İnsan tatmin olur mu ? Nihai son var mı ?

Merhaba Umarım Herkes İyidir.

Bugün direkt konuya gireceğim aslında.

Bu aralar düşündüğüm, aslında ara ara düşündüğüm bir konu.

Nihai bir nokta var mı dünyada?

Yani hep gidip çabalayıp hep daha ileriye gitmeye çalışıyoruz.

Daha çok kazanmak, daha güzel bir ev, daha güzel bir araba, ilişkiler, kendinin en iyi versiyonu, daha iyi bir versiyon.

hep böyle bir sanki

çarkın içinde ya da merdivenlerden

çıkmaya çalışıyoruz. Orada

nihai bir nokta var mı gerçekten?

Bunu sormak istiyorum. Size de

sormak istiyorum. Bu dünyada

doğuyoruz. Her yıl

yaşımız ilerliyor.

Bir noktaya geliyoruz ve ölüyoruz.

Belli sınırlı bir

düzende, sınırlı bir

zamandayız ve bu zaman

içinde elimizden geleni en iyisini yapmaya

çalışıyoruz. Tabii ki maddi anlamda

konuşuyorum. Maddi anlamda

hep daha iyisini elde etme arzumuz

bir türlü bitmiyor ama içerideki

o his tatmin de olmuyor.

Bir hedef koyuyorsun, o arabayı

alıyorsun, belki bir süre

tatmin oluyorsun ve sonra

alışkanlığa dönüyor ve o tatmin hissi bitiyor.

Sonra yenisi, yenisi, yenisi

bir bakmışsın, 80 yaşındasın

veya öldün.

Burada aslında nihai bir sonun

maddede olmadığını, maddi dünyada

elde edip de

Oh be rahatladım diyebileceğim bir yer olmadığımı görmüş oluyoruz.

Hepiniz bu zamana kadar bunu yaşamışsınızdır.

Bir problem var çözeyim rahatlayacağım.

Rahatlayacağım hissi şey sanıyor hani sonsuz bir tatmin.

Hayır.

Dünyadaki hiçbir madde, hiçbir hedef bizi o sonsuz içsel huzur ve tatmine götürmüyor.

Kimseye götürmemiş ve götürmeyecek.

Yani yok aslında.

Nihayet bir nokta var mı bu dünyada?

Yok.

Kimse bulamamış.

insan hep aramış hep daha çok istemiş

bazen elde etmiş bazen kaybetmiş

ama tatmin olmamış

o yüzden yorma kendini

hiç bitmeyecek doyumsuzluk

zaten tamsın

bütünsün yeterlisin

ama dışarıda arayıp

tamamlanacağın sandığın her şey

seni hep daha eksik hissettirecek

yani

şunu demek istiyorum

maddi dünyada bizi tatmin edecek hiçbir şey yok

böyle düşünüyorum

Bunlar sadece aracı ve yardımcı. Tabii ki önemsiz değil. Yaşamamız için, hayattan keyif almamız için, kendimiz için önemli şeyler ama içindeki doyumsuzluk hissini, boşluk hissini tamamlayacak ve tatmin edecek hiçbir şey yok.

Yani bulan veya bilen varsa söylesin hangi para, hangi konum, hangi güç, hangi madde ve para veya ulaştığın hedef seni tatmin etti ve ölene kadar oh be rahatladım ben bunu başardım ve artık içim huzurlu oh huzuru hiç kaybetmedim diyen var mı? Sanmıyorum.

Bilmiyorum siz ne düşünüyorsunuz bu konuda.

Öyle anlık bir bölüm açıp konuşmak istedim.

Bir de aynı zamanda bu dünyada her şeyin geçiciliğini de unutmamak gerekiyor.

Yani bu dışarıdaki tatminsizlik kötü bir şey değil.

İnsanın hedefleri olmalı işinde, gücünde, parada, onda bunda.

Sadece bu yolda kendini kaybedip tüm değerini oraya bağlamamalı.

Bunu söylemek istiyorum aslında.

Bu dünyada her şeyin geçiciliği ve sen geçicisin, ben geçiciyim, her şey geçici aslında.

Biz burada bir misafiriz. Evler, arabalar, insanlar, insanların hayatlarına dair yoluşumuz hepsi geçici.

Ve bu gösteriyor ki aslında hepsi o kadar da önemli değil.

Çünkü geçip giden şeyler aslında.

Ve bu noktada insanın kendini anlaması, içine dönmesi ve manevi bir şeyler bulmasına götürüyor aslında.

Dışarıda arıyor, koşturuyor, bulamıyor ve artık kendini çaresiz ve dipte hissediyor belki.

Çünkü dışarıda sandığı elde edip sonra da hayal kırıklığı yaşadığı birçok deneyimden sonra kimisi dönüyor, kimisi belki de arayışına devam ediyor.

İnsan insan olduğunu hatırlamalı.

Kendine çok yüklenmeden, hata yapabileceğini bilerek korkan, kaygılanan, aşık olan, heyecanlanan, heveslenen, bazen umut eden, inanan, sorgulayan bir canlı aslında insan.

düşünen, bazen düşünmek istemeyen, bazen fazla düşünen, bazen cesur olan, bazen korkan hepsini içinde barındırıyor.

