4- vampir erasına giriş

Herkese hello yeni bölüme hoş geldiniz.

Az önce Şebo'nun bilet sırasından çıktım da geldim buraya.

Allah'ım biz ne yaşadık ya nasıl bir savaş verdik yani kurtuluş mücadelesi miydi neydi o?

Ama başardım aldım biletleri o kadar heyecanlıyım ki.

Resmen yıllar sonra Şebnem Ferah sahnelere dönüyor.

Şeboistler olarak o kadar heyecanlıyız ki o kadar uzun zamandır bu anı bekliyorduk ki.

Yani şu anda Tarkan bileti için varını yoğunu ortaya koyanları çok daha iyi anlıyorum.

Bu güzel olayın ardından bugün en sevdiğim era'ya yani vampirlerin dünyasına giriş yapıyoruz.

Aslında çok güzel denk geldi biliyor musunuz?

Şebo'nun albümlerini dinleyip overthinklediğim zamanlarla Vampire Diaries ve Twilight zamanları hemen hemen aynı dönemlere denk geliyor.

Bugün bilet alıp bu kayda başlamam da çok büyük bir tesadüf oldu.

İçimdeki ergen kıpır kıpır yerinde duramıyor mutluluktan.

Şimdi arkadaşlar hızlıca konuya giriş yapıyorum ve hemen bir dürüstlük testiyle başlıyorum.

Gece yatarken pencereleri hala ne olur ne olmaz diye hafif aralık bırakan o umutlu kitleden misiniz?

Yoksa gerçeklerle yüzleşip hırsız girmesin diye sıkı sıkı kapatanlardan mı?

Ben dürüst olayım.

Bazen o rüzgar perdeyi hafifçe havalandırdığında ya da bir karga gördüğümde hala içeri Damon Salvatore mu girecek diye etrafa bakınıyorum.

Peki bu bir aşk mı?

Yoksa 100 yıllık bekleme listesinde olduğuma dair saf bir inanç mı?

Bilmiyorum.

Peki biz neden 2000'lerin sonlarından 2010'ların ortalarına kadar o karanlık filtreli melankolik vampir dünyasına bu kadar aşık olduk?

Hemen o yıllara bir dönelim.

Her yerde bir solgunluk modası vardı.

Mağazalarda bile o puslu Forks kasabasından fırlamış gibi duran kıyafetler satılıyordu.

Aslında biz sadece bir diziye ya da filme değil de o devasa estetik hüznü aşıktık.

O dönem sosyal medyada bu kadar gürültülü değildi.

Her yerde sesimizi duyuramıyorduk.

Ama biz yine de Facebook'ta, forumlarda bu evrenler için resmen savaş veriyorduk.

Bizim için bir diziden ya da filmden daha fazlasıydı bu.

Bir kimlikti.

Günlük hayatımız o kadar monotondu ki o monotonluğun içinden birinin çıkıp gelip bizi oradan çekip alması, bizi özel kılması ya da her şeyden önemlisi ölümüne koruması fikri o yaştaki bizler için dünyanın en büyük olayıydı bence

Melankoli hiç bu kadar çekici, tehlike hiç bu kadar romantik görünmemişti

Ama biraz da gerçekleri konuşalım

Hayalimizde İstanbul'un sesi çöktüğünde Taksim'in göbeğinde bir Salvatore kardeş belirsin istiyoruz

Bizi o kaostan çekip alsın

Ama maalesef ki hayaller mistik olsun o meşhur ormanlık yollarında el ele yürümek

Gerçekler ise sabahın köründe daha hava aydınlanmadan metrobüs sırasında

Kardeşim biraz ilerler misin sırt çantan yüzüme çarpıyor ya diye bağırıp ter kokusu içinde hayatta kalmaya çalışmak

İstanbul'da vampir beklemek bizim gibi bir coğrafyada yaşayan kadınlar için zaten başlı başına bir oksimoron

Biz her an tetikte olmaya, arkamıza bakmaya, sokakta kulaklığının tekini çıkarmaya o kadar alışmışız ki

Pencereden giren bir vampir bile olsa önce bir hayırdır kardeşim sen benden izin aldın mı ki odama giriyorsun diye hesap sorasımız gelir

Zaten o meşhur vampir bilgilerimize dayanarak söyleyebilirim ki içimiz rahat olsun çünkü iznimiz olmadan odamıza giremiyorlar.

Ama şu an kapıda Damon Close ya da Edward Bellirse kimsenin giremezsin diyeceğini sanmıyorum.

