum zamanlarda genelde kendimi dinliyorum.

Diyorum ki ya tamam evet bugün böyle ama hani demek ki bu set çıkmayacak yumuşak yapmalıyım.

Hani bazı zamanlarda artık bunu göze alıyorsunuz yani yapacak bir şey yok.

Bu bir eksi değil. Ben ona şöyle bakıyorum. Diyelim ki bugün koşmanız gerekiyor ve canınız fiziken veya psikolojikman istemiyor. Ama ben işte o koşu ortada giyip işte üzerime o kıyafetleri giyip ayakkabıları giyip o kapının önüne çıkmak bile aslında bir antrenman. Mental olarak orada ona bürünüyorsunuz. Tamamını yapmak zorunda değilsiniz.

ama o bile bir şey.

Ne derler ona? Mental olarak kendinizi

hazırlamak aslında. Mental olarak antrenmanı

yapmak. Her yaptığınız antrenmanda

performans olarak bir şey üstüne koymak zorunda da

değilsiniz. Neden? Çünkü

hobi olarak yapıyorum. Yani ben bunu

benim önceliklerim başka aslında.

Ben bunu hep bir de söylediğim şeylerden

bir tanesi de bu. Belki defalarca

da duymuşsunuz da dinleyenler

varsa daha önce. Ben hobimi iyi

yapıyorum. Yani işte

güzel resimçisel bir ressam gibi.

yani öyle düşünün veya işte

güzel bir müzik haline çalabilen bir

işte müzisyen gibi. Ben sadece

onu iyi yapabiliyorum. Onu iyi yapabileceğim

şeyler de dedim ya işte ben

geçmişte çok fazla antrenman yapmış olmam falan

ben onun avantajını birazcık da kullanıyorum.

Bu şekilde ilerlemek de benim

işime geliyor açıkçası. Hani pilotlukla

bu nasıl ilerliyor diye düşündüğünüz zaman evet

bu bu şekilde ilerliyor ama daha kötü de

yapıyor olmuş olsaydım ve ben bu işi çok sevmiş

seviyor olsaydım ne olurdu?

İşte sıralamam daha aşağıda

olurdu ama aynı sistemde yapıyor olurdu.

Yani çok böyle bir farklılık olmazdı.

Çünkü dediğim gibi yaş itibariyle, yaptığım iş itibariyle zaten fizikken yıpranıyorum.

Herkes gibi.

Herkesin işi ağırdır bu arada.

Tenzih ederim ama şey sadece burada olay benim sorumluluklarım biraz daha farklı.

Yani o kokpite geçtiğiniz zaman uçağın içerisinde milyon dolarlık bir uçak basınız ve arkada bir sürecen var yani.

En önemli şey.

Evet.

Onların hayatını orada riske atamazsınız.

Öncelikle onların gerektikleri sonrasında spor.

Ben olaya öyle bakıyorum en azından.

Öyle yönetmeye çalışıyorum.

Çok güzel.

Zaten esnekliğini de kendin sağlıyorsun.

Mesela bisiklet antrenmanların belki değil mi?

Hani uçtuğun zamanlar problem oluyordur.

İstanbul'a planlıyorsundur.

Ama yüzme ve koşuyu oradaki hani bir havuz bulup veya herhangi bir yerde zaten çıkıp koşabilirsin.

Kendi kendine onu planlayıp ayarlayıp devam edebiliyorsun.

Şey şöyle zaten.

Gittiğim yerlerde çoğunlukla yani %90 gittiğim yerlerde bir şekilde havuz bulabiliyorum.

Otel havuzları her zaman müsait olmuyor.

Ya çok küçük oluyor ya standart dışı oluyor falan.

O bölgede mesela kaldığımız yerin özelliğine göre.

Özellikle Afrika falan değilse Asya ülkelerinde falan hiç problem olmuyor.

Koşu da ona keza öyle.

Çok güzel yerlerde koştu.

Yani koşabilir bir şey.

Rusya'da mesela bizim yer çok güzel.

Almatide öyle.

Avrupa'nın birçok yerinde de aynı şekilde.

