S3B1: Gölge Arketipi ve Jungiyen Analiz | Didem Çivici

Anne ya da baba kendi gölge yanını eğer sahiplenmezse o çocuklarda tezahür eder diye bir şey.

Evet böyle bir ifadesi var.

Hatta Jung'un tam yani cümleyi kelimesi kelimesine belki şey yapamam, söyleyemem ama

anlamıyla yani en büyük yapılabilecek kötülük bu denir.

Çocuğuna bırakabileceğin en kötü miras yaşamadığın hayatındır.

Evet.

Yaşamadığın hayatın çünkü bir şekilde hadi öyle diyelim tam keskin cümle sevmesem de

bilinç dışında bir potansiyel olarak yaşamaya devam ediyor.

Dini mitolojiye baktığımızda ilk kötülük sorunsalını Habil ve Kabil'de görüyoruz.

Evet.

Bu hiç değişmedi hocam.

Evet, evet.

Biz hala Habil'le Kabil'iz.

Hala oradayız.

Üstüne bir tane buğday tanesi koyamadık.

Koyamadık, evet.

Olmadı yani.

Bu da bize bir şey söylüyor.

Yani ne kadar bilinçli olmamız gerektiğini ve bunun bizim doğamıza dair olduğunu.

Evet, çok güzel bir yere geldik.

Bunu biz yaratmadık yani.

Evet bunu bastırmayacağız, bunu yok etmeyeceğiz ama onu entegre edeceğiz diye bir yorum var.

Evet yorum var ama işte burası da kafa karıştırıcı yani.

Ha entegrasyon ne?

Çünkü gölgeyi yaşayacağız mı entegrasyon ne dediğin gibi.

Evet nasıl entegre edeceğiz kendi psikiyemize, kendi benliğimize.

Gölge içeriğine biraz şey gibi bizim hani çöp kutumuz diye bakıyorum öyle davranıyoruz yani.

Evet.

Neyi çöp attıysak onlar gitmiyor yani.

Bir yere gitmiyor aslında orada birikiyor bir yerde.

Evet. Hele ki şimdiki düşünsene yani şeylerimizi.

Kurtulmaya çalıştığımız bütün çöplerimizi yani.

Teknoloji atıkları vs. Bunlar atık gerçekten de bir yanda.

Ama sadece bana ait atıklar değil.

Sıkıntı burada zaten.

Ama gölgenin içeriği nedir dersen ve nasıl oluşur dersen

Jung'un gördüğü bu öngördüğü.

Yani bilincin oluşumuna eş zamanlı, ona eşlik eden bir oluşum.

Ariadne'nin ipine hoş geldiniz. Ben Mukadder.

Bugün 3. sezonumuza farklı bir settingde başlıyoruz.

Salonumuzun başka bir kısmındayız.

Kodum Didem Çivici.

Türkiye'deki tek Jungian analist Didem.

Ve bu sebeple de kendisini baya bir aradım.

Çünkü ben Jung'la ilgili çok fazla okumalar yapmıştım.

Sonrasında oklar beni Didem'e götürdü.

Hoş geldin Didem. Nasılsın?

Hoş bulduk. Teşekkür ederim. Gayet iyiyim.

Süper. İstanbul'da değilsin artık. Antalya'dan geldin.

Evet. Bir süreliğine oradayım en azından.

Tamam. Çok güzel.

Şimdi Jungian analist kimdir?

Bunu senin açıklamanı isterim çünkü tıp eğitimi kadar uzun bir eğitim süreciniz oluyor bildiğim kadarıyla.

Biraz detayları senden dinleyelim.

Olur. Öncelikle şu aslında yüksek lisanstan sonra yapılan ileri bir eğitim bu.

Ve ana akım okullarda okutulmuyor.

Nedir? Uluslararası bir dernek var. Akreditasyonu da oradan.

Ülkelere göre değişiyor regulasyonlar.

Fakat yüksek lisans sonrasında doktora diyemeyiz aslında.

Çünkü normal bir lisans kadar uzun ve meşakkatli.

Herhangi bir tez ya da kısa dönemli bir eğitim değil.

Ve en önemlisi kendi zamanında ilerliyor.

Bunun en büyük faydası da zaten aslında ana akımda pek çok ekoldan ayıran şey

trainingde yani eğitimde olan kişinin kendi analiz sürecinden geçmesi.

Ki eğitimin zaten merkezinde bu var aslında.

Jung'un döneminden beri bu değişmedi.

Her ne kadar birkaç tane ufak değişiklik yapılsa da

en az 300-350 saatlik bir self analysis dediğimiz kendi analiz sürecimizden geçiyoruz.

Yine bir analiste, training analyst deniyor.

Analiste çalışarak hocalarımızla.

Zaten sadece buradan hesapladığımızda en az 5-6 sene sürecek bir süreçten bahsediyoruz.

Ama ufak değişiklikler oluyor.

Yani ben 7 senede tamamladım.

8-9 senede, 10 senede tamamlayan arkadaşlarımız var.

Hatta daha uzun.

Değişiyor yani.

Gereklilikleri normal bildiğimiz, alışık olduğumuz eğitim sisteminden çok farklı.

Tamamıyla kişi odaklı.

Çok şahısa odaklı bir sistem aslında.

Sen peki nasıl araştırdın? Bu yola nasıl girdin?

O uzun bir yol mu?

Birincisi ben meslek edinmek için girmedim.

Evet, kendi merakın.

Yani bizde evet benim gözlemlediğim en azından bizim enstitüde

ben bu arada Carl Gustav Jung Zürich okulundan

orada iki tane okul var gerçi ama ilk enstitüden mezunum.

Hiçbir şekilde yani hani böyle bir meslek edineyim,

ay Jung'un analist olayım falan değil.

Benimki birazcık hep derim canavliyle.

Biraz canımı kurtarmak için gittiğim bir süreçti.

Yani girdiğim bir okuldu.

Ve şey yani gerçekten belli terapi sistemlerinden kendim için, kendi ihtiyacımla ilerlerken cevap alamayınca ve işler biraz daha sarpa sarmaya başlayınca içimde ve dışımda.

Ondan sonrasında bir o zaman çok sevdiğim bir dostum böyle böyle Zürich'te bir okul var seni oraya gönderelim dedi.

O gün girdim web sitesine bir şekilde buldum.

Onu bulmak da o zaman çok zordu yani.

Birkaç tane farklı okul var çünkü.

Bir şekilde karşıma çıktı ve tam dedim gideyim bir bakayım.

Yani sadece ilk gittim de bu arada 3 günlüğüne gittim ben.

Yani Jung psikolojisine giriş vardı o zaman.

Şu anda yapıyorlar mı bilmiyorum.

Bu arada 2018 senesinden bahsediyorum yani.

Tabii 2017'nin sonuydu ben karar aldığımda.

Ve gittim bahçesine girdim.

Havayı kokladım.

Çevreye baktım ve dedim ki galiba ben buradan devam edeceğim.

Ne güzel.

O anı hatırlıyorsun.

Tabii tabii. O dün gibi her şey ile. Bütün bedenimde hissediyorum gerçekten. Ama şey ben son raddeye kadar analist olacağım diye ilerlemedim.