Zaten biz izin vermesek bir şekilde zihnimize girip o izini alırlar.

Bizim coğrafyamızda kaderimiz sürekli uyanık kalmakken o sisli kasabaların teslimiyetçi aşkları bize aslında hiç sahip olamadığımız bir lüksü yani birine tamamen güvenebilme ilizyonunu sattı.

Bugün bu bilinçle o bölümleri izlerken aslında o zamanlar ne kadar safmışız diye düşünüyorum.

Aslında öyleymişiz ve biz o saflığımıza özlem duyuyoruz ki bugün tekrar tekrar o eraları konuşuyoruz.

Salvatore kardeşleri

Kalın klanını uzun uzun konuşacağız

Ama bir dakika

Önce başka bir konuya gireceğim

Şimdi öncelikle

Keşke hiç yapmasaydık

Toplu olarak hafızamızdan silseydik

Dediğimiz bir olay var

Şimdi bu vampir

Dünyası o kadar

Popüler oldu ya

Hani biz vampirleri çok seviyoruz

Bu evrenin delisiyiz dedik ya

Bir noktada bir yanlışa düşüldü

birileri dedi ki

e bunu biz de yaparız

bizim neyimiz eksik

hatırlıyor musunuz o dönemi

2018

yaz sonuydu sanırım

bir dizi duyuruldu yaşamayanlar

oha

Türkiye'nin ilk vampir dizisi

hem de dijitalde

bak bak nasıl heyecanlanmışız

yazık bize ya

ama arkadaşlar şu kadroya

bakar mısınız yani Elçin

Sango, Kerem Bursin, Birkan Sokulu,

Nilperi Şahinkaya ve Selma

Ergenç.

Ya kağıt üstünde baksan

ya bırak bu kadroyla vampir dizisi yapmayı

atomu bile parçalarsın.

Diyorsun ki bu isimler

bu işi kabul ettiyse

burada kesin bir şey var ya. Çok güçlü bir şey

var.

Şampiyonlar Ligi finali

gibi bir kadro kurmuşlar. Ama

sahaya bir çıkıyorlar. Bak aman

Allah'ım. Aman Allah'ım.

cringe bombası

ya bu isimler bile ellerinden gelse

internetin tozlu

raplarından her yerden bu işi sildirir

hala

soruyorum kendime neden

neden izlerken o koltuğun

içine gömülmek istedik

neden kerem bursin

bu şehri bizim

kanımızla yıkanacak bu şehir

falan gibi böyle büyük

büyük laflar ettiğinde biz evde

ne olur artık sussun ya lütfen

diyorduk ki

sanırım sorun şu

biz o kadar Amerikan vari bir vampir

dünyası kurmaya çalıştık ki

Galata'nın Beyoğlu'nun

o mistik dokusuna o sırıtan estetiğine

bir türlü yediremedik

ya şimdi bir kıyaslayalım

Damon Salvatore o ikonik Hello Brother

girişiyle odaya süzüldüğünde

o alaycı gülüş o

tehlikeli karizmasıyla

tamam ya al sen ne dersen

o olsun diyorsun

Ama aynı ara bizim kalıta sokaklarında o kadar eğreti duruyor ki.

Bizimkiler vampirden çok sabah 5'te Karaköy'de bir gece kulübünden çıkmış da uykusuzluktan gözleri kan çanağına dönmüş.

Acaba nerede çorbacı bulurum diyen tiplere benziyorlar.

O dişler, o pelerinler, o zorlama karanlık cümleler.

İçim daraldı vallahi.

Kardeşim burası İstanbul.

Burada bir vampir sokakta o şekilde yürüse ve taksi çevirse taksici değişim saati abi alamam der gider.

Bizim coğrafyanın gerçekliğiyle o gotik romantizm arasındaki uçurum bizi bir vampir efsanesine inandırmak yerine profesyonel oyuncuların birbirine diş gösterdiği tuhaf bir performansa hapsetti.

hapsetti. Damon'a Mystic Pole'daki

o güvenli yürüyüşü bir karizmayken

bizimkilerin Galata Kulesi önündeki

pozları maalesef

siz ne yapıyorsunuz ya dedirten

bir cringe ölenine dönüştürdü.

Galiba o sislik

kasabaların büyüsü İstanbul'a

taşınınca aynı çalışmadı.

Evet tamam. Şimdi biraz

safları sıklaştıralım. Çünkü

önümüzde iki devasa külliyat

var. Bir tarafta o meşhur

mavi filtresiyle bizim içimizi

üşüten Twilight ve Forks

kasabası. Diğer tarafta ise

her köşesinden bir dram bir

entrika fışkıran The Empire Diaries

ve Mystic Falls.