Yani koşacak ve yüzde ger evet bulunuyor.

O yüzden de bisikletin antrenmanları genelde İstanbul'a var.

Zaten taşıyamam bisikleti götür getir.

bu kadar kısa yatılara

şey edemediğim mümkün olmaz.

Genelde bisiklet İstanbul'da ama

onun dışında diğerlerini dışarıda da yapabiliyorum

bir şekilde. Bir de gittiğim yerlerde

böyle insanlarla tanışıyorsunuz.

Yani o da gerçekten çok farklı.

Şimdi Almanya'da benim koştuğum

bir grup var. Kazakistan'da.

Geçenlerde

aynı zamanda bizim şirketin de bir koşu

grubumuz var ondan sonra. Oradan

birkaç kişi böyle iki gün arayla

Almanya'ya gittiler.

Nur Sultan adı çocuğun

ondan sonra Nur Sultan'ın ben telefonunu paylaşıyorum

bizden gidenler onunla beraber koşar

onunla çıkıyorlar o da falan böyle

aynen

hatta en son işte Türk Hava Yolları'nın

işte barış yelçisi falan diye böyle

öyle bir şey geyik dönüştü

böyle şeyde grupta

böyle bir şeyimiz oluyor falan veya böyle gittiğiniz her yerde

birileriyle tanışıyorsunuz bir şekilde

böyle bir ne derler ona bir iletişiminiz oluyor

bu arada mesela İngilizce falan bilmiyorlar

yani öyle bir şeyimiz de var

yani. Beden dili

anlıyor. Ya şey Türkçenin bir kısmını

anlıyorlar. Benzer çok fazla kelime var.

En fazla anlaşamadığımız yer de Google Translate

giriyor işin içine. En azından o şekilde şey

kurtarıyor ama dedim ya biz koşarken

tanıştık. Yani hani orada kaç kelime

daha etkili. Yemeğe götürüyorlar falan.

Koşan tıramanı bitiriyor. Biz anlatıp da yemek yemek

diyoruz falan. Ya peki

bu pilot çevresi yani uçaktaki

kopitteki diğer çalışanlar

da senin gibi böyle koşan yani triatlet

var mı? Yani arkadaşların

oluyor mu? Yoksa bir tek giyine sen mi?

Yok bir tek ben değilim. Triathlon

yapan çok fazla var. Kabinde de var.

Kokpitte de var. Teknikte de var bizim.

Lotmasterlardan var. Şirkette aslında çok fazla insan var.

Şirkette böyle bir topluluk var yani.

Aslında şöyle.

Resmin olarak triathlonla alakalı bir topluluğumuz yok.

Koşu var. Bisiklet var.

İşte birkaç böyle sosyal işte tiyatro vesaire

gibi falan topluluklar var. Ama bunun

haricinde triathlon yapıp da

işte koşu grubunda, bisiklet grubunun içerisinde

bulunanlar var. İkisinde birden bulunanlar var.

Şimdi triathlon tabii birazcık daha az

kişiye hitap ediyor. Şimdi koşu gruplarını

siz de az çok tahmin ediyorsunuz biliyorsunuzdur

kalabalık oluyor. Koşu grubundaki hep

gerçekten çok eğlenceliler. Yani

sosyal. Sosyal anlamda

çok şey. Bu arada

ben mesela koordinatörlüğünü yapıyorum şirket içerisinde

evet çok fazla etkinlik

var. Ben çok fazla dahil

olamıyorum onlara. İşte hem

antrenman programının yoğunluğundan dolayı

hem de işte İstanbul'un değişik yerlerinde

yapıyorlar. İşte maalum İstanbul hayatı. Hani

o da birazcık etken. İşte ben de

onlara başka yerlerde gruplar bularak böyle

Hani en azından başka bir destek olabilirim falan diye böyle elimden geleni yapıyoruz yani öyle söyleyeyim.

Çok güzel.

Böyle bir antrenörle çalışıyor musun?

Yani antrenmanları kendin mi yazıyorsun?

Şöyle eskiden kendim yazıyordum.

Ama o bir süre sonra dedim bahsetmiştim ya işte antrenmanlık kurslarında da o yüzden gittim.