Kendi ihtiyacınla başladın.

Kesinlikle. Ben hep derim kendi canımı kurtarmaya gittim diye. Sadece bu böyle şey artık bazılarımız için şey mi olur bonusu mu derler ya da bir çıktısı.

Bir de benim zaten kendi mesleğim eğitmenlik ve en çok keyif aldığım alan orası.

Orası daha ağırlıklı gitti ama analistikte boynumuzun borcu yapıyoruz.

Yapıyoruz.

Bir şekilde.

Harika.

Devam ediyor musun şu an eğitimler dışında terapi vermeye?

Tabii analistik yapıyorum.

Yapıyorum.

Oranın değerini süreçte tabii ki de insan biraz daha anlıyor demeyeyim ama yoğuruluyorsun.

Ben çok az insanla çalışıyorum.

Tahmin ediyorum.

Evet o konuda da çok seçiciyim.

Ama şey nasıl diyeyim tatmin doğru kelime olmaz ama böyle içimi ısıtan bir şey analistik.

Anladım.

O yüzden bırakmıyorum.

Çok güzel.

O sene besleyen de bir şey bir yandan diyebilir miyiz?

İnsan olduğumu hatırlatan diyelim mi?

Yani besleyen mi bilmiyorum.

Bence kişiden çok şey alan bir şey.

Ama bence insan olduğunu hatırlatan bir şey.

Hem insan olduğunu hatırlatan hem de kuramla beraber kuramı hani daha teknik olarak okudun ve kendi üzerinden anladın anladığım kadarıyla.

Ama farklı bireylerle beraber aslında daha iyi beslendiğin bir şey haline gelmiş gibi algılıyor.

Aslında şöyle diyebilirim. Her bir bireyle yani ben mesela kuram diyemem. Kuram kelimesini kullanamam.

Analitik perspektifi anlatırken bak perspektif diyorum bir yaklaşım diyebiliyorum en fazla.

Ama evet kuram yani psikolojik ve bilimsel olarak bakarsak.

Fakat şey, her bir yeni analizan diyoruz bizde danışan kelimesi.

Yani kullanılır ama çok nadiren.

Aslen analizan kelimesi kullanılır.

Her bir kişiyle çalışırken, hadi şöyle diyeyim, yeniden bütün kuram yazılır.

Aa çok güzel.

Evet, beni zaten en çok bu alana mesleki olarak çeken şey budur.

Yani her bir kişiyle psikolojiyi yeniden keşfedersin.

O yüzden bu kadar az sayınız diye anlıyorum.

Çünkü kitleler halinde verilemeyecek bir eğitim değil mi?

Öyle öyle.

O yüzden sayınız az.

Kesinlikle.

O yüzden de ana akım bence hiçbir zaman olamaz.

Olamaz.

Ana akım gitgide daha merak duyuyor.

Burası kesin.

Fakat olamaz ve olmamalı da belki.

Alternatif bir bakış açısı denemez.

Kesinlikle.

Fakat hadi diyelim ki sistemi farklı.

Başka gereklilikleri var ve çok zaman çok iş, çok emek, çok enerji demek.

Çok birey odaklı.

Tabii ki de.

Her zaman birey odaklı.

Tabii sonra da konuşuruz belki.

Sadece birey değil.

Çünkü bizde merkez ego psikolojisi değil mesela ana akımdaki gibi.

Özellikle ilerledikçe, derinleştikçe konu bambaşka bir boyut alıyor.

Genişliyor ve derinleşiyor gerçekten de.

Ama kesinlikle yani oturduğumuzda artık bütün dünya yani gerçekliği orada ama sıfırdan.

Yani bütün bildiklerinin gerçekten Jung'un öyle bir ifadesi var analistler için verdiği tavsiye diyelim hadi.

bütün kitapları, bilginizi

belki diyor muydu hatırlamıyorum bence

diplomaları vesaire her şeyi

kapı dışarı edip sadece insanla

ve onun gerçekliğiyle

ve o anki olan en güzeli bence

aradaki ilişki

gerçekliğiyle bırakan

çok güzel anlattın. Şu an çok güzel

anlattın çünkü kendi eğitimini

sorduğumda sana tam bir

analist gibi anlattın değil mi?

Jungian analizin özetlerken

işin doğasını anlattın ve kendi

eğitim sürecini de onun doğasına

göre aktarmış oldun. Biz senle

konuyu seçerken, konu başlığımızı

gölge arketipinden ben bahsettim

bu konuya biraz fazla eğildiğimden

son yıllarda. Bununla ilgili sohbet

edeceğiz. Ama sanırım gölgeyi anlamak

için de öncelikle kurama ana

hatlarıyla biraz senden dinlesek

iyi olur diye düşündüm ben. Jung

aslında pis şeyi nasıl anlatıyor?

İnsanı nasıl anlatıyor?

Evet yani gölgeden tabii

konuşmak ve ondan bahsetmek için

anlamayı bilemiyorum. Ben hala anlamış

değilim. Anlayabileceğimi de pek sanmam.

Ama bir çerçeve

gözümüzünün de dursa cidden iyi olur.

Çünkü bildiğimiz psikolojik

bakış açısından da biraz tabii

farklılığı var. Ama şöyle

Nacize anne ben yine kendi deneyimim

ve anladığımdan anlatabilirim.

Çok dürüstçe söyleyeyim ki ben

farklı hocalardan psikoloji

kuramını diyelim, psikoloji anlayışını dinledim.

En az 6-7 tane farklı

ortak noktaları olsa da

çizim ve anlatım dinlemişimdir.

Yani standartize edilemez.

Çünkü zaten Jung'un hani bu meşhur kaç yılındaydı 59 yılında yapılan BBC için yayınlanan o meşhur Freeman'la olan röportajında da zaten söylüyor.

Yani hiçbir şey bilmiyoruz diyor.

Pisi şeyle ilgili.

Onun da mesela metaforik bir anlatımı vardır.

Yani uzay bilimlerine bakın uzayla ilgili ne kadar bilgimiz varsa insan pisi şeysi hadi diyelim ki bence ondan daha farklı ifade etmek gerekir.

Pisi şeyle ilgili bildiğimiz şey de o kadar az.

haliyle çok kesin ifadelerle yargıda bulunmak

affedersin ama en iyi ihtimalle ahmaklık olur bence.

O yüzden de çok değişen ve araştırılması gereken en önemlisi

bence Jung psikolojisinin de merkezinde yine duran bir şeydir bu.

O yüzden de analiz kıymetli.

Ampirik dediğimiz yani deneyimsel ve deneysel olmak zorunda.

O yüzden zaten kişi ve pratisyeni kendisi önce

pisişe ve içerikleriyle karşı karşıya gelmeye zorlar.

Aksa'yı da sadece teori tamam okey çok güzel okuyoruz.

Ondan sonra ezbere hani danışanlar bu galiba bu diye hani bir şeyler iddia etmeye başlıyoruz.

Bu kişiyi deneyime soktuğu için tabii ki de pis şey başka yerden anlatmak gerek.

Uzun bir giriş yaptım ama şöyle yine kendi anladığım velası.

Pisi şey dediği şey birincisi ben böyle anlatıyorum gerçekten.

