
Egonu Kapıda Bırak: İş Hayatında Eleştiriyi Kişisel Algılamama Sanatı
16 Temmuz 2026 · 8 dk
PlatformlardaSpotify
Mini serimizin büyük finalinde, kurumsal hayatın en büyük gizli virajına giriyoruz: Ego ve Geri Bildirim. Dört Anlaşma’nın "Hiçbir Şeyi Kişisel Algılamamak" ve "Daima En İyisini Yapmak" prensipleriyle, gelişimimizi baltalayan savunma mekanizmalarını nasıl yıkacağımızı ele alıyoruz. Geri bildirim seanslarını bir ego savaşından çıkarıp, ekibin öğrenme hızlarına saygı duyarak "sürekli öğrenme" kültürünü nasıl kalıcı kılacağımızı konuşuyoruz.
Öne Çıkanlar: Geri bildirimi şahsileştirmekten çıkarma formülü, Sürekli Öğrenme (Continuous Learning) kasını geliştirmek, Liderler için takdir ve zaman bütçesi yönetimi.
Transkript
Bugün size rahatsız edici bir soru soracağım.
Son aldığınız geri bildirimi hatırlıyor musunuz?
Peki o geri bildirimin ne kadarını gerçekten dinlediniz?
Ne kadarını ise kendiniz savunarak geçirdiniz.
İş hayatında gelişimi durduran şey çoğu zaman eleştiri değildir.
Eleştiriyi nasıl yorumladığınızdır?
Bugün iş hayatında her gün girdiğimiz o görünmez savaşı masaya yatırıyoruz.
Geri bildirim seanslarınız neden birer gelişim fırsatı yerine sessiz birer ego savaşına dönüyor?
Bir lider olarak verdiğiniz yapıcı eleştiriler neden bir savunma duvarına çarpıyor?
Ya da bir çalışan olarak aldığınız geri bildirimler neden günlerce içinizi kemiriyor?
Merhaba, İş Hayatını İyileştir dinleyicileri, ben Elif Vardar Solak.
Toltec yaklaşımı ile Upskilling yönetimine ele aldığımız serimizin hayatında eleştiriyi kişisel algılamama sanatına odaklandığımız bölümüne hepiniz hoş geldiniz.
Bölümümüzün adı Egonu Kapıda Bırak.
Bugün Don Miguel Ruiz'in o iki dev prensibini yani hiçbir şeyi kişisel algılamamayı ve daima en iyisini yapmayı konuşalım istiyorum.
Önümüzdeki 15 dakikanın sonunda gelişimimizi başlatan o savunma mekanizmalarını nasıl yıkacağımızı, eleştirileri şahsileştirmeden tamamen birer gelişim datası olarak görmenin formülünü ve çabayı baltalamadan sürekli öğrenme kültürünü nasıl kalıcı kılacağımızı keşfedelim istiyorum.
Kahvelerimiz hazır mı? Egolar kapıda mı? Başlayalım o zaman.
Geri bildirim neden bu kadar can yakıyor? Don Miguel Ruiz der ki, başkalarının yaptığı hiçbir şey sizinle ilgili değildir.
İnsanların söyledikleri ve yaptıkları kendi gerçekliklerinin bir yansımasıdır.
Bu kadar basit.
İş hayatında özellikle de ekibimize yeni yetkinlikler kazandırmaya çalışırken bu prensip neden hayati biliyor musunuz?
Çünkü upskilling demek kaçınılmaz olarak geri bildirim demektir.
Bir teknik dönüşümden bahsediyoruz.
Bir yönetici olarak çalışana eksikliklerini söylemek zorundayız.
Çalışan olarak da henüz tam yapamadığımız bir işin düzeltilmesini dinlemek zorundayız.
Doğru mu?
Denklem böyle işliyor.
Ama ne yazık ki kurumsal dünyada geri bildirim seansları çoğunlukla bir ego savaşına dönüşüyor.
Lider çalışanın eksikliğini söyler.
Çalışan bunu şahsına bir saldırı olarak algılar ve hemen savunmaya geçer.
Beni yetersiz buluyor, benimle uğraşıyor, yerime adam alıyor.
İşte kişisel algılamama kalkanı tam da burada devreye giriyor.
Yetkin lider bir çalışanın beceri eksikliğini, ona karşı kişisel bir sorun, bir saygısızlık veya personelin tembelliği olarak görmez.
Bunu sadece giderilmesi gereken teknik bir boşluk olarak ele alır.
Aynı şekilde çalışanına da bu bilinci aşılar.
Sana verdiğim bu geri bildirim senin karakterinle, senin değerlerinle alakalı değil.
Sadece bu yeni yazılımı kullanırken raporlama formatında yaptığın teknik bir hatayla ilgili.
Geri bildirimi şahsileştirmekten çıkarttığımız an gelişim sürecini inanılmaz bir şekilde hızlandırırız.
İnsanlar kendilerini savunmayı bırakıp işi düzeltmeye odaklanırlar.
Süreçlerindeki geri bildirim öğrenme hızları ve sürekli gelişim, continuous learning dediğimiz kültürü ortaya çıkartır.
Ve bu çok önemlidir.
Size bir kahve sorusu.
Son aldığınız geri bildirimi bir düşünün.
İlk tepkiniz neydi?
Merak mı?
Savunma mı?
Sessizlik mi?
Yoksa açıklama yapma ihtiyacı mı?
Savunmaya geçtiniz mi?
Çünkü çoğu zaman gelişim geri bildirim geldiğinde değildir.