Ama bu çok yönetilebilir bir şey değil.

İnsanın kendi antrenman programı yazıp kendisini denetlemesi gerçekten zor.

Ben o yüzden Hasan Özer'le çalışıyorum.

Belçika'da o.

Onlar da eski milli takımda biz beraber Hasan abi diyorum aslında.

Hasan Özel ismiyle, su isminle hitap etmeye bakmayın.

Hasan abi diyorum çünkü benden 7-8 yaş büyük kendisi.

Biz onunla milli takımdan tanışıyoruz.

Çok eski tanıştıklarımız.

O da çok iyi sporculardan bir tanesi.

Türkiye'nin ilk 70.3'ünü 4 saatin altında koşan kişi.

Çok ciddi dereceleri var.

Yani zamanında Doğu Atlantik'e, Belçika Şampiyonluğu vesairesi falan var.

O da mesela Alanya'dan gitti oraya.

O da çok geçti.

Yaptığına başlayanlardan bir tanesi.

Gerçekten çok şey.

İyi bir sporcu ama tabii orada yabancı sporcuları görmek,

onlarla beraber antrenman yapabilmek bunlar da çok büyük avantaj.

O yüzden onunla beraber çalışıyoruz biz.

Ben onunla beraber çalışmayı da anlayabildiğini düşünüyorum ben.

Bu anlamda.

Çünkü bazen şöyle şeyler oluyor.

İşte benim programım.

Mesela siz işte dediniz ya Rusya'da ben gelemedim.

Podcast'e gelememiz zorunda kaldık bir hafta falan.

Bu tarz durumlar çok oluyor bende.

Uçuş programı bir anda değişebiliyor.

Bu değiştiği zaman bütün antrenman programının da değişmesi demek.

İşte ister istemez bazen bunu beraber yapıyorken değiştirme kısmını.

Ya Hasan abi şurada bir değişiklik gerekiyor bana falan.

Ama bazen de bunu söyleyecek zaman olmuyor.

Ben kendim değiştirmek zorunda kalıyorum.

benim üzerinde yaptığım oynamaları o gördüğü zaman anlıyor zaten.

Veya işte ya Bahadır her şey yolunda mı?

Burada bu antrenmanda işte ben hani hard bir şeyler yazdım ama bu izi geçmiş falan dediği zamanlar oluyor.

Onlarda da ben yorgundum yani ya da işte ben hastaydım.

Hani anlıyor en azından.

Benim dilimi anlayabiliyor gördüğü zaman antrenman programlarını.

Bir şey yapıyorsam hani biliyor ki mantık dışı değil.

Bu anlamda da ben hani birazcık daha böyle benim estetmeme, besletmemi de anlayabilecek birisi.

O yüzden ben memnunum yani.

Birbirini yakından tanımak o bakımdan iyi oluyor değil mi?

Zaten bir zamanlarda beraberdiniz.

O yüzden daha da iyi tanıyorsunuz.

Peki şeyi soracağım.

Az önce şeyden bahsettik.

Bu milli takım sürecinde bir sürü dünya şampiyonaları ve üst düzey şampiyonalardan.

Bunlar arasında böyle unutamadığın bir yarış var mı?

Ya çok yarış var ya.

Bütün yarışlar.

Ya böyle sorsan bana ben hemen hemen hepsini böyle anlatabilirim sana.

Böyle gittiğimiz an ve an işte ilk yurt dışı yarışımdan tuttu.

Hani böyle son koştuğum şeye kadar ama.

Mesela en çok etkilenenlerden bir tanesi benim.

Hollanda'da Holten diye bir yere gitmiştik biz.

Küçücük bir kasaba. Ben orada iki kere yarıştım.

İkinci yarıştığımda isimlerimizin

yazdığı böyle plakartlar var.

Bisikletlerin üzerinde duruyor. Onları bir gün öncesinden

yapıştırıyorlar oraya. Biz yarış sabahı geldik

bisikletlerimizi koymaya. Bir aile

geldi. Ondan sonra Türk.

Böyle kırık bir Türkçeleri var.

