
30’dan Sonra Kas ve Protein: Doğru Bildiğimiz Yanlışlar
5 Ekim 2026 · 41 dk
PlatformlardaSpotifyApple Podcasts
30’dan sonra kas kaybetmek gerçekten kaçınılmaz mı?
Ne kadar protein tüketmeliyiz? Protein tozu şart mı?
Kadınlar protein konusunda nelere dikkat etmeli?
Ve yaş aldıkça kas yapmak gerçekten zorlaşıyor mu?
Bu bölümde Belin Ulu ile 30’dan sonra kas, protein ve beslenme konusunda doğru bildiğimiz yanlışları konuşuyoruz.
Fitness ve beslenme dünyasında o kadar çok bilgi kirliliği var ki, bu bölümde “bunu herkes söylüyor” ile “gerçekten böyle mi?” arasındaki farkı konuşmak istedik.
🎙️ Belin Ulu’yu Instagram’da takip etmek için: @belin.ulu
▶️ YouTube: @ulufam
Transkript
Herkese merhaba, Gelişigüzel Hayaller'e. Hoş geldiniz.
Ben Emine. Bugün yine konuklu bölümlerimizden bir tanesi.
Ve konuğum, çok uzun zamandır severek takip ettiğim Belin Ulu.
Belin bir fitness eğitmeni ama aynı zamanda psikoloji mezunu.
Ben onun postlarına baktığım zaman kendisine kas kadın diyorum.
Çünkü çok güzel bir spor düzeni, çok güzel bir beslenme düzeni var.
Bunu da zaten paylaşıyor.
Belin hoş geldin.
Hoş buldum Emine.
Teşekkür ederim vaktini ayırdığın için.
Ben bugün senin bizimle paylaşacağın konular hakkında çok heyecanlıyım.
Çünkü özellikle 30 yaşından sonra kas kütlesi, kardiyo, beslenme böyle değerli konulara değineceğiz.
Ve senin tarafından, bir uzman tarafından bunu konuşuyor olacağız.
Teşekkür ederim o yüzden.
Ben teşekkür ederim beni bu podcast'a dahil ettiğin için.
Şimdi o zaman direkt konuya girelim.
Şöyle ki, son zamanlarda özellikle ağırlık antrenmanları üzerinde çok fazla bir yoğunlaşma var ya.
Ama onun da bir dengesi var. Bir de ne kadar ağırlık antrenmanı yapmalı, bunun karşılığında nasıl beslenmeli, bunun destekleyicisi kardiyon nasıl olmalı gibi.
Topu direkt sana atacağım ve baştan özellikle de 35'inden sonra kadınların kas kaybı, kemik oluşumu, kemik kaybı daha doğrusu, kemik yoğunluğu kaybı.
Bunlar nasıl oluyor ve beslenirken ya da spor yaparken bizim doğru bildiğimiz yanlışlar neler, nelere dikkat etmemiz gerekiyor?
Evet, baştan toparlayarak kısımda ne kadar başarılı olacağım bilmiyorum ama elimden geleni yapacağım.
Öncelikle zaten kuvvet antrenmanının her yaşta ne olursa olsun ve olmazsa olmaz olduğunda anlaşmamız gerektiğini düşünüyorum.
Bunun miktarının da minimum haftada 3 olması gerekiyor.
Çünkü 1 ya da 2'de istediğimiz kadar etkili uyaran alamayabiliyoruz.
Nasıl yani derseniz şimdi kas kazanmak için böyle sadece elime ağırlığı aldım ve onu kaldırıyorum diye aslında kas kazanmıyorum.
Kas kazanabilmek için belli bir zorlanmaya maruz kalıyor olmamız gerekiyor.
Bunu da sistemli bir şekilde yapıyor olmak önemli.
Yani rastgele yaptığımız şeyler değil aslında belli bir düzenle antrenman yapıyor olmak bu yüzden önemli.
Sosyal medyayla beraber evet spor daha trend ve daha popüler olmaya başladı.
Bu çok güzel ama bir o kadar da içerik üretebilmek için sürekli farklı antrenmanların paylaşıldığı, farklı şeylerin ünlü olduğu, farklı şeylerin moda olduğu bir zamanda yaşıyoruz.
Ve bu birazcık bence herkes de nasıl normal hayatımızda da hiçbir şeye yetişemiyoruz hissi yaşıyoruz.
Bu spor konusunda da herkes de hiçbir şeye yetişemiyoruz.
Ben şimdi hangisini yapmalıyım, koşacak mıyım?
Ben kendim salonda bir antrenman yapıyordum ama sevdiğim ve takip ettiğim biri şöyle hareket paylaşmış.
Şimdi onları da kendi antrenmanıma katmam gerekiyor mu derken böyle hiçbir şeye yetişemediğimiz ama kasın adapte olmak için yeterince uyarılamadan başka şeylere geçip sürekli gelişemediği bir durumla karşılaşabiliyoruz.
Dolayısıyla her yerde spor olması, daha çok ünlü olması, çok güzel olmasına rağmen bir o kadar da çok fazla içerikle ve çok fazla maruz kaldığımız şeyle bence bu iş birazcık da sallanmaya başladı diyebilirim.
Yani çünkü bu sırada temelleri çok unuttuk.
Herkes hızlı yoldan istediği sonuca ulaşabilmenin farklı yollarını arıyor.
Ve bu sırada en temel şeyler gözden kaçabiliyor.
Ne olan en temel şeyler?
En temeli bence kuvvet antrenmanı ve en temel kuvvet egzersizleri.
Yani squat, deadlift, bir çekiş, itiş, bir press yapıyor olmak, bir pull up yapabiliyor olmak.
mesela görüyorum hani kadınlarda daha çok şey diye geçiyor ya
alt vücut çalışmak daha meşhur çünkü bacaklarımız incelsin istiyoruz.
Ama üst vücut yani olmasa da olur kolun çok şekilli olmasına gerek yok gibi.
Aslında temel dediğimiz şey senin nasıl göründüğünden öte
bütün kaslarının eşit bir şekilde kuvvetli olması, vücudunun bir dengede olması.
Dolayısıyla temel dediğimiz şey aslında aynı anda shoulder press yaparken
bir yandan başka bir kası daha çalıştırmak değil de en temel hareketleri en temel haliyle sistematik bir şekilde yükleyerek kuvvetlendirmek.
Şimdi bir sürü farklı farklı grup dersleri çıkıyor.
Farklı çeşitte spor salonları yeni çeşit şeyler üretiyor ve ne kadar çok terlersem o kadar iyi algısıyla
az önce de söylediğim gibi işte sevdiğim biri bu hareketi yapıyormuş onu da yapayım falan derken bütün bu temeller dağılabiliyor.
Bir de tabii bunun beslenme temeli var.
Beslenme temelinde de...
Oraya geçmeden önce ben bir araya girmek istiyorum.
Bu biraz da bize dayatılan demek istemiyorum.
Bu kelime çok dikkat çekiyor ama gerçekten de seneler boyunca bu magazinde dayatılan bir şey değil miydi zaten?
Hani böyle yuvarlak popo, kocaman güzel popon olsun ama incecik bacakların olsun.
O yüzden bu hip trastlar falan çok ünlendi.
Bacak kalınlaştırmadan popomu nasıl büyütürüm egzersizleri çok dönüyor mesela.
Ama üst tarafın küçük olsun, daha böyle kaslanma, çok bulky durma ya da erkek gibi olma gibi.
Şeyi hatırlıyorum, ne zamandı?
2013-2014 seneleri falan.
Ben böyle deli gibi spor yapıyorum, six pack'lerim var.
Bir yandan da işte koşmaya başlamışım, bacak çalışıyorum.
Bir arkadaşım bana dedi ki, Narsane Emine dedi, çok güzel çalışıyorsun ama üstün çok ufak duruyor.
Bir süre sonra bu şekilde çalışmaya başlarsan dedi,
omuzların yeteri kadar gelişmeyecek ve dengesiz olacak vücudun.
O zamanlar benim için hiç böyle üst çalışayım, güçlü olayım gibi bir şeyim yoktu.
Sonrasında geldi bunlar.
Sonra ben ne zaman benim bütün vücudumu çalıştırmaya ihtiyacım var,
güçlü olmaya çalışmaya ihtiyacım var diye düşündüm.
Çünkü şınav çekememeye başladım.
Ve şunu fark ettim Melin.
Üst vücut en hızlı.
Yani alt vücuda göre bir tık daha hızlı gelişiyor.
Bilmiyorum sen de katılıyor musun?
Daha hızlı gelişiyor ve kollarının güzel böyle fit olması, kaslarının çok olmadan da güzel durabilmesi oluyormuş.
Ve şu an en çok üst vücut çalışıyorum, sırt çalışıyorum, kol çalışıyorum.
O kadar hoşuma gidiyor ki o kaslar.
Bunları evet unutabiliyoruz ama sanki biraz bu da yıkıldı gibi.
Biraz daha kadınlar da işte pull up yapmaya başladı.
Ben ne zaman böyle bir video paylaşsam herkese ben de yapmak istiyorum, ben de çalışıyorum, nasıl yaptım falan diyor.
Ama yine herhalde bayağı bir gidecek yolumuz var.
Var. Yani şöyle sosyal medyada biz ne yapıyorsak aslında çevremizde de o insanlar toplanıyor.
Dolayısıyla sen aldığın tepkilerle ben de öyle düşünüyorum.
Artık birçok insanın birçok şeyi bildiğini düşünüyorum.
İnsanların aynı senin de dediğin gibi artık işte tüm vücut çalışmanın,
aynı zamanda kondisyon sahibi olmanın, kuvvetli olmanın hepsinin bir bütün olduğunu
ve ne kadar önemli olduğunun farkında olduğunu düşünüyorsun.
Ama sonra kendi çevrendeki balondan çıktığın zaman aslında gidilecek çok fazla yol hala var.
Yani bu çıkan zayıflama iğneleriyle beraber tekrar ortaya çıkmış bir tekrar ince olmalıyım trendi var.
Ve biliyoruz ki o iğnelerle zayıflanan insanlarda %30-%40'ı bu giden kiloların kasttan gidiyor.
Ve bu çok büyük bir oran aslında.
Dolayısıyla bu trendle beraber aslında yine o kuvvetli olma...
Ama evet bizim çevremizde bir yerde devam ediyor.
Hayroksun belki yükselmesiyle hani birazcık daha beyaz ve kalıların da atlet olmaya yaklaştığı,
onları da dahil eden yarışların da artmasıyla belki de bu algı gelişse de bir o kadar hiç bunlardan hala haberi olmayan
ve sadece bacakları incelsin diye günde 100-200 tane aynı hareketten yapıp,
100-200 tane de karın hareketi yaparak sadece karnındaki yağları eritmeye çalışan bir grup insanda maalesef hala var.
Ben bugün hala insanlara mekik çektiğin zaman karnındaki yağların erimediğini anlatmak zorunda kalıyorum.
Ve ikna bile edemiyorum.
Yani öyle yerleşmiş şeyler var ki gelen bazen bunları kırmak da çok zor oluyor gerçekten.
Uğur söylüyorsun.
Arkadaşlar bu arada Belin online ders de veriyor.
Eğer kendisiyle çalışmak isterseniz ya da kendisiyle iletişime geçmek isterseniz Belin Ulu Instagram üzerinden ya da YouTube üzerinden de kendisini takip edebilirsiniz.
Şimdi hazır sende söylemişken, konusu açılmışken tekrar araya iliştireyim.
Bir de senin şöyle bir postun vardı Belin.
Bu göbek yağlarından bahsettin ya, karın yağlarından.
Karın yağlarınız belki de az yediğiniz için olabiliyor diye.
Tam da beslenmeye gelmişken bu ikisini böyle bir birleştirelim isterim.
Orayı da biraz açar mısın?
Bazen gerçekten az yiyince vücut da direniyor ama bir uzman tarafından da dinleyelim isterim.
Harika, seve seve. En sevdiğim yere geldik.
Şimdi şöyle bir algı var.
Genel olarak biz özellikle Türkiye'de çok spor kültürüyle büyümüyoruz.
Hele ki kadınlar.
Yani erkeklerin hayatında yine bir şekilde oluyor ama kadınlar genelde bir spor kültürüyle büyümüyor.
Bizde genelde spor hayatımıza zayıflamam gerekiyor başlığıyla giriyor.
Dolayısıyla zayıflamam gerekiyor diye spora başlayan biri de madem spor yaparak kendimi böyle yoruyorum uğraşıyorum bari hızlı sonuç alayım diye bir anda spor yapmaya başlayıp aynı zamanda yediklerini de çok azaltmaya başlıyor ki ulaşmak istediğim noktaya daha hızlı ulaşayım.
Ama maalesef öyle çalışmıyor. Özellikle kadınlarda bu sistem kesinlikle böyle çalışmıyor.
Çünkü bizim kadınların vücudu ve hormonları tamamen bir canlıya daha ev olabilmek üzerine programlanmış.
Yani hamile kalırsam iki kişiye birden bakabiliyor olmam gerekiyor.
Bu yüzden de kadın vücudu zaten erkeklere göre yağ depolamaya daha meyilli hormonlar sebebiyle.
Spora başladığınız zaman vücut bu sporu keyfine yaptığınızı ayırt edemiyor.
O da bir stres.
Vücut bunu tamam sen bunu isteyerek yapıyorsun demiyor.
Onu da bir stres olarak algılıyor.
Ve açlık da bir stres.
Yani normalde aldığın kalorinin altına düşmek de bir stres.
Dolayısıyla bu streslerin ikisi bir anda yüklendiği zaman hormonlar bir miktar korumaya geçmeye başlıyor kendini.
Yani şöyle bir algı oluyor.
Eyvah normalde harcamadığımız kadar çok enerji harcıyoruz ama normalde aldığımızdan da az enerji geliyor.
O zaman biz en iyisi her şeyi depolamaya başlayalım ya da depolarımızı asla bırakmayalım.
Çünkü yarın bir gün buna ihtiyacımız olabilir.
Zaten kıramadığımız algı da bu oluyor.
Çünkü kadın bedeninin yağlarından vazgeçmesi için kendini güvende hissetmesi lazım.
Enerji geliyorsa depolamaz ve harcar.
Ama enerji gelmiyorsa o zaman depolarından vazgeçmek istemez.
Çünkü ya yarın bir gün hamile kalmamız gerekirse ya hamile kalırsak o zaman neyle bakacağız bu çocuğa?
Bu mantığı anladığınız zaman zaten o yüzden başlar başlaman spor aynı zamanda yemeği de çok azaltmanın ne kadar yanlış olduğu da mantıklı gelmeye başlıyor diye düşünüyorum.
Yemeği azaltmak derken de şöyle de bir algı var.
Şimdi trend oldu işte spor yapıyorsan protein yemen lazım.
Protein protein konuşuyoruz ama kimse karbonhidrattan bahsetmiyor.
Hatta hala korkuyoruz ondan yani çok yersem şişerim.
Bu şey gibi yıllardır hep aynı örneği veriyorum.
Bir arabam var güzel de bir araba.
Güzel olsun diye de işte o arabayı güzel yapan şey de protein diyelim.
Materyali çok güzel, dizaynı çok güzel, içindeki her şeyi çok güzel, koltuklarını seçtim.
Özel şahane bir araba.
Ama arabaya benzin koymadan gitsin istiyorum.
Böyle bir şey mümkün değil. Yani o arabanın ilerlemesi, o arabanın senin istediğin gibi o hızlı o performansı göstermesi mümkün değil.
Kaldı ki hani derler ya depo çok boşken arabada çok boş bırakmayın hani iyi değil araba için araba zorlanıyor.
İşte düşün bir süre öyle gitmeye çalışıyor bu kadınlar.
Sonra da işte sakatlıklar ortaya çıkabiliyor. Spor bana yaramadı ben bırakacağım diyen oluyor.
Ben spora başladım daha çok kilo aldım diyen oluyor.
Çünkü vücut kendini korumak için daha çok depolamaya başlıyor.
Ödemim çıkmaya başlıyor.
Çünkü o stresin altında eziliyor aslında vücut.
Ha bu şeye de çıkmasın yani.
O zaman spor stresini katmayalım daha iyi gibi de anlaşılmasın.
Bu öyle bir şey de değil yani.
Burada hani kontrollü bir stres yüklüyoruz.
Sadece süreçte ilk başta özellikle birazcık daha sabırlı olmak gerekiyor.
Belki biraz konudan konuya atlıyorum ama bağlantılı olduğu için burada ufak bir psikoloji kısmını da sokacağım işin içine.
Genelde bu yaşadığımız çağda ve maruz kaldığımız çok fazla uyaranla işte sosyal medya etkisi, medya etkisi her şey hemen olsun, hızlı olsun ve o istediğim insan gibi ben de bugün olayım istiyoruz.
Ama bu böyle bir şey değil maalesef.
Ve bu süreci hızlandırmaya çalışmak tam tersi uzatıyor ve psikolojik olarak çok yıpratıcı olmaya başlıyor.
Bence insanların başlaması, sonuç alamaması ve bırakması sürecindeki psikolojik sorun en çok buradan kaynaklanıyor.
Sonuca hızlı ulaşmak istemek.
Bundan vazgeçip sürece biraz güvenirseniz o zaman zaten süreç şöyle ilerliyor.
Başlıyorsun.
Spor yapmaya başladım.
Ona göre de yeterli proteinimi alıyorum, karbonhidratımı alıyorum, yağımı alıyorum.
Bunları hesaplamak için de internette çok güzel kalküleytörler var.
Direkt makro mikro hesaplayabileceğiniz, kendi boyunuzu, kilonuzu, hareket miktarınızı, çalışma hayatınızı falan girerek
egzersiz yoğunluğunuza, boyunuza, kilonuza göre size yaklaşık değerler veriyor.
Ve bunları yaklaşık olarak tuttursanız bile çok okey olan şeyler zaten.
Bunu her gün ölçmeye gerek yok değil mi Belin? Yani şöyle ben bir dönem bu MyFitnessPal diye bir tane yama kullanıyordum ve gerçekten kafayı yemiştim.
Çünkü sürekli almam gereken karbondüratın üzerine çıkıyorum ve almam gereken proteini bir türlü alamıyordum.
Tabii ondan sonra birkaç değişiklik yaptım ama diyetisyenimle çalıştığımda o da bana biraz daha sezgisel yeme üzerinde taktikler vermişti.
şu an böyle kafamdan hesap yapıyorum.
Normalde kilom ne kadarsa
onun 1.6 katı
kadar protein almaya çalışıyorum.
Karbonhidratımı da kendime
göre işte o dönem kilomu vermek istiyorum.
Biraz daha sabit mi kalmak
istiyorum gibi gibi ayarlıyorum.
Bu bana daha iyi geldi mesela. Her gün
onu oraya girmek beni paranoyak
yapmıştı. Burası bence biraz
bir karaktere göre değişiyor.
Zamanında yeme bozukluğu yaşamış
biri olarak beni de aynı
senin gibi bir şeyleri sürekli kontrol altında tutmaya çalışmak saplantılı bir hale getiriyor.
Bu sefer o bir gramın iki gramın derdini yaşamaya başlıyorum.
Hani yapamadım yetmedi.
O da bir yetersizlik tetikleyicisi yani bence.
Ama bazı insanlarda da yani çalıştığım insanlarda böyle farklı profiller olabiliyor.
Kimisi de kontrol edebildiği şeyde kendini daha kuvvetli hissediyor.
Yani bilirsem daha iyi gibi düşünüyor ve kontrol etmek iyi geliyor.
Ben genelde şöyle çalışıyorum.
Kendim de öyle yaşıyorum.
Yaklaşık da en azından şeyi kafamda biliyorum.
Sabah uyandığımda bir 3-4 yumurtam var.
Yani proteinim kesin oluyor olmam gerekiyor.
Yanında bir miktar karbonhidrat tüketiyorum.
Çünkü antrenmana gideceğim.
Mutlaka bir yeşilliyim, sebzem, lifli bir şeylerim oluyor.
Hani o zaten bir bez benim için sabah.
Sonra antrenmana gittim.
Antrenmandan önce aç olmamam gerektiğini biliyorum.
Antrenmanın tarzına göre gerekiyorsa birazcık daha karbonhidrat ekliyorum.
Antrenmanım uzunsa ya da çok ağır kilolarla ya da uzun sürecek bir kardiyo gibi bir antrenmansa.
Ve sonra biliyorum ki antrenmandan sonra protein almam gerekiyor.
Kaslarımın onarımı için.
Karbonhidrat almam gerekiyor.
Kasların depolarını, enerji depolarını, glikojen depolarını doldurmak için.
Akşam da yine aynı şekilde o günkü düzenime göre bazen karbonhidrat kısmını daha çok sebze, baklagil ve yanına bir protein olarak tamamlamayı seviyorum.
Bazen de çok sert bir gün.
Belki de benim için zihinsel olarak da çok yorucu bir gün.
Aynı zamanda çok ders verdiğim, oradan oraya gittiğim.
Çünkü şunu da unutmayalım, beyin de şekerle, glikozla çalışıyor.
Yani karbonhidratsız beslenmek aslında kafamızı da tam performansıyla kullanamıyoruz anlamına geliyor.
Özellikle ben bir de yediğim karbonhidratı fiziksel olarak kullanıyorsam biraz daha fazlasına da zihnimin ihtiyacı olabiliyor.
Yani onu da küçümsemeyip hayattaki stres derecemize ve yorulma derecemize göre sadece spor gibi düşünmeyip ona da birazcık pay vermek gerektiğini düşünüyorum.
Ona göre de akşamımı ayarlıyorum.
Bazen şöyle oluyor.
Mesela ertesi gün uyanıyorum ve kendimi çok kuvvetsiz hissediyorum.
Artık o farkı bildiğim için hani iyi beslendiğim zamanla yetersiz beslendiğim kendi kendime içgüdüsü olarak ben de şey diyebiliyorum.
Herhalde yetmedi yediklerim.
Bugün birazcık daha fazla karbonhidrat alacağım.
ya da yetmedi yemeklerim galiba protein az kaldı.
Kuvvetsiz hissediyorum kendimi.
Ama bu algının gelişmesi için belli bir yere kadar birazcık daha kontrol altında olmak gerekiyor.
Yani sen bugün bunu yapabiliyorsun çünkü belli bir dönem kendini çok takip etmişsin
ve gözün yemen gereken şeye alışmış.
Bunu herkese direkt bu şekilde başla diye tavsiye edemiyoruz.
Aksi olarak hepsi hemen aplikasyondan takip etsin gramı gramına da demiyorum.
Ama ilk başta birazcık sayıları bilip birazcık yaklaşık hesaplar yapmak önemli.
Çünkü çoğu kadın maalesef gözüne çok büyük görünen porsiyonları aslında yemesi gerekiyor oluyor ve buna ikna edemiyoruz.
Yani kendi üzerimden örnek vermem gerekirse hesaplayarak ilk daha çok yemeye başladığımda bu yeme bozukluğunu atlattığım dönemlerde tabağıma koyduğum pilav miktarı bana şey gibi geliyordu.
Yok canım hani bu kadar çok mu yiyeceğim kesin kilo alırım.
Hani bu kadar yenmez ya falan gibi geliyordu.
Ama onu yiye yiye alıştım hani benim vücudumun aslında ihtiyacının bu olduğuna.
Dolayısıyla hiç hani hesap yapmadan işte biraz karbonhidrat yemen lazım dediğimizde gidiyor bir kaşık pilav yiyor.
Bir kaşık pilav hani nedir ki?
Tamamen kontrolü de bırakamıyorum o yüzden hani.
Sadece karbonhidrat yiye değil yani onun şeyi.
Tabii ki amacına, hedefine göre değişir.
Ama çoğu kadında az yemem lazım algısı olduğu için bunu kırana kadar aslında yemesi gereken miktarı bir görmesini sağlamak ve gözünü ona alıştırmanın önemli olduğunu düşünüyorum.
Kesinlikle katılıyorum.
Yani ben de şöyle yapıyorum bazen.
Çünkü ben bugün yemeğim yanında çok karbondürat yemeyeyim, onu ara öğünüme bir kruvasan olarak ekleyeyim.
Bazen öyle sevdiğim şeylerden de vazgeçemiyorum.
geçemiyorum. Ben şunu fark ettim.
Mesela şeye gittiğim zaman, spora
giderken eğer ki öncesinde
bir şey yemiyorsam,
bu karbonhidrat oluyor genelde,
o ağırlığı normalde olduğu
kadar kaldıramıyorum. Ağırlık antrenmanında
da böyle. Kardiyo yapıyorsam
da birden artık
kalp atış hızı nasıl yükseliyorsa
gözlerim kararıyor ve bayılacak
gibi oluyorum. Bir keresinde öyle sınıftan
çıkardılar beni. Dedim ki ben bir süre
kardiyoya gelmeyeceğim falan
anlıyordum. Çünkü hocam belli
bir şey veriyor mesela. Diyor ki şu kaloriye
ulaşacaksın 90 saniye
içerisinde. Ben dedim ki sen bana bir baksana
sence ben bu kaloriye ulaşabilir miyim?
O da diyor ki ulaşamayacak olsam ben sana böyle bir şey
söylemem. Özellikle de şu ski
var ya. O beni mahvediyor.
O uzun boylular için olan bir şey.
Ben uzun boylu insanım.
Ya da rowing machine. Yani bunlar
uzun boylu insanlar için. Burada ben kendimi
ne kadar da zorlasam o iş olmuyor.
Ama onun da tabii var bir bildiği.
Bir de bir hocam daha bana şey demişti.
Eğer daha fazla kas inşa etmek istiyorsan ağırlık derslerinden önce karbonhidratın yanında biraz da protein al.
Yani proteini hem öncesinde al hem sonrasında al diye bir söylemde bulunmuştu.
Sen ne düşünüyorsun bu konu hakkında?
Kesinlikle doğru.
Bir kere o dediğin zaten direkt yeterli beslenmediğin zaman ya da aç gittiğin zaman duvara çarpma dediğimiz şey oluyor.
Biz de öyle diyoruz.
antrenmanın ortasında duvara çarpıyorsun gerçekten.
Benim öyle hissettiğimde o yüzden hep böyle yanımda muzurma, bal falan o tarz şeyler oluyor.
Antrenmanın içinde bile duvara çarptığımı ya da çarpacağımı hissettiğimde
çünkü genelde derler ki çarptıktan sonrası artık bitmiş demektir.
Yani çarpmadan önce bir şeyler yemiş olmak daha iyi.
Çarptıktan sonra toparlamak çok zor oluyor.
Ama hani hep yanımda bir şeyler bulundurmuşum.
Çünkü dediğim gibi normalde iyi hissettiğim bir ağırlığı eğer ikinci sette garip hissetmeye başladıysam belli ki o duvara çarpmaya yakın bir yerlere doğru gidiyorum yani.
O sırada antrenmanın içinde bile destek aldığımız oluyor yani.
Bu kardiyoda da aynı şekilde geçerli.
Yani çıkmak istediğin intensity'ye çıkabilmek için fuel'a benzine ihtiyacın var.
Az önce söylediğimiz gibi senin gözünün kararması benzin bittiği için arabanın gitmemesi işte.
Yani sen uzun bir yola çıkıyorsan çeyrek depoyla çıkmazsın.
Full bir depo doldurursun ve gidebildiğin yere kadar gitmek istersin.
Çünkü kimse yol boyunca çeyrek depolup sürekli her benzincide durup tekrar benzin almak istemez.
Bu boş bir zaman kaybı.
Ama nedense bunu kendimize uygulamakta çok zorlanıyoruz.
Çünkü işte bu kalori alma ve kalori verme, yağ yakmak istiyorsan, zayıflamak istiyorsan harcadığından daha az kalori almalısın.
o zaman ne kadar az kalori alıp ne kadar çok harcarsam o kadar hızlı kilo veririm gibi saçma bir korelasyon çıkıyor.
Bu kadar basit değil bu sistem maalesef.
Çünkü burada herkes şunu gözden kaçırıyor.
Aslında hayatta da kalmamız lazım.
Yani hayat sadece yemek ve hançemen değil.
Ve o hayatta kalma kısmını aradan çıkaramadığımız için bu sadece kalorizin kalorizat meselesi değil.
Yani senin hayatta kalmanı sağlamak için vücudun kendini korumaya alıyor.
İşin içine bir de hormonlar girdiğinde dediğim gibi kadınlar için bu iş çok daha kompleks de bir hal alıyor.
Maalesef araştırmalar her şey bugüne kadar yapılan her şey son belki de 5 seneye kadar falan bence erkek üzerinden yapıldığı için
Bütün bu aç kardiyo, yağ yakar, ne kadar az karbonhidrat alırsan o kadar iyi bunların hepsi aslında erkek dominant araştırmalardan çıkmış sonuçlar.
Yıllardır erkek dominant fitness eğitmenleri tarafından kadın öğrencilerine söylenen ve bugün artık işe yaramadığını,
bu yüzden kendimizi çok da iyi ve gelişiyor hissetmediğimizi fark ettiğimiz şeyler.
Evet kesinlikle. O yüzden ben de erkek hocalarla çalışmayı sevdiğim kadar kadın hocalarla da çalışmayı seviyorum.
Benim bir tane butik biciğim var. Orada böyle üç tane sınıf var benim.
Bir tanesi kas kütlesi geliştirmek üzere, bir tanesi kardiyo, bir tanesi ikisi karışık.
Ona göre böyle programımı yapıyorum.
Orada da işte maksimum 12 kişi var ve her sınıfta zaten belli bir öğrenci kapasitesi var, belli bir öğrenci kitlesi var.
Sınıfta hep benzer insanlarla çalışıyorsun. O güzel bir şey.
hocalar da gözü senin üzerinde olacak şekilde hep böyle tekniğine müdahale ediyor.
Hazır bu tarafa doğru gelmişken sana şeyi de soracağım.
Teknik konusu birazcık da üzerinde çok durulmayan konu gibi.
Ben normalde senelerdir hep evde çalışıyordum.
İşte arada böyle F45 var.
Bilmiyorum Milanda'da var mı sizin oralarda?
Burada mesela ya da Commonwealth ülkelerinde çok meşhur F45'ler.
Bir süre onlara gitmiştim.
İşte arada butikcimlere gittim ama genel olarak evde spor yapıyordum.
ama ne zamanki benim daha fazla ağırlık kaldırmam gerekiyor dedim.
O zaman buraya gittim ve tekniği çok bilmediğimi fark ettim.
İyi ki de daha fazla ağırlığı teknik bilmeden yapmamıştım.
Kendimi sakatlardım.
Hatta kendimi şöyle sakatladığım bir dönem oldu.
İstanbul'a gittim.
İstanbul'da da başımda hoca yok.
Ben yine programım olduğu gibi devam ediyorum.
Ve deadlift'i çok hızlı bir şekilde yapıyorum.
80 kilo deadlift'i 5 set yapıyorum.
5 kere yapıp 5 set yapıyorum.
Onu o kadar hızlı yaptım ki
Bir dakika benim belimde bir şey var. Eve giderken canım yanmaya başladı. Sonra bir süre hareket edemedim.
Yani teknik konusunda özellikle ağırlık arttırmak isteyenlere ya da böyle ağırlık antrenmanına yeni başlamak isteyenlere ne önerirsin?
Benim kendi tecrübem kesinlikle ve kesinlikle bir uzmanla çalışılsınlar.
Hani geçen haftalarda şey vardı ya parasını hak eden ürünler serisi.
Bence burada bir fitness eğitmeni kesinlikle başa gelmeli. Sence?
Yani kesinlikle çok önemli.
Zaten şöyle de bir problem var.
Az önce en başından beri bahsettiğim işte bir şey istiyorum hızlı olsun hemen olsun durumu da bizi teknik falan gibi şeyleri boş verip
madem ağrı kaldırmam gerekiyormuş kaldırabileceğim kadar ağrını kaldırayım.
Hani her şeyde çok hızlı ilerlemeye çalışıyoruz.
Birini görüyoruz kendimizi kıyaslıyoruz diyoruz ki o onu kaldırıyorsa ben de onu kaldırırım herhalde.
O şu cüssesiyle bunu yapabiliyorsa benim de onu yapabiliyor olmam gerekiyor.
Ve eğer teknik bilmiyorsan tabii ki yüksek ağırlıkların altında sakatlanma ihtimalin çok fazla.
Biz bugün insanlara hani evet kuvvet antrenmanı yapmalısın, ağırlıklarını zaman içinde arttırmalısın diyoruz ama
zaten ben de en çok orada problem yaşıyorum.
Bu yüzden mesela uzaktan program yazmayı hiç sevmem.
Hiçbir zaman daha önce hiç çalışmadığım bir insanı sadece program olarak hizmet vermiyorum.
Çünkü formunu bilmediğim, nasıl yapacağını bilmediğim birine egzersiz yazmaktan hoşlanmıyorum.
En azından temelini ben oturttuysam bir süre yüz yüze ya da bir süre online çalıştıysak
evet sonrasında program yazabilirim.
Çünkü o zaman içim rahat bir şekilde kendini nasıl koruyacağını,
kendini koruyacak kuvveti olup olmadığını ve ne hissetmesi gerektiğini bilip bilmediğini biliyor oluyorum.
En büyük problem aslında çoğu insanda beden algısı çok gelişmiş değil.
Yani ne yaparken neresini hissetmesi gerektiğini, bir yerin ağrıyıp ağrımadığını, ağrıyan yerin neresi olduğunu söyleyemeyen insanlar var.
Yani bir şey yaparken soruyorum nereyi hissettin ve ben yaptıktan sonra sorduysam bilmiyorum dikkat etmedim ki ikinci tur bir dikkat edeyim demesi gerekiyor mesela insanların.
Yani hareketi yaparken yoruldu ama yorulduğu yerin neresi olduğunu bile bilmiyor.
Onun bile farkında değil.
Bu algı kısıtlı olduğu zaman da tabii ki yaptığın şeyde sakatlanıyor musun?
Hissettiğin şey bir sorun acısı mı?
Yoksa çalışan bir kas ağrısı mı?
Bunu ayırt etmek çok zor oluyor.
Bir eğitmenle çalışmak çok değerli ama bunu egosal bir yerden söylemiyorum.
Her eğitmende maalesef aynı kalitede hizmet vermiyor.
Bu iş sonuçta para kazandıran bir iş.
Eğer belli bir isim sahibi ve belli bir çevre sahibi olduysan güzel de para kazanabileceğin bir iş.
Ve hani ben yapar geçerim işime bakarım.
Ben sakatlamadım belki kendi yolda yürürken sakatlandı.
Rahatlığında bile insanlar olabiliyor yani sorunun benden bilecek bir şeyi yok gibisinden.
Ya da işte mesela bugün konuşuyoruz.
Bence en büyük problemlerden biri artık şeyi menopozdan sonra ya da işte 30-40'lı yaşlardan sonra kuvvet antrenmanının çok önemli olduğunu ve kuvvet antrenmanı dediğimiz şeyin artık 20-30 tekrarlar değil 5 tekrar 10 tekrar arası tekrarlara seni yoracağı kadar ağır ağırlıklarla çalışmak olduğunu konuşuyoruz.
Ama bu demek değil ki bana menopoza girmiş bir kadın gelecek ve ben onu direkt 4 tekrarla başlatacağım.
Yani bunun tabii ki bir altyapısı olmak zorunda. Seni oraya getiren bir altyapının, bir teknik bilginin ve oraya getiren bir kuvvetin olması gerekiyor.
Bazı aktivasyonlar gerekiyor. Mesela bütün gün masa başında oturan bir insan, bütün gün otururken popo kasları, varlıklarını bile unutuyorlar zaten.
O yüzden çoğu masa başında oturan insanın bel ağrısı çekmesi hiçbir zaman sorun belden kaynaklandığı için olmuyor.
Sorun popo çalışmadığı için her şeyi tek başına yapmaya çalışan belde oluyor.
Sen şimdi o insanı alıp hadi gel deadlift yapıyorsun dersen sinir sistemi popo kaslarını aktive etmeyi unuttuğu için her şeyi beliyle yapmaya başlıyor.
Dolayısıyla aslında iyi bir eğitmenin ona ilk başta popokastlarını aktive edecek egzersizler yaptırıp sonra ağır compound böyle daily squat gibi ağır hareketlere sokması gerekiyor.
Ya da en azından birebir çalıştığı biri değilse de bunu gözlemleyip bak sen egzersize geldiğinde derse katılmadan önce şu iki hareketi birazcık yap ondan sonra gel diyebiliyor olması lazım.
Bir süre sonra zaten insan kendi üzerinde bu farkındalığı kazanmış oluyor.
Ama bence bu küçük şeyler özellikle ağır kiloların altına girmeye karar verdiğin zaman çok önemli oluyor.
Çünkü dediğim gibi yani o kadar küçük şeyler var ki mesela ben işte bir ayağım kırıldı, ameliyat oldum.
Ve sol bacağımla sağ bacağımla eşit tutmak için gerçekten çok ciddi bir emek harcadım tek bacaklı çalışmalar yaparak.
Ve üstünden geçen zamana ve bu kadar eşit çalışmış olmama rağmen bugün hala ikisinin arasındaki farkları fark edebiliyorum.
Çünkü evet ben sol bacağımı da kuvvetlendirdim ama o kırık sonrası işte sinir sistemim o sol bacaktaki kasları daha yavaş aktive etmeye başladığı için
ben herhangi bir antrenmandan önce ikisinin kuvveti eşit de olsa o sol bacağı önce uyandırmak zorundayım ki
iki bacağım birden kullandığım hareketlerde otomatik olarak vücudum alıştığı şekilde sağlam olanı kullanmaya çalışmasın.
Yani bence bir eğitmenle çalışmanın değeri böyle ufak şeylerde ortaya çıkıyor.
Özellikle spesifik bir sakatlık geçmişte bile olsa, spesifik bir eklem ağrısı bu tarz şeyler varsa
ya da hayatınızda hiç sporla alakanız olmadıysa, o beden algısı çok gelişmiş değilse
Çünkü bu çocukluktan egzersiz yapanlar da bazen daha gelişmiş olabiliyor ama hiç yapmamış insanlar da pek olmuyor genelde.
O zaman kesinlikle bir eğitmenle çalışılması bence çok çok önemli.
Kesinlikle. Yok yok kesinlikle katılıyorum.
Yani benim eğitmenim mesela geçen hafta şey dedi, herkes tatilden döndü ve tatilde çok fazla hareket etmediniz.
Bu dönemde bu sınıfta en çok sakatlık RDL yaparken geliyor ve o yüzden de RDL yaparken hamstringlerinizde hissetmeniz gerekiyor.
Bunu hissetmiyorsanız yanlış yapıyorsunuz.
Yaklaşık bir 15 dakikayı buna ayırdı, ondan sonra derse başladım.
Emin ellerdesin, ne güzel.
Teşekkür ederim.
Yani ben de öyle gibi hissediyorum.
Şimdi seninle konuşunca da şey doğdum.
Seninle çalışanlar da muhtemelen emin ellerdedir.
Son bir şey soracağım kapatmadan önce Belin.
Şeyden bahsettin ya, kırıktan bahsettin, onun üzerine nasıl çalıştığından bahsettim.
Özellikle son zamanlarda karşıma çıkan şeylerden bir tanesi de
70 yaşında 35 sene boyunca spor yapan birinin kas kütlesi, kemiği
ya da yapmayan birinin kemiği ya da kas kütlesi gibi böyle görseller ortaya çıkıyor.
ve kemik yoğunluğumuzu ağırlık antrenmanları nasıl etkiliyor?
Bunu da böyle çok kısa bir şekilde anlatabilir misin?
Bu en çok kafada oturmayan şeylerden bir tanesi.
Bende de çok uzun zaman aldı anlamak.
Tabii ki seve seve.
Öncelikle kısaca bir şundan da bahsedeceğim.
Az önce sordum ve ben cevaplamayı unuttum ama cevaplayayım.
Önemli bence.
Kuvvet antrenmanından önce sadece karbonhidrat değil protein alınması konusundan bahsettin.
Evet kesinlikle zaten bence antrenmanın iki büyük öğünün arasına geliyor olması en güzeli.
Yani öğlen güzel bir yemek yemişimdir.
Antrenmandan sonra da akşam yemeğimi yiyeceğim.
Süper.
Kahvaltım etmişimdir.
Antrenmanı yapacağım.
Sonra öğlen yemeği yiyeceğim.
Süper.
Böyle büyük öğünlerin arasına denk getirdiğimiz zaman zaten hem öncesinde hem sonrasında bir şey yemiş oluyoruz.
Ama denk gelmiyor ve ben kahvaltı etmiyorum.
Edemiyorum öyle alıştım diyorsan ama kahvaltıdan sonra antrenman yapacaksan da
O zaman bence de yani hiçbir şey yemek istemiyorsan bile yarım ölçek kadar bir protein tozu ve bir muz bile yeterli bir başlangıç olacaktır.
Özellikle kadınlarda protein de olması çok önemli anlatılamandan önce.
Erkekler sırf karbonhidratla da okey olabiliyor.
Eğer bir bodybuilding seviyesinde kaslanmaya çalışıyorsan tabii ki protein de önemli.
Ama kadınlarda sadece kaslanmak açısından değil beyne yeterli protein karbonhidrat geliyor sinyalini vermek çok önemli.
Çünkü kadın vücudu dediğim gibi daha çok yağ tutmaya meyilli bir beden olduğu için kas da durduğu yerde çok fazla kalori harcayan aslında elde tutması ekonomik bir doku değil kas kadın için.
O yüzden de eğer yeterli protein gelmiyorsa ve ben o kasları antrenmanda parçalamaya başlıyorsa kaslarından çok kolay vazgeçebiliyor.
Çünkü biz bunu koruyamayacağız. Hani gelen bir protein yok ben bunu zaten yapamayacağım.
O zaman yıkım modunda kalalım gitsin diyebiliyor. O yüzden hem öncesinde hem sonrasında protein olması çok önemli.
Bunu söylediğin yere bağlıyorum.
Özellikle belli bir yaştan sonra kadınlarda hormonlar değişmeye başlıyor ve ostrojen seviyelerimiz azalmaya başlıyor.
Erkeklerde testosteron kaslanmaya yarayan hormon.
Kadınlarda da bu östrojen gibi düşünebiliriz.
Dolayısıyla aslında biz zaman geçtikçe daha da zoru başarmaya çalışıyoruz.
Yani östrojen azaldıkça bizim kaslanmamız daha da zor bir hale geliyor.
Ve hatta bu hormon azaldığı için durduğumuz yerde kas kaybetmeye başlıyoruz.
Kası kaybetmemenin, vücudun ondan vazgeçmemesinin tek yolu ona hala onları kullandığımızın mesajını vermek.
Yani benim hala onlara ihtiyacım var mesajı verdiğiniz zaman vücut kasları yakmamaya, yıkmamaya başlıyor diyebilirim.
Dolayısıyla bu yüzden yaş ilerledikçe çok önemli bir hal alıyor.
Etraftaki kasların varlığı kemikleri, o kemikleri sıkıştırıp kemik yoğunluğunu arttırıyor.
Etraftaki kasları koruyamazsak, belli bir direnç görmezse o kaslar, kaslar eriyor.
Bu da dolayısıyla kemiklerin de yoğunluğunu kaybetmesine sebep oluyor.
Kasa hem yeterli uyaranı vermek gerekiyor hem de o kası koruyabilmek için yeterli proteini geliyor olması gerekiyor.
Yani özellikle 30'lu yaşlardan sonra protein alımı ve kuvvet direnç egzersizleri bu yüzden daha da önemli hale geliyor.
Sadece kas gibi de düşünmeyin.
Hani bunu hep anlatıyorum.
Mesela bir bel sakatlığı yaşayan bir insansınız.
Fıtık var mesela.
Çoğu zaman fatık olduğunda demek ki artık ben ağırlıklara dokunamam, yapmamam gerekiyor falan gibi bir algı oluyor.
Ya da işte spor yapmıyorsam o kadar protein yemem gerekmiyor gibi bir algı oluyor.
Halbuki vücudun bütün dokuları yani sindirim enzimine kadar her şey proteinden oluşuyor.
Yeterli protein gelmediği zaman hiçbir dokunun iyileşme, daha gelişme şansı yok.
Yani hiçbir sakatlık kendi kendine onu onaracak hiçbir şey olmadan geçemez.
Hiçbir kas kendi kendine onu besleyecek besin gelmeden düzelemez.
Bu yüzden de evet o uyaranı veriyor olmak çok önemli.
Yani kemik yoğunluğunu kaybetmemek için ağır kilolarla çalışmak evet önemli.
Ağır kilodan kastımız seviyenize uygun olan ağırlıklar.
Yani bana ağır gelen 100 kilo ama kemik yoğunluğunu kaybetmemek için kaldırılması gereken 100 kilo anlamında değil.
Yani herkesin kendi vücuduna ağır gelen kilodan bahsediyorum.
Evet çok önemli ama yani dünyanın en iyi antrenmanını da yapsanız bunun beslenme desteği yoksa o antrenman çöp.
Yani peşinden bir şey yemediğiniz antrenman, doğru beslenmediğiniz, iyi uyumadığınız, dinlenmediğiniz antrenman boşuna yapılmış bir antrenman.
Çünkü kas çalışırken değil toparlanırken gelişir.
Kas geliştiği için kemik yoğunluğu korunur.
Biraz karışık anlattım ama sanki sorduğun şeye bir şekilde bağladım diye düşünüyorum.
Yani yeterli uyaran almak ve beslenmek o kemik yoğunluğunu korumak için çok önemli.
Sadece kalsiyum alarak falan değil bu şekilde de destek olmak gerekiyor özellikle kadınlarda.
Yok bence çok güzel anlattın.
Hani seni dinlerken ben de böyle gözlerimi açı açı dinledim.
Doğru çünkü benim geçtiğimiz ay bir ay boyunca bir spor yapamadığım dönem olmuştu.
Ufak bir operasyon geçirdim.
O noktada da şeye odaklandım.
Evet ben şu an spor yapamıyorum.
Ama kas kütlemi nasıl koruyacağım?
Ve proteine daha fazla protein almaya başladım.
Ve inanır mısın kas kütlemde azalma olmadı.
Yağ da almadım.
Sadece böyle yürüyüş yapıyordum.
Ben ne zaman yağ aldım biliyor musun?
Kardiyoyu bıraktım.
Ondan önceki yani bu senenin başında.
Kardiyoyu bıraktım.
Nasıl olsa her yere yürüyerek gidip geliyorum diye.
Sadece ağırlık antrenmanı yapmaya başladım.
O arada da kendimce bir kilo aldım.
Onu da hala veremiyorum bu arada.
Muhtemelen normalden az yediğim için de olabilir.
Çünkü sadece bel bölgemde onlar.
Genelde eğer bel çevresiyse birazcık daha böyle stres daha çok bel çevresinde kilo yapar.
Yağlanma yapar daha doğrusu.
Ama birazcık şişkinlik de olabilir.
Şimdi kardiyoda belli bir miktar su kaybederken sadece günlük her yere yürüyerek yürüyorum da öyle şarıl şarıl terlemediğim için
tabii ki belli bir ödem farkı da oluyor olabilir.
Ama şöyle bir problem var işte çoğu zaman underestimate ediyoruz yediklerimizi.
Yani sen artık kardiyo yapmadın ve sadece ağırlık kaldırdığın için
belki de dedin ki o kadar da çok karbonhidrata ihtiyacım yok atıyorum.
Ama aslında o ağırlıkların altına girerken de orada çok büyük bir sinir sistemi tahribatı da var.
Yani mesele sadece kalori değil.
Saatte gördüğün kalori kardiyo yaparken belki daha çok.
Ama ağırlıkta orada bir sinir sistemi tahribatı ve sonra o kasların bir onarım süreci var.
Yani vücudunun yine enerjiye ihtiyacı var.
Ve sen onu vermediğin zaman en başta konuştuğumuz şey oluyor.
Vücut kendini korumaya alıyor.
Hani bana yüklenen çok fazla yük var ve benim bunları karşılayacak gelen bir enerjim yok.
Dolayısıyla en iyisi gelenleri kenara atayım sonra lazım olur demeye başlıyor.
Ve o herkesin dediği anam ben su içsem yarıyor ya noktasına geliyoruz.
su içsen yarıyor. Çünkü
vlogun sana güvenmiyor. Yani
onu paralıyorsun ama karşılığını
vereceğine güvenmiyor.
Kesinlikle. Belin
çok güzel bir sohbet oldu ya. Çok teşekkür
ederim. Biz arada... Ben teşekkür ederim.
Podcast çekme adı
altında konuşalım.
Bu podcast benim
kendi kişisel seansıma dönmeden
şöyle toparlayayım gerçekten.
Yani ben o kadar araştırmama
rağmen uzmanıyla konuşmak tabii ki çok
farklı. O yüzden çok keyif aldım. Çok
teşekkür ederim. Umarım dinleyenler de
keyif almıştır. Kapatmadan önce seni
söylemek istediğin herhangi bir şey var mı?
Şu çok önemli. Şunu sakın unutmayın dediğiniz.
Ay bilmiyorum. Hepsi çok önemli.
Yani şu çok önemli.
Evet onu söyleyeyim.
Bunun kendinizi iyi hissettiğiniz bir şey
olması gerekiyor. Yani spor böyle
evet çok kısa şunu anlatmak
istiyorum. Hep verdiğim örneği.
Hepimizin bir boş bir bardak gibi
düşünün hepimizi. Ve
ona eklediğiniz her şey
bir miktar su işte mesela
benim hayatımda bu aralar
işim çok yoğun çok uyuyamıyorum
falan bu bir bardak su
ekledim büyük kabıma
ailemle ilişkilerimle ilgili belki sorunlarım
var biraz daha ekledim kabıma
kap doldu üstüne inatla
çok yoğun bir şekilde egzersiz yapmak
istiyorum iyi de beslenmiyorum
ekledim kap taştı zaten
yani o zaman ben o kabı
yani doldurduğum miktarı taşıyamayacaksam
benden psikolojik olarak
iyi hissetmem, mutlu olmam,
huzurlu hissetmem beklenemez.
Bazen böyle hayatımda her şeye
yetişmeye çalışıyorum ama yine de olmuyor.
Yetişemiyorum, yapamıyorum,
mutlu değilim gibi serzenişler
olabiliyor. O noktada
birazcık daha böyle hani ne kadar çok
yaparsam o kadar iyi değil de
birazcık daha böyle büyük
pencereden bakıp ya ben şu an
kendime uygun bir şekilde hareket ediyor
muyum? Benim hayatım bu yükü
kaldırabiliyor mu? Belki de o
Bu ara beş değil iki antrenman yapmaya ihtiyacın vardır.
Çünkü ne kadar çok antrenman yaparsan o kadar gelişirsin değil.
Ne kadar toparlanabilirsen o kadar gelişirsin.
Söylediğim en önemli şey bu olabilir.
Bu hem mental olarak hem fiziksel olarak geçerli.
Eğer kaldıramayacağın kadar büyük bir stresin altındaysan ve bu egzersizle dair çünkü vücudun fiziksel stresle mental stresi birbirinden ayıramıyor.
kaldıramayacağın kadar büyük bir yükün altındaysan
hiç kimseden gelişmesini bekleyemezsin.
Ya da iyi hissetmesini bekleyemezsin.
Bu yaptığın şeyin seni iyi hissettiriyor olması lazım.
Hem psikolojik hem mental olarak.
O yüzden de bu yükü doğru ayarlamak
ve ona göre beslenmek, uyumak falan bunlar çok değerli.
Nokta atışı gibi nokta atışı.
Teşekkür ederim.
O zaman yavaş yavaş kapatalım.
Arkadaşlar umarım siz de benim kadar keyif almışsınızdır.
belinli olan sohbetimizden. Kendinize
çok iyi bakın. Hoşçakalın.
Bu transkript otomatik olarak çıkarıldı; kayıtla küçük farklar olabilir.