Şimdi daha iyisini yapmak ve sürekli öğrenme kültürüne odaklanalım istiyorum.
Çünkü dördüncü ve son anlaşmayı aslında irdelemeye başladık.
Bizim Toltec bilgeliğinde meşhur bahsettiğimiz dört anlaşma kitabında bahsedilen.
Daima en iyisini yapın.
Kitapta bu anlaşmanın çok güzel bir nüansı vardır.
Ruiz der ki en iyiniz asla sabit değildir.
Hasta olduğunuzda, yorgun olduğunuzda veya enerjik olduğunuzda en iyinizin seviyesi değişir.
Ama şartlar ne olursa olsun o an elinizden gelenin en iyisini yaparsanız asla kendinizi suçlamazsınız.
İşte Upscreen yönetiminin en insani ve en dönüştürücü noktası da tam burasıdır sevgili dinleyiciler.
Her çalışanın öğrenme hızı, arka planı, adaptasyon süreci aynı değildir.
Biri yapay zeka iki günde kavrar, diğeri iki haftada öğrenir.
Liderlikte upskilling yönetimi herkesi aynı kalıba sokmak değildir.
Her çalışanın o günkü şartlarında kendi en iyisini ortaya koymasına alan açmaktır.
Ben yıllardır eğitimlerde gözlemliyorum.
Aynı sınıfta oturan insanlar, aynı eğitimi alıyorlar, aynı örnekleri dinliyorlar.
Ama öğrenme hızları birbirinden tamamen farklı olabiliyor.
Ve bu son derece normal çünkü öğrenme yarış değildir.
Öğrenme bir yolculuktur.
Kurumsal dünyada buna sürekli öğrenme kası diyoruz.
Yani continuous learning kası.
Eğer ekibinizden bugünün en iyisiyle yetinmeyip yarının en iyisine odaklanmasını istiyorsanız ne yapacaksınız?
Bir lider olarak onlara bunu yapabilecekleri alanı ve zamanı sağlayacaksınız.
Bu kadar basit.
Peki bunu bir lider olarak pratiğe nasıl dökebiliriz diye sorar mısınız?
Sorarsınız. Bence hepinizin zihninde bu soru oluştu.
İşte size harika bir liste veriyorum.
1. Öğrenme bütçesi ve zaman tanıyın.
Yani ekibe sadece kendinizi geliştirin demeyin.
Haftada en az 2 saat resmi olarak kişisel gelişim saati ilan edin.
Yapabilir misiniz bunu?
O saatte kimse onlara iş teslimi sormasın mesela.
2 numaralı strateji.
Çabayı takdir edin. Sadece sonucu değil, süreç önemli.
Bir çalışanınız yeni bir metodu deniyor ama henüz tam istediğiniz sonucu alamadı öyle mi?
Olsun.
Onun o konfor alanından çıkma ve en iyisini yapma çabasını tüm ekibin önünde takdir edin.
Bu diğerlerine de cesaret verecektir.
Ve üç, kendi öğrenme yolculuğunuzu paylaşın.
Tabii önce bir öğrenme yolculuğu yaşayın.
Lider olarak siz de mükemmel değilsiniz.
ekibinize yeni öğrendiğiniz bir şeyi
zorlandığınız alanları anlatın.
Onlara ben de daima en iyimi
yapmaya çalışıyorum ve hala
öğreniyorum mesajını verin. Bunu yaptığınız
zaman aynı zamanda 21. yüzyıl
liderlik stratejilerinden
bir tanesini de geliştirmiş olmuş oluyorsunuz.
Yani bir taşla iki kuş vuruyoruz burada.
Sevgili İş Hayatını
İyileştir dinleyicileri. Bugün birlikte
çok önemli bir ayırım yaptık. Fark ettiniz mi?
Geri bildirim ile saldırı
arasındaki ayırımı
konuştuk. Çünkü iş hayatında
aldığımız her eleştiri bizi küçültmek
için yapılmıyor. Bunu fark etmek gerekiyor.
Herkes bize karşı değil. Zaten
bu kafadan çıkmak lazım. Çoğu
zaman gelişmemiz için fırsatlar
önerilmiş oluyor. Bunu bu şekilde
yakalamalı. Ama ne yazık ki bazen
geri bildirimi davranışımıza değil de
kimliğimize yönelmiş bir saldırı gibi
algılıyoruz. İşte tam o noktada da
bizim öğrenmemiz duruyor.
Biz aslında gelişim zihniyetinden
çıkıyoruz. Savunma, tepki,
tepkisel zihniyete giriyoruz.
Oysa gelişim savunma bittiğinde başlıyor.
Bunu hatırlamak lazım. Bu hafta sizi
rahatsız eden bir geri bildirimi
düşünün. Bu haftaki 24 saat
görev kartımız bu olsun. Sizi rahatsız
eden bir geri bildirimi düşünün ve kendinize
sadece şu soruyu sorun. Bu
gerçekten bir saldırı mıydı yoksa
benim için bir gelişim daveti miydi?
Çünkü bazen kariyerimizdeki
en büyük dönüşümler tam da
duymak istemediğimiz cümlelerin içinde
saklıdır biliyor musunuz? Ben
Elif Vardar Solak. İş Hayatını
İyileştir podcastinde yeniden
buluşmak üzere. Hoşça kalın.
Savunmada değil, gelişimde kalın.
Bu transkript otomatik olarak çıkarıldı; kayıtla küçük farklar olabilir.