İsmim yazıyor Bahadır diye. Dedi ki

bizim soyadımız Bahadır.

Ondan sonra onlar ama şey.

O benim soyadım zannettikleri için.

Hani bizim akrabamız Bahadır.

Ondan sonra dedim

benim soyadım değil ama ondan sonra.

Neyse onlarla biz öyle hoş sohbet ettik birazcık.

Sonra bizi aldılar. İki transition

yarış. Yüzmenin yapılacağı yere gittik biz.

Buraya ayakkabılarımızı bırakmıştık.

Bisikletlerimiz öteki tarafta. Bisikletimizi

verdik. Neyse start verildi. Yarış oldu falan.

Koşu'da şehir yani o küçük

kasabanın içerisinde oluyor. Bütün o

küçük kasaba o aile orada yaşadığı için

o küçük kasaba bütün Hollandalılar

yani orada yaşayan Hollandalılar. Bunlar dışındaki Hollandalıların

hepsi bana tezahürat ediyorlar.

Yani böyle bir şey yok.

sanki Türkiye'de yarışıyoruz biz.

Ama bütün şeylerim

tezahürat edenlere

Hollanda'da. Ellerinde bir tarafında

Hollanda bayrağı bir taraftan da Türk bayraklarıyla.

Yani orada öyle bir şeyim olmuştu.

O gerçi gerçekleme çok unutulmazdı.

Bir de böyle şöyle bir şey var. Ya ben artık böyle

yorulmuşum böyle. Hani böyle rahat koşmak

istiyorum ama koşamıyorsunuz. Hani böyle bir sorumluluk

duygusuzluk değil böyle birdenbire. Tamam burada

kimse tanımaz beni falan değil böyle.

Hani herkes görünce tezahürat edince

falan. Olayın iç yüzü farklı oluyor.

Ya onun yanında mesela daha böyle bir sürü işte herkesin bileceği mesela Yüce Amir falan koşan da Fredona var falan.

Ben onunla mesela iki kere yarıştım.

Daha kimse yani şöyle ayrı men yarışlarından tanımıyor ki.

Yani ayrı men yarışlarından onu bilmiyor kendimden bahsediyorum.

O yüzden de hani diyorum ya bir sürü yarış var böyle anlatabileceğim.

Yani böyle gerçekten çok fazla.

Ama ilk aklıma geldiler bunlarla açılırsa.

Yani gerçekten bir yarışta seyirci çok etkiliyor yani.

Hani o tezahürat, o kimsenin görmediği yerde orada bitmiş haldeyken tam düşecekken biri hadi böyle deyince ben de mesela.

Yani koşuda da hep böyle o tezahürat edenler sayesinde bir şekilde bitiyor yani o hızını.

Ben bu dünya şampiyonlarını o yüzden seviyorum işte.

Bunlar gerçekten festival havasında oluyor.

Böyle işte gidip görebileceğin işte bu Berlin Maratonu, Land Rover Maratonu böyle büyük yarışlardaki gibi oluyor.

Dedim diyorum ya işte bunu daha öncesinde hep böyle milli takımda böyle yarışırken görüyorduk işte.

Çünkü orada büyük bir kitle, çok büyük bir organizasyon var.

Orada yarışan herkes mil takım adına yarıştığı için böyle bir insanların yaklaşımları farklı.

Avrupa da bu olaya bakış açısı zaten farklı.

O yüzden ben dünya şampiyonlarını seviyorum aslında normal yarışlardan ziyade.

Gerçekten biraz daha böyle anlamlı oluyor böyle insanlar size ilgileri, tezahüratları, şeyleri.

Zaten herhalde keyif veren tarafı da orası diye düşünüyorum bilmiyorum da.

Mesela bu İstanbul'da olan böyle bayraklarla yürüyüşler yapmıştık falan.

Biz de orada böyle hani bir her ne kadar senin dünya şampiyonları gibi olmasa da orada bir milli formayı giydik.

O ortamın atmosferini bir tadına aldık.

Mesela yarış öncesi hani hep birlikte bir geçit oldu ya.

Evet evet.

Ülkelerin isimleri okundu sırayla falan.