Peki

çok temel bir soruyla başlayacağım.

Sizin vampir idealiniz hangisiydi?

Güneşte elmas gibi parlayan

piyano çalan seni

öldürmemek için kendimi zor tutuyorum

ama sana aşığım

melankolisiyle mermer gibi süzülen

o romantik Edward Cullen mı?

Yoksa elinde viski kadehiyle

gün ışığı yüzüğünün tadını çıkaran

güneşten kaçmıyorum güneş benden kaçsın özgüveniyle takılan karizmatik Salvatore kardeşler mi?

Ay Edward'ı izlerken benim ruhum daralıyordu.

O yüzden baştan rengimi belli edeyim.

Şoför bey beni Mystic Falls'da bırakır mısınız?

Ama şimdi bir de hemen objektif tarafa geçiyorum.

Ve Edward'ın o parlayan ten mevzusu çıktığında hepimiz bir durup nasıl yani dedik.

Vampir dediğin yanmaz mıydı ya?

ama Stephanie Mayer

böyle mi okunuyordu kadının ismini

unuttum da

bize o kadar estetik bir dünya sundu ki

Edward'ın o mermer soğukluğunu

bile romantize etti

diğer tarafta ise Stephen ve Damon var

daha insani zaafları olan

tarih kokan

içki içen vampirler

biri sonsuz bir hüzün

diğeri ise tehlikeli bir eğlence

vaat ediyordu

farklar aslında sadece vampirlerin

özelliklerinde de değil

evrenlerde de vardı.

Twilight evreni çok daha durağın

melankolik tamamen kader odaklı.

Bella ve Edward arasındaki

o çekim öyle bir şey ki

sanki evrenin başından beri

o iki ruh birbirini bekliyormuş gibi.

Her şey yavaş, her şey

derin ve her şey o

yasak aşkın etrafında dönüyor.

Ama Vampire Diaries öyle mi?

Allah'ım resmen kaos.

Sanırsın cennet mahallesi

öyle bir cümbüş var.

Köken vampirler, cadılar, kurt adamlar, görsel ikizler.

Bugün birine aşıksın yarın o senin büyük büyük ninenin kopyası çıkıyor.

Öbür gün kardeşim vampir oluyor.

Ve sürekli kim kime ihanet edecek sorusuyla bizi ekrana kilitliyordu.

Siz burada hangi dünyada kalmayı tercih ederdiniz?

O huzurlanma her an bir voltaj yükseltmesi yaşayabileceğiniz melankolik Forks kasabası mı?

yoksa her gün bir partinin

kana bulandığı aksiyonun hiç bitmediği

Mystic Falls mı? Ben az önce

söylediğim gibi ben Mystic Falls'da

o barda şu an

Damon'ın yanında oturmuş viski içerek

onun bir sonraki enjikalarını dinliyorum.

Oralardayım yani.

Ama şu an

tam şu an muhteşem bir yol

ayrımındayız. Bakın

popüler kültür tarihinin

en büyük iç savaşlarından biri.

Damon mu? Stefan mı?

Edward mu Jacob mu?

Arkadaşlar bu seçimler aslında sadece hangi karakteri daha yakışıklı bulduğumuzla ilgili değildi.

Her biri bizim o anki ruh halimizi, hayata ve aşka bakışımızı psikolojik kodlara taşıyordu.

Bir tarafta Stephen ve Edward var.

Geleneksel iyi çocuk imajının doğaüstü hali.

İkisi de vicdan azabından ölecek gibiler.

İkisi de seni kendimden korumalıyım melankolisiyle geziyorlar.

Ama dürüst olalım bugün bakınca bu korumacılık biraz fazla kontrolcü değil mi?

Gece odanıza pencereden girip siz uyurken sizi izleyen bir Edward ya da her adımınızı kendi etik değerleriyle tartan bir Stephen.

Güvenli limanlar mıydı yoksa görünmez kafeslere mi hapsediyorlardı?

Burada benim dev bir parantez açmam lazım çünkü ben hiçbir zaman Stephen'cı olmadım arkadaşlar.

Çok mıy mıy geliyor bana ya sürekli bir acı çekme sürekli bir varoluşsal sancı ya biz senin bu varoluşsal sancılarını her bölüm çekmek zorunda mıyız?

Vallahi izlerken içim şişiyordu ya tamam kardeşim tamam sensin en çok sen acı çekiyorsun ya tamam en çok sen tavşan kanı içiyorsun deyip kapatasım geliyordu.

Twilight tarafında da Edward çok ideal erkek.

Eyvallah da hiç eğlenceli değil be ruhumuzu sömürdü.

Ben o evrende hep Jasper'cıydım. Yani Jasper öyle mi ya?

Peleğin çemberinden geçmiş, o kadar savaştan, acıdan çıkıp gelmiş ve nihayet huzuru Alice de bulmuş.

Aralarındaki o şahane sessiz uyumu izlemek Edward Bell'le ilişkisinin dramından çok daha keyifliydi.

Tabi burada Jasper'ı oynayan Jackson Redmond'un etkisi de büyük.

O bakışlar, o karizma yani onun yerine başka biri oynasaydı ben yine Jasper'cı olur muydum pek emin değilim yani bunu da söyleyeyim.

Diğer tarafta da Damon ve Jacob dengeleri alt üst ediyor.

Damon o meşhur kötü çocuğu iyileştirme güdümüzü saniye başı gıdıklayan karizmatik bir kaos.

Ben aslında berbat biriyim ama senin için değişebilirim ilüzyonuyla en yakışıklı en alaycı haliyle karşımızda.

Jacob ise o mermer soğukluğun tam tersi her an yanımızda olacak sadık sıcak ve çok daha insani bağlılığın temsili.

Benim için hiçbir zaman büyük aşk adayı olmadı.

Daha çok Bella'nın hayatında kalmaya çalışan o fazla sıcak fazla çocuk bir enerjiydi.

Zaten sonunda Bella'nın kızına mühürlenerek de hayalimizdeki o ideale oturdu.

Şimdi sizce o dönem yaptığımız bu seçimler o zamanki romantik ilişki beklentilerimize dair ne söylüyordu?

Heyecan arayan, tehlikeyi romantize eden bir kaos aşığı mıydınız?

yoksa o kadar boğucu olmasına rağmen güvenli limanını terk edemeyenlerden miydiniz?

Tam biz Damon'un tek kaşını kaldırması mı, Stefan'ın günlük yazan o hüzünlü hali mi diye birbirimizi yerken

böyle sayfalarda klavye delikanlılığı yaparken oyunun kurallarını tek bir cümleyle değiştiren bir an yaşandı.

Sahneye elinde bin yıllık bir nefretiyle o muazzam İngiliz aksanıyla Klaus Michaels'ın girdi.

Aman Allah'ım bir insan ancak bu kadar kapıda belirebilirdi

Hepimiz bir anda periştah yengeye döndük

Klaus masaya yumruğunu öyle bir vurdu ki

Ah bir de o lav deyişi, o karizması

Yani bir anda tüm dertlerimizi unuttuk

Bize yalnız, yaralı ve her şeyi yakıp yıkmaya hazır kötü adam arketipini iliklerine kadar sevdirdi

Bin yıllık bir yalnızlık, bitmek bilmeyen aile travmaları

Ve aslında sadece sevilmek isteyen o canavar

yani saniyeler içinde onu affedecek bir sürü şey bulduk kendimize

hatta şöyle söyleyeyim keşke Orjinal hiç ayrı bir dizi olmasaydı da

biz o Michael's'ın ailesini uzun uzun Vampire Diaries'in içindeyiz deseydik

Joseph Morgan o aksanıyla odaya girip size hello love dese

dürüst olun hanginiz Edward'ın mermer tenini ya da Jacob'ın baklavalarını hatırlar

ya da bakın Stephen ve Damon'u saymıyorum bile ya

Klaus varken onlar böyle ya lise aşkı gibi ya da mahalle kavgasına karışan delikanlılar gibi kalıyor.

Klaus bize karizmatik kötülüğün zirvesini gösterdi.

Yani o zirveden de hiç de inesimiz gelmedi.

Biraz hafızalarımıza kazınan favori sahnelerden bahsetmek istiyorum.

Yani elimden gelse her bölümü kare kare açar izlerim.

Çünkü bu evrenlerde o kadar çok malzeme var ki ve ben hakkında konuşmayı gerçekten çok seviyorum.

Belki bir gün buna girişirim bölüm bölüm konuşurum.

Ama şimdilik iki evrenden de birkaç sahne seçtim.

Böyle ikisine düşündüğümde aklıma gelen hangi sahneler olabilir dedim.

Ve tabii ki önce Twilight'ten başlıyorum.