Birincisi ruh değil yani sadece ruh değil.

Haliyle o yüzden ben haddimi aşarak birazcık düzeltme yaparım.

Psikoloji dediğimiz şey ruh bilimi değildir diye.

Pisişe bilimidir aslında.

Hale pisişene.

Tabii ki de etimolojisi, Yunan kaynakları, kelimenin farklı anlamlarına gitmek her zaman.

Oralara bakmak gerekiyor ama

Jung'un deneyiminden ve bizi soktuğu zorladığı bu süreçteki deneyiminden ilerlediğinizde

Şimdiki şu da muamma, ruh ne?

Evet.

Bu hocam yani binlerce yıldır.

aynen binlerce yıldır sürekli

felsefede, psikolojide her yerde konuştuğumuz

bir şey tartıştığımız ve hala bilmediğimiz

bir şey aslında. Şu belki var

ruhu deneyimliyoruz. Ben mesela

canlılık olarak deneyimliyorum.

Bir kişi yani hani o

canlılık benim için mesela çok elle tutulur

bir şey. Yüksek bir

enerji olarak bedenindeki bir

yüzüne yansıyan bir canlılık olarak

ondan sonra bir

bir harmoni olarak mesela

yaşadığımı düşünüyorum. Benim deneyimim bu.

ama bunu direkt bu budur diye ifade etmekten her zaman kaçınırım.

Ama Pisişe'ye gelirsek Pisişe için Jung şöyle bir açıklamada bulunuyor.

Bu diyor farklı tezahürleri var, farklı ifadeleri var diyor.

Bir tanesi yani bir içeriği gibi baktığınız evet ruh dediğimiz şey.

Diğerine işte tin diyor mesela.

Burada ayırmaya çalışıyoruz bir nebze.

Spirit denilen bir olgudan bahsediyor.

Ama bence beni en böyle şaşırtan demek istemem ama her seferinde etkileyen şey pisiş aynı zamanda beden demek.

Haliyle bir pisişe çalışanı diyelim, pisişele hemhal olan bir insanın bedenin dışında çalışmasının imkanı yok.

Haliyle gidip de psikoloji sadece ruh bilimidir dersek eksik kalırız.

Zaten Jung'un da çok net bir ifadesi var.

Ruh sınırlı bir psikolojik fonksiyondur diyor.

Sınırları olan psikolojik bir fonksiyondur.

Bu ruhu azımsadığı için değil.

Tam tersi.

Adamın hayatı animayı ve ruhu aramakla geçmiş yani.

Ama pisişeyi sadece animaya sıkıştırmıyor.

Ki burada anima kelimesini özellikle seçiyorum.

Çünkü pisişe için hani gel hem de dinleyenler için de net bir şey olsun.

Anima, spiritus ya da spirit ve korpus yani beden diyor.

Bu üçünün birlikteliği, bütünlüğü pisişedir diyor anlayabildiğince.

Ve bence de deneyimin içerisine girdiğinizde ki gölgeden bahsederken eminim oraya da gideriz.

Ruhtan daha fazlası yani o canlıktan daha fazlası bir yere götürüyor insanı.

O yüzden de hani bu bence kuram dersek önemli bir kısmı bir de zaten çok bilinen aslında.

Günümüzde daha çok da ana akımda da arkadaşımızın, meslektaşımızın yavaş yavaş meylettiği ve merak duyduğu şey

bilinç dışı, hani Freudian

teoremden biraz daha biliyorsun

farklı ki, kişisel bir

ögeden daha büyük olan

bizim kolektif

ifadesini kullandığımız

kolektif pisişe.

Bunu özellikle kolektif pisişe diyorum çünkü sadece kolektif

bilinç dışı da bazen yanlış

anlaşılabiliyor. Çünkü bakarsan

biraz daha hani ileriye gidip geri

geleyim. Egonun da kolektif yönü var.

Ego da sadece kişiye ait değil.

Çünkü bir arketip. Egonun da

bilincin de kişisel ve

aynı zamanda insana ve doğaya mal olmuş bir de kolektif tarafı.

Buralar belki de en böyle hani bilmemiz gereken demeyeyim ama ilk göze çarpan

kuramdaki hem farklılıklar hem de belki gölgeden konuşurken de en işimize yarayacak kısmı.

Kolektif bilinç dışı kısmı ki belki güzel bir karşılaştırma benim her zaman çok içime sınar.

Freud'un bilinç altı ifadesi vardır biliyorsun.

Evet.

Jung şey der, Freud'un bilinç altı dediğine ben kişisel bilinç dışı diyorum der.

hali. Orada geldiğimizden

daha büyük bir dünya. Tabii ki

daha alt kısmı diyelim ya da üst kısmı bilmiyorum.

Yani bildiğim

kadarıyla tabii sen beni düzelt eğer

yanlış bir yorumda bulunursam. Bireyleşme

nihai hedef gibi

algılıyorum ben Jung'un kuramında.

Bireyleşme yoluna giderken de

ilk başta gölgeyle

sonra anima animusla

bu karşılaşmalar yaşanıyor.

Ama onlarla karşılaşana

kadar aslında hayatı ufak ufak

deneyimliyoruz değil mi? Tabii.

O deneyimlerden sonra bir şey oluyor.

Çarptığımız yerde ya gölgeye ya anima animus tarafımıza çarpıyoruz.

Belki o bireyleşmeden önce ilk karşılaştığımız şeyin gölge olması önemli olduğu için benim dikkatimi çekti.

Hepimizin aslında biliyorsunuz de o kelimeyi de kullanalım mı?

Popülerleşen bir kavramda her alanda.

Yani bu sinemada, senaryo yazılarında da biliyorsun ki sinema sektöründe de çok aslında yeni değil kesinlikle.

Bence hani Jung'un bunu gündeme getirmesi belki yani 20. yüzyılın ortasıyla birlikte yavaş yavaş anladığım ben bir sinemacı değilim ve o kadar derin bir araştırmam yok ama gözlemlediğim şey yavaş yavaş o literatürde yani edebiyata da geçen bir şey.

Zaten aklın yolu bir.

Bence insan kendisini merak ettiğinde o dünyaya mecburen giriyor.

Yani bunu ilk yapan ve son yapan kişi Jung değildi.

Evet yani sinemadan öncesinde de işte bu masallar, işte dini kitaplar, anlatılan mitolojik hikayeler hepsinde aslında o kurguyu görebiliyoruz.

Tabii ki.

Onları eşelediğimiz zaman aslında aa bu bunun gölgesi, işte bu bunun bireyleşmiş hali, işte bu bunun saf dil kız hali gibi şeyleri görmeye başlıyoruz.

Onu aslında derinlemesine okumaya başlıyoruz.

Belki oralardan gidebiliriz.

Peki gölge nedir?

Gölge arketipi nedir sence?

Onu nasıl tanımlayabiliriz?

Önce şeyde ekleyeyim mi?

Deminki ifadelerinle ilgili bana kalırsa önemli bir detay var.

Şimdi her şeyi tabii teorize edip çok konvansiyonel bir bakış ihtiyacımızla, düzene ihtiyacımız var.