Türkiye'ye Türkiye.

Ucundan ucundan tattık ama o kadar tarif edilemez duygulardı bizim için.

Gözlerim doldu ya.

Şu geçen seneki şey değil mi?

Evet.

İstanbul'daki dünya şampiyonası.

O yaş grubu dünya şampiyonası o her sene yapılıyor bu arada.

Yani dünyanın muhakkak herhangi bir yerinde muhakkak yapılıyor.

İşim anası hala iki kere yarışmadan gitti.

O dünya şampiyonasının onun bir görevi var.

Kadın komitesinde yönetim kurulunda.

O iki kere gitti o yüzden.

İspanya'da yapılmıştı.

O ikisine gitti herhalde yanlış hatırlamıyorsam.

Biz de bir kere de o zaman daha hala yönetim kurulunda değildi.

Abu Dhabi'de izleme gittik.

Orada da yapıldı bir kere.

Gerçekten o yarışlar çok keyifli.

Bu dünya şampiyonasına Türkiye haricinde gidip yarışan var mı bilmiyorum ama

normal şartlarda gidip yarışanlar var.

federasyon üzerinden kayıt oluyorlar falan.

Yapılabiliyor yani. Benim biraz zaman

kısmından dolayı açıkçası ben hepsine yetişemiyorum.

Yoksa böyle yarışmak istediğim böyle

gerçekten böyle çok böyle ikonik yerler

var. Mesela rotta yarışmayı çok isterim. Mesela ilk

fulüm orası olsun falan diye yani böyle

şeylerim var. Ama işte mesela

açıyorsunuz kayıt olayım diyorsunuz.

30 saniyede kaydı

doluyor falan böyle şeyler oluyor.

Yani belki sonra

hani artık yapacak bir şey yok şu anda.

Bu senekini kaçırdım ben. Denedim şansımı

Evet. Güzel bir noktaya

değindim. Benim de soracağım şeylerden bir tanesi

idi. Sana muhtemela sık giren sorulardan

biri olabilir.

Abi ilk full ayrım ben ne zaman

düşünüyorsun? Vardın aklında öyle bir şeyler?

Şöyle ben bu sene yapmak istiyordum

fullü.

Kayda olmak istediğim iki tane yarış vardı. İkisinde kayda

oldu. Ben kaçırdım. Aslında biraz

benden de kaynaklanıyor. Ben biraz geç

şey oldum. Ne derler ona? Kanalize oldum.

Artık hani yapalım edelim falan derken.

Bu önümüzdeki yıl içinde

rot için denedim. Olmadı.

Şimdi başka yarışma bakıyorum. Belki İtalya

olabilir bu. Emile Romano'da bir tane full var.

Oraya da bir arkadaşım

işte habere dürtük deyip duruyor. Hadi

diyor. Ben diyor kaydoldum.

Girelim falan diyerekten. Orası olabilir.

Çünkü orada Salah'a yarıştı 70.3.

Ben yarışmadım hiç. İki kere gittik

oraya. İkisinde de yarıştı.

Ben hiç yarışmadım ama şey yani full değil.

O 70.3'ünü yaptı.

Full de çok keyifli oluyor.

Full yapacaksam da öyle keyifli bir parkurda yapmak isterim.

Hamburg olabilirdi. Hamburg kayıtları

doldu. Yani öyle güzel bir yarış

bakıyorum önümüzdeki seneye. Güzel yakın

diyorsun yani. Yakın.

Bir de senin de şeyden de duymuş. Can Özbek'le

bir podcast yapmıştık. Orada

Norseman'de destekçi olarak katılmıştın.

Hiç böyle ekstrem

triathlon düşünüyor musun?

Ekstrem triathlon support olarak kalsın

ama ben onu isteyen varsa yanında

da isteyebilirim. O konuda bayağı tecrübeli oldum.

Parkur görmüş birisi

olarak. Evet. O yarış

parkurunda yüzdüm bu arada.

Fjortlarda falan böyle drone ile video

falan çektik. Onlar yeterli.