O efsanevi beyzbol sahnesi.

Gökyüzü kararıyor, gök gürültüsü başlıyor.

Ve arkadan giren muse'un Supermassive Black Hole'u.

Kalın klanının o sahaya dizilişi, o karizma.

neden hala popüler kültürün en havalı anı dendiğinde aklımıza bu sahne geliyor?

Tahmin edebiliyoruz.

Çünkü adamlar o vampir klasını gözümüze öyle bir sokuyorlar ki orada.

Ve size bir şey söyleyeyim mi arkadaşlar?

O sahnede çalan şarkı benim yıllarca telefon zil sesim oldu.

Ama gerçekten yıllarca.

Benim telefonum her çaldığında ben kendimi o sahada kulağımda da Alice'in Reddysi ile hazır buluyordum.

yani o şarkı benim bir dönem gerçekten bağımlı olduğum bir şarkıydı ve dinlemekten de o sahneyi izlemekten de hiç sıkılmıyordum

ta ki diğer o vampirlerin gelip oyunu bozmasına kadar

ya bak tesadüfte bu ya rüzgar sen gel Bella'nın saçlarını savur

aman ya her şeyde gelsin Bella'yı bulsun

Bella demişken şu otopark sahnesine girmeden olmaz

Edward'ın beleği o kontrolden çıkan arabadan kurtardığı sahne.

Edward o arabayı tekeliyle durdurup Bella'nın tepesinde dikiliyor ya sadece onun hayatını kurtarmıyor aslında.

Herkesin kalbini çalıyor bir anda.

Herkesin derken biz izleyenlerin.

Ama ondan başka bir sahne daha var.

Yani bakın Bella'nın arkadaşlarına kitabı gösterdiği sahneyi hatırlıyor musunuz?

okulun otoparkındalar

bütün arkadaşlar arabaların etrafında

eğleniyor kendi çapında

Bella ama kendi arabasının

orada kulağında kulaklık

elinde kitabı

onlar buna satışınca

o da kitabını gösteriyor

ya

tamam Bella sensin ya

anladık en farklı sensin

benim bu Bella nefretim ne olacak bilmiyorum

biraz da

diğer tarafa hemen geçeyim

Vampire Diaries'e

bizi mahveden kırılma noktasına

Elena'nın veda bölümü.

Ay ne ağlamıştım o veda bölümünde ya.

Kabul edelim

dizi ondan sonra asla ama asla

eskisi gibi olmadı.

Elena gittikten sonra 7. sezondu.

Oraya denk geliyordu.

Sirenler falan geldi.

Ya o neydi gerçekten?

Vallahi başkası adına utandım ya.

Biz şu an ne izliyoruz?

Yani koskoca kökenlerden

Salvatore'lardan nerelere geldik?

Fantastik Hint dizisine dönmedi mi dizi?

Böyle boş boş baktık ekrana.

Bence dizinin yapımcıları ve senaristleri de bugün o bölümleri yok saymak istiyorlar.

Topluca hafızalarından silmek istiyorlar.

Çünkü diziyle ilgili ne zaman bir haber, bir paylaşım görsem asla o sezonlar konuşulmuyor onların arasında da.

Elena'nın o tabuta girişiyle beraber dizinin o kendine has bizi içine çeken büyüsü de bozuldu ve bir daha asla dikiş tutturamadı.

Bakın ben eski dizilerin bağımlısı olarak belirli aralıklarla Vampire Diaries'i açıp açıp izliyorum.

Ama her zaman 6. sezona kadar geliyorum.

6. sezon finalinde benim için dizi bitiyor. 7-8 falan yok yani.

Evet bu bölümün de sonuna geliyoruz yavaş yavaş.

Ben bu Twilight ve Vampire Diaries erasını iki bölüme ayırmak istedim.

Bir sonraki bölümde bugün aşk diye iç geçirdiğimiz o sahnelerin aslında ne kadar ağır birer toksik romantizm örneği olduğunu konuşacağız.

Biraz da Bella ve Elena'nın bu hikayelerdeki pasif aktif rollerine gireriz.

Yani kısacası hafta eskisler biraz dağılacak, maskeler düşecek ve o çok sevdiğimiz kahramanların aslında ne kadar problemli olduğunu, bizim ise bu süreçte ne kadar bilinçsiz kaldığımızı göreceğiz.

şimdilik tetikse güvende

ve mistik polsun süslerinde kalın

beni dinlediğiniz için teşekkür ederim

takip etmeyi ve paylaşmayı

unutmayın görüşürüz