Çünkü standartize etmeye ya da sıralamaya çalışıyoruz.

Şu bana kalırsa büyük bir kayıp okumalar yaparken ve incelerken şeyin bir sıralaması yok.

Yani bir bireleşme süreci var.

önce gölge, sonra animanimus, sonra benlikle

buluşma falan. Böyle bir şey yok hocam

deneyime girdiğinizde.

Gölgeyle buluşma hayat boyu süren bir şey.

Gölge yani

buluşma dediğimiz o da çok

büyük bir cümle aslında.

Yüzleşme falan oralara da belki geliriz.

Büyük büyük cümleler. Ama şey

yani böyle sırayla giden

kişiden kişiye değişmeyen

bir daha geri dönülmeyecek bir şey

değil. Çünkü çok kaotik bir süreç.

Bazen ileri yaşta tekrar ziyaret

ettiğiniz. Bazen erken yaşlarda

yani mesela orta yaşa kadar

bu süreç başlamıyor gibi de

konuşamayız. Bazen

6-7 yaşındaki çocuklar bile

bile demeyeyim yani o yaşlarda bile

belli deneyimlerimiz oluyor.

Ki ben çocuklarla çalışmıyorum. Eğitim

o yönde değil ama çocuk analistlerimiz

de var. Bakıyoruz ki

annenin karanlık yanı ya da kolektif

gölgeyle çocuk kabuslarda boğuşuyor.

Evet öyle bir şey. Ne yapacaksınız?

Öyle bir şeyi de okudum bu arada. Anne ya da

baba kendi gölge yanını

eğer sahiplenmezse

o çocuklarda tezahür eder diye bir şey.

Evet böyle bir ifadesi var.

Hatta Jung'un

tam cümleyi

kelimesi kelimesine belki şey yapamam

söyleyemem ama anlamıyla

yani en büyük yapılabilecek kötülük

bu denir. Çocuğuna

bırakabileceğin en kötü miras yaşamadığın

hayatındır. Evet.

Yaşamadığın hayatın çünkü

bir şekilde hadi öyle diyelim çok

tam keskin cümle sevmesem de

bilinç dışında bir potansiyel

olarak yaşamaya devam ediyor.

Böyle bir bakışım var ki

tatbik içerisinde de bunu görüyoruz.

Bir yönüyle. Ben tamam çocuklarla çalışmıyorum

ama çalıştığım insanların

ben bazen analizamlarımın çocuklarının

rüyalarını getiriyorlar mesela. Onların rüyalarıyla

çalışmak zorunda kalıyoruz.

O da ilginç. Tabii ki annesini görüyor.

Babasını görüyor. Kabus dönemleri oluyor.

Evet. Zaten şöyle bir şey var.

Ailede birisi analize girdiğinde

herkes etkilenmeye başlıyor.

Herkes giriyor bence.

Ya çok ilginç.

Tabii sen bunu gözlemledin de birinciğinden.

Deneyimliyorsun da mecburen.

Evet.

Ben anne oğuma o dönemde gerçekten bunu ciddiyetle ve kısmen en azından bilincinde olalım diye ne kadar olabilirsek işte.

Söyledim yani ben sizin de materyalinizi çalışıyorum.

Bu bana ait değil çünkü.

Zaten yükü ve zorluğu ve ağırlığı bence o.

Evet.

Atlas'a benziyoruz.

Sırtımızda yani bir tane dünya olsa iyi.

Dünyalarla böyle.

iki büklüm gidiyorsunuz. Çoğu zaman

çocuklarımız öyle. Evet. Çünkü

anne baba hani

yaşamadıkları hayatı ona vermeye çalışırken

aslında o senin sorumluluğun

çocuğunun değil. Evet. Bir yandan öyle oluyor.

O kısım çok ilginç.

Peki gölgesi

olmayan bir insan olamaz. Çünkü

biz bir yanımızı parlatıyoruz.

Bir tarafta gölge de kalıyor ister istemez.

Değil mi? O parlayan tarafımız

neyse o anda. Anlatabiliriz aslında.

Diğer taraf gölge koyulaşıyor. Tabii tabii.

Yani o yine anlatım pis iş anlatım içerisinden devam edersek hem de.

Deminki sorunu zaten yanıtlamadım.

Şimdi şöyle bir durum gözlemleniyor.

Öyle diyelim.

Ego oluşumu yani ego oluştukça ve bu yapılanma devam ettikçe buna eş zamanlı gölge oluşuyor diyorum.

İkisi bağımsız olamıyor.

Tabii tabii bağımsız olamıyor.

Çünkü elimiz mahkum.

Çevre etkenler, aile vesaire bütün her şey yani dış dünyanın etkenleri.

bence iç dünyanın da etkenleri

kesinlikle. Oraları Allah bilir

yani ne etkenlerle.

Şu tarafını net bir cümleyle söylüyor.

Tek yanlı bir gelişim olur

diyor. İlla ki. Bu da

şuna benziyor. Yani düşün

sen hani öyle diyelim ki

ben egoyum. Zaten ben dediğim şey

bilincinde olduğum.

Ben didemim dediğim bu. Yine kesin

konuşmayalım. Var saygımız o ki bu

ego konuşuyor. Oralarda

karmaşık. Saf ego diyemeyiz ama

Yine de hadi gel öyle diyelim başlangıç seviyesinde.

Şimdi ben Didem'im dediğimde ve benim kişiliğim bu dediğimde ve ben ilgi alanlarım bazen annemin, babamın, çevremin, toplumun, insanlığın mesajla moda segliyor.

Bir şey popülerleşiyor vesaire ve o dalgalara kapılıyorum.

Bilinçli olsam bile bir ilgim yani hani farklı nedenlerle bir yöne doğru gidiyorum.

Yani zaten sonsuz potansiyelleri yaşamak gibi bir şey mümkün değil bir hayatta.

Tabii ki.

Yani 70-80'lerde bırak 100 senede nereye yaşıyorsun?

Evet.

Bütün insanlığa mal olmuş bütün parçaları yaşamanın imkanı yok.

Olasılıkları.

Bir meslek seçeceksin.

Hadi bilemedin 3 tane 5 tane.

Geri kalanı bir potansiyel olarak kalıyor.

Ve okey.

Potansiyellerimizden devam ediyoruz diyorsun.

Ve birkaç tanesi daha öne çıkıyor bu potansiyellerden.

Evet evet.

Bunlar genellikle bilinç sahasında bizim baskın dediğimiz, dominant ya da işte superior dediğimiz, superior baskın kişilik yapılarımız haline geliyor.

Bu biraz da Jung'un tipoloji dünyasına, o kuramına geliyor zaten.

Oraya hiç girmeyeceğim ama bu oluşurken yani baskın bir kişilik oluşurken diyor ki buna eş zamanlı pek çok şeyi ihtiva eden ki en başta da şu Freud'u burada hiçbir şekilde saf dışı bırakmıyoruz.

bastırdığımız, yok saydığımız, istemediğimiz, kötülediğimiz ya da hayranlık duyduğumuz ama başaramadığımız, kendimize yediremediğimiz, utandığımız, ondan sonra ekliyorum da lise çok uzun çözü.

toplumun kabul etmediği

katman katman gidiyor. Kişiden başlıyor.

Sonrasında insanlığa

belki çağlara

ilerleyen, genişleyen

reddedilen, yok sayılan

yakıştırılamayan, tabu olan

pek çok şey bir yerde

kümeleniyor. Ben o yüzden şey

gölge içeriğine biraz şey gibi

bizim hani çöp kutumuz diye

bakıyorum. Öyle davranıyoruz yani.

Neyi çöp attıysak onlar gitmiyor yani.

Bir yere gitmiyor. Aslında orada birikiyor

bir yerde. Evet. Hele ki şimdiki düşünsene

yani şeylerimizi. Kurtulmaya

çalıştığımız bütün çöplerimizi yani.

Teknoloji atıkları vesaire. Bunlar atık gerçekten

bir yanda. Ama sadece bana

ait atıklar değil. Sıkıntı

burada zaten. Ama gölgenin

içeriği nedir dersen ve nasıl oluşur

dersen Jung'un gördüğü bu

öngördüğü. Yani bilincin oluşumuna

eş zamanlı, ona

eşlik eden bir oluşum. Ama

işte soru bizi şuraya da getiriyor aynı

zamanda. Şimdi mesela benim

hep uyardığım derslere gelen arkadaşlarımızda

şu vardır. Gölgeyi

yani Jung'u da okurken buna denk gelebilirsin bu arada.

Kişisel bilinç dışına

Jung gölge der ve bunu kişileştirir

denir. Bu yanlış bir cümle değil ama

eksik. Çünkü sadece kişisel

içerik değil yani gölge.

Bunun dışında işte deminki anlattığımız

toplumdan gelen şeyler de var. Ailesel,

toplumsal, insanlığın

insanlığa ait. Hatta

bence onu da aşan. Doğaya ait.

Örneğin ne bileyim ben

işte kadınlık erkeklik meselesi ise

daha doğaya doğru gidince bu dişleri

prensiplere kadar gidiyor.

Hala derin bir konu. Sadece kişiye ait

bir konu da olmuyor. Evet yani

bu kuramlaştırılmadan ya da

Jung bunu görmeden önce

çeşitli mitolojik hikayelerde görülmüş

mesela en basitinden bu Ariadne'nin ipi

metaforunda baktığımız zaman

Minotaur'u niye labirentin içine

sıkıştırıyorsun ve bastırıyorsun?

İşte utandığın, görmek istemediğin şeyi

aşağıya pisişe

ya da o yapılanma aşağıya indiriyor ve onu görünmez kalacak çeşitli taktikler bulmaya çalışıyor.

Biz de aslında bilincimizde gündelik hayatımızdaki insanlar olarak bir sürü şeyi aşağıya görmediğimiz katmanlara saklamaya çalışıyoruz.

Peki bununla ilk karşılaşmamız nasıl bir şekilde oluyor?

Mesela okuduğum kitaplarda işte aşık olmak çok büyük bir gölge yansıtmasıdır gibi yorumlara denk geldim.

Ya da buna benzer neler olabilir senin aklına gelen gölgeyle ilk karşılaşma anları?

Yani o kadar büyük yerlere bile gitmemize gerek yok.

Trafikte bir kişinin sizin önünüzü kesmesi ve sizin tepki göstermeniz.

Tepkisel bir insan değilseniz bile.

İçsel yani suskunsanız bile, sineğe çekiyorsanız bile.

Bir şekilde bir duygusal tepkime dahi o anda zaten aslında bir gölge içerikle burun buruna geldiğimiz anlamına gelir.

Günlük hayatımızda o kadar çok yaşıyoruz ki.

şey de değil sadece olumsuz da değil

tabii ki de. Bunları bastırıyoruz da

bazen mesela çok ıh diye bir şey

çıkacak benim içimden ama onu çıkartmıyorum ya

o gölgeyi bastırdım. Ben hanımefendiyim

çünkü. Tabii ben hanımın

medeni bir

bayan olarak. Evet gibi.

Ve ne kadar

bunu kişiliğimiz

diye affına sığınarak

söylüyorum pazarlarsak

bilinçsizce o kadar da

o işte labirentteki

arkadaş öfkeli,

hırçın ve saldırgan ve

en önemlisi yıkıcı ve öldürücü hale

geliyor. Gölgeyle ilgili

yani gölge sorunu hatta buna

bence iliştirilebilecek.

Jung'un çok özellikle hayatının son 20-25

senesinde daha çok zaman ayırdığı kötülük

sorumsalı. Tam olarak

burayla alakalı aslında.

Bu yine o bahsettiğimiz

röportajda da çok aslında

konuşabildiği neyse ki. Zaten

çok kaybedecek bir şey olmadığı

yıllar.

Yani insanlığın hala da pamuk ipliğine bağlı bir hayatımız var yani coğrafi olarak da.

Gerçi artık coğrafyası kalmadı.

Kalmadı.

Dünyanın tamamı orada.

Bütün bunları işte zaten artık kişisel gölge değil tamamıyla kolektif gölgeyi uçtuğu,

bunun kötülük sorumsalıyla iç içe olduğu gerçeğini yansımadığı uzun bir evresi var bu odanın.

Evet.

Bu gölgeyle buluşma kitabında da öyle bir bölüm vardı.

Vardır.

Çok uzun zaman oldu okuyalı bölüm ama.

Evet evet evet.

Orada da bahsediyordu yani aslında bu dünyadaki kötülükle alakalı olarak o uzun zamandır bastırılan gölge yan aslında ortaya çıkıyor gibi bir yorum.

Sadece o da değil aslında.

Yani dini mitolojiye baktığımızda ilk kötülük sorunsalını Habil ve Kabil'de görüyoruz.

Bu hiç değişmedi hocam.

Evet.

Biz hala Habil'le Kabil'iz.

Hala oradayız.

Üstüne bir tane buğday tanesi koyamadık.

Koyamadık.

Olmadı yani.

Bu da bize bir şey söylüyor.

Yani ne kadar bilinçli olmamız gerektiğini ve bunun bizim doğamıza dair olduğunu.

Evet çok güzel bir yere geldik.

Bunu biz yaratmadık yani.

Evet bunu bastırmayacağız, bunu yok etmeyeceğiz ama onu entegre edeceğiz diye bir yorum var.

Evet yorum var ama işte burası da kafa karıştırıcı yani.

Entegrasyon ne?

Çünkü gölge yaşayacağız mı?

Entegrasyon ne dediğin gibi.

Evet nasıl entegre edeceğiz kendi psikiyemize, kendi benliğimize.

O kısım galiba en kritik kısmı.

Kritik, zor, anlaşılması entelektüel bir yer değil, rasyonel değil, haliyle anlatması çok zor.

Bundan dolayı da Jung'dan da hani o kendi sürecine de bakarsak yani bunu kelimelerle, kitaplarla, seminerlerle vs. aktarabileceğimiz bir bilgi değil.

Peki çok bireysel bir örnekten gidecek olursak.

Herkesin hikayesi ve gölge yansıtması farklı büyük bir ihtimalle.

Ama herhangi aklına gelen bir işte bir figür var ve bu figür karakter şöyle bir gölge karşılaşması yaşıyor ve sonra bunu böyle entegre ediyor diyebileceğin somutlaşması için kafamızda var mıdır?

Kendim için belki yıkıcı taraf kendimden geleceğim.

Başka taraftan örnek veremem.

Çünkü bence çok hassas bir konu.

Doğru.

Birincisi şunu söyleyebilirim.

Nasıl ki dedim ya hani pislişe şöyle şöyledir işte bu karşılaşmalar işte gölgedir hani manimustur diye sırayla gidemiyor.

Burada da ben bir tane bir olguyu dışarıda gördüm, projeksiyonumu çekeyim, bunu da entegre edeyim gibi böyle bir süreç yok.

Bu böyle zaten ben hep şunu gönül rahatlığıyla iddia ediyorum.

Bireyleşme dediğimiz süreç bilinçli olmaz.

Bireyleşme bilinçsiz olur.

Bilinç buranın neresindedir?

Ego dediğin yani bilinç filtremiz, bilinç organımız öyle diyeyim.

Sadece eşlik edebilir sürece elinden geldiğince.

Bu arada bu her ne demekse bunu açıklayamam.

Belki örnek olarak şunu diyebilirim.

İşte kişinin gözlem yapması, tepkilerine, kendi işte iç dünyasının tepkimelerine, rüyalarına, davranışlarına ya da toplumun davranışlarına,

dünyada olanlara mesela gerçekliğe göz yummaması egonun eşlik ettiği anlamına gelir.

Gerçeklikten kopmamak, izole olmamak, kendi gerçekliğine tüm yüzün kızarsa da, canın sıkılsa da reddetmemek.

Bu egonun eşliğidir.

Ha çok şey yaparsak daha farklı bir şeyle analize giren insanlar bile aslında sorumluluk alıp bir şekilde ben buradayım diyor.

Ama bana kalırsa tek çözüm ya da tek yapılması gereken analize girmek değil.

İnsanın bütün hayatına yayılması gereken bir şey.

Ha bunun sonucunda entegrasyon yavaş yavaş olur.

Kendi kendine gelişen bir şey mi entegrasyon?

Sen bakmaya başladığın zaman.

Tabii tabii.

İşte rüyana bakıyorsun, davranışına bakıyorsun, hayatına bakıyorsun.

O küçük detaylarda kendini görmeye başladığın zaman o entegrasyon süreci kendiliğinden oluyor.

Kendiliğinden oluyor.

Zaten kafa karıştırıcı analize nedir biliyor musun?

İnsan devam eder ve burada ne yapıyoruz der.

Şimdi bele terapi sistemlerinde sistem uygulanır.

Evet.

Yani bir protokol vardır.

Bizde öyle bir şey olmaz.

Uzun süre eğer nasıl diyeyim?

Hadi entelektüel olsun.

Hadi farklı biçimde olsun.

Ya da benimki gibi olsun yani.

Başka çarem yok artık.

Ben neyse kanımı dökeceğim, kefaretimi ödeyeceğim.

Bu kaldı elinde buna girdim.

Demiyor.

Ya şey diyebiliyorsa orada bir şey oluyor.

Teslimiyet deyin, kabul deyin.

Ondan sonra inanç deyin.

Bazılarının için böyle bir şey geçerli.

Ama çok da ifade edemediğimiz bir yer yani orası.

Ama şu var yani burada ne oluyor dedirtiyor insana.

Eğer hele ki rasyonel ve bir çıktı arıyorsa.

Çünkü amazı içerisinde çoğu zaman pek bir şey görmüyorsunuz.

Sadece bir kaos var hocam.

Bir şeyler oluyor ARBE'de.

Evet.

Zaten elinde materyalin varsa rüya o yoksa başka materyaller.

Şimdi orada şuraya geliyoruz.

İşte entegrasyon ne?

Ve bununla iş birliği, yani buna yarenlik etmek belki.

Egonun yaptığı şey.

Kişinin yaptığı şey.

İşte analizin ve bence analitik psikolojinin çok temel bir anlayışına geliyor.

Eros.

Yani ilişki kurmak.

entegrasyon kişinin ilişki kurma kapasitesine göre ortaya çıkan bir olgu.

Aradığın cümle geldi.

Ben böyle bir şey arıyordum.

Çok güzel, harika.

Ne kadar ben iç dünyamla ve dış dünyayla,

bakın bu açıdan da şey de çok önemli,

gerçekçi olmak, fantazya da kaybolmamak,

analizdeki ve bence diğer pek çok yaklaşımda da

psikolojik ya da kişisel gelişim fark etmez.

en büyük risk budur.

Fantaziyeye çevirmek.

Bu çok büyük bir risk. Bu fantaziye

genellikle başka birisinin hayal dünyası ve

kuramıdır ve kişi buna

inanarak ve itaat ederek başka bir

dünyada kaybolabilir. Kendinizi boşuna

dünyasında bulursunuz. Farklı bir şekilde.

Şimdi analiz eğer

kaliteli, gerçek, hakiki bir analizse

çünkü bence her analiz

gerçek analiz değil yani analize giremez

bazen insan. Gerçekten

bir analizse

nereden anlıyoruz biliyor musun?

Kişiliğin bütün yapısı çöküyor.

Önce çöküşle başlıyor.

Her zaman çözülme.

Dissolüsyon. Hocam

simyanın da en önemli

ön fazı budur. Dissolüsyondur.

Gölge süreci dediğimiz şey

işte karanlık süreç, nigredo

dedikleri şey ışığın

yok olması bilincin yani.

Bilincin yok olması, kararması ve

bütün bildiğin senin

yıkılması. Ölüm aslında. Bir tür

ölümden bahsediyorsun. Aynen. Tamamen ölüm.

Ruhsal olarak, psikolojik olarak bir ölümden geçip tekrar dirildiğin zaman başka biri olarak doğuyorsun ya.

O bireyleşmenin bir fazlını yaşamış oluyorsun büyük bir ihtimalle.

Ama bu bir kere olmuyor.

Tabii birkaç kere oluyor bir hayatta değil mi?

Yani bilmiyorum.

Bence her gün küçük ölümler olmak zorunda.

Her gün dissolüsyon olmak zorunda.

Yani doğa pisişe bunu gerektiriyor.

Çünkü insanla ilişkileniyoruz.

Çocuğumuzla, patronumuzla, çalışanımızla.

Neyse yani.

Bu demek ki şey yapmıyorsan gün içerisinde uyuyorsun ve gece Allah biliyor neler oluyor.

E tabii o rüyalar, rüya alemi bambaşka.

Rüya aleminde de çalışıyor zaten o gölgeyle bir şeyimiz.

Bazen benim oluyor bu arada.

Okuduğum kitapları ne kadar anladım bilmiyorum.

Şimdi sen anlattıkça daha az anladığımı fark ediyorum.

Ama mesela rüyamda gördüğüm şeyler de

aa bu benim gölge yanım galiba diyerek anlamaya çalıştığım anlar oluyor.

Belki onu bir analize götürsem çok daha farklı yorumlanacak ama

benim yaptığım yoruma göre

şu anda gölgemle karşılaştım.

Burada böyle bir şey var, hissi geliyor.

Off the record. Rüyadaki

bütün içerikler gölge içerikler.

Ha öyle mi? İstisnasız yani.

Ama bana çok benzeyenler

yani gündelik hayattaki egoya benzeyenler.

Egonun karanlık yanı yani göremediğin yanı.

Çünkü ego da saf bilinç değil ki.

Onu off the record yapmayalım. Onu herkes

duysun.

Yani şöyle off the record

yapmamın nedeni ben sana daha önceden

de söyledim. Konuştuğumuz

bilgileri alıp bununla

alakasız da olmak tek zorunda değil.

Bu tek bilgi ve ben

bununla bu sürece girmeliyim

yanılgısı en zor yanılgı.

Ama yani bütün yayını dinleyen

biri varsa bu noktaya geldiyse zaten

bunun ne kadar bireysel olduğunu hem

analist hem analizat için ne kadar

bireysel olduğunu anlamıştır diye düşünüyorum.

Bunu alacağı noktada zaten

çok da bir yere varamayacağını o da

görecektir. Gölge çalışması adıyla

kişisel gelişim alanında çok fazla

popüler çalışmalar ortaya çıkmaya başladı.

Bu tür çalışmaların

tehlikesi nedir?

Ben ilk enstitüye gitmeden önce

kendim shadow work pratisyeni olmak

için yola çıktım. Öyle başladın. Çünkü ben bilmiyordum

Jungian analistik vesaire.

Hani yine kendi söküğümü dikmeye

çalışan, henüz terzilikle hiçbir

alakası olmayan bir idim sonuçta.

Aynen. O zaman katıldım

da shadow work çalışmalarına.

Ondan sonra işte

eğitim almak için başvurdum vesaire.

Ondan sonra orası öyle kapandı.

Onu deneyimlemedin.

Yani pratisyenliğini almadım.

Deneyimledim ama.

Ha deneyimledin.

Ha deneyimledim.

Birebir şeyde koçluk diyebiliriz belki.

Faydasını görmedim diyemem.

Ama işin içerisine tabii ki de biz trainingin içerisine girip de işin boyutlarını gördükçe ben kimseye tavsiye etmemeye başladım.

Ben bu arada analizde tavsiye etmiyorum.

Çok dürüstçe.

Şöyle tavsiye etmiyorum.

Kimse gitmemeli vesaire değil.

Nasıl diyeyim?

Dikkatli yaklaşılması gereken olanlar.

Ha bahsettiğin shadow work, gölge çalışması ve türevleri çalışmaları bir evirip çevirirsek oradaki bir sıkıntı şu.

Gelen kişi sadece o günlerde orada.

Şimdi arkasında herhangi bir regulatif, hadi diyelim ki günümüz dilinde, psikolojik dilinde konuşalım.

Bir regulasyon ondan sonra buna ilaveten öncesinde bu kişinin ego yapılanması ne?

Evet.

Psikolojik olarak stabilitesi var mı?

Evet.

Sonrasında bu çıkan malzemeyle ne yapacak?

Şimdi bak analizdeki en önemli, bence en güçlü kaygı da şudur.

Özellikle analist için.

Mesela örnek veririz işte gölgeden.

Tamam projeksiyonumu gördüm, projeksiyonu geri çekmişim.

Şimdi Jung'un çok önemli dediği bir şey var.

Bu zaten bence analizde de diğer alanlarda da önem kazanıyor.

Çektin projeksiyonu.

Şimdi projeksiyon dediğin şey bilinçsiz olduğun bir olgunun, bir parçanın diyelim hadi, bir içeriğin dış dünyada tezahür etmesi.

Bu bilinçli yapılan bir şey değil.

Projeksiyon bilinçli olmaz birincisi.

Gölge, x bir içerik dışarıda kendisine bir nesne bulur.

Tamam.

Tamam, çok güzel.

Fark ettin, çektin.

Yok diyor ki, bence bu çok absürt bir şey.

Geri çektin de bu enerjiyle ne yapacaksın?

Orada enerji açığa çıktı ve kaldı.

Tabii, bu bir psikolojik enerji, bu bir olgu.

Bunun entegrasyonu kısmında tek başınaysan,

bununla ne yapacaksın?

Hala analizde de, analist mümkün mertebede manipülasyondan

ve gereksiz birini

mesela aktif imgeleme sokmayız biz

durup dururken. Yani

kişiden kişiye tabii ki de değişir.

Analizandan analizana. Ama

nasıl diyeyim? Bir kişiyi durup dururken böyle

hele ki ilk haftasından, ikinci

haftasından ne yorum yaparsın

ne şu rüya içeriğin bu anlama gelir

dersin. Zaten normalde de demezsin

bu arada. Ama yani abartarak

söylüyorum. Ne bir imgeleme

sokarsın yapmazsın yani.

Çok tehlikeli yani. Hatta

bazen öyle kritik noktalar olur ki.

Şimdi bir rüyaya dokunmazsın bile.

Bilinçli olarak onu kenara koyarsın.

Park edersin.

Atıyorum 5 ay sonra bakarım ben ona.

Bu analistin kişiyle analizanla sürekli derin bir ilişkide olmasını şart koşar.

Ve ben onu takip edebiliyorum.

Şimdi sen gölge çalışmasına giriyorsun.

Hangi bağlamda giriyorsun?

Hangi bağlamda giriyorsun?

Evet.

Önünde arkasındaki bunu pratik eden insanlar, pratisyenler uzun analiz süreçlerinden geçmiyorlar.

Tabii ki de kendi sistemleri var.

Fakat bana kalırsa oldukça yüzeysel kalabilecek.

Tabii ki de bireysel olarak çok çalışmış olabilir.

Çok kişisel gelişim dünyasında da hayatına 30 senesini derin çalışmalara, psikolojik süreçlere adamış insanlar var.

Ama bu şu demek değil.

Hepsi güvenilirdir diyemezsin.

Bak ben kendi meslektaşlarım için bile yani her gittiğiniz yüngen analiz güvenlidir diyemem ben.

Ben kimseye analiz bile öneremiyorum.

Şeyden değil, kötü olduklarından değil.

İki kişinin arasındaki dinamikle alakalı bir şey.

Hem o hem de bilmiyorum ki ben o kişiyle analize girmedim.

Sen girmedin, diğer kişinin girdiğinden olacağını da tahmin edemiyorsun.

Evet o yüzden de yani oradaki etkileşim.

Katılıyorum.

Ha şunu da her zaman kenarda tutmayı önemli buluyorum.

Bununla birlikte bu tabii ki de benim bulunduğum konumda bir kontrolcülüğe de gitmemeli.

Çünkü benim analistim bana bir kere şunu demişti.

Biz işte sistemde yani eğitim sürecimiz de şöyle ilerliyor.

Yarı döneme geliyoruz işte 150 saatlik eğitim bitiyor.

Ara sınavları alıyoruz.

Belli işte gereklikler var onlar teslim ediyor.

Tekrar mülakatlara giriyorsun ve diyorlar ki okey artık pratisyenliğe başlayabilirsin.

Yani okulun diplomayı almayı bekletmiyorlar.

Ondan sonraki staj dönemi çünkü.

Anladım.

Mecburen pratik etmek zorundasın.

Yani haliyle 150 saatte belli bir yere geliyorsun diye düşünülüyor.

Ben tartışırım. O ayrı.

Şimdi o noktada tabii ki de karmaşık bir dönem yani orası.

Şey de ne derler?

Şimdi hala çünkü proses edilmesi gereken, entegrasyonda biraz daha ilerlemen gereken süreçler var.

Ama o dönemde şunu anlatmak için başladım.

İşte analizimle çalışıyorum ve ben dedim ki ben cesaret edemiyorum dedim kimseyle çalışmaya.

Birincisi kendimi yeterli görmüyorum.

Vicdanım hiç el vermiyor.

Çok ağır bir otorite kompleksim var.

Bunu kabul ediyorum yani.

Onun sonu yok çünkü.

Tabii ki.

Bak işte bu herhalde girdiğim ilk yayın.

Zaten görünür olmaktan çok kendimi geri çekiyorum.

Buralar ayrı bir konu.

Ama işin ciddiyetini kendin deneyimledikten sonra yoğurdu üfleyerek yiyorsun gerçekten de.

Ve ben şeydim korkuyordum yani ben zarar veririm hocam.

Artık yani bir sene ara verdim ben.

Dedim ki kendi kendime biraz daha kalacağım.

Analize de ara vereceğim.

Bir neredeyim bir göreyim.

Ve açıkçası şu o dönemde ben okulu bırakmaya da karar verdim.

Çok kararlıydım.

Yetersiz hissediyorsun.

Yetersizlikten öte ben bu kadar içerikle ne yapacağım hocam dedim yani.

Hani bu akıl alır bir şey değil ve yoruldum.

Altına kalkamıyor gibi hissediyorum.

Ondan sonra neyse araya birkaç tane rüya girdi vesaire.

En son şey dediğimi hatırlıyorum.

Hocam valla bütün günahım senin boynuna.

Sen ne diyorsan devam edeceğim.

Yapacak hiçbir şey yok.

Şimdi devam ettik.

O aradan sonra tamam dedim hani artık ilerleyebilecek gibi nasıl görüyorsunuz?

Yani geri bildirim istiyorum.

Bana şunu dedi.

Bak dedi.

Analiz odasında korkuyorsun.

Yanlış yönlendirmekten vesaire.

Fakat dedi bu nasıl bir kibir dedi.

Ooo dıdıs dıdıs dıdıs.

İşte hocam bak gölgeyle yüzleşme diye bir şey varsa.

Çok güzel örnek oldu.

Ben böyle kaldım.

Kibir aman Allah'ım.

Bir çöktü böyle üzerime ama yani.

Onun altından kalkmak haftalarımı aldı zaten.

Dedim benlik diye bir şeyden bahsediyoruz Didem dedi.

Bu dedi bir analistin bozabileceği bir yer değil dedi.

Güvenmen gereken ve iyi bir analist olacaksan öğrenmen gereken şey

senden daha büyük bir şeyle o odada oturduğun dedi.

O yüzden Yungun İlibernoğuz'da bir ifadesi vardır.

Bu yola tek başınıza çıkmayın.

iki kişi çıkın hatta. Üç

daha iyidir. Bana hep sorar öğrenciler.

Üçüncü kişi kimdir? Nedir hocam

üçüncü kişi? Üçüncü dediğimiz şey

benliktir. Bizden

daha büyük, yaratıcı unsur dediğimiz

şeydir. Orada bizim boynumuz

kıldan ince. Senden büyük benlik

var. Tabii tabii. Aynen öyle.

Ha şu olmuyor mu? Şimdi hiç

kimse zarar veremez kimseye. Buna

katılmıyorum. Ben rahatlıkla

anlatırım. Önceki analistimden de

çok yara almışımdır. Cahilliğin

verdiği. Değil mi? Cahilliğin verdiği bir

bilgisizlik var. Birimsizlikten

tanıdıklanan. Neyi bilmediğini

bilmediğin için ne kadar zarar

verebileceğinin de farkında değilsin.

Ondan bahsediyorum cahillik derken.

Kesinlikle. Ama şu tarafı bir gerçek.

Şimdi analiz yani

analistin analizden geçmesi bu yüzden çok

önemli. Evet. Ben ne kadar çok

o içeriklerle çalışır,

ne kadar çok hemhal olur, ne kadar

çok ilişkilenebilirsem karşımdaki

insan o kadar az zarar verir.

Şimdi zarar vermemek

%100 diye bir şey yok. Ben hep

şunu söylerim. Bizim ellerimiz kanlı.

Yani her pratisyen

illaki yara vermiştir.

Yara da lazım. Evet.

Kesinlikle. Yarasız olmaz. Travmalar

olacak. Bunlar hayatın parçası.

Düşeceksin, sıyıracaksın, kıracaksın

kemiklerini. Ama

tabii ki de şunu da göz önünde

bulundurmak lazım. Yani dikkatli

seçmek. O yüzden ben liyakata

çok önem veririm. Çünkü ben çok yara aldım.

Sen kendi yara aldığını peki

sonraki sürecinde mi anladın?

Jungian analiz sürecinde.

Aynen öyle.

Yani hem önceki terapistlerimden ve uygulamalardan.

Ben de yani pek çok insan gibi özellikle Jungian alanına kayan, ilgi duyan pek çok insan illa ki öncesinde kişisel gelişim, farklı uygulamalardan vesaire geçmiştir.

Ben herhalde hayatım şu anda 41 yaşındayım.

20 senedir elbette ki hem tek çocuk olarak, anne babadan ve aileden yara almış hani klasik bir insan olarak.

olarak. Hayata devam edebilmek

için pek çok şeyin içerisine girdim çıktım.

Pek çok yönden tabii ki de

yaraldım. Yani normal. Hani standart

bir 41 yaşında gelmiş

bir kadın ve insan olarak karşındayım yani.

O yaralar tabii ki de işin

içerisine girdikçe halde

benim bir dönemim var mesela okula başladığım

ilk birkaç sene şeydim yani böyle

gerçekten yoğurdu üfleyerek yemek.

Yani sadece kendi pratisyenliğim değil birisi

bir şey soruyor cevap veremiyorum.

Korkuyorum çünkü. Ama şey

çok güzel olmuş. Hocanın bahsettiği

şey yani benlik her şeyden çok daha

büyük bir şey var ve sen zarar verecek

büyüklükte değilsin ve kendini

konumlandırdığın yer çok önemli

orada. Katılıyorum. Evet.

Katılıyorum. Evet bence insanların

aklına güzel bir tohum attık

merak etmeleri açısından daha

belki merak edenlerin derinleşmesi

açısından ama bu süreçte

her şeyin çok daha bireysel olduğunu

belirsizliklerin olduğu ve keskin

kuramsal çizgilerin olmadığını

anlamaları burada

alabilecekleri en büyük bilgilerden

bir tanesi oldu. Kendi adıma da ben

çok mutlu oldum seni dinlemekten.

Umarım daha uzun süreli bir

arkadaşlığımız olur. İnşallah.

Öyle bile hissediyorum şimdi. İyi ki geldin.

Teşekkür ederim. Görüşmek üzere.