O andan sonra şey arabayla bütün

parkuru takip ettim bisikleti. Koşunun

bir kısmını yaptık işte. Bir 30 kilometre falan herhalde

o kısmını yaptım. Can abi var. Florida'da yaşıyor

o Can Datça. O rica etti benden.

Çok Can abi kıramayacağım birisi.

Ben de şeyi çok fazla.

Biz onunla dünya şampiyonasının bir tanesine tanıştık.

2022 yılında Utah'daki dünya

şampiyonasına tanıştık. Benim yedinci oldum.

Sonrasında işte muhabbetimiz çok ilerledi.

Çok samimi olduk. Aynı zamanda Önder abi var orada.

O da Houston'da yaşıyor. O grupla.

Dediğim gibi Can abi benim böyle

kıramayacağım bir, yani böyle çok sevdiğim

birisi. Ben de bana rica ettiğinde

Northman için tabii ki dedim abi

her zaman. Bütün hatta boşuma her şeyimi

falan ayarladım. Muhakkak böyle tutmam

gerekiyor gibi falan. Hatta onda şöyle oldu.

Bir Frankfurt seferi vardı.

Git gel onu yaptım. Onlar oradalardı.

Gitmişlerdi yani.

Beni bekliyorlardı kayıt olmak için. Çünkü bütün

supporterlarınız gelmeden kayıt olamıyorsunuz.

Böyle bir şey var. Ben gecesine

uçaktan indim.

Üniformayı arabada değiştirdim.

Şeylerimi aldım. Diğer eşyalarımı aldım. Bir tane

küçük bir valizim daha vardı. Onu aldım.

Oslo uçağına geçtim. Oslo'ya gittim.

Orada kaldım gece. Oradan Bergen'e

uçtum. Çünkü uzak arabayla.

Bergen'den 45 dakikalık bir tren yolculuğuyla

varıyorsunuz onun olduğu yere. Ondan sonra

Oslo'dan da oraya uçmuştum. Bergen'e, Bergen'den

oraya geçtim falan. Ertesi gün işte kayıt için

beni beklediler falan. Dedim ya hani

hiç kıramayacağım bir sene. O hal herkes için yapmazsınız

bunu ya. Üçüş bitti hadi gideyim falan.

Olmaz aslında. Zor yani. Hem gidişi

zor ama orada saport etmek de

zor. Şey saportlu kısmı

benim için eğlenceliydi açıkçası söyleyeyim.

güzeldi. Ozan abi vardı bir de

biliyorsunuzdur belki Triathlon Media TV'den.

Onunla beraber güzel videolar çektik.

Can abi özellikle.

Koşudaki kısımların hepsini ben çektim.

Sonrasında işte çoğu röportajı

tabii Ozan abi yaptı.

Dediğim gibi hani ben keyif aldım şahsen.

Ama hani hepsini ben yapıyorsaydım

keyif alır mıydım o kadar onu bilmiyorum ya.

Çok uzun bir yarış gerçekten.

Bir yerden sonra ben de uzun yarışlarda şey

zihnimden çok fazla konuşmaya başlıyorum.

Bir süre sonra durduramıyorum. Durduramamak da

bana yaramıyor. Dikkatimi dağıtmam lazım bir şekilde.

Nis yarışı o yüzden de birazcık

şeydi. Benim için güzeldi. Neden diyeceksin?

Şey, parkur teknik.

Devamlı bir noktaya dikkatinizi

dağıtmamanız lazım. Mesela Maryland'de

işte Washington'da en son yarışımızda veya

bizim Belek'te yapılan yarışta çok düz

mesela. Bir süre sonra ben

artık böyle zihnimden konuşmaya başlıyorum.

Çünkü her şey rutine bağlıyor. Değişik bir şey

yok. İşte vatınız aynı.

İşte parkur düz. Hiçbir şey

değişmiyor. Hiçbir şey değişmediği zaman da işte diyorum ya

işte beni de o birazcık böyle şey yapıyor.

rahatsız ediyor bir süre sonra.

Birazcık şeyi de belki

fullü de ertelememin sebebi o olabilir.

O yüzden de bu işte

keyifli yarışlar, eğlenceli yarışlar benim daha çok

hoşuma gidiyor. Hani yalnız kalmadım diyeyim.

Bir alanın içerisinden çıkıp işte sadece

böyle doğanın içerisinde kaldığınızda o sessizlik

mi bilmiyorum beni rahatsız ediyor ama

yani doğanın içerisindeki sessizlik demeyelim de

bir süre sonra rutine bağlayan şeyler

beni rahatsız etmeye başlıyor. İşte diyorum ya

zihnimde farklı şeyler dönmeye başlıyor. İşte

konuşmaya başlıyorsunuz. Bir şeyler

anlatıyor. İşte anlatabiliyor muyum?

Belki dışarıda birilerine anlatmak istediğim şeyler bu defa benim kafamda dönmeye başlıyor.

O belki de rahatsız ediyor bilmiyorum ama sadece düze olan şeyler beni sıkmaya başlıyor.

O yüzden dünya şampiyonları belki de hoşuma gidiyor.

Çünkü etrafta devamlı bir dikkat dağıtan bir şeyler var.

Hep bir cheer zone.

Evet evet.

O zaman dünya şampiyonlarına doğru gelelim yavaştan.

Şimdi sen 5 kez dünya şampiyonasına katıldın.

Ayrım ben 70. işte.

Hatta şöyle bir muhabbet oldu.

Şimdi fotoğrafları istedik.

Şimdi fotoğrafları satın aldığın halde düşük kalite olarak göndermişler.

Orada bir hata olmuş.

Sonra tekrar istedik vesaire.

Talep ettik yani.

Hani orada ben bir de şey dedim.

Dünya şampiyonası koşmuşsun.

Yani hani her zaman mı koşacaksın?

Hani almak lazım falan diyecektim tam.

Ve her zaman koştuğu geldi aklıma.

Evet yani bu kadar çok koşan.

Her kaliteyi olan buna yani gerçekten.

Onunla ilgili işte şey.

Çok yakın bir arkadaşım var.

Cem bizde yine uçuyor.

Ya biz ev taşıyoruz.

Telefon açtı bana.

Dedi ki ben de bir yardıma geleceğim.

yani şimdi Cem'e, Cem gelme

yani ev taşıyorum ben yani gelme diyemiyorum.

Tabii Cem gel ama hani

ev işte yani her yer her yerde

yok yok diyor. Ben de yardıma geleceğim

başka bir şey için değil falan. Tamam

falan dedim. Ben hatta Cem o gün dedi ki ya

bir iki saat sonra beni arayıp telefonla ya ben dedi gelemiyorum

işte dedi. Trafikleri çok arttı falan.

Tamam ya anlayışla karşılanacak bir şey. İstanbul'da

sonuçta. Tamam falan. Aradan iki gün

geçti. Bir telefonda dedi ben dedi

çıktım dedi geliyorum. İşte 35 dakika

veriyor falan. İyi tamam. Bir geldi Cem.

elleri dolu falan böyle şimdi bir şeyle. Ondan sonra

ben hiç öyle bir şey beklemiyordum. Çünkü

görürsün üzerinden zaman geçmiş. Bizim telaşımız başka.

Cem'in elinde kocaman bir tablo.

Üzerinde benim 5 tane koştuğum şey.

Dünya şampiyonası dereceleri ve her

ülkenin bayrağı. Üzerindeki resimde

de şeyler var. Her yere

ait kesitler var.

İşte görüntüler var işte. Ondan sonra

bunların hepsini tasarlamış.

Üç tane yüzen bisiklete binen koşan

böyle işte ben varım. Ama böyle yani

gördüm. Böyle bir şey oldum.

Çok hoşuma gitti. Hiç o kadar mest olmamıştım

açıkçası. Hani öyle bir şey de beklemiyorsunuz.

Ondan sonra. Bu görseli de

paylaşacağız o arada. Gerçekten çok

güzel hazırlamış. Çok anlamlı bir hediye.

Çok anlamlı gerçekten. Ben diyorum ya

böyle bir alıp böyle bir

önüme aldığım zaman ya hepsinde de böyle

bütün şeylerin, ülkelerin

bayaklarının altında işte benim koştuğum dereceler falan

yazıyor. Kaçıncı oldum vesaire falan. Ya tabii

kaçıncı olduğumuzun burada bir şeyi yok artık.

Bence. Sonuçta

onu orada yarışabilmek güzel

olan kısmı. Ama dedim ya

hediyesi şeyi çok anlamlıydı.

Bu bütün dünya şampiyonlarının da şeyi farklı

yani. Hepsinde böyle çok böyle bambaşka

şeyler gerçekten gördüm.

Hepsinin hikayesi farklı tabii. Tabii tabii.

Aynen öyle. Bu arada en iyi

dünya şampiyonası derecesi de sen dedin

7.lik olarak. Evet.

Öyle bir şey de oldu. İlk girdiğim dünya şampiyonasına

7. olmuştum. Sonra daha iyilerini yaparım diyordum ama

olmadı. Sen ilk yarışlarda iyisin.

Milli takıma da öyle girdin ya.

Ya o... Evet.

Bu arada 7.lik

şey yani. O dünya şampiyonasına

herkes giremiyor. O

insanların içinde yedincilik de çok

zor bir şey. Buradan hani

herhangi bir şey yok. Dünya şampiyonası

seviyesinden bahsediyoruz.

Harika bir olay yani. Tekrar tebrik ederiz.

Tebrik ederiz. Teşekkür ederiz.

Şimdi o zaman bizim ana konumuza gelelim.

Şimdi Ironman 70.3

dünya şampiyonası listeki

bu yarışa hala

geçmeden önce en son ben şunu sormak

istiyorum. Şunun için hani yarışı

dinlerken bu hikayeyi senden hani

dağın kafamızda oturması için. Peki

hazırlık durumun nasıldı? Herhangi bir

sakatlık problemin var mıydı? Veya

antrenmanlarını iyi yapabilmiş miydin? Hazır

mıydın? Yani girerken ne seviyedeydin?

Açıkçası şöyle

ben bu yarışa gerçekten çok formda gittim.

Yani ama bundan önce

koştuğum bütün yarışlar

böyle hiçbirisi isterim gibi geçmedi.

Yani sezon içerisinde. Geri modaya

koştuğum yarış öyleydi. Sonrasında

İstanbul'da bir tane

işte normal standart mesafe biliyorsunuz

Boğaz'da yapılan yarış. Onu koştuğumda aynı şekilde

o da istediğim gibi geçti. Maryland'de tek yarışta öyle

geçmemişti. Gerçi Maryland'de ufak tefek

aksaklıklar oldu. Ben suluklarımı düşürdüm

sonra işte aid station'dan alamadım

baya böyle bir herhalde

50 kilometre yakın falan hani herhangi

bir yanımda sıvı hiçbir şey olmadan

yarıştım falan. Onların verdiği etki falan

var ama tabi bunların hepsi aksaklık diyorum ya

hani istediğim gibi geçmedi. Bir sebepten dolayı istediğim gibi geçmedi.

Yani bunlar hani böyle bir bahane falan değil.

Bu arada mesela

neyse bunu onu buraya gelince anlatacağım.

Bunların hiçbir tanesi tabi bahane değil

ama bu yarışa gittiğimizde

bilmiyorum hani bu yarışta gerçekten her şey yolundaydı.

Hani tabii ki burada da oldu

ufak tefek aksaklıklar, bir şeyler

yolunda gitmedi falan ama

burada her şey yolundaydı. Yani güzeldi.

Düşündüğüm gibi geçti. Yani

her şeyi planladığım gibi ilerledi

falan. Hatta bu derecelerden

bir tık daha iyi de gelebilirdi.

Memnun değilim diyemem ama bir tık

daha iyi gelebilirdi. Hani ona

bile marjım vardı yani öyle söyleyeyim. Hani o kadar

şeydi yani bu yarış için özellikle.

Peki şimdi yarışa doğru

gelelim o zaman yavaş yavaş.

Bahadır Tama ile Ironman 70.3 Dünya Şampiyonası bölümünün birinci kısmının sonuna geldik.

İkinci kısımda görüşmek üzere.