İnsanın kendine fazla mükemmelliyetçi olup hata yaptığında çok acımasız davranmaması da gerekiyor.

Ama hata yaptığında çok ekstra şefkatli de olmaması gerekiyor.

Çünkü bir sonrakinde daha da rahat hata yapmasına sebep olabilir.

bazen evet canımız sağ olsun

demek gerek ama bazen

yanlışlara da canın sağ olsun

diyerek kapı açmamak gerek bu ikisi arasında

bir denge gerekiyor her şeyde olduğu gibi

o yüzden kendimize

hem şefkat göstermek çok önemli

ama ya bak ben burada da hata

yaptım bu bu yüzden oldum

bir daha bu durumu düşüp

kendimi üzmek istemiyorsam neyi değiştireyim

diye düşünmek de önemli

bunun da dozunda şefkatten geçtiğini düşünüyorum

evet her ne kadar

çok fazla eleştiri, mükemmel

çimdik ve kendine kızmak

zararlı olsa da fazla

şefkatin, fazla anlayışın da

insana zarar verebileceğini düşünüyorum.

Çünkü o hatayı normalleştirip

tekrar tekrar yapmanın ve aslında

gün sonunda seni mutsuz eden hataların

içinde kendini bulmana sebep olabiliyor.

Biraz böyle

kondan konuya atlıyor gibi oldum ama

beynimin akışında ne geliyorsa

konuşmak istiyorum.

Bir Venus Retrosu zamanındayız.

Böyle birazcık değişik zamanlar. Bunu başka bir bölümde konuşuruz.

Ama şunu söylemek istiyorum. Hayatta varlığın, varoluşun, kendi değerin hiçbir şeyin bir yere bağlı olmamalı.

Bir insanın gözlerine, sözlerine verdiği değere bir konuma güce, paraya veya başarılarına değil.

sen zaten yaratılışınla, varoluşunla değerlisin, olduğun halinle eksik hissetmen bu dünyada arayışından kaynaklı.

Bu dünyaya ait değiliz, o yüzden tam ait hissetmiyoruz.

Bu dünyaya ait değiliz, o yüzden dünyadaki hiçbir şey bizim içimizdeki eksikliği tamamlamıyor.

Bunu bilmek, bunu hatırlamak çok önemli.

Öbür türlü inip kalkan, düşen, yorulan, tekrar düşen bir döngüde kalabiliyoruz.

insan unutuyor

insan unutamayacağını

o yüzden hatırlatmak istedim

hem kendime hem size bunları aslında

geçen instagramda da bir yazı yazmıştım

onu da tekrar okumak istiyorum

belki dinleyenler görmeyenler için

hatırlatıcı olur

olduğun gibi varoluşunla

yaratıldığın halinle yeterlisin

değerlisin

dışarıdaki hiçbir şey bunu ne çoğaltabilir ne eksiltir

karanlığıyla yüzleşmeli insan

o zaman ancak tam olarak kendi olabilir

Kendini tam görebilir ve tanıyabilir.

Özüne ulaşabilir.

Hatalarınla, iyi ve kötü tüm yanlarınla sensin.

Ve inkar edek değil.

Önce görerek dönüşebilirsin.

Olduğun halinle değerlisin, yeterlisin.

Unuttuysan hatırla.

Dışarıdaki hiçbir şey senin değerini azaltıp çoğaltamaz.

Öyle sanıp oralarda kendini tüketme.

Hatalar insanlar için kusurlar.

Her insan kusurlu.

İnsan olmak biraz da böyle.

Ama önemli olan sonrasında neye dönüştüğü.

Kendine şefkatli ol ama her şeyi maruz görüp yokuş aşağı gitmesine izin verme.

Seni her zaman sen koruyacaksın.

Bu görev senin.

Seni seven ve kabul eden, yaratıcıyı hissediyorsan ona dön, ondaki değerini hatırla.

İçinde zaten tam ve bütünsün.

Eksik olduğuna inandırıldın ve yıllarca o eksiği doldurmak için çabaladın durdun.

Olduğun gibi, varoluşunla, yaratıldığın halinle yeterlisin ve değerlisin.

Dışarıdaki hiçbir şey bunu ne çoğaltabilir ne eksiltebilir.

Ve sen bunu anlayana kadar bu döngüde dönüp duracaksın.

Ta ki anladığın ana kadar anlayıp sindirdiğin zaman döngüden çıkacaksın.

Seçim senin.

Seçim bizim.

Evet.

Bu döngüden çıkmak veya burada kalmak irademiz var.

Hiçbir şey yapmak zorunda değiliz tabii ki.

Herkes kendi seçimlerini yaşıyor.

Hem iyi hem kötü.

Bilmiyorum.

Bu da başka bir konunun tartışması olsun.

Ama şunu biliyorum ki dışarıda gördüğün her şey sadece bir aracı.

Senin içindeki değerini, varlığının değerini ne alçaltabilir ne çoğaltabilir.

Bunu unuttuysan bunu hatırlatmak istedim.

Umarım birazcık faydalı olabilmişimdir.

Kendinize çok iyi bakın